Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 18 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    4 ส.ค. 62

บทที่ 17

        วันนี้จองกุกกับซอกจินก็ต้องมาพร้อมกันเมื่อแต่ก่อนที่ร่างบางจะมีแฟน เพราะยุนกิกับแทฮยองติดธุระที่คณะ

        ทั้งสองก็เดินไปหาเพื่อนที่กำลังนั่งรออยู่ตรงที่ประจำของพวกเขา พอลิซ่าหันมาเห็นก็ถึงขั้นเอ่ยแซวขึ้นมาทันที

        “มาแล้วว่ะ คู่จิ้นชื่อดังของภาควิชา ^o^” หญิงสาวว่าก่อนจะวิ่งมากอดคอเพื่อนตัวบางที่เดินเข้ามา “ดังใหญ่แล้วนะ ยิ่งวันนี้มาด้วยกันแบบนี้ น้องแอดมินเพจได้รูปมาเป็นล้านแล้วมั้ง”

        “กูไม่ดีใจหรอกนะที่มึงพูดแบบนั้น” จองกุกหัวเราะหึ “แค่นี้ความสัมพันธ์ของพวกกูกับแฟนก็สั่นคลอนจะตายห่าแล้ว”

        “สั่นคลอนบ้าอะไรจะหวานกันทุกวันขนาดนี้ฮะ พ่อคุณ” โซมินแซว “แต่ก็ดี น้องๆ จะได้ละความสนใจจากเรื่องของฉันกับไอ้แมทธิวสักที รำคาญจะตาย กล้าคิดได้ไงว่าฉันกับไอ้หุ่นหมีนี่จะชอบกัน บ้าไปแล้ว”

        “แล้วเธอไม่สงสารประเด็นฉันกับไอ้กุกบ้างเหรอวะ” ซอกจินหัวเราะบ้าง “ฉันกับไอ้กระต่ายเถื่อนนี่นะ น่ากลัวจะตาย”

        “เอาน่า สร้างชื่อสร้างเสียงให้ภาค” แมทธิวปลอบใจเพื่อน “แล้วทำไมมาสายกันจังวะ จะได้เวลาเรียนอยู่แล้วเนี่ย”

        “นอนไม่ค่อยหลับอ่ะดิ” ร่างบางตอบ “วันนี้กูกับไอ้กุกนัดเลี้ยงน้องพร้อมกันน่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะพาน้องไปไหนกัน กว่าจะได้ข้อสรุปแม่ง ก็ดึกมากแล้ว”

        “แล้วจะไปที่ไหนกัน”

        “เริ่มจากบิงซูก่อนละมั้ง ของหวานเล็กๆ น้อยๆ ก่อน มื้อใหญ่ค่อยนัดพร้อมกันทีเดียวทั้งกลุ่มเราเลยน่าจะสนุกกว่า”

        “เออดี นัดทั้งปีหนึ่งกับปีสอง แล้วก็พวกเรากับแก๊งของเจเซ็ปต์และจีอูด้วย เอาให้ร้านแตกไปเลย”

        “ความคิดถูกเลยลิซ่า” โซมินชี้ไปที่เพื่อนอย่างถูกใจ “แต่ต้องรอหน่อยนะ เธอก็รู้อยู่ว่ากว่าวิศวะจะเปิดสายนี่อีกนาน ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าสายนั้นเขารับน้องโหด”

        “เออจริง” หญิงสาวหัวเราะ “ป่ะ พวกเรา ไปเรียนกันเถอะ ไอ้กุกกับไอ้จินก็เลี้ยงน้องตอนเย็นนู่นใช่ป่ะ รีบไปเรียน จะได้เลิกเร็วๆ แล้วเราจะได้หาอะไรกินกันก่อนที่พวกมึงจะได้ไปกินของหวานตามที่บอกว่าจะเลี้ยงน้อง”

        “โอเค ไปเถอะ”

        ว่าจบ แก๊งเพื่อนสนิททั้งห้าคนก็พากันขึ้นไปเตรียมตัวเรียนในวิชาของตนเอง

 

        “ตอนนี้ก็ได้ฤกษ์ได้ยามเสียทีนะ นัมจุน โฮซอก”

        “ครับ แม้ว่ามันจะไวมากก็เถอะ” นัมจุนพูดติดตลก ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งโต๊ะหัวเราะเบาๆ

        แต่คนที่จะดูฝืนๆ หน่อย ก็ดูเหมือนจะเป็นร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ คู่หมั้นของตนเอง

        “อ้าว โฮซอก เป็นอะไรไปลูก ดูไม่ค่อยสดใสเลย”

        “เอ่อ เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอกครับคุณพ่อ ^^;;” เจ้าของชื่อยิ้มฝืดๆ ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม “แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย”

        “วันนี้เรามาคุยเรื่องงานแต่งของลูกนะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” ฝ่ายคุณแม่ของว่าที่เจ้าสาวเอ่ยออกมา “แล้วเรื่องของไอ้เด็กที่ชื่อซอกจินนี่ยังไงคะคุณคิม คุณบอกว่ามันมาเป็นแฟนของแทฮยอง คุณมั่นใจใช่มั้ยว่ามันจะไม่เข้ามายุ่งระหว่างพวกเราอีก”

        “เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องน่ากังวลค่ะ คุณนายจอง” คุณนายคิมยิ้มมุมปาก “พวกฉันได้คุยกันแล้ว เด็กคนนั้นไม่มีทางทำร้ายพวกเราได้อีก”

        “เอ่อ คุณแม่ครับ เราไม่คุยกันเรื่องนี้ได้มั้ย” และฝ่ายร่างสูงก็เป็นคนเสียมารยาทก่อนที่เรื่องมันจะบานปลาย “เราไม่ได้มาเพื่อเรื่องนี้นะ”

        “นั่นสิครับ คุณแม่ อย่าพูดถึงน้องเขาแบบนั้นเลย”

        “จะไม่ให้พูดได้ยังไง แม่ก็กลัวลูกจะเสียใจอีกครั้ง...”

        “ไม่หรอกครับคุณพ่อ เรื่องมันนานแล้ว ระหว่างนัมจุนกับน้องเขามันจบไปนานแล้ว น้องซอกจินตอนนี้ก็เปรียบเหมือนน้องชายของผม เรา เอ่อ ดีกันมาตั้งนานแล้วด้วย”

        “คิดแบบนี้ก็สมกับเป็นสะใภ้ใหญ่ของเรา” คุณคิมเอ่ยอย่างพอใจ “เราทานข้าวกันต่อเถอะนะ วันนี้เรามาเพื่อคุยเรื่องดีๆ นะ อย่าเอาเรื่องอื่นเข้ามาเป็นประเด็นเลย”

        “นั่นสิ ผมเห็นด้วยกับคุณคิมนะ” คุณจองพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองไปที่คุณนายของตนเองเชิงตำหนิเล็กน้อย จากนั้นพวกเขาก็จัดการทานอาหารและคุยเรื่องอื่นต่อไป

        สองคนที่อายุน้อยที่สุดก็หันมามองกัน พร้อมกับที่มือหนาค่อยๆ เลื่อนมาจับมือบางเบาๆ

        มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่พ่อกับแม่ของพวกเขาจะมองซอกจินแบบนั้น แต่หน้าที่ของพวกเขาตอนนี้ คือทำให้พวกท่านเลิกสนใจเรื่องของเด็กคนนี้ให้มากที่สุด เท่านั้นแหละ

 

        “มา เด็กๆ แหม พอบอกว่านัดเลี้ยงก็พากันมารอที่ตึกเรียนพวกฉันเลยนะ” จองกุกเอ่ยแซวรุ่นน้องสองคนที่พวกเขานัดไว้ทันทีที่เห็นอีกฝ่ายมารอใต้ตึกเรียนของเขาแล้ว ซึ่งฝ่ายรุ่นน้องของร่างสูงก็เอ่ยติดตลกออกมาทันที

        “อ้าว ของฟรีจากรุ่นพี่คนดังของคณะ พวกผมก็ต้องรีบรับไว้สิครับ ใช่มั้ยชียอน”

        “ใช่แล้วค่ะ เดี๋ยวรุ่นพี่คนดังของเราก็อาจจะงานแน่นตัวในฐานะคู่จิ้นสุดฟินของมหาลัยที่โดนเรียกไปสัมภาษณ์นั่นนี่ชัวร์”

        “แกก็เวอร์ไปชียอน” ซอกจินหัวเราะบ้าง ก่อนจะเดินเข้ามาหาน้องตัวเอง “และอีกอย่าง คนที่ทำให้เรื่องของพวกพี่ดังไปไหนต่อไหนมันก็มาจากพวกนายที่ไปตั้งเพจบ้าบออะไรก็ไม่รู้ไม่ใช่หรือไง”

        “เอ้า ไปว่าน้องเขาได้ไงล่ะซอกจิน” โซมินรีบมารวมทันทีที่ได้ยินเพื่อนหน้าหวานตำหนิน้องแบบเชิงไม่จริงจังอย่างนั้น “ถ้าไม่ได้ยองแจกับชียอน พวกนายจะดังถึงขนาดนี้เลยเหรอ”

        “ถามพวกฉันหรือยังล่ะ” อดีตเฮดว้ากหัวเราะบ้าง “ไอ้พวกนี้ฉันยังพอเข้าใจนะ แต่มันจะมีน้องบางคนนี่สิที่เอาจริงเอาจังมาก บางทีก็เห็นใจแฟนตัวจริงของฉันบ้างสิเว้ย”

        “เอาน่า น้องมันก็ขำๆ ใช่มั้ย” แมทธิวหันไปพยักพเยิดกับรุ่นน้อง “ถือว่าเป็นสีสันแล้วกันนะเพื่อนรัก”

        “อยากได้สีสันบ้างมั้ย” ร่างบางว่า ก่อนจะหันไปหาน้องของตัวเอง “ชียอน พี่ขอเพจคู่ไอ้แมทธิวกับโซมินนี่อีกเพจสิ คู่นี้ก็คู่ดังในสมัยพวกพี่รับน้องเหมือนกันนะ”

        “โห อย่าเชียวนะน้องๆ ถ้าเอ็งยังไม่อยากเห็นพิษแรงหึงจากคณะวิศวะน่ะ”

        “ใช่ค่ะน้อง อย่าเลย แฟนพวกหึงแรงมากเลยนะ ^^;;

        “ก็ขำๆ ป่ะ เหมือนคู่ฉันกับไอ้จินไง”

        พอเจอแบบนี้สองหนุ่มสาวก็เถียงไม่ออก ยิ่งมองเห็นสายตาของรุ่นน้องที่ทำท่าเหมือนจะปรึกษาอะไรกันบางอย่างยิ่งทำให้ทั้งสองขนลุกไปใหญ่

        อย่าเชียวนะน้อง เห็นไม่อะไรแบบนั้น แต่ทั้งเจเซ็ปห์กับจีอูนี่ของแรงจริงนะเว้ย

        “พวกมึงก็ไปแกล้งไอ้สองคนนี้ มึงก็รู้อยู่นี่ว่าถ้าเจเซ็ปต์กับจีอูหึงจะเป็นยังไง” ลิซ่าที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นมาบ้าง “มึงก็เคยโดนไม่ใช่เหรอไอ้จองกุก”

        “เออดิ กูล่ะอยากจะรู้จริงๆ นอกจากไอ้เซ็ปต์แล้วใครมันจะเอาไอ้โซมินวะ”

        “อ้าว ปากเสียนะยะ ฉันยังไม่เคยว่าอะไรนายเลยนะ -0-

        “พี่จองกุก” และเสียงห้าวที่คุ้นเคยก็เรียกความสนใจของทั้งเจ็ดคนที่กำลังคุยอย่างสนุกสนานได้ทันที

        ก็เป็นยุนกิกับแทฮยองที่มาหาแฟนตัวเองที่คณะตามปกตินะ แต่ทำไมมันให้ความรู้สึกแปลกๆ แบบนี้

        แถมยังมีรุ่นน้องอย่างจีมินพ่วงมาด้วย ยิ่งรู้สึกไม่ดีเข้าไปใหญ่

        ซอกจินคิดไปเองหรือเปล่านะ?

        “อ้าว ว่าไง งานที่คณะเสร็จแล้วเหรอยุนกิ” ร่างสูงส่งยิ้มกว้างให้แฟนตัวขาว “พี่กับไอ้จินกำลังจะพาน้องๆ ไปเลี้ยงพอดีเลย”

        “...ทำไมไปกันแค่พี่กับรุ่นพี่ซอกจินล่ะครับ”

        “ก็ไอ้พวกที่เหลือไม่ว่างน่ะสิ ตอนแรกก็ชวนแล้วนะ แต่มันติดธุระกับแฟนกันหมดเลย” เสียงทุ้มตอบ “นี่ แล้วพี่ก็ไม่ได้ไปกับไอ้จินสองคนสักหน่อย พูดซะเหมือนพี่แอบหนีไปเที่ยวเลย”

        จองกุกหัวเราะ ก่อนจะเงียบลงทันทีเมื่อเห็นแฟนตัวเองทำหน้านิ่ง

        เอาล่ะ ซอกจินก็คิดได้แล้วว่ามันไม่ปกติ

        “เอ่อ ทั้งคู่มีอะไรหรือเปล่า” เสียงหวานถามขึ้นพร้อมกับสบตาแฟนเพื่อนและแฟนตัวเองสลับไปมา

        แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบนอกจากสายตานิ่งๆ ของอีกฝ่าย

        “เฮ้อ” ก่อนที่คนผิวเข้มจะถอนหายใจอย่างแรง แล้วหันไปน้องปีหนึ่งของวิทยาศาสตร์จนทั้งสองสะดุ้ง “น้องสองคนกลับไปก่อนได้มั้ย วันนี้พวกพี่มีธุระกับพี่รหัสของน้อง เอาไว้พี่จะชดเชยให้ด้วยแล้วกัน”

        “เดี๋ยวสิแทฮยอง นี่มันอะไรเนี่ย...”

        “อยากรู้ก็หันมาสิครับ รุ่นพี่ซอกจิน” เสียงห้าวเรียกอีกครั้ง ก็ทำให้ร่างบางละออกจากแฟนตัวเองแล้วหันมาหารุ่นน้องอีกคน

        และคำตอบที่ได้ก็ทำเอาทุกคนตะลึงทันที

        เพียะ!

        “ไอ้จิน!/พี่จิน!/เจ้!/รุ่นพี่ซอกจิน!” เสียงของทุกคนในที่นั้นร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ แทฮยองรีบเข้าไปประคองแฟนร่างบางของตัวเองที่ยังดูอึ้งๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จองกุกจึงรีบเข้าไปคว้าแขนตัวต้นเหตุไว้อย่างรวดเร็ว

        “ยุนกิ ทำอะไรเนี่ย ทำเพื่อนพี่ทำไม”

        “อันนี้เป็นเหตุผลพอมั้ยล่ะ”

        โทรศัพท์เครื่องใหญ่ถูกยกขึ้นเกือบชิดกับตาคม จองกุกผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะหยิบอุปกรณ์สื่อสารจากแฟนตัวเองมาดู

        และร่างสูงก็มองมันด้วยความตกใจทันที

        “มีอะไรวะไอ้กุก” เสียงของซอกจินยังดูเหม่อลอย ก่อนจะยื่นหน้าไปดูโทรศัพท์ในมือเพื่อน

        และตากลมก็เบิกกว้างด้วยความตกใจตามทันที

        ก็จะภาพอะไรล่ะ ก็เป็นภาพที่จองกุกจูบเขาที่ระเบียงในวันนั้นน่ะสิ!!

        แล้วน้องเขาไปเอามาจากไหน

        “ถ้าผมไม่บังเอิญผ่านไปที่คอนโดของพวกพี่ ผมก็คงไม่รู้เรื่องต่อไปสินะ” คนตัวขาวพูด พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา “ที่พี่ไม่ยอมย้ายออก เพราะอย่างนี้เองใช่มั้ย”

        “ไม่ใช่นะยุนกิ ไม่ใช่...” ร่างสูงรีบปรี่เข้าไปหาแฟนตัวเองก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินหนี “ไปคุยกันที่อื่น แล้วพี่จะอธิบายให้ฟังทุกอย่าง”

        “ทำไมล่ะ ตอนทำพี่ยังกล้าทำในที่สาธารณะเลย แล้วทำไม...”

        “เชื่อพี่นะ ยุนกิ ไปคุยกันที่ห้องพี่ แล้วพี่จะเล่าให้ฟัง...ทุกอย่าง”

        คนตัวเล็กมีทีท่าต่อต้านเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมให้แฟนหนุ่มของตนเอง ทั้งสองจึงเดินออกไป ทิ้งคนที่เหลือไว้กับความช็อก

        โดยเฉพาะซอกจิน ที่ตอนนี้รู้สึกถูกอะไรบางอย่างทุบเข้าที่หัวอย่างแรงจนคิดอะไรไม่ออก

        เขา...เขาควรรู้สึกยังไง

        ยุนกิกับแทฮยองรู้แล้ว...

        แฟนของพวกเขารู้เรื่องแล้ว

        ไม่ใช่แค่นั้น เพื่อนๆ ในกลุ่มก็ยังต้องมารับรู้ความลับน่าสมเพชแบบนี้อีก

        เขาจะทำยังไงดี...

        “เฮ้ยมึง” และเสียงของลิซ่าก็ปลุกให้ซอกจินตื่นจากความคิดทันที “มึง...โอเคมั้ยเพื่อน”

        “อะ โอเค” เสียงหวานช่างสั่นเครือก่อนที่ร่างบางจะเงยหน้ามองแฟนหนุ่มของตัวเองทันที “แทฮยอง คือ...”

        “พี่น่าจะแสบแผลนะ ไอ้กิก็ไม่ได้มือเบาเลย” มือหนาลูบแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงเถือกจากแรงตบของเพื่อนตัวเองแบบนั้น “ไปที่ห้องผมนะ แล้วเราค่อยว่ากัน”

        “แต่ว่า...”

        “ไปคุยกันที่ห้องผม” เสียงทุ้มนั้นเรียบนิ่งจนซอกจินไม่กล้าขัด ร่างบางจึงตัดสินใจพยักหน้า และยอมให้อีกคนพาตัวเองออกมาจากตรงนั้น

        ทิ้งที่เหลือให้อึ้งค้างต่อ

        “น้องจีมิน...” โซมินเอ่ยเสียงแผ่ว “ระหว่างสองคนนั้น...จริงใช่มั้ย”

        “เอ่อ...” ฝ่ายรุ่นน้องปีสองได้แต่เงียบ ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้กับพวกเพื่อนๆ ของญาติตัวเอง

        จะไปแก้ตัวอะไรแทนได้ล่ะ ก็เขารู้ความสัมพันธ์นี้มาตั้งแต่แรกแล้วนี่

        “นี่ยองแจ ชียอน” แมทธิวเอ่ยขึ้นมา “พวกนายไปคุยกับเพื่อนให้ลบเพจเถอะ พี่ว่า...มันไม่ขำแล้วว่ะ”

        “ดะ ได้ค่ะ/คะ ครับ”

 

        “อ่ะ จะแก้ตัว จะโกหกอะไรก็ว่ามา ผมพร้อมจะฟังแล้ว” เสียงห้าวเอ่ยประชดทันทีที่พวกเขามาถึงห้องของจองกุก ร่างสูงปล่อยข้อมือเรียวของคนรักที่ตัวเองพามาก่อนจะหันกลับเผชิญหน้ากับยุนกิตรงๆ

        “พี่จะไม่โกหก ในเมื่อยุนกิรู้แล้ว พี่ก็จะเล่าความจริงทุกอย่าง” อดีตเฮดว้ากถอนหายใจ “แต่ยุนกิต้องเชื่อที่พี่พูดออกไปทุกคำนะ แล้วยุนกิจะคิดยังไงต่อ พี่จะไม่ว่าอะไรเลย”

        “ก็บอกแล้วไงว่ามา ผมพร้อมจะฟังแล้ว”

        “พี่กับไอ้จิน...” ให้ตายเถอะ ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดออกมาง่ายๆ เลย “พี่...”

        “ทำไม ทีตอนทำนี่ทำง่ายจังนะ แต่ทำไมตอนพูดมันพูดไม่ได้ล่ะครับ”

        “ยุนกิ...”

        “ทำไม เรียกทำไม ไหนว่าจะเล่าไง พูดออกมาสิ พูดออกมา!

        “พี่กับไอ้จินเป็นเซ็กส์เฟรนด์กัน” เสียงทุ้มเอ่ยขัดเสียงแฟนตัวเองจนร่างเล็กชะงัก “มันเป็นความสัมพันธ์ที่พวกพี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น และไอ้จินมันก็ขอให้จบตั้งแต่ที่มันคบกับแทฮยองแล้ว...”

        “ตอนที่รุ่นพี่ซอกจินคบกับไอ้แทฮยอง ก็เพิ่งไม่กี่เดือนนี้เองไม่ใช่เหรอ” ยุนกิขัดเสียงแผ่ว พร้อมๆ กับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง “แสดงว่าตลอดเวลาที่เราคบกัน พี่กับรุ่นพี่ซอกจิน...”

        จองกุกหลบตาไปอีกทางทันที ร่างสูงกัดปากตนเองอย่างไม่รู้จะพูดยังไง เขาเข้าใจคนรักนะ เพราะถ้าเปลี่ยนเป็นอีกฝ่ายมาพูดแบบนี้ เขาก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน

        “พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง” ร่างเล็กส่ายหัวไปมาอย่างไม่เชื่อหู ก่อนจะพุ่งเข้าไปตบตีร่างสูงอย่างแรง “พี่ทำแบบนี้กับผมได้ยังไงฮะ!!

        ปึ่ก!! ปึ่ก!!

        “ผมน่ะ ฮึก ผมไว้ใจพี่กับรุ่นพี่ซอกจินมากนะ! ตอนที่พี่บอกว่าย้ายออกไม่ได้ ผมก็เชื่อว่าพ่อกับแม่พี่เอ็นดูเพื่อนพี่มาก อยากให้คอยอยู่ด้วยกัน จะได้ดูแลกัน แต่พี่ทำกับผมแบบนี้เหรอพี่จองกุก!

        “...”

        “ถ้าพี่สองคนจะเป็นแบบนี้ ฮึก! ถ้าพี่สองคนจะมีความสัมพันธ์แบบนี้ พี่จะเข้าหาผมแต่แรกทำไม! พี่จะเข้ามาในชีวิตผมทำไม!!

        จองกุกได้แต่ปล่อยให้แฟนของตนเองทำร้ายแบบนั้น ก่อนจะตัดสินใจรวบคนรักเข้ามาในอ้อมกอด ยุนกิดิ้นในอ้อมกอดนั้นก่อนจะค่อยๆ หยุดเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไม่มีแรงต่อต้านอีกแล้ว

        เขาไม่เคยต้านทานความอบอุ่นของอ้อมกอดนี้ได้ ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ไหนก็ตาม

        “เพราะพี่ก็อยากจะปฏิบัติกับไอ้จินเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ไง” จองกุกตอบข้างหูคนรัก “พี่ก็ไม่ได้อยากอยู่ในสถานะแบบนั้นกับเพื่อนที่สนิทมากที่สุดหรอกนะ และตอนนั้นพี่ก็คิดว่าถ้าพี่มีแฟน พี่น่าจะหยุดตัวเองได้”

        “แต่พี่ก็หยุดไม่ได้ไง” ร่างเล็กยังคงสะอื้นอยู่แบบนั้น “พี่ไม่ได้รักผมเลยเหรอพี่จองกุก ที่พี่มาทำแบบนี้ เพราะพี่ก็แค่อยากจะเลิกความสัมพันธ์บ้าๆ กับรุ่นพี่ซอกจินเท่านั้นเองเหรอ”

        “ไม่ใช่นะ พี่รักนายจริงๆ แต่ว่า...” เสียงทุ้มเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่ว่าไม่รู้ทำไม พี่กับไอ้จินก็ไม่เคยจะตัดกันได้ขาดเลย”

        “...นั่นก็ทำให้พี่ไม่แตะต้องผมไปมากกว่าจูบใช่มั้ย” ยุนกิถามกลับ “เพราะว่าผมเด็กกว่าพี่ พี่เลยไม่รู้จะระบายอารมณ์กับใครใช่มั้ย”

        “...ยุนกิ”

        “ถ้าผมบอกว่าพี่สามารถทำอะไรกับผมก็ได้ล่ะ พี่จะตัดความสัมพันธ์บ้าๆ นั่นกับรุ่นพี่ซอกจินได้มั้ย”

        “ฮะ...” ร่างสูงผละออกมามองหน้าแฟนตัวเล็กของตัวเองอย่างสงสัย แต่สายตาที่ส่งมาและแขนเรียวที่เอื้อมมาคล้องคอแกร่ง ก็ตอบคำถามในหัวเขาได้ทันที

        เขาเข้าใจ เพราะถ้าเกิดเขาเป็นอีกฝ่าย เขาก็ไม่อยากให้แฟนตัวเองไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่นแน่

        “ยุนกิ...” จองกุกเอ่ยพร้อมกับไล้มือไปตามกรอบใบหน้าขาว “ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้นะ ยังไงหลังจากวันนี้ไป พี่กับไอ้จินคงจะแยกกันแล้วล่ะ”

        “ไม่เอา” เสียงห้าวตอบ ก่อนจะประคองใบหน้าคม “จูบผม สัมผัสผมอย่างที่พี่เคยทำกับพี่จินนะ ถ้าพี่รักผมจริงๆ”

        เพียงแค่นั้น ริมฝีปากของคนทั้งคู่ก็ถูกดึงดูดเข้าหากัน

        เท่านี้ เรื่องคงจะถูกต้องได้สักที

 

        อีกทางด้านหนึ่ง ทุกอย่างก็ยังคงเงียบ

        หลังจากที่ถึงห้องของแทฮยอง ซอกจินก็สารภาพความสัมพันธ์ของเขาและจองกุกออกไปจนหมดเปลือก

        และหลังจากนั้น ทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบ

        ร่างสูงยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มพร้อมกับมองแฟนรุ่นพี่ที่นั่งเงียบด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้

        ส่วนตัวของร่างบางเอง ก็ได้แต่กอดเข่าก้มหน้านิ่ง

        แม้จะพูดออกไปแล้ว แต่คนหน้าหวานก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นแต่อย่างใด

        เขาไม่เคยอยากให้แทฮยองมารับรู้เรื่องราวน่ารังเกียจแบบนี้ พอเจอเหตุการณ์นี้ขึ้น เขาเลยไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

        ร่างสูงคงเกลียดเขาแล้วล่ะ

        ปึ่ก!

        ซอกจินสะดุ้งเมื่อแฟนหนุ่มของเขาวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นว่าแทฮยองเริ่มมีความเคลื่อนไหว

        ตากลมมองคนผิวเข้มที่กำลังเดินเข้ามาหาช้าๆ ก่อนที่ตัวรุ่นน้องนั้นจะนั่งลงข้างแฟนของตนเอง

        ร่างบางสบตาคมที่มองมา พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้

        เขาทำผิดต่ออีกฝ่ายมากเลยนะ เด็กดีอย่างแทฮยองไม่ควรมาเจอเรื่องแบบนี้เลย

        ซอกจินสะอื้นเบาๆ ก่อนจะชะงักเมื่อมือหนาของแฟนหนุ่มค่อยๆ ประคองใบหน้าหวานขึ้นมา

        “แทฮยอง...”

        “อย่าร้องเลยนะ คนดีของผม”

        เนี่ย เพราะแบบนี้ไง จะไม่ให้ร้องไห้เพราะความรู้สึกผิดได้ยังไง

        “พี่ยังเป็นคนดีของนายอีกเหรอ แทฮยอง” ร่างบางกัดปากตัวเอง “พี่ทำกับนายขนาดนี้ นายยังมองว่าพี่ดีอีกเหรอ”

        “...”

        “พี่หักหลังความรักของนายนะ ทรยศความรักที่นายมีให้ แต่พี่กับไอ้กุกก็ไม่เคยจะตัดกันขาดได้เลยจริงๆ”

        “...”

        “พี่รักนายนะ ที่พี่พูดเป็นเรื่องจริง แต่กับไอ้กุกแล้ว มันเป็นความสัมพันธ์ที่เริ่มมานานตั้งแต่ที่พี่เลิกกับแฟนคนแรก พี่ไม่รู้ว่าจะต้องตัดยังไง...”

        “ให้ผมช่วยได้มั้ย” เสียงทุ้มขัดขึ้นมา ทำเอาร่างบางที่กำลังฟูมฟายอยู่เงยหน้าขึ้นมาทันที

        “หมายความว่ายังไง”

        “ถ้าพี่รักผมจริงๆ อย่างที่พี่พูด ให้ผมลบสัมผัสของรุ่นพี่จองกุกออกไปได้มั้ย” มือใหญ่เกลี่ยบนแก้มเนียนที่ชุ่มไปด้วยน้ำตา “ผมรู้ว่ามันอาจจะไม่ดีที่พูดออกไปแบบนี้ แต่ผมไม่อยากให้พี่กับรุ่นพี่จองกุกมีความสัมพันธ์บ้าๆ แบบนั้นอีกแล้ว”

        “...”

        “ให้ผมลบมันออกไป และหลังจากนี้พี่ก็ย้ายมาอยู่ที่นี่กับผม แล้วผมจะลืมทุกๆ อย่างที่พี่เล่าออกมา”

        “...”

        “ผมรักพี่นะ ผมรักพี่มากจริงๆ และผมคงทำใจไม่ได้ถ้าต้องเสียพี่...” เสียงทุ้มหายไปทันทีเมื่อถูกแฟนรุ่นพี่จู่โจมเข้าจูบที่ริมฝีปากบางนั่น แทฮยองชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มตอบรับสัมผัสจากคนรักของตนเอง

        “ไม่รังเกียจกันใช่มั้ย” ซอกจินเอ่ยขึ้นเมื่อผละจูบออกจากแฟนหนุ่มแล้ว “ไม่รังเกียจใช่มั้ย ที่พี่มีเรื่องน่าสมเพชแบบนั้นติดตัวมา”

        “...ไม่” เสียงทุ้มตอบพร้อมกับรั้งเอวบางเข้าหา “ผมไม่เคยคิดรังเกียจคนที่ผมรัก”

        “ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยที” เสียงหวานตอบ “พี่ก็อยากให้ร่างกายของตนเองเป็นของคนที่รักพี่เท่านั้นเหมือนกัน”

        เพียงเท่านั้น ก็เป็นคำตอบให้ทั้งสองร่างได้เข้าหากันอีกครั้ง

        เท่านี้ มันก็คงจะถูกต้องได้แล้วจริงๆ

----------------------------------------------------------------------------------

        อู้ว เรื่องราวเอ๋ยจงซับซ้อน 555555 สวัสดีค่ะทุกคน ไม่ได้เจอกันนานมากกกกก -0- วันนี้คงไม่พูดมากเนอะ เราง่วงมากเลยตอนนี้ 55555 มาเข้าเรื่องกันเลย ตอนนี้ทั้งยุนกิและแทฮยองก็รับรู้ความสัมพันธ์ที่แฟนๆ ของตัวเองปกปิดไว้แล้ว และเหมือนพวกเขาก็มีวิธีจัดการปัญหาแล้ว แต่เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปล่ะ ต้องติดตามนะคะทุกคน ไปสกรีมใน #แค่เพื่อนกุกจิน ในทวิตเตอร์ได้นะคะ จะไปตามอ่านฟีดแบคแน่นอนจ้า ^_<

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #240 finppns78 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 23:57
    คิดถึงเรื่องนี้มากเลยค่ะ รักๆๆๆ
    #240
    0
  2. #238 giftzyoona (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 07:31
    เอาแล้วไง จะตัดกันได้ไหมนะ
    #238
    0
  3. #237 Tsukihana (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 20:10

    /เกียมเชือก ทั้งสองคน-สองคู่เลือกแล้วที่จะแก้ปัญหากันแบบนี้สินะ พวกนายจะไม่รู้สึกอะไรกันภายหลังแล้วใช่มั้ยนะ เพราะยังไงก็โป๊ะแตกในเรื่องคสพ.อื้อฉาวแบบลับๆไปแล้ว T-T นี่กลัวแบบ ทำลงไป ละกุกจินมาเข้าใจตัวเองทีหลังว่าต่อให้จะสัมผัสกันทางกาย แต่สุดท้ายแล้วถ้าใจมันจะไป ก็ยังเรียกหากันอยู่ดี ทั้งแทกิจะยิ่งเจ็บเลยนะคะนั่น
    ไม่รู้มันจะเกิดขึ้นมั้ย แต่ขอกลัวก่อนละกันค่ะ ฮือออออ (มาอีดิทเพราะตอนแรกเม้นไร้สติมากค่ะ //ซับ)



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 สิงหาคม 2562 / 03:13
    #237
    0
  4. #236 tienin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 21:53
    รู้ความจริงแล้ว จะตัดได้หรอมันทำได้จริงหรอ
    #236
    0
  5. #235 Kung9559 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 14:21
    คิดดดดถึงงง ไรท์มากกกกกก ต่อๆๆๆ รอนะค่ะ
    #235
    0
  6. #234 iiaayyoo_luv (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 11:54
    โหไรท์ อยากจะบรรยายให้ไรท์ฟังเป็นเรียงความว่าน้องคิดถึงไรท์มากแค่ไหน ตอนแรกน้องท้อแล้วนะ คิดว่าไรท์คงไม่มาแล้วแน่เลย แต่ก็ยังตัดสินใจกดติดตามไว้เผื่อไรท์กลับมา แล้าการกลับมาครั้งนี้ของไรท์ เป็นอะไรที่กินใจและคุ้มค่ามากกกก ไรท์น่าจะแต่งเอ็นซีแต่ละฉากของคู่ในวันนี้เนอะ มันจะได้อิน55555
    #234
    0
  7. #233 Grace9875 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 09:54
    ชอบบคะะ!! คิดถึงไรท์ด้วยเเงงงงงงงงง
    #233
    0
  8. #232 krongtip_mini (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 09:20

    จุกๆไปเลยแม่

    #232
    0
  9. #231 Riwpare (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 03:44
    โห มาม่ามาก.... ทุกคู่เลยจร้าาาา มาม่าหมดเบยยยย(แต่ปมร ชอบคะ!)
    #231
    0