Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 19 : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

บทที่ 18

        ตอนนี้เป็นเวลาตีสองกว่าแล้ว

        แทฮยองจอดรถที่ใต้คอนโดของแฟนรุ่นพี่ ทั้งสองเงียบสนิท มีแค่เสียงลมหายใจของกันและกันเท่านั้น

        ก่อนที่ฝ่ายร่างสูงเองจะเป็นคนเอ่ยออกมา

        “ถึงแล้วครับพี่จิน” และเสียงทุ้มก็ปลุกให้ร่างบางตื่นจากภวังค์ ซอกจินกะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาแฟนหนุ่มของตนเอง

        “...ถึงแล้วเหรอ”

        “ครับ ถึงแล้ว” ร่างสูงผุดยิ้มบาง “เหม่ออะไรอยู่เนี่ย คนดีของผม

        ฟุ่บ~

        เสียงของแทฮยองหายไปทันทีเมื่อแฟนรุ่นพี่เข้ามากอดเขาอย่างแรง ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ กอดตอบร่างบางช้าๆ

        “เป็นอะไรไปครับพี่จิน”

        “ขอบคุณนะ ฮึก” น้ำตาเม็ดใหญ่หยดลงเสื้อเชิ้ตของคนผิวเข้ม “ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ”

        “อะไรเนี่ย ขอบคุณผมทำไม” เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ “พักผ่อนนะครับพี่ วันนี้พี่น่าจะเหนื่อยมามากแล้ว

        ซอกจินผละออกมาจากอ้อมแขนของหนุ่มรุ่นน้อง ตาคู่สวยที่ชุ่มไปด้วยน้ำตามองใบหน้าหล่อที่ส่งยิ้มมาให้ ร่างบางเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะลงจากรถของแฟนหนุ่ม

        รุ่นพี่รีบเข้าไปในลิฟต์ของคอนโดตัวเองก่อนจะกอดตัวเองไว้แน่น พยายามที่จะกลั้นอารมณ์อยากร้องไห้ไว้ให้ลึกสุดใจ

        เขาเลือกแล้ว เขาจะเสียใจไม่ได้

        ร่างบางกัดปากตัวเองจนแทบแตก พยายามอดทนให้ถึงชั้นที่ตัวเองอาศัยอยู่

        และพอประตูลิฟต์เปิด ชายหนุ่มก็ต้องชะงักแทบหยุดหายใจ

        “น้องยุนกิ...” เสียงหวานเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรมากกว่านี้ อีกฝ่ายที่มองหน้าเขาอย่างไร้ความหมายก็สวนเข้ามาในลิฟต์แล้วกดปิดประตูหนีไป “เดี๋ยวสิ...”

        ฝ่ายรุ่นน้องไม่ได้สนใจเสียงเรียกเลย ทิ้งซอกจินให้ยืนกำหมัดแน่น ร่างบางหลับตาลง ก่อนจะสะบัดหัวเล็กน้อยแล้วเดินไปที่ห้องของตัวเองช้าๆ

        มือเรียวแตะที่ประตูห้องของตัวเองพร้อมกับกัดปากอย่างชั่งใจ ทำไมการเข้าห้องพักของตัวเองนี่มันถึงลำบากใจขนาดนี้นะ

        ก็บอกแล้วไงว่าเลือกแล้ว เขาไม่มีสิทธิเสียใจ

        แกร๊ก!

        ตากลมมองไปที่กลางห้องของตัวเอง ก็พบกับเพื่อนร่างสูงในสภาพเปลือยท่อนบนที่ยืนอยู่ตรงนั้น จองกุกก้มหน้านิ่ง ไม่ได้สนใจร่างบางที่กำลังเดินเข้ามาเลย

        “มึง...” และเสียงหวานก็เอ่ยทักให้เพื่อนได้สติ “กูเพิ่งสวนกับน้องยุนกิเมื่อกี้ เพิ่งคุยกันเสร็จเหรอ”

        “...อืม” ร่างสูงพยักหน้า “มึงล่ะ เพิ่งคุยกับแทฮยองเสร็จเหรอ กลับมาเสียดึกเลย”

        “อืม มีเรื่องเคลียร์เยอะไปหน่อยน่ะ” ซอกจินตอบ ก่อนจะหลบตาไปอีกทางเพราะไม่อยากเห็นสภาพเพื่อน ยืนถอดเสื้อแบบนี้ เป็นไปได้ว่าตอนที่เขาไม่อยู่ มันต้องเกิดอะไรขึ้นบ้าง “กูไปอาบน้ำนะ จะไปเก็บของด้วย”

        หมับ!

        แต่ยังไม่ทันที่จะไปไหน ข้อมือเล็กก็ถูกมือหนาคว้าไว้ก่อน

        “มึงจะเก็บของไปไหน”

        “ย้ายออกไง มึงจะเป็นคนย้ายเหรอ” ร่างบางหัวเราะเบาๆ “แฟนเราจับได้แล้วแบบนี้ เราก็ต้องแยกกับอยู่ได้แล้ว อ้อ แล้วมึงไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูบอกพ่อกับแม่เองว่ากูย้ายออกเพราะอะไร ไม่ต้องกลัวว่าพ่อแม่มึงจะด่ามึง”

        “ไม่ต้องไป...” ไม่ว่าเปล่า แขนแกร่งยังดึงเพื่อนเข้ามากอดไว้จนคนหน้าหวานตกใจ “ได้โปรด อย่าไป...”

        “จองกุก...” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกเพื่อนเสียงแผ่ว “มึงเป็นอะไรไป”

        “กูเลิกกับยุนกิแล้ว”

        “...ฮะ?” ซอกจินขมวดคิ้วทันที “มึง...มึงพูดอะไรน่ะ”

        “กูเลิกกับแฟนแล้ว” เสียงทุ้มนั้นช่างสั่นเครือ “เรื่องมันเป็นแบบนี้...”

 

        จูบผม สัมผัสผมอย่างที่พี่เคยทำกับพี่จินนะ ถ้าพี่รักผมจริงๆ

        ริมฝีปากของทั้งคู่ถูกดึงดูดเข้าหากันทันทีที่ยุนกิเอ่ยจบ

        สัมผัสร้อนแรง ดุดัน และเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่เคยใช้กันเลยสักครั้งทำเอาคนตัวขาวถึงกับไปต่อไม่เป็น มือเรียวกำเสื้อของจองกุกแน่น ปล่อยให้รุ่นพี่หนุ่มควบคุมจูบอยู่อย่างนั้น

        มือหนาประคองท้ายทอยคนตัวเล็กกว่าเพื่อปรับองศาให้สัมผัสของพวกเขาลึกซึ้งยิ่งขึ้น ยุนกิจึงค่อยๆ ดึงสติตัวเอง และแกะกระดุมเสื้อนักศึกษาของคนตัวสูงกว่าอย่างใจกล้า

        มือขาวไล้ไปตามลำคอแกร่งแล้วโอบรอบคอแฟนหนุ่มของตัวเอง อีกไม่นานเขาก็เป็นของแฟนรุ่นพี่อย่างเต็มตัวแล้ว

        เขาอยากให้ถึงเวลานั้นเร็วๆ แล้วสิ

        แต่ทุกอย่างก็หยุดลง

        จองกุกผ่อนแรงที่ท้ายทอยลงแล้วค่อยๆ ผละออกจากคนรักช้าๆ ท่ามกลางสายตาเรียวสวยที่มองมาอย่างไม่เข้าใจ

        พี่จองกุก ทำไม...

        ขอโทษนะยุนกิ แต่พี่ทำไม่ได้ร่างสูงกัดปากตัวเองเล็กน้อยแล้วหันหลบสายตาของคนตัวเล็กกว่า

        หมายความว่า...

        ...ขอโทษนะ

        ปึ่ก!

        เสื้อของชายหนุ่มที่ถูกถอดออกเมื่อครู่นั้นถูกปาใส่หน้าเจ้าของเสื้อเต็มแรง จองกุกได้แต่เงียบ ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองคนตัวเล็กตรงหน้าที่มองเขาอย่างผิดหวัง

        พี่มัน...เหลือเชื่อเลยว่ะเสียงห้าวเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะเดินไปคว้ากระเป๋าของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องนี้ไปทันที

 

        “มึง...หมายความว่ายังไง” ซอกจินถามเพื่อนอย่างไม่แน่ใจนัก เรื่องที่เขาได้ยินมาจากเพื่อน จองกุกรักยุนกิมากนะ ทำไม...

        ทำไมเขาถึงพูดกับยุนกิแบบนั้น

        ทั้งสองรักกันมากนะ ทุกอย่างมันก็ควรจะเป็นไปในทางที่ถูกที่ควรแล้วนี่

        “กู...กูก็ไม่รู้ว่ะ” ร่างสูงดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด “แต่กูทำอะไรน้องเขาไม่ได้จริงๆ

        “...”

        “นอกจากมึงแล้ว กูก็สัมผัสใครไม่ได้อีกเลย”

        ทั้งสองสบตากันทันทีหลังจากที่เพื่อนพูดจบ ซอกจินมองคนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจนัก ทำไมมันถึงพูดจาแบบนี้ออกมา

        เรื่องไม่กล้าสัมผัสแฟนตัวเองนี่เขายังไม่สงสัยนัก แต่ประโยคที่มันพูดน่ะสิ มันแปลกๆ

        สัมผัสใครไม่ได้...นอกจากเขา

        “จริงๆ นะมึง ในตอนแรกที่กูเริ่มคบกับน้องยุนกิ กูคิดว่ากูมีอะไรกับน้องเขาไม่ได้เพราะอยากถนอมน้องเขาให้มากที่สุด แต่กูก็เพิ่งมารู้ตัวทีหลังว่ามันไม่ใช่

        “...”

        “นอกจากมึงแล้ว กูก็มีอะไรกับใครไม่ได้จริงๆ

        “...”

        “...”

        “...”

        “...”

        ทั้งสองจ้องหน้ากันนิ่ง ร่างบางมองลึกเข้าไปในดวงตาคมของเพื่อน แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความจริงใจที่ส่งมา

        ซอกจินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใบหน้าหวานผินหลบสายตาร่างสูงไปอีกทางแต่ก็โดนเพื่อนจับกลับมาให้มองหน้ากันอีกครั้ง

        “จิน...มึงจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ”

        “มึงอยากให้กูพูดอะไรล่ะ” ปากอิ่มเม้มเข้าหากัน “ในเมื่อเหตุการณ์ของมึง มันก็เหมือนกับเรื่องกูน่ะ”

        “...มึงหมายความว่ายังไง”

        “กูก็เพิ่งเลิกแทฮยองไปเมื่อกี้เลย” พูดจบ น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างเงียบงัน “เมื่อกี้ที่กูแยกไปเคลียร์ที่คอนโดแทฮยอง กูก็พยายามนะ พยายามให้สัมผัสของแทฮยองมาแทนที่มึง...”

 

        ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยที เสียงหวานตอบ พี่ก็อยากให้ร่างกายของตนเองเป็นของคนที่รักพี่เท่านั้นเหมือนกัน

        เท่านี้ก็เป็นคำตอบให้ทั้งสองเข้าหากันทันที

        ซอกจินคร่อมอยู่บนร่างของแฟนหนุ่มพร้อมกับป้อนจูบให้อย่างไม่ประสีประสา แต่นั่นกลับถูกใจแทฮยองเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มยันตัวขึ้นนั่ง ส่งผลให้ร่างบอบบางนั้นหล่นมาที่ตักแกร่ง มือหนาประคองท้ายทอยของคนตัวเล็กกว่าให้หันไปทางขวา ก่อนจะเปลี่ยนมาซุกไซรที่ซอกคอขาวจนเสียงหวานร้องออกมาเบาๆ

        อ๊ะ แทฮยอง...

        ริมฝีปากหนาไล้ขึ้นมาตามสันกรามสวย ก่อนจะขบเข้าที่ใบหูนุ่มเบาๆ พร้อมกับเสียงทุ้มแหบพร่าที่กระซิบเบาๆ

        ผมรักพี่นะครับ เป็นของผมนะ

        คนหน้าหวานเงยหน้าขึ้นเพื่อให้คนรักได้สูดดมกลิ่นจากตนมากขึ้น มือเรียวขยุ้มเข้าผมนิ่มของร่างสูงเพื่อระบายอารมณ์ที่เกิดขึ้น

        แต่เพียงแค่นั้น จู่ๆ ร่างบางก็สะดุ้งจนแทฮยองต้องผละออกมา

        พี่จิน เป็นอะไรครับ

        มะ ไม่มีอะไรถึงจะตอบแบบนั้น แต่ซอกจินก็กุมคอเสื้อของตัวเองแน่นพร้อมกับหอบหายใจ ไม่มีอะไรหรอก ต่อเถอะแทฮยอง

        ตาคมมองคนพี่อย่างกะประเมิน ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือหนาไปแตะตัวคนพี่ แต่คนหน้าหวานก็สะดุ้งขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับขยับถอยห่างจากแฟนหนุ่มทันที

        พี่จินครับ...

        ...ขอโทษแทฮยอง แต่พี่ทำไม่ได้เพียงแค่นั้น ร่างบางก็ร้องไห้ออกมาทันที พี่ขอโทษจริงๆ แทฮยอง แต่พี่... ฮึก แต่พี่...

        ...เข้าใจแล้วครับเงียบไปสักพัก ร่างสูงก็ระบายยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะลุกขึ้น แต่งตัวให้เรียบร้อยเถอะครับ ผมจะไปส่งพี่ที่คอนโด

        แทฮยอง...

        ผมเชื่อนะ ว่าพี่รักผม แต่มันคงไม่เท่ากับความผูกพันที่พี่ให้รุ่นพี่จองกุกใช่มั้ยเสียงทุ้มว่าทั้งที่ยิ้มอยู่แบบนั้น กลับเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง

 

        พอเล่าจบ ทั้งห้องก็เข้าสู่ความเงียบทันที

        ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง ก่อนที่ฝ่ายที่ร้องไห้นั้นจะหลบตาไปอีกทาง ซอกจินปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นของตนเอง แต่ก็โดนเพื่อนสนิทประคองใบหน้าให้หันกลับไปหา

        “จิน นี่มึง...”

        “กูไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั้งๆ ที่กูเปิดใจให้แทฮยองขนาดนี้ แต่กูก็ไม่รู้ว่ะ”

        “...”

        “กูยอมให้ใครไม่ได้จริงๆ นอกจากมึง”

        “...”

        “กูไม่รู้เหตุผลมึงหรอกนะ แต่สำหรับกูแล้วน่ะ...”

        “...”

        “กูขอโทษที่ต้องพูด แต่มันคงไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว” พูดแค่นั้นก็ร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม “กูรักมึง”

        จองกุกดูตกใจอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เพื่อนสารภาพออกมา ในขณะที่ซอกจินก็ยิ่งสะอื้นจนตัวโยน

        “กูรู้ว่ามันผิดเวลา กูรู้ว่ามันผิดเพราะเราเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่พอได้คบกับแทฮยอง มันทำให้กูรู้ว่าไม่มีใครแทนมึงได้จริงๆ”

        “...”

        “มึง...มึงปล่อยกูเถอะ กูจะย้ายออกให้ แล้ววันไหนที่กูกลับมาเป็นเพื่อนมึงได้ กูจะกลับมา... อ๊ะ!” เสียงหวานร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ก็โดนแขนแกร่งดึงเข้ามาไปหาตัว ร่างสูงกอดเพื่อนสนิทแน่นพร้อมกับไหล่บางที่เริ่มชื้น “จะ จองกุก มึง...”

        “กูขอโทษ” เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาทำเอาคนหน้าหวานชะงัก “กูขอโทษที่ทำให้เรื่องของเราเป็นแบบนี้ กูขอโทษ กูมันโง่เอง”

        “จองกุก...”

        “กูมีบางอย่างจะบอกมึง” จองกุกเงียบไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาโดยที่ร่างบางไม่ได้คาดคิด “กูก็รักมึง”

        “...!” ตากลมเบิกกว้างทันทีที่ประมวลผลที่เพื่อนพูดออกมาได้ ซอกจินผละออกมาพร้อมกับมองหน้าเพื่อนอย่างไม่เชื่อหู

        แต่ในสายตาคมที่ส่งมา เขาก็สัมผัสได้แต่ความจริงใจที่ส่งมา

        จองกุก...รักเขา

        แล้วที่ผ่านมาคืออะไร

        “จองกุก มึงพูดเหี้ยอะไรออกมา มึงรู้ตัวใช่มั้ย”

        “กูไม่ได้เมานะ กูรู้ทุกคำพูดที่กูพูดออกมาแหละ” และร่างสูงก็สวนเพื่อนทันที “ที่กูคบกับน้องยุนกิ เพราะกูรู้สึกดีกับเขาจริงๆ แต่ลึกๆ กูก็รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร

        “...”

        “เหตุผลเดียวกับมึง เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ตั้งแต่เราพลาดมีอะไรกันครั้งแรก กูก็กลัวมึงจะรับไม่ได้ กูเลยเปิดใจให้น้องเขา”

        “...”

        “และที่กูพยายามให้มึงคบกับแทฮยองเพราะอยากให้มึงมีความสุขบ้าง กูเห็นมึงจมกับเรื่องแย่ๆ มานานแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะจบแบบนี้”

        “...”

        “กูขอโทษนะจิน ขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่แบบนี้...”

        “ตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ” เสียงหวานถามขัดขึ้น “ที่มึงรู้สึกกับกู ตั้งแต่ที่กูเลิกกับคุณนัมจุนเลยเหรอ”

        “...ก่อนหน้านั้นอีก” จองกุกตอบ “ตั้งแต่เราอยู่ด้วยกันมา ลึกๆ แล้ว หัวใจกูก็เป็นของมึงมาตลอด”

        “...”

        “แต่เพราะคำว่าเพื่อนสนิทไง กูเลยกลัวที่จะเสียมึงไป...”

        “ทำไม...” ซอกจินขัดขึ้นอีกครั้ง “ทำไมเพิ่งมาพูดเอาป่านนี้วะ”

        ร่างบางกอดตัวเองแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่สามารถรับอะไรไม่ได้อีกต่อไป ร่างสูงก็รีบรวบร่างเพื่อนเข้าไปหาพร้อมกับลูบหัวอย่างปลอบโยน

        “กูขอโทษ จิน กูขอโทษ”

        “กูรักมึงมาตั้งแต่ที่เราสัมผัสกันครั้งแรก จริงๆ วันที่มึงพาน้องยุนกิมา มันเป็นวันที่กูตั้งใจจะสารภาพกับมึง แต่มึงก็มีน้องเขาแล้ว”

        “...”

        “กูยอมให้มึงตลอดทั้งๆ ที่มึงคบกับน้องยุนกิ นั่นก็เพราะ กูรักมึง”

        “...”

        “แต่ทำไมวะจองกุก ทำไมเรื่องของเราต้องเป็นแบบนี้”

        จองกุกกอดเพื่อนแน่นกว่าเดิมเพื่อแทนคำขอโทษที่มีส่วนทำให้เรื่องมันวุ่นวายขนาดนี้

        ถ้าเขายอมรับตัวเองแต่แรก มันคงไม่มีใครต้องมาเสียใจใช่มั้ย

        ยุนกิไม่ต้องเจ็บปวดเพราะความรักที่มอบให้เขา

        แทฮยองก็ไม่ต้องมาใกล้ชิดกับเพื่อนเขา

        และอีกอย่าง...คนที่เขารักและน่าสงสารที่สุด ไม่ต้องมาผิดหวังกับความรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้

        มันเป็นเพราะเขาเอง เขาเองทั้งหมด

        ทั้งสองค่อยๆ ผละออกจากกันพร้อมกับสบตากันช้าๆ มือหนาเกลี่ยน้ำตาที่ใต้ตาสวยบวมช้ำแล้วประคองใบหน้าหวานเบาๆ

        ใบหน้าคมค่อยๆ ก้มลงมาหาร่างบางจนปลายจมูกเริ่มแตะกัน แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะแตะกัน มือบางก็ยกขึ้นมากั้นไว้ช้าๆ

        “มึง...” เสียงหวานเอ่ยออกมา “ต่อไปนี้ เรื่องของเรามันจะถูกต้องใช่มั้ย”

        “...กูไม่รู้หรอก” พูดพร้อมกับดึงมือเรียวออกมาประสานกับตนเอง “รู้แค่ว่า เรารู้สึกเหมือนกัน กูพูดถูกใช่มั้ย”

        “...”

        “ถ้าเรารักกัน กูจะอยู่ข้างๆ มึงเอง” สิ้นเสียงทุ้ม ริมฝึปากหยักก็ประทับลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างแผ่วเบา ร่างสูงค่อยๆ ดูดดึงริมฝึปากของคนหน้าหวานอย่างอ่อนโยนจนซอกจินอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงอย่างเผลอไผล

        แขนเรียวยกขึ้นกอดร่างหนาเบาๆ และกรีดเล็บบนหลังของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกันอย่างอ่อนหวาน ค่อยๆ ละเลียดสัมผัสจากกันและกันอย่างไม่รีบร้อน

        พวกเขามีเวลาทั้งคืนในการอยู่ด้วยกัน

        ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้ ขอแค่พวกเขามีกันและกันก็พอ

 

        แทฮยองยังคงจอดรถอยู่ที่เดิมแบบนั้น

        ดวงหน้าหล่อยังคงฉายแววเรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ออกมา มือหนาที่จับพวงมาลัยรถยังคงเคาะนิ้วไปตามจังหวะเพลง

        จนกระทั่งประตูรถของเขาถูกเปิดขึ้น

        “ขอบใจนะ ที่รอ”

        “ไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่” ตาคมปรายตาไปมองคนที่ขึ้นรถตัวเองมา “กูนึกว่ามึงจะไม่กลับเสียอีก ยุนกิ”

        “มึงยังกล้าคิดอีกเหรอ ในเมื่อมึงก็เป็นคนมาส่งรุ่นพี่ซอกจินนี่” คนตัวขาวแค่นหัวเราะ “ผลของเราคงไม่ต่างกันใช่มั้ย”

        “รุ่นพี่เขาเลือกพี่จินเหรอ” คนผิวเข้มถาม “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เหมือนกัน พี่จินเลือกรุ่นพี่จองกุก”

        ทั้งสองเงียบใส่กันทันทีที่ร่างสูงเอ่ย ทั้งคู่ปล่อยให้ความเงียบกลืนกินไปทั่วรถอีกสักระยะ ก่อนที่ยุนกิจะเอ่ยทำลายความเงียบ

        “แล้วมึง...จะเอาไงต่อ”

        “กูทำอะไรได้เหรอ” เสียงทุ้มถามกลับ “แล้วเป็นมึงล่ะ จะทำยังไง”

        “กูรักพี่จองกุก” พูดได้แค่นั้น ร่างเล็กก็ปล่อยน้ำตาออกมา “กู...ไม่รู้ว่ะ แต่กูรักพี่เขามากๆ เลยนะ”

        “...มึงก็ลองหาทางแล้วกัน” แทฮยองตอบ “ส่วนกูน่ะคิดไว้แล้วว่าจะทำยังไง”

        “มึงจะทำอะไร”

        “เอาเถอะน่า” ร่างสูงไม่ยอมบอก “พี่เขาเห็นกูเป็นคนดี แล้วกูจะทำให้พี่จินรู้ว่า คนดีที่ถูกหักหลังนั้นทำอะไรได้บ้าง”

        “...จริงสิ ถ้าสองคนนั้นมีความสุขง่ายๆ มันก็ไม่สนุกสิ” ยุนกิยิ้มมุมปาก “จัดการของใครของมันแล้วกันนะ ขอบใจที่จุดความคิดนี้ให้กู”

        “ยินดี” ร่างสูงหัวเราะเบาๆ “กลับเถอะ พรุ่งนี้เราเรียนเช้านะ”

----------------------------------------------------------------------------------

        เอาละเว้ย บอกเลยค่ะว่าเรื่องนี้ไม่มีคนดี 555555 สวัสดีค่ะทุกคน คิดถึงเรามั้ย เราคิดถึงทุกคนมากกกกกกกกกกกก โหย ไม่ได้เจอนาน คือเราจะอัพทีไรมันจะต้องเกิดอุบัติเหตุตลอดเวลา ล่าสุดเราจะอัพหลังสอบเสร็จ (แจ้งในทวิตแล้วด้วย) แต่วันต่อมาเรารถล้มค่า -0- เหวอะทั้งขา ไม่รู้จะโชคร้ายอะไรเบอร์นี้ เหมือนเป็นปีชงเราอ่ะ 55555 เอาล่ะๆๆ เข้าเรื่องกันดีกว่า บอกไว้เลยว่าเรื่องนี้ ตัวเอกเราไม่มีคนดีสักคนค่ะ เว้นแต่จะร้ายมากหรือน้อย ร้ายแบบไหนเท่านั้นเอง เอาเป็นว่าเจอกันตอนหน้านะคะ ยังไงก็ฝากคอมเม้น หรือว่าใช้แท็ก #แค่เพื่อนกุกจิน ในทวิตเตอร์ได้นะคะ ขอบคุณสำหรับฟีดแบคที่ทุกคนจะให้เรา และจะพยายามเอาเวลาจากโปรเจ็กต์มาอัพทุกๆ เรื่องนะคะ เจอกันตอนหน้าหรือในเรื่องอื่นค่ะ ^^

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #249 momomoo (@momoha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 21:40
    อือหือ วีก้าเผ็ดมาก! จะแก้แค้นยังไงน้าๆๆ
    #249
    0
  2. #248 Thomai~~🦁 (@thomai0348) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 15:51

    แทๆ ยุนๆ หยุดความคิดนั้นเดี่ยวนี้นะ ห้ามทำอะไรสองคนนั้นเลย เค้ากันมามากพอแล้ว พวกเธอควรปล่อยวางสิ!!!
    #248
    0
  3. #247 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 06:46
    เข้าใจทั้งแทฮยองและยุนกิอ่ะนะ แต่อย่าทำอะไรรุนแรงเลยนะ จินกับจองกุกกว่าจะสารภาพกันได้มันต้องเสียอะไรไปมากเลย เฮ้อ
    #247
    0
  4. #246 minitis (@kyuri13) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 00:38
    กว่าจะรู้ใจกันว่ายากแล้วดูท่าจะได้รักกันดีๆยากกว่า แงงงงร้านมากแทแท ยุนเกะ ใจเย็นๆน้าาา
    #246
    0
  5. #245 รีไวล์ (@pontitanakhup) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:27
    แท แค่นี้ยัยพี่ก็เสียใจแย่แล้วววว
    #245
    0
  6. #244 국진이 (@JeonJin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 19:48
    เกือบจะดีใจ ช่วงสุดท้าย พาดับฝันสุด ฮืออออ ปล่อยเค้าไปปปเถอะะะ
    #244
    0
  7. #243 gift-rigale (@gift-rigale) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 19:05
    แงงงงง เค้ากินกัน——รู้ใจกันเปิดใจกันได้แย้วววว ไม่ต้องแอบต้องซ่อนแบ้ววววว แต่ก็ดีใจสุดไม่ได้เพราะมีใครบางคนผันตัวเป็นตัววร้ายชั่วคราว(ร้ายไม่สุดพี่ไล่ออกนะคะน้องแทน้องกิ)

    อ้ากกกกกก เขียนคำว่าอดทนรอตอนต่อไปลงบนฝ่ามือแล้วกินมันลงไป เรารอนะเลิ้บยูมากอยากได้พลังใจมาเอาจากเราไปไม่ได้บอกให้อัพเร็วๆแต่เค้ามารอไรท์เด็กดีทุกวันเลยนะ กี๊สๆ

    โฮยยยยย ดีใจมากกกกกที่มาอัพแล้วววสเปิดดูตั้งแต่เมื่อวานว่าเมื่อไรท์จะมาอัพน้าาาา

    ปล.ถ้าเรื่องนี้ไม่มีตัวเอกเป็นคนดีจริงกุกจินเราก็น่าจะใช่ย่อยใช่มั้ยคะ????
    #243
    0
  8. #242 aeior-mas (@Sasikamol22-mas) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 06:05

    เจอแบบนี้จะเป็นยังไงต่อคิดไม่ออกแล้ววววววว
    #242
    0
  9. #241 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 04:00

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! คนแรก!!!!!!!!!!! /หรือเปล่า--

    บายเดอะเวย์ แอบเหนือความคาดหมายอยู่นะคะกับสถานการณ์ที่พลิกไปในรูปแบบตอนท้าย! คนเจ็บสองคนรวมพลังกันเป็นทวีแค้น แต่ก็เข้าใจได้นะคะ เหมือนสองคนนี้ไปล้อเล่นกับความรู้สึกอีกฝ่ายเลยนี่นา (จริงๆก็จะเป็นลมตอนยุมเกะอยู่แล้ว แต่พอเห็นแบบนี้ก็สงสารเหมือนกัน /เอ้า55 ฮือ น้องมันคงอาย ละโกรธมากด้วย...) ก็คิดอยู่ว่าแบบนี้มันจะง่ายไป เพราะไหนจะเรื่องราวที่บ้านคิมเหมือนยังไม่เคลียร์ดี ก็มีเรื่องอีกแล้ว ดูๆละพิจินรับเละอยู่นะคะ คุณพระเอก ได้เวลาแล้วค่ะ มาเป็นแบ็คให้คนของคุณเต็มที่ได้แล้ว!!!

    #241
    0