Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    4 พ.ย. 60

บทที่ 1

        ถือว่าเป็นโชคดีของคิมซอกจินที่ทุกคนรู้จักในฐานะคนขี้หนาว

        ทำให้การที่เขาสวมเสื้อแขนยาวหนาๆ แถมผ้าพันคอในวันที่อากาศเย็นสบายแบบนี้ไม่เป็นที่แปลกใจของเพื่อนคนอื่นๆ

        แต่ก็อาจจะมีแซวๆ บ้างแหละนะ

        “ถ้าจะขนาดนี้ไม่พันตัวเป็นมัมมี่มาเลยล่ะซอกจิน” เสียงหวานทะเล้นของใครบางคนทักขึ้น ร่างบางหันไปมองตามเสียงก่อนจะผลักหัวหญิงสาวที่นั่งลงข้างๆ อย่างไม่เบานัก

        เขาก็ไม่อยากแต่งมากมายขนาดนี้หรอกนะ ถ้าไม่ต้องปิดรอยที่ไอ้เพื่อนสนิทควบกับรูมเมททำไว้น่ะ = =

        “อย่ากวนตีนให้มาก ลิซ่ากูหนาว อารมณ์ไม่ดี”

        “อะไรวะ แค่นี้ต้องหงุดหงิดใส่ด้วย” เธอมุ่ยหน้าก่อนจะแกะซองขนมปังในมือแล้วกินมัน “คนอื่นๆ ไปไหนวะ”

        “แมธธิวกับ โซมินไปหาแฟนที่วิศวะ ส่วนไอ้จองกุกไปรับแฟนที่คอนโด”

        “โห ไปหาผัวหาเมียกันหมด เหลือแค่กูกับมึงสินะที่ยังโสด” ลิซ่าว่าแบบนั้น “มาแข่งกันมั้ยว่าใครจะหาแฟนได้ก่อนกัน”

        “มึงนี่ไร้สาระจริงๆ เราอยู่ปีสามแล้วนะ เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้”

        “มึงน่ะจริงจังเกินไปต่างหาก” เธอมุ่ยหน้าอีกรอบก่อนจะหันไปสนใจโทรศัพท์ของตัวเองแทน ซอกจินได้แต่หัวเราะเบาๆ ให้กับท่าทางแบบนั้นของเพื่อน

        ก็จริงนี่นา พวกเขาทั้งห้าคนเป็นถึงนักศึกษาปีสามของคณะวิทยาศาสตร์เชียวนะ จะมัวแต่มาเล่นอะไรแบบนั้นได้ยังไง

        จะมีแต่เจ้าบ้านั่นแหละ ที่ยังไม่ปล่อยเขาออกจากการเล่นบ้าๆ แบบนี้สักที

        “โอ๊ะ มาแล้วหนึ่งตัว พ่วงเมียมาด้วย” เสียงหวานของลิซ่าทักขึ้นอีกครั้งเรียกให้ซอกจินหันไปสนใจทันที

        นั่นไง เพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับเขาพ่วงทั้งรูมเมทของเขาด้วย จอนจองกุก

        และนั่นก็ มินยุนกิแฟนของจองกุก

        “สวัสดีครับรุ่นพี่ลิซ่า สวัสดีครับรุ่นพี่ซอกจิน ^o^” คนเด็กกว่าโค้งให้ทั้งสองอย่างร่าเริงในขณะที่ทั้งสองก็ได้แต่ยิ้มรับ

        ยุนกิเป็นเด็กน่ารัก ใครเห็นก็ต้องเอ็นดูทั้งนั้นแหละ

        ไม่แปลกที่จองกุกจะรักและถนอมน้องเขาขนาดนี้...

        ซอกจินได้แต่แค่นยิ้มในใจอย่างสมเพชตัวเอง เพราะจองกุกรักยุนกิมากจนไม่กล้าที่จะทำอะไรคนเด็กกว่าไง ทั้งหมดจึงมาระบายลงที่เพื่อนสนิทพ่วงด้วยตำแหน่งรูมเมทอย่างเขา

        ไม่รู้จะห่วงอะไรนักหนา ยุนกิก็อายุน้อยกว่าพวกเขาแค่ปีเดียว แล้วถ้ารุ่นน้องรู้เรื่องของพวกเขาขึ้นมา แฟนเด็กของเพื่อนเขาจะไม่เสียใจกว่าเหรอ = =

        “บีเอ็มกับโซมินล่ะ”

        “ไปหาที่รักเหมือนที่มึงไปหาแฟนไง” ลิซ่าตอบก่อนจะหันมาหารุ่นน้องคนเดียวที่อยู่ตรงนี้ “ไงน้องยุนกิ ทำไมวันนี้ถึงมาที่คณะวิทย์ล่ะ”

        “ผมมีเรียนตัววิทยาศาสตร์น่ะครับ เลยขอมาพร้อมพี่จองกุกเลย” เด็กตัวขาวตอบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหันรุ่นพี่ที่เป็นรูมเมทของแฟนตัวเอง “รุ่นพี่ซอกจินหนาวเหรอครับ ใส่เสื้อซะหนาเลย”

        “เอ่อ ก็นิดหน่อย ^^;;

        “ไอ้นี่มันขี้หนาวผิดชาวบ้านชาวช่องเขา พี่นอนห้องเดียวกับมันนี่อย่างกับนอนกับมัมมี่ พี่นี่ถอดเสื้อนอนทุกวันในขณะที่ซอกจินเอาผ้าห่มพันตัวเป็นหนอนเลย”

        “มึงก็เวอร์ไปไอ้สัส” ซอกจินหัวเราะ แต่ในใจนี่ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิด

        ก็ใครกันล่ะที่จับเขาแก้ผ้านอนแทบทุกวัน ไม่ห่มผ้าห่มสองชั้นนอนก็แย่แล้ว -0-

        “พี่สองคนนี่ตลกดีนะครับ ดูสนิทกันมากๆ ด้วย”

        “แหงสิ ก็พี่กับไอ้ซอกจินเป็นรูมเมทกันนี่นา”

        “ไอ้ยุนกิ มาไม่รอเลย” เสียงทุ้มใหญ่ที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับปรากฏร่างสูงผิวเข้มของ คิมแทฮยองเพื่อนสนิทที่อยู่คณะเดียวกันของยุนกินั่นเอง

        เด็กหนุ่มโค้งทักทายให้รุ่นพี่ทุกคนที่อยู่ที่นั่น ก่อนจะมานั่งที่ว่างที่ใกล้กับเพื่อนของเขามากที่สุด นั่นก็คือข้างซอกจินนั่นเอง

        “อ้าว เทอมนี้มึงก็เรียนตัววิทย์ด้วยเหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

        “ก็ลงอยู่ข้างๆ มึงไง ลืมไปแล้วเหรอ”

        “ฮะ?? อ้อ เออว่ะ วันนั้นมึงไปหากูที่หอแล้วก็ลงทะเบียนพร้อมกันนี่หว่า”

        “มึงนี่นะ ความจำปลาทองจริงๆ รุ่นพี่จองกุก ดูแลแฟนพี่ด้วยนะ ผมว่ามันไม่ไหวแล้วว่ะ” ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าแทฮยองสนิทกับแฟนของเพื่อนแค่ไหน ถึงได้กล้าแซวรุ่นพี่ขนาดนี้

        “ยุนกิก็ขี้หลงขี้ลืมแบบนี้อยู่แล้วนี่นา ^^ แต่พี่ชักกลัวแล้วสิ ขี้ลืมแบบนี้จะลืมพี่ไปสักวันมั้ยเนี่ย”

        “โอ๊ย จะอ้วก ความเลี่ยนนี้มึงได้แต่ใดมาคะเพื่อน” ลิซ่าแซวด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะยกนาฬิกาข้อมือของตัวเองขึ้นมาดู “เฮ้ย ใกล้ได้เวลาแล้วว่ะ งั้นกูไปเรียนก่อนนะ”

        “อย่ามาไอ้ลิซ่า ตัวมนุษย์มึงเรียนบ่ายโมง” ซอกจินเอ่ยขัดอย่างรู้ทัน “จะไปส่องดาวมนุษย์อย่างน้องจีซูล่ะสิ กูรู้นะ”

        “ไอ้บ้า อย่ามาทำเป็นรู้ทันสิ” หญิงสาวแหวกลับใส่เพื่อนหน้าหวานทันที ใบหน้าน่ารักนั้นขึ้นสีแดงจัดทันที “กูไม่คุยกับมึงแล้วซอกจิน ไปดีกว่า”

        “อ้าว งอนเฉยเลย” ซอกจินหัวเราะเบาๆ ในขณะที่มองร่างบอบบางงอนตุ๊บป่องเดินจากไป

        ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็ไม่ควรอยู่เป็นก้างขวางคอ คู่รักที่อยู่ตรงนี้

        “เอ่อ งั้นกูไปก่อนนะ กูมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมง เจอกันที่ห้องนะ” เสียงหวานเอ่ยบอกโดยไม่ให้จองกุกได้ขัดอะไรแล้วหันไปหาแฟนรุ่นน้องของเพื่อน “ส่วนเราก็เรียนตัวเดียวกับจองกุกสินะวันนี้ พี่ไปก่อนนะ แล้วเจอกัน ^^;;

        “ครับ สวัสดีครับรุ่นพี่ซอกจิน ^^

        “งั้นผมไปบ้างดีกว่า เพราะผมก็เรียนสิบเอ็ดโมงเหมือนกัน” แทฮยองลุกขึ้นเข้าไปหารุ่นพี่หน้าหวานทันที ก่อนจะหันกลับมาคู่รักตรงนั้นอีกครั้ง “ผมไปก่อนนะครับรุ่นพี่จองกุก เจอกันตอนเย็นนะไอ้ยุนกิ”

        “เคๆ เจอกัน” พอทุกคนตอบรับ ทั้งสองหนุ่มก็เดินออกมาทันที ซอกจินได้แต่เหลือบมองคนข้างกายอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะถาม

        แม้เขาจะสงสัยว่าทำไมยุนกิกับแทฮยองไม่ลงตัววิทย์ตัวเดียวกัน เพราะคนทั่วไปก็คงอยากลงเรียนกับเพื่อนของตัวเองแน่ๆ

        หรือว่าจะเป็นแบบกลุ่มเขา ที่ไม่ค่อยชอบลงทะเบียนเรียนด้วยกันสักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ก็จะชอบนัดเจอกันในแต่ละวันก่อนไปเรียน จากนั้นถ้าอยากนัดเจอกันตอนเย็นอีกก็ค่อยว่ากัน

        ดูจะแปลกๆ แต่พวกเขาสนิทกันจริงๆ นะ -0-

        “รุ่นพี่ซอกจินครับ ตึกชีววิทยาอยู่ตรงไหนเหรอครับ”

        “มีเรียนที่ชีวะเหรอ” ยังไม่ได้ตอบทันทีแต่ถามกลับ “งั้นไปพร้อมกันเลย พี่เรียนที่เมเจอร์พอดีเลย”

        “จริงเหรอครับ รุ่นพี่เรียนวิชาอะไรเหรอครับ เผื่อผมจะลงตัวเดียวกับพี่”

        “พี่ไม่คิดว่าเด็กนิเทศอย่างนายจะมาลงตัวนี้นะ” ร่างบางหัวเราะเบาๆ แต่ก็ยอมตอบรุ่นน้อง “พี่เรียนพฤติกรรมของสัตว์น่ะ”

        “อ้าว จริงเหรอครับ ผมก็เรียนวิชานี้”

        “จริงอ่ะ” ตากลมเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ นี่ขนาดเด็กชีวะอย่างพวกเขายังแทบไม่อยากจะเรียนตัวนี้ แล้วทำไมเด็กสายศิลป์ถึงอยากเรียนวิชานี้

        “ครับ ดีจังเลยที่มีคนรู้จักเรียนวิชานี้ด้วย”

        “ถ้านายต้องการคนรู้จักเรียนด้วยจริงๆ ทำไมไม่ลงวิชาเดียวกับยุนกิล่ะ” รุ่นพี่เผลอหลุดถามออกมา แต่พอรู้ตัวก็เอ่ยขอโทษที่ตัวเองละลาบละล้วงไป “โอ๊ะ ขอโทษทีที่เผลอถามอะไรแปลกๆ นายอาจจะอยากเรียนคนละตัวกับยุนกิก็ได้”

        “ไม่เป็นไรหรอกครับ ^^;; แต่ก็จริงอย่างที่พี่บอกแหละ ไอ้กิมันลงตัวเดียวกับรุ่นพี่จองกุก ผมจะไปเรียนเป็นก้างขวางคอพวกนั้นทำไม”

        “...”

        “อีกอย่าง รุ่นพี่ก็หนีมาลงวิชานี้ด้วย ผมไปเรียนคนเดียวก็เหงาแย่สิ”

        “...แสดงว่ารู้อยู่แล้วสินะว่าพี่ลงวิชานี้” ร่างบางเลิกคิ้วมองใบหน้าหล่อของรุ่นน้อง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

        เพราะในกลุ่ม เขากับจองกุกจะตัวติดกันที่สุดเพราะเป็นรูมเมทกัน และยุนกิกับแทฮยองก็เป็นเพื่อนสนิทกัน เวลาที่เด็กตัวขาวมาหาเพื่อนของเขา เจ้ารุ่นน้องผิวเข้มก็ต้องมาอยู่มาคุยกับเขาแทนตลอดจนทำให้ถูกจิ้นด้วยกันบ่อยๆ

        รวมถึงจองกุกด้วย ที่ชอบเชียร์เขากับรุ่นน้องหนุ่มคนนี้

        เพราะอย่างนี้สินะ ถึงมาลงวิชาเดียวกับเขา

        “แหะๆ ก็แอบไปส่องตรงรายชื่อของคนที่ลงเรียนนั่นแหละครับ” ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ “ก็กว่าผมจะได้เจอรุ่นพี่มันก็ไม่ใช่ง่ายๆ นี่นา ถึงผมจะได้แยกมาอยู่กับพี่สองคนบ่อยๆ เพราะไอ้ยุนกิต้องอยู่กับรุ่นพี่จองกุกสองคนก็เถอะ แต่โอกาสที่จะได้อยู่สองต่อสองนี่แทบไม่มีเลยนะครับ”

        คำพูดพร้อมกับเสียงทะเล้นแปลกๆ จากร่างสูงข้างกายทำให้คนพี่ต้องเอียงคอมองคนผิวเข้มอย่างสงสัย ก่อนที่ประกายแวววับในดวงตาคมจะทำให้ซอกจินหัวเราะออกมา

        “นายทำให้พี่คิดว่านายกำลังจะจีบพี่”

        “แล้วถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะ”

        ตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมแสนขี้เล่นของรุ่นน้อง ก่อนจะหลุดยิ้มมุมปากออกมา “เฮ้ๆ อย่ามาแกล้งกันน่าแทฮยอง เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ”

        “นี่ผมจริงจังนะเนี่ย” แทฮยองหัวเราะ ก่อนจะก้มลงมาสบตากับรุ่นพี่หน้าหวาน “ผมก็ไม่รู้ว่าผมหลงเสน่ห์พี่ไปตอนไหน แต่รู้ตัวอีกที ผมก็มองได้แต่พี่แล้ว”

        “...”

        “ลองคุยกันมั้ยครับรุ่นพี่ซอกจิน แล้วพี่จะได้รู้ว่าผมพูดเล่นหรือพูดจริง”

        “...”

        “...”

        “...”

        ทั้งสองสบตากันนิ่งแบบนั้น ซอกจินพยายามมองความรู้สึกของรุ่นน้องผ่านสายตาที่มองกัน แต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากความจริงใจที่ส่งผ่านมาให้

        จริงๆ เขาก็รู้สึกกับแทฮยองแค่น้องชาย ไม่ว่าใครจะจิ้นหรือเชียร์อะไรยังไง แทฮยองก็ยังเป็นแค่รุ่นน้องของเขา

        แต่เด็กนี่ก็นิสัยดีนะ เขาเองก็ไม่มีแฟนด้วย

        ส่วนไอ้จองกุกก็แค่เพื่อนสนิทที่มีเซ็กส์กันได้แค่นั้นแหละ...

        แล้วแทฮยองจะทำให้เขา หมดรักไอ้เพื่อนนิสัยไม่ดีแบบนั้นได้มั้ยนะ

        ช่างเถอะ ก็อย่างที่บอกว่าตัวเขาก็ไม่มีใคร และอีกอย่าง จองกุกก็มีแฟนอยู่แล้วแถมยังชอบยัดเยียดเขาให้เพื่อนของแฟนตัวเองอีก

        ถ้าจะทำให้มันเป็นจริง เขาก็คงไม่ผิดใช่มั้ย

        เมื่อคิดดังนั้น มุมปากอิ่มก็ระบายยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะส่งแววตาขี้เล่นซุกซนแบบฉบับของตัวเองไปให้รุ่นน้องที่ตัวสูงกว่า “พี่จีบไม่ง่ายหรอกนะ จะบอกให้”

        “ก็ไม่ได้คิดว่าง่ายหรอกครับ” แทฮยองหัวเราะเบาๆ “แสดงว่ายอมให้ผมจีบแล้วนะครับ พี่จิน”

        “ได้ทีก็เปลี่ยนชื่อที่เรียกกันเลยนะ” รุ่นพี่หน้าหวานหัวเราะบ้าง “ไปเรียนกันได้แล้ว ไม่งั้นจะเลทนะ”

        “ครับๆ” ใบหน้าหล่อยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ “งั้นเย็นนี้ไปกินข้าวกันนะครับ ผมรู้จักร้านอร่อยๆ เยอะแยะ”

        “จะเลี้ยงหรือไง”

        “ถ้าพี่ไปผมก็ยอมเลี้ยงเลย ^^

        “ไม่ต้องทำตัวป๋าหรอกน่า พี่ล้อเล่น” ร่างบางรีบบอกทันที เขาเป็นรุ่นพี่จะให้น้องมาเลี้ยงได้ยังไง บ้าหรือเปล่า

        แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะแกล้งคนที่เพิ่งออกตัวจะจีบเขา

        “แต่ถ้าเย็นนี้พาไปกินแล้วไม่อร่อย นายต้องเลี้ยงเลยนะ”

        “ได้เลยครับพี่จินของผม ^^

        “ย่าห์! ให้จีบไม่ได้ว่าฉันเป็นของนายแล้วสักหน่อย”

        และทั้งคู่ก็เถียงกันไปตลอดทางจนถึงห้องเรียน

 

        “ขอบใจนะแทฮยอง แต่วันหลังห้ามแย่งเลี้ยงพี่แบบนี้อีกนะ ไม่งั้นวันหลังพี่จะไม่ไปกับนายแล้ว” ซอกจินทำหน้ามุ่ยใส่รุ่นน้อง ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่อยู่ที่หน้าคอนโดของร่างบางหลังจากที่ไปกินข้าวมาแล้ว แทฮยองมองใบหน้าหวานที่ฉายแววแล้วหัวเราะออกมา ทำให้ร่างบางหงุดหงิดกว่าเดิม

        ก็บอกว่าไม่ให้เลี้ยงตั้งแต่แรก สุดท้ายคนน้องก็ยังเป็นคนจ่ายค่าอาหารทั้งหมดอยู่ดี

        มันน่านักนะเจ้าเด็กคนนี้

        “ก็ผมอยากเลี้ยงนี่ครับ พี่จะได้รู้ไงว่าถ้าคบกับผม ผมเลี้ยงพี่ได้ตลอดขีวิตเลย”

        สาบานว่าเพิ่งขอจีบเขาน่ะ รุกเก่งจริง -0-

        “นายนี่น่าจะเจ้าชู้พอตัวนะเนี่ย รุกเก่งชะมัด”

        “กับคนที่ผมถูกใจเท่านั้นแหละน่า” พูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มมุมปากมาให้จนคนพี่ทำตัวไม่ถูก “พี่เรียนกี่โมง เดี๋ยวพรุ่งนี้เดี๋ยวผมมารับ”

        “เอ่อ ไม่...”

        “ห้ามปฏิเสธนะครับ ก็บอกแล้วไงว่าจะจีบ ผมต้องดูแลพี่ให้ดีที่สุดสิครับ”

        “...โอเคๆ พรุ่งนี้พี่เรียนบ่าย” ยอมแล้วกับความรุกแรงของเด็กคนนี้ “แต่ถ้านายเข้ามอแล้ว...”

        “ก็จะออกมารับ” เสียงทุ้มตอบทันควัน “คืนนี้พี่ก็ส่งตารางเรียนของพี่ให้ผมด้วยนะ”

        “...นายมันเผด็จการชะมัด”

        “ก็ผมอยากดูแลพี่นี่” คนอายุน้อยกว่ายังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อ “เจอกันพรุ่งนี้นะครับ คนสวยของผม ^^

        “...อือ เจอกัน นายก็ขับรถดีๆ นะ” เสียงหวานตอบรับแล้วก็ลงจากรถ ตากลมมองตามรถของคนน้องที่ขับออกไปก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

        คนสวยงั้นเหรอ

        ปากหวาน พูดตรง รุกแรง คงเป็นนิยามของเจ้าแทฮยองสินะ

        แต่มันก็ไม่ได้ทำให้กลัวอีกฝ่าย กลับคิดว่าอีกฝ่ายน่ารักด้วยซ้ำ

        แทฮยองต้องช่วยเขาได้แน่

        เขาจะได้หลุดจากวังวนแห่งความผิดนี้สักที

        “อ้าว ไอ้ซอกจิน” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นเรียกความสนใจจากร่างบางทันที “มึงเพิ่งกลับมาเหรอ”

        “ไอ้จองกุก” ใช่แล้ว คนที่เรียกเขาก็ไอ้เพื่อนสนิทนี่แหละ “มึงก็เพิ่งกลับมาเหมือนกันเหรอ”

        “อื้อ เพิ่งไปส่งน้องยุนกิมาน่ะ” ตอบในขณะที่พากันเดินไปขึ้นลิฟต์ “มึงล่ะ? ทำไมถึงกลับมาตอนนี้”

        “ไปกินข้าวกับแทฮยองมาน่ะ”

        “หืม? แทฮยองเพื่อนยุนกิอ่ะนะ” ร่างสูงหันมาทำหน้าฉงนใส่เพื่อน “ไปสนิทกันตอนไหนเนี่ย”

        “ก็สนิทกันอยู่แล้ว มึงยังชอบจิ้นกูกับน้องเขาเลย” ร่างบางหัวเราะ “น้องเขาชวนไปน่ะ กูก็เลยไปด้วย”

        “มันจีบมึงแน่เลย”

        “ถูก” ซอกจินตอบรับ “น้องเขาบอกกูแบบนั้นนะ”

        “...ว้าว เพื่อนกูจะสละโสดแล้วเว้ย” จองกุกแซวเป็นจังหวะที่ลิฟต์เปิดพอดี “แต่น่าแปลกนะ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้มันก็ไม่เคยจะกล้ารุกเข้าหามึงเลย”

        “นั่นสิ” เสียงหวานตอบแค่นั้นก่อนจะเงยหน้ามองคนข้างกาย “มึงดูไม่ดีใจเท่าประโยคที่มึงพูดเลยนะ”

        “...ทำไมจะไม่ดีใจวะ เพื่อนกูมีคนจีบทั้งที” แขนแกร่งเกี่ยวเข้าที่คอของรูมเมทพร้อมขยี้ผมนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว ในขณะที่มืออีกข้างก็เปิดประตูห้องของพวกเขาเอง “ตั้งแต่คนคนนั้นกูก็ไม่เคยเห็นมึงเปิดใจให้ใครเลย”

        ก็เปิดให้มึงไงไอ้ควาย... “ลองคุยก็ไม่เสียหายนี่ จริงมั้ย”

        “ก็จริงของมึง” จองกุกหัวเราะโดยที่ยังไม่ปล่อยมือจากเพื่อนตัวเอง “แล้วพรุ่งนี้น้องมันก็จะมารับใช่มั้ย”

        “รู้ได้ไงวะ”

        “แหม่ มันก็เหมือนช่วงกูไปจีบยุนกินั่นแหละ” เสียงทุ้มหัวเราะอีกครั้ง “ไอ้แทฮยองมันก็เหมือนกูนั่นแหละ ถ้ารักใครก็จะดูแลคนนั้นอย่างดีเลย”

        มิน่าล่ะ มึงถึงหวงและห่วงยุนกิราวกับไข่ในหิน “ถ้าน้องนิสัยเหมือนมึงจริง กูเลิกคุยเลยนะงั้นอ่ะ”

        “อ้าวไอ้นี่ วอนแล้วนะมึงอ่ะ” จองกุกหันมามองเพื่อนทันที ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏบนใบหน้าหล่อพร้อมกับจับร่างบางให้หันมาหาตัวเอง “พูดจานี่อยากโดนกัดปากใช่มั้ย”

        “ก็เชี่ยละไอ้จองกุก ปล่อยกูนะ!” เสียงหวานๆ กับสีหน้าหงุดหงิดของเพื่อนสนิทก็เปรียบได้แค่การขู่ของลูกแมวตัวน้อยเท่านั้น ริมฝีปากอิ่มแดงก็ถูกร่างสูงเข้าครอบครองอย่างรวดเร็วพร้อมกับฉกชิมความหอมหวานไปโดยที่ซอกจินไม่อาจห้ามเพื่อนสนิทได้เลย

        และเหตุการณ์ก็จบลงแบบเดิมๆ อีกครั้งและอีกครั้ง

 

        ก๊อกๆๆ

        “เชิญครับ” เสียงทุ้มเอ่ยโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสารของตัวเอง พอได้ยินเสียงเปิดประตู ประธานหนุ่มนาม คิมนัมจุนก็ยังพูดออกไปโดยที่ยังไม่มองหน้าคนที่เข้ามา “เอกสารที่ผมสั่งให้ส่งพรุ่งนี้นะครับคุณจองฮวา ทำไมรีบเข้ามาส่ง...”

        “ไม่รู้สิครับ เพราะผมไม่ได้มาส่งเอกสารที่นัมจุนว่า” เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นทำเอาชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาทันที “แต่ผมแวะมาหา คู่หมั้นของผมต่างหาก”

        นัมจุนมองรอยยิ้มหวานๆ ของคนที่เข้ามาหาด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะรวบเอวบางมานั่งบนตักของตัวเองทันทีเมื่อร่างบางนั้นเข้ามาใกล้แล้วฉวยโอกาสหอมแก้มนิ่มอย่างรวดเร็ว

        “อื้อ นัมจุน อย่าสิ”

        “คิดถึงจังเลย โฮซอก

        จองโฮซอกหัวเราะคิกเมื่อได้ยินถ้อยคำหวานแบบนั้น ก่อนจะบีบจมูกโด่งของคนรักเบาๆ “ปากหวานจังนะ ห่างกันแค่แป๊บเดียวเอง”

        “ก็มันคิดถึงนี่นา ให้ทำไงล่ะ”

        “พูดบ่อยๆ ผมก็เขินนะ” ร่างบางหัวเราะอีกครั้ง “แล้วนี่เลยเวลางานแล้วนะครับ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ”

        “ที่มาตามก็เพราะแบบนี้สินะ” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ในขณะที่กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “เดี๋ยวอีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว โฮซอกมายังไงล่ะ กลับพร้อมเลยมั้ย”

        “ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วครับ ผมนั่งแท็กซี่มา ตั้งใจจะมาลากนัมจุนกลับนี่แหละ”

        “จริงๆ เลยตัวแสบ อย่างนี้ก็เป็นการกดดันฉันสินะ” ร่างสูงเป็นคนบีบจมูกร่างเล็กกลับบ้าง “งั้นเดี๋ยวฉันกลับเลยดีกว่า ไม่อยากให้เธอกับแทฮยองต้องรอกินข้าวแบบนี้”

        “แทฮยองนี่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เพราะว่าน้องชายของคุณทานข้าวมาแล้ว”

        “หืม? เจ้านั่นเนี่ยนะ” นัมจุนขมวดคิ้วเล็กน้อย เจ้าน้องชายผิวเข้มของเขาติดอาหารฝีมือว่าที่พี่สะใภ้อย่างโฮซอกจะตาย ไม่มีทางหรอกที่จะกินข้าวนอกบ้านโดยไม่ได้บอกแบบนี้ “ไปกินกับสาวแน่เลย กล้าไม่กลับมากินข้าวฝีมือเธอแบบนี้”

        “ผมก็คิดว่าอย่างนั้นนะ กลับมานี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว” โฮซอกหัวเราะ ก่อนจะลุกจากตักของคนรักแล้วหันไปหาเขาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม “สรุปตอนนี้คุณกลับได้หรือยังครับ ถ้ายังผมจะนั่งรอ”

        “กลับเลยก็ได้ เดี๋ยวงานก็เอากลับไปทำที่บ้าน” ร่างสูงว่าพร้อมกับลุกขึ้นเก็บของ “รอแป๊บนะๆ วันนี้เอกสารฉันเยอะมากเลย”

        “ครับ ไม่ต้องรีบหรอกน่า ผมรอได้”

        “ได้ไงล่ะ ทำงานเหนื่อยๆ ไม่พอ กลับบ้านแล้วรอบนึงยังต้องมาหาฉันที่บริษัทอีก เธอคงเหนื่อยแย่เลย”

        “ไม่หรอกน่า” ร่างบางส่งยิ้มหวานไปให้คู่หมั้นหนุ่มของตัวเอง ก่อนที่ตัวเขาจะถูกคนที่เก็บของเสร็จแล้วเข้ามาจับมือเรียว ก่อนจะพาเดินลงมาจากบริษัทของเขาเอง ทั้งคู่พากันขึ้นรถของร่างสูงจากนั้นนัมจุนก็ขับมันออกไป

        “นี่โฮซอก”

        “ครับ?”

        “เราก็หมั้นกันมาจะสามปีแล้วนะ”

        “ครับ แล้ว?”

        “คิดเรื่องแต่งงานไว้บ้างหรือยัง”

        เพียงเท่านี้ ร่างบางที่นั่งอยู่ก็หันไปมองคนที่กำลังขับรถทันที “...นัมจุนหมายความว่ายังไงเหรอ”

        “นี่ฉันก็ถามเธอตรงๆ นะ” เสียงทุ้มหัวเราะ “เราสองคนก็ทำงานมาสองปีแล้วนะ หน้าที่การงานของฉันก็เริ่มคงที่แล้วด้วย หน้าที่ช่างภาพของเธอก็ไปในทิศทางที่ดีด้วยใช่มั้ย”

        “ครับ”

        “ฉันว่า มันก็ถึงเวลาแล้วล่ะ...”

        “นัมจุนครับ” เสียงหวานเอ่ยขัดขึ้นมา “คุณแน่ใจแล้วเหรอครับ กับเรื่องนี้”

        “...”

        “เราสองคนหมั้นกันมาจะสามปีแล้วก็จริง แต่นั่นก็เท่ากับเวลาที่เรารู้จักกันด้วย” โฮซอกเม้มปากเล็กน้อย “คิดดีแล้วเหรอครับนัมจุน...”

        “ฉันคิดดีแล้ว” นัมจุนขัดบ้าง “ฉันเลือกเธอมานานแล้วนะโฮซอก เธอยังไม่มั่นใจในตัวฉันอีกเหรอ”

        “เปล่าครับ ผมแค่คิดว่าคงไม่เหมาะ...”

        “มันผ่านมานานแล้วนะ เธอยังคิดมากอยู่อีกเหรอ” มือหนาข้างนึงเข้ามากุมมือเรียวที่กำแน่นอยู่ “ให้ฉันรู้สึกผิดคนเดียวก็พอ เธอไม่จำเป็นต้องมาจมกับความรู้สึกนี้เลย”

        “นัมจุน...”

        “ฉันเป็นคนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ ไม่ใช่เธอ ดังนั้นเธอไม่ต้องรู้สึกผิดนะ”

        “...แต่ผมก็เป็นตัวแปร” มือเรียวกำแน่นยิ่งกว่าเดิม “ผมเป็นคนที่เข้าไปทำลายทุกอย่าง คุณไม่ผิดเลย หรือถ้าคุณบอกว่าคุณผิด ผมก็ผิดกว่า”

        “พอเถอะโฮซอก” นัมจุนขัดอีกครั้ง พอพูดเรื่องนี้ทีไรก็เป็นแบบนี้ทุกที เขาไม่อยากให้ทั้งเขาและคนรักต้องมานั่งเครียดกับอดีตอย่างนี้หรอกนะ “ฉันไม่ได้เข้าเรื่องนี้เพื่อให้เรามานั่งทะเลาะกันหรอกนะ”

        “...”

        “ฉันรู้สึกผิดจริง แต่อดีตก็คืออดีต” เสียงทุ้มเอ่ยในขณะที่กำลังจอดรถตอนติดไฟแดง ก่อนจะหันมาประคองใบหน้าหวานของโฮซอกไว้ “เราจมกับความรู้สึกแย่ๆ มานานแล้วนะ ฉันว่ามันถึงเวลาที่เราควรจะออกมามันได้แล้ว”

        “นัมจุน...”

        “แต่งงานกับฉันนะ”

        น้ำตาค่อยๆ หยดลงมาจากหางตากลมช้าๆ ก่อนจะไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายผิดกับใบหน้าหวานที่มีรอยยิ้มประดับไว้ นัมจุนไม่ใช่คนหวานหรือโรแมนติกและโฮซอกก็ไม่ใช่คนที่ต้องการอะไรมากมาย แค่คำพูดเรียบง่ายแบบนี้ เขาก็พอใจมากๆ แล้ว

        “ฮึก นัมจุน...”

        “อย่าเอาแต่ร้องไห้สิ จะไฟเขียวแล้วนะ” ร่างสูงพูดติดตลก เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากคนหน้าหวานทันที “แต่งงานกันนะ โฮซอกของฉัน”

        “ฮึก ครับ ผมจะแต่งงานกับคุณครับ นัมจุน”
--------------------------------------------------------------------
        จริงๆ ตอนแรกจะอัพพร้อมอีกเรื่อง แต่อีกเรื่องไม่ทัน 55555 สวัสดีค่ะทุกคน เราอดใจไม่ไหวจริงๆ ที่จะอัพเรื่องนี้จริงๆ (แต่ไม่ดองเรื่องเก่านะ เราติดสอบบวกกับใกล้จบแล้วค่ะ 55555) พอจะเดาความสัมพันธ์ได้มั้ยคะว่าแต่ละคนมีความสัมพันธ์กันยังไง 5555 เรื่องนี้คิดว่าไม่วุ่นวายเท่า In Relation นะคะ แต่ในส่วนทางด้านจิตใจนั้น สำหรับเราดาเมจแรงกว่าค่ะ 555 แล้วก็ค่อนข้างจะแต่งยากสำหรับเราเพราะไม่ค่อยมีปมให้เล่น (เป็นคนชอบทำอะไรยุ่งยาก 5555) ก็เราจะใช้เวลาอัพเท่าๆ กับเรื่องก่อนๆ นั่นแหละค่ะ ไม่ได้อยากดองนะคะ เดือนนี้จนถึงกลางเดือนหน้าเราสอบอลังการเลยค่ะ 555555 สำหรับคนที่เพิ่งมาเจอกันในเรื่องนี้สามารถติดตามฟิคกุกจินเรื่องอื่นๆ ได้นะ (โฆษณาสุดๆ 55555) อยากจะทอล์คยาวๆ นะคะ แต่ตอนนี้เราง่วงมาก อาทิตย์นี้เราแทบไม่ได้นอนเลยเพราะอ่านหนังสือบวกแต่งฟิคไปพร้อมๆ กัน (จะรอดเอฟมั้ยเนี่ย 5555) เอาเป็นว่าตอนหน้าจะเป็นอย่างไรนั้น ต้องติดตามค่ะ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ ^o^
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #145 Chawalinee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 20:52
    ขำอะ ก็เปิดให้-ไงไอควายย555555
    #145
    0
  2. #118 rungnapha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 13:35
    อร้ายยยยย ชอบความสัมพันธ์พิกุกกะพิจินง่าาาา ฮรืออออออ ช๊อบบบบ
    #118
    0
  3. #37 sairungza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
    เปิดมาคู่ม่อนโฮปเขาจะแต่งงานกันแล้ว กรี๊ดดดดดดดด
    #37
    0
  4. #25 Ssoojin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:56
    รออัพอยู่น่ะ 555
    #25
    0
  5. #24 ryeoiske (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 10:35
    เอ้ออ ก็เป็นความสัมพันธ์แปลกๆอยุ่นะ
    จองกุกที่รู้ว่าซอกจินมีคนมาจีบหน่ะ คงไม่ได้ดีใจจริงๆหรอก
    ว่าแต่ซอกจินนี่ฝังใจกับใคร แล้วเรื่องนัมจุนกับโฮซอกคุยกันอีก สามคนนี้จะอยู่ในเหตุการณ์เดียวกันรึป่าวนะ ถ้าใช่ แทฮยองนี่เป็นน้องของนัมจุน โอ้ย ซับซ้อน
    #24
    0
  6. #23 k_92 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 10:19
    แทฮยองนี่พระเอกหรือเปล่าคะ
    #23
    0
  7. #21 Aewlabelle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 11:48
    แทจินๆ กุกแกต้องเสียใจ
    #21
    0
  8. #20 pontitanakhup (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 19:20
    อยากให้จองกุกเจ็บ เวลาที่ซอกจินคบกับแทยอนอ่ะ
    #20
    0
  9. #18 manuya4435 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 18:00
    แค่เริ่มเรื่องก็น่าติดตามแล้ววววว
    #18
    0
  10. #17 kyuri13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 15:45
    พี่จินคนนั้นที่พี่ฝั่งใจคือนัมจุนใช่มั้ยยยยยย แทแทดูแลพี่จินเราด้วยนะ
    #17
    0
  11. #16 Nayhrp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 13:49
    พี่จินต้องเคยคบกับนัมจุนแน่ๆเลย แต่นัมจุนต้องหมั้นกับโฮซอกเลยทิ้งพี่จินไป สงสารจังงง แต่ก็มีแทฮยองมาจีบแล้วนะะ สเน่ห์แรงเชียว ละแทฮยองรุกเร็วมากกกกกก กลัวแล้ววววว หนูจริงใจหับพี่เขาจริงๆใช่มั้ยลูก55555 จองกุกก็ทำเป็นดีใจไปนะ เดี๋ยวถ้าพี่จินไปคบกะแทละจะรู้สึกก!
    #16
    0
  12. #15 AlwayBTS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 11:24
    พี่จินต้องเคยมีความสัมพันธ์กับนัมจุนแน่ๆเลย อ่าวแต่แทฮยองเป็นน้องพี่เค้านี่ จะทำไงเนี่ย สงสารพี่จินที่ต้องเป็นที่รองรับของจองกุกแทนยุนกิอะ พอคิดๆแล้วเหมือนจองกุกไม่เห็นใจเลย นึกถึงแต่ยุนกิ รอนะคะ เป็นกำลังใจให้น้าาา
    #15
    0
  13. #14 tienin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 08:28
    แทชอบจินจริงๆใช่มะเนี่ย เริ่มไม่ไว้ใจ 5555
    #14
    0
  14. #12 9ppp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 06:26
    พี่จินคบกับแทยองเลยยยยย สะใจจจ //รีบมาต่อนะคะะะ
    #12
    0