Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 17 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62

บทที่ 16

        “พี่จิน อย่าโกงสิครับ!

        “ใครโกง นายพลาดเองต่างหาก” เจ้าของผมสีหวานแลบลิ้นใส่ร่างสูงข้างๆ “รุกฆาต! นายแพ้แล้วแทฮยอง ^o^

        “โห อะไรอ่ะ” หนุ่มผิวเข้มโอด ก่อนจะหันมาทำหน้ามุ่ยใส่แฟนตัวเล็ก “พี่โกงผม L

        “ไม่ได้โกงสักหน่อย นายเปิดช่องว่างให้ตัวได้โจมตีได้เองนะ” ซอกจินทำลอยหน้าลอยตา “บอกแล้วว่าพี่เซียนเกมนี้ ถึงจะเป็นเกมต่อสู้ แต่ก็อย่าคิดว่าคนอย่างพี่จะเล่นไม่ได้นะ”

        “ครับ ยอมรับแล้ว” ถึงจะตอบแบบนี้ ใบหน้าคมก็ยังคงมุ่ยหน้าแบบนั้น “พี่นี่มีอะไรที่ผมคาดไม่ถึงตลอดเลย”

        “แค่เล่นเกมเนี่ยนะ” ร่างบางหัวเราะ

        “แหงสิครับ แฟนเด็กเรียนของผมจะชอบเล่นเกมด้วย”

        “คลายเครียดมั้ยล่ะ ใครจะไปอ่านหนังสือหรือทวนความรู้ตลอดเวลาล่ะ” คนหน้าหวานหัวเราะอีกครั้ง “โอ๊ะ พี่ต้องไปแล้วนะ ไอ้กุกมาถึงแล้ว”

        “งือ อีกแป๊บนึงไม่ได้เหรอพี่ นานๆ เราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้นะพี่”

        “โห อยู่ด้วยกันทุกวัน ยังบอกว่านานๆ เจอทีอีกเหรอ” เสียงหวานหัวเราะเอ็นดู ก่อนจะบีบแก้มแฟนหนุ่มเบาๆ “เดี๋ยวพี่เรียนเสร็จก็กลับมาหาแล้ว บอกแล้วไงว่าคืนนี้จะมาติวหนังสือให้”

        “ฮึ่ย! แต่ก็ไม่ได้อยู่กับพี่ตลอดเวลาเหมือนรุ่นพี่จองกุกนี่” แทฮยองยู่ปาก “ผมชักอิจฉารุ่นพี่จองกุกซะแล้วสิที่ได้อยู่พี่ตลอดเวลาแบบนี้”

        “อะไรเนี่ย เป็นยุนกิสองหรือไง” คำพูดของแฟนหนุ่มก็ยังทำให้ร่างบางตลเหมือนเดิม “กับไอ้กุกก็แค่เพื่อนไง ตอนนี้พี่ก็มีแต่นายนะ”

        “นั่นแหละ แต่ผมก็อยากอยู่กับพี่ตลอดเหมือนกัน...”

        จุ๊บ!

        ซอกจินฉวยโอกาสจุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปากของแฟนหนุ่ม ก่อนจะผละออกมาส่งยิ้มน่ารักให้ร่างสูง

        “เครียดอะไรไร้สาระ” เสียงหวานหัวเราะเบาๆ “เดี๋ยวเรียนเสร็จพี่จะมาหานะ ^^

        “...เนี่ย ก็เป็นแบบนี้ จะไม่ให้หวงได้ยังไง” เสียงทุ้มโอดเล็กน้อย “รีบกลับมานะครับ ผมคิดถึง”

 

        เพียงเวลาไม่นาน จองกุกและซอกจินก็มาถึงมหาวิทยาลัย

        พวกเขาทั้งสองพากันเข้าไปหากลุ่มของตัวเองที่นั่งรออยู่ตรงที่นั่งประจำของพวกเขา ก่อนที่ฝ่ายเพื่อนกระต่ายกล้ามจะเป็นคนถามเมื่อเห็นสองสาวของกลุ่มกำลังนั่งห่อของขวัญอะไรบางอย่าง

        “เฮ้ย ไอ้ลิซ่า โซมิน ทำอะไรกันวะ”

        “ห่อของขวัญไง แหกตาดูสิ” ลิซ่าตอบเพื่อน ซึ่งก็เรียกให้มือหนาผลักหัวเธออย่างรวดเร็ว “โอ๊ย! เจ็บนะเว้ยไอกุก”

        “สมน้ำหน้า อยากกวนตีนนักนี่ กูหมายถึงว่าพวกมึงสองคนจะห่อไปทำอะไร”

        “ก็ทำของขวัญให้น้องรหัสไง” โซมินเป็นคนเอ่ยตอบก่อนสองคู่กัดจะทะเลาะกันมากกว่านี้

        “ของขวัญให้น้องรหัส”

        “อย่าบอกว่าพวกนายลืมน่ะ” หญิงสาวหรี่ตาใส่เพื่อน “ก็วันนี้เปิดสายรหัสปีหนึ่งไง พวกแกเป็นพวกมีตำแหน่งแท้ๆ จำอะไรไม่ได้เลยหรือไง”

        “เออว่ะ จริงด้วย”ซอกจินตอบออกมาบ้าง “เอาไงดีอ่ะ ยังไม่ได้เตรียมของเลย”

        “มัวแต่อยู่กับผัวล่ะสิมึงน่ะ ถึงลืม” แมธธิวหัวเราะ

        “อย่าว่าแต่กูเหอะ ถ้ากูติดผัว ไอ้กุกก็ติดเมียวะ มันก็ลืมเหมือนกัน”

        “โยงมาหากูได้ไงวะ -0-

        “หรือว่ามึงไม่ลืม?”

        “พอๆ เลิกกัดกันได้แล้ว พวกมึงใช้วิธีสั่งของกินเดลิเวอรี่เหมือนกูก็ได้ งานละเอียดปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสาวๆ เถอะ”

        “นายมันพวกงานหยาบ จีอูไม่น่ามาคบกับนายเลย”

        “อ้าวยัยนี่ ไอ้เจเซ็ปห์ก็พอๆ กับฉันมั้ยล่ะ ลองถามตัวเองสิว่าทนคบกับมันได้ไง”

        “เจเซ็ปห์เขาใส่ใจกว่านายเยอะเหอะ”

        จองกุกกับซอกจินมองเพื่อนที่กำลังเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะหันมามองหน้ากันอีกครั้ง

        “มึงจะเอาอะไรให้น้องวะ”

        “ยังไม่รู้เลยว่ะ” ซอกจินตอบ “อาจจะทำอย่างที่แมธธิวว่า แล้วก็หาซื้อตุ๊กตาสักตัวหลังเลิกเรียนให้น้องเขาด้วย”

        “ตุ๊กตา? เกิดน้องมึงเป็นผู้ชายจะทำยังไงวะ”

        “ผู้ชายก็มีตุ๊กตาได้หรือเปล่าวะ ที่ห้องเรายังมีเลย”

        “ของมึงคนเดียวมั้ยล่ะ กูไม่ได้มีสักหน่อย”

        “เออน่า ซื้อๆ มาก็ให้น้องเขาไปประดับห้องก็ได้” ร่างบางตอบปัดๆ “แล้วมึงล่ะ ถามแต่กู จะซื้ออะไรให้น้องมึง”

        “ก็ทำตามแบบไอ้แมธธิวแหละ แล้วก็คงกันดั้มสักตัว กูไปแอบสืบมาว่าน้องกูชอบกันดั้ม”

        “โห รวยสัส” เสียงหวานว่า ก็อย่างที่รู้กันว่าคนอย่างไอ้จองกุกคงไม่ซื้อแค่กันดั้มหลักพันต้นๆ หรอก “แต่เดี๋ยวนะ มึงรู้น้องรหัสมึงแล้วเหรอ”

        “อ้าว มึงยังไม่รู้เหรอ” ร่างสูงถามอย่างงงๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา “ใครก็ต้องรู้ตัวน้องรหัสของตัวเองก่อนหรือเปล่าวะ”

        “กูเนี่ยไม่รู้” ซอกจินตอบ “กูขี้เกียจเปิดดูอ่ะ น้องคนไหนก็ได้หรือเปล่าวะ”

        “มันก็ต้องรู้ไว้ก่อนหรือเปล่าวะ จะได้เตรียมของให้ได้” จองกุกหัวเราะอีกครั้งพร้อมกับขยี้ผมเพื่อนเบาๆ “มึงนี่มันมึงจริงๆ เลย ไอ้ลูกหมู”

        “เอ้าๆ เซอร์วิสอยู่นั่นแหละคู่จิ้น อีกหน่อยถ้ากลายเป็นคู่จริงนี่กูจะสงสารยุนกิกับแทฮยองมากนะ”

        “อ้าว นั่นปากเหรอไอ้ลิซ่า” ร่างสูงหันขวับไปหาเพื่อนของตนเองทันที “กูล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าน้องจีซูคบกับมึงได้ยังไง”

        “โทษทีที่กูเลือกปฏิบัติว่ะ กูรักใครก็ก็ทำดีกับเขา แต่กับมึงกูเกลียดไง”

        “ไอ้ห่าเอ๊ย”

        และแก๊งเพื่อนสนิทห้าคนก็ยังจับคู่เถียงกันจนถึงเวลาเข้าเรียน

 

        และแล้วก็มาถึงเวลาตอนเย็น เป็นเวลาที่ทางคณะนัดเด็กปีหนึ่งให้มารวมกับที่ลานกิจกรรมของคณะเพื่อเจอกับพี่ๆ รหัสของตนเอง

        ซอกจินที่เพิ่งโทรไปเลื่อนนัดติวกับแฟนหนุ่มของตัวเอง (ซึ่งแน่นอนว่าอีกฝ่ายก็โวยวาย แต่สุดท้ายก็เข้าใจเพราะเป็นกิจกรรมของคณะเขา) กำลังหอบหิ้วข้าวของซึ่งประกอบไปด้วยไก่ทอดกล่องใหญ่และตุ๊กตาแมวสีดำตัวใหญ่ไปที่ลานของคณะ

        เป็นปีสามก็ต้องจัดเต็มเสียหน่อย ถือว่าให้การต้อนรับน้องเขาหน่อย

        ว่าแต่ ปีสามอย่างเขาต้องไปอยู่แถวไหนล่ะเนี่ย

        “ไอ้จิน ทางนี้เว้ย” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเรียกความสนใจของเจ้าของชื่อทันที

        ร่างบางเดินไปตามเสียงเรียกของแมธธิว ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนๆ ทั้งสี่คนที่กำลังยืนรอแถวนั้น

        “ตอนนี้เขาให้ทำอะไรวะ”

        “ก็เหมือนเดิมแหละ รอน้องหาตัวเราจากคำใบ้ที่พวกเราช่วยกันคิด” โซมินตอบ “ของนายกับจองกุกต้องหาง่ายแน่เลย คนมีตำแหน่งแบบนี้”

        “เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน” จองกุกหัวเราะ “อาจจะหาตัวฉันยากก็ได้นะ”

        “ขอโทษนะครับ รุ่นพี่จองกุก” เสียงของใครบางคนเรียกให้ทั้งกลุ่มหันไปหาทันที “เอ่อ ผมอยากจะทราบว่าพี่เป็นเจ้าของคำใบ้นี่หรือเปล่า”

        “แล้วคำใบ้ที่นายมีคืออะไรล่ะ ชเว ยองแจ” ร่างสูงถามพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย ทำเอารุ่นน้องที่ยังไม่ชินกับโหมดปกติของอดีตเฮดว้ากก็รีบหยิบใบคำใบ้ออกมาทันที

        พี่ว้ากสุดแสบของชีววิทยา มีคู่จิ้นที่เกิดจากสถานการณ์ในห้องเชียร์ครับ”

        “ใครมันตั้งคำใบ้วะ แบบนี้ก็รู้หมดสิ” จองกุกหัวเราะ “เออ คำใบ้ของฉันเอง และคงไม่ต้องบอกนะว่าทำไมฉันถึงเรียกนายในวันทดสอบวันสุดท้าย ฉันอยากแกล้งน้องรหัสตัวเอง”

        “เอ่อ ครับ ^^;;” คนเด็กกว่าได้แต่ยิ้มแห้งๆ กลับมา ซึ่งรุ่นพี่ก็ไม่ได้สนใจรอยยิ้มนั้น กลับยื่นของในมือให้รุ่นน้อง

        “อ่ะ ของต้อนรับเข้าสายรหัส”

        ยองแจเปิดของที่อยู่ในนั้น ก่อนจะตาลุกวาวเมื่อของเล่นที่ชอบอยู่ในนั้น “ขอบคุณมากครับรุ่นพี่ ว่าแต่ พี่รู้ได้ยังไงว่าผมชอบกันดั้ม”

        “คนเรามันก็ต้องมีการสืบสิวะน้อง” เสียงทุ้มหัวเราะอีกครั้ง “นี่รุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นเลยนะ กว่าจะหาได้ โคตรยาก”

        “โหยพี่ เกรงใจเลยอ่ะ”

        “ตอแหลจริงๆ มันเนี่ย” ลิซ่าหัวเราะเบาๆ “คนรวยๆ อย่างมันเนี่ยนะ จะหารุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นไม่ได้ แค่กระดิกนิ้ว ลูกน้องก็หามาให้ได้แล้ว”

        “มันก็เวอร์ไปงั้นไง” แมธธิวหัวเราะบ้าง ก่อนจะถูกเรียกโดนรุ่นน้องอีกคนเรียกไปถามบ้าง

        และทุกคนก็กระจายกันหมดจนเหลือแค่ซอกจินเพียงคนเดียว

        เอ แล้วน้องรหัสเขาไปไหนล่ะเนี่ย คนอื่นๆ เขาจะหาครบแล้ว

        อย่าบอกว่าซิ่วไปแล้วนะ ไก่นี่พี่กินหมดนะเว้ย -0-

        “เอ่อ ระ รุ่นพี่ซอกจินคะ” เสียงหวานใสที่เหมือนเคยได้ยินมาบ้างเรียกความสนใจของคนหน้าหวานทันที

        ก่อนที่ร่างบางจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าใครมาทัก

        “ครับ น้องชียอน”

        ใช่แล้ว เธอคือเด็กสาวไฮเปอร์ที่เขาเคยทำการปฐมพยาบาลนั่นแหละ

        คะ คือ รุ่นพี่ใช่คนตามคำใบ้นี้ใช่มั้ยคะ

        มือบางรับกระดาษคำใบ้มาจากรุ่นน้อง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาแทบจะทันทีที่เห็นคำใบนั้น

        ใครมันคิดวะ เดาไม่ออกก็บ้าแล้ว

        พยาบาลแสนใจดี ทุ่มทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของน้องแม้จะต้องทะเลาะกับเพื่อนสนิทก็ตาม

        คือ ประธานภาคมึงขี้เกียจคิดใช่มั้ย เอาเหตุการณ์ประชุมเชียร์วันสุดท้ายมาหมดเลย

        “ครับ นี่พี่เอง” เจ้าของใบหน้าหวานส่งยิ้มให้รุ่นน้องสาว “แสดงว่าเราก็เป็นน้องรหัสพี่สินะ”

        “ค่ะ ^^ 0324 อี ชียอน ค่ะ”

        “ยินดีต้อนรับเข้าสายนะ อ้อ ส่วนปีสองไม่ต้องไปถามถึงหรอก มันซิ่วไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือเธอกับพี่เท่านั้นแหละ”

        “ว้าว งั้นก็ดีจังเลยนะคะ หนูจะได้จิ้นรุ่นพี่จองกุกกับรุ่นพี่ซอกจินได้สะดวกเลย ^o^

        “เดี๋ยว อย่าบอกนะว่าหล่อนเป็นแอดมินเพจ พี่พยาบาลแสนดีกับพี่ว้ากสุดโหดน่ะ” ร่างบางหัวเราะ “มันน่านักนะเจ้าเด็กคนนี้”

        “หนูไม่ได้ทำคนเดียวสักหน่อย ยองแจก็ช่วย มีโซยอน อูกี ชูฮวา และอีกเยอะแยะเลยค่ะพี่” เธอยิ้มทะเล้น “คู่พี่น่าจิ้นจะตาย เพื่อนหนูผู้ชายยังจิ้นพี่เลย”

        “โอเค อย่าให้เกินขอบเขตแล้วกัน ยังไงพี่กับจองกุกก็มีแฟนของตัวเองอยู่แล้วนะ”

        “ค่ะ พี่ก็ล่มเรือเก่งจังเลย”

        ซอกจินหัวเราะให้น้องที่แกล้งโอดครวญ ก่อนจะยื่นของที่ซื้อมาไปให้ แล้วคุยกันต่อเพื่อสร้างความสนิทต่อไป

 

        “โอเค ยังไงพี่จะนัดเลี้ยงนะ แต่รอไอ้ปีสองว่างก่อน ติดค่ายอะไรของมันก็ไม่รู้” แมธธิวตอบรุ่นน้องของตนเอง ก่อนจะบอกลากัน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ใครบางคนเดินมาหาเขา

        “แมธธิว”

        “โอ๊ะ จีอูเองเหรอที่รัก” ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเดินเข้าไปกอดคอแฟนสาวทันที ก่อนที่มือขวาจะหันไปชกทักทายกับเพื่อนสนิทอีกคน “ว่าไง ไอ้เจเซ็ปห์ มาหาโซมินเหรอ”

        “มาหามึงมั้ง แหม่ ไอ้นี่ก็ถามไม่คิด กูก็ต้องมาหาแฟนกูสิ” วิศวะหนุ่มตอบ “ว่าแต่ ที่รักกูอยู่ไหนล่ะ”

        “อ้าว เจเซ็ปห์” และเสียงหวานของเจ้าของชื่อก็มาทันที “นึกยังไงมาที่นี่ล่ะ”

        “มาหาที่รักไง เห็นว่าที่รักกำลังมีงานที่คณะ ก็เลยกะว่าจะมารอที่รักอยู่” เจเซ็ปห์ตอบ “ว่าแต่ ที่รักคงเสร็จงานแล้วนะ ไปกินข้าวกันเถอะ”

        “แล้วแมธธิวเสร็จแล้วเหรอ”

        “อือ ก็กอดที่รักอยู่นี่ไง” แมธธิวหันไปตอบเพื่อน “ป่ะ งั้นเราก็ไปกันเถอะ”

        “ได้สิ” จีอูตอบ แต่ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะเดินออกไป หญิงสาวก็ชะงัก “เดี๋ยวก่อนนะ”

        “หืม มีอะไรเหรอจีอู”

        “เด็กคนนั้น...ที่อยู่กับซอกจิน” สาวห้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย “เขารู้จักกันด้วยเหรอ”

        “อืม น้องคนนั้นเหรอ” โซมินถาม ก่อนจะร้องอ้อเมื่อนึกได้ว่าเจ้าหล่อนเป็นใคร “อ๋อ น้องชียอน น้องคณะฉันนี่แหละ เป็นน้องรหัสซอกจินเหรอเนี่ย”

        “เด็กคนนั้น เหมือนฉันเคยเห็นที่ไหน” จีอูขมวดคิ้ว “แต่ช่างเถอะ มันคงไม่ใช่เรื่องของฉันน่ะ”

        “พูดอะไรแปลกๆ นะยัยนี่” เจเซ็ปห์ว่า “อย่าบอกนะว่า กิ๊กเก่าไอ้แมธธิวมันน่ะ”

        “ก็เหี้ยละ ไอ้เจเซ็ปห์” แมธธิวหันไปแหวใส่เพื่อนทันที “กิ๊กมึงล่ะสิ แล้วเอามาโยนให้กูน่ะ”

        “อ้าว ไอ้นี่ ปากหมานะมึงน่ะ”

        “เอ๊า มึงเริ่มก่อนนะไอ้สัส”

        และพวกเขาก็เถียงกันยาวไปจนถึงร้านอาหารที่ตั้งใจจะไปทานกัน

 

        ซอกจินเดินเช็ดผมของตัวเองแล้วก็ออกมานอกระเบียงห้อง

        วันนี้อยู่ดีๆ ร่างบางก็นึกครึ้มใจอะไรก็ไม่รู้ออกมาชมบรรยากาศยามค่ำคืนของเมืองกรุงแบบนี้

        บรรยากาศที่เต็มไปด้วยแสงสีจากถนนและดวงดาวจากท้องฟ้านี่ก็สวยดีเหมือนกันนะ

        “อ้าว มายืนทำเอ็มวีอะไรตรงนี้ล่ะไอ้ลูกหมู”

        “อ้าวไอ้กุก” เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อร่างสูงเดินเข้ามายืนข้างๆ “มีอะไรวะ”

        “ก็เห็นมีลูกหนูแฮมสเตอร์มายืนทำเอ็มวี ก็เลยออกมาอยู่เป็นเพื่อน”

        “ตกลงกูเป็นตัวเหี้ยอะไรกันเนี่ย” ซอกจินหัวเราะ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นแก้วนมในมือเพื่อน “เดี๋ยวนี้หัดแดกนมจืดแล้วเหรอ”

        “เปล่า เอามาให้มึง”

        “นึกครึ้มอะไรเนี่ย” ร่างบางหัวเราะอีกครั้ง “แต่ก็ดี แก้เซ็งที่งานคณะทำให้กูต้องเลื่อนนัดกับแทฮยอง”

        “ติดผัวก็ว่ามาเถอะ” จองกุกหัวเราะบ้าง “เห็นมึงมีความสุขแบบนี้บ้างก็ดีเหมือนกันแฮะ”

        “ก็แทฮยองดีกับกู ถึงครอบครัวเขาจะร้าย แต่แค่แทฮยองรักกู กูก็โอเคแล้ว”

        “มึงมีความคิดหวานเลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

        “ก็เหมือนมึงตอนอยู่กับยุนกินั่นแหละ”

        “พาดพิงทำไมวะ” ร่างสูงหัวเราะอีกครั้ง “เออนี่ไอ้จิน”

        “ว่า...” และเสียงหวานก็หายไปทันทีเมื่อหันไปหาเพื่อน และรับรู้ได้ทันทีว่าเขาสองคนอยู่ใกล้กันแค่ไหน

        ตากลมสบกับตาคมที่มองลงมา ด้วยบรรยากาศ หรืออะไรก็ตามแต่ ทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนเคลื่อนเข้าหากันช้าๆ

        ริมฝีปากหยักทาบทับลงริมฝีปากอิ่มอย่างอ่อนหวาน ไร้การรุกล้ำ สัมผัสที่ไม่คุ้นเคยทำเอามือไม้อ่อนจนต้องวางแก้วนมไว้บนขอบระเบียง นานแค่ไหนแล้วนะ ที่พวกเขาไม่ได้สัมผัสกับแบบนี้

        ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าพวกเขาคิดถึง จูบของกันและกันแค่ไหน

        เนิ่นนานกว่าที่ทั้งคู่จะยอมผละออกจากกัน นัยน์ตาสองรูปแบบสบกันอีกครั้ง ก่อนที่ซอกจินจะเป็นฝ่ายได้สติขึ้นมาก่อน

        บ้าอะไรเนี่ย เขาทำอะไรลงไป

        “เอ่อ กูเข้าห้องก่อนนะ” ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับ ซอกจินรีบวิ่งเข้ามาในห้องนอนของตนเองทันทีโดยไม่สนใจเพื่อนและแก้วนมที่วางทิ้งไว้เลย

        นี่มันบ้าอะไรกัน

        เขาจูบกับจองกุก...อีกแล้ว

        ไม่สิ ตอนนี้เขาเปิดรับให้แทฮยองเข้ามาแล้ว จองกุกก็มียุนกิด้วย พวกเขาไม่ควรให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว

        หรือว่า เพราะสัมผัสที่คุ้นเคย...

        บ้าเอ๊ย มันไม่ควรเกิดขึ้นจริงๆ

--------------------------------------------------------------------

        บ้าเอ๋ย จริงๆ พรุ่งนี้เราฝึกงานนะเนี่ย อยู่ทำแมวอะไรถึงตอนนี้ 55555 สวัสดีค่ะทุกคน ไม่เจอกันนานมาก ธุระเราเยอะมากเลยตอนนี้ ขอไม่พูดมากแล้วกันเนอะ ยังไงก็จะพยายามทยอยๆ ลงเรื่องอื่นด้วย สำหรับเรื่องนี้เราแอบสปอยล์นิดนึง บางตัวละครไม่ได้ถูกสร้างมาพร่ำเพรื่อนะคะ สังเกตกันไว้ดีๆ 55555 ตอนนี้เราต้องไปแล้วนะคะ ง่วงมากแล้ว เราต้องฝึกงานแปดโมง 5555 เจอกันตอนหน้าและในเรื่องอื่นค่ะ สามารถเล่นแท็ก #แค่เพื่อนกุกจิน ในทวิตเตอร์ได้นะคะ ตามอ่านแน่นอน 55555

        ปล. ตอนนี้เราตั้งโหวตโปรเจ็กต์เบิร์ธเดย์ในทวิตนะคะ (ของเก่ายังดอง 5555) ยังไงก็ฝากโหวตด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ><

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #230 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 08:56
    /มองชียอน มองมองมองงงงงงง
    น้องเขาไม่ได้มีบทอื่นนอกจากก่อนหน้าที่ชักใช่มั้ยคะะะะ *ครุ่นคิด* พอทักขึ้นมาปุ๊บก็เอ๊ะเลย จะมีอะไรอีก 5555555555 ยิ่งมาเห็นไรท์ทิ้งท้ายไว้ในทอล์คงี้ก็ยิ่งแบบ เอาละๆๆๆ
    #230
    0
  2. #229 fernfern_br (@fernfern_br) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:03
    ไอ่เด็กกาตุ่ยบ้านี่ จะไปจูบเขาทำไม
    #229
    0
  3. #228 Demon994 (@krongtip_mini) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 21:53
    หวังว่าจะไม่มีคนมาแอบถ่ายหรอกนะ
    #228
    0
  4. #227 MBz1 (@Matthani41) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 20:26
    ความคุ้นเคยมันน่ากลัว...
    แม่!!!! เขาจูบกันอีกแล้ววว🌝
    #227
    0
  5. #226 Natcha_FF (@Natcha_FF) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 18:43
    รอนะค้าาาาาาา
    #226
    0
  6. #225 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 07:24
    ชียอนนี่ต้องมีอะไรแน่เลยอ่ะน่าจะไม่ธรรมดา จองกุกกับจินดึงดูดกันขนาดนี้ เฮ้อออออ
    #225
    0