Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 15 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

บทที่ 14

        โชคดีที่วันนี้เป็นวันเสาร์ ทำให้ซอกจินสามารถตื่นสายได้อย่างไม่มีใครสงสัย

        ร่างบางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ อาการหนักหัวและปวดเมื่อยเนื้อตัวที่มาพร้อมกันทำเอาเสียงหวานร้องออกมาเบาๆ

        อา นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน

        คนหน้าหวานยันตัวขึ้นมานั่งพร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ ห้อง สภาพก็ดูไม่มีอะไรผิดปกตินะ แต่ทำไมเขารู้สึกแปลกๆ

        “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ” และเสียงทุ้มที่ดังขึ้นหลังจากที่ประตูห้องถูกเปิดออกโดยเพื่อนสนิทก็เรียกความสนใจของซอกจินทันที ตากลมมองร่างสูงที่ถือถาดอาหารเข้ามาวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง “ยังปวดหัวอยู่มั้ย”

        “อื้อ นิดหน่อยว่ะ” มือเรียวยกขึ้นกุมหัวตัวเอง ก่อนจะสังเกตได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง “เดี๋ยวนะ นี่มันเสื้อมึงไม่ใช่เหรอ”

        ร่างบางก้มลงมองตัวเองอย่างงงๆ ถึงเขากับจองกุกจะมีขนาดช่วงไหล่ที่ไม่ต่างกันมากเท่าไหร่ แต่ยังไงเสื้อของคนที่มีแต่กล้ามเนื้อแข็งแรงต้องใหญ่กว่าเสื้อของคนตัวบางๆ อย่างเขาอยู่แล้ว

        แล้วเสื้อหลวมขนาดนี้ ไม่มีทางใช่เสื้อเขาหรอก

        “มึงล็อกตู้เสื้อผ้าไว้อ่ะ กูหากุญแจไม่เจอด้วย” เสียงทุ้มว่าแบบนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดคอเสื้อที่เริ่มไหลลงมาจนเกือบถึงแผ่นอกขาว “นี่ คิดว่าตัวใหญ่เท่ากูหรือไง จัดเสื้อด้วยไอ้ลูกหมู”

        “อ่า ขอบใจมึง” เสียงหวานตอบรับ อดจะหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้กับการกระทำของเพื่อน “แล้วทีนี้จะเล่าได้หรือยังว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น”

        “เมื่อคืนมึงเมา”

        “เมา?” คนตัวเล็กกว่าทวนคำเสียงสูง ก่อนจะหัวเราะออกมา “กูเนี่ยนะเมา?”

        “เออ ไม่เชื่อก็ไปดูกระป๋องเบียร์ในตู้เย็น กูเก็บไว้ให้แล้ว” ร่างสูงว่าพร้อมกับพยักพเยิดไปทางประตู “มึงไปแดกข้าวที่บ้านแทฮยอง พอกลับมาก็เอาแต่แดกเบียร์จนเมา แล้วก็...อย่างที่เห็น”

        “ฮะ?” ร่างบางยิ่งงงกว่าเดิม ก่อนจะหายสงสัยทันทีเมื่อนึกอะไรออก

        จริงสิ เขาไปเจอครอบครัวของแทฮยองมานี่นา

        ครอบครัวของแทฮยอง ก็ครอบครัวของนัมจุนนั่นแหละ

        เป็นการเจอกันที่เรียกว่าเป็นการเปิดสงครามเย็นอีกครั้งเลยก็ได้

        ความเสียใจ ความสับสน ความโกรธ ทุกอย่างมันปะปนอยู่ในความรู้สึกของเขาจนคิดหาทางระบายออกมา

        ซึ่งวิธีที่เขาคิดออก ก็คือการชวนเพื่อนสนิทนั่งดื่มนี่แหละ

        แล้วหลังจากนั้น...

        คนหน้าหวานถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อนึกออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ดวงตาคู่สวยมองหน้าเพื่อนที่ก็หลบตาไปอีกทาง ท่าทางของจองกุกทำให้ซอกจินรู้ว่าตัวเองเข้าใจไม่ผิด

        เอาอีกแล้วเหรอ

        “มึง เมื่อคืน...กูขอโทษ” ฟันคมกัดปากอิ่มตัวเองแน่น “กูไม่น่าเมาเลยเมื่อวาน”

        “...ถ้ามึงผิด กูก็ผิดด้วยที่ห้ามอารมณ์ตัวเองไม่ได้” ร่างสูงถอนหายใจ “แต่ช่างเถอะ มึงไม่ได้คิดอะไรใช่มั้ยล่ะ เพราะมึงก็ปฏิเสธเรื่องของเรามาตลอด”

        “...อืม” เสียงหวานตอบรับ ถ้าเป็นเรื่องเมื่อคืนเขาก็ไม่ทันได้คิดอะไรจริงๆ แหละ

        แต่ถ้าพูดถึงความรู้สึกข้างใน มันคงไม่อยากรู้หรอก

        “งั้นก็ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว แดกข้าวเถอะ กูอุตส่าห์รีบตื่น รีบลงไปซื้อของโปรดกับน้ำส้มมาให้มึงแก้อาการเมาค้างเลยนะ”

        “โห ขอบพระคุณมากครับคุณพ่อ -0-” เอ่ยเป็นเชิงประชดก่อนจะขยับตัวเพื่อจะลงจากเตียงของพวกเขา

        แต่อยู่ดีๆ อาการมึนหัวก็เข้ามาเล่นงานจนร่างบางเสียหลัก

        หมับ!!

        “เฮ้ย ไอ้จิน เป็นอะไรมั้ย” เสียงทุ้มถามอย่างเป็นกังวลเมื่อจู่ๆ เพื่อนก็ทรุดลงจนเขาต้องเข้ามาประคองไว้ “ค่อยๆ ดิวะ เมื่อคืนมึงแดกไปตั้งเยอะนะ คออ่อนแท้ๆ แดกไปได้ยังไงตั้งสี่กระป๋อง

        “จะรู้มั้ยเนี่ย” ซอกจินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหาเพื่อนสนิทเพื่อให้ร่างสูงยอมปล่อยตนเองได้แล้ว “แล้วก็ปล่อยกูได้แล้วมั้ง ขนลุก”

        “แหม มากกว่ากอดก็ทำมาหลายรอบแล้วมั้ย ทำมาขนลุก”

        “นั่นคำพูดเหรอ เดี๋ยวกูตีเลย” ร่างบางเงื้อมือทำท่าจะตีเพื่อนพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่ คำพูดคำจามันนี่นะ น่าตบให้พูดไม่ออกไปอีกสามวันเลย

        “ทำเป็นดุนะ” จองกุกหัวเราะที่แกล้งเพื่อนได้ “เอ้อ จริงสิ เมื่อกี้ตอนที่มึงหลับอยู่ น้องมึงโทรมา”

        “หืม? ไอ้จีมินน่ะเหรอ” คนหน้าหวานขมวดคิ้ว “มันโทรมาทำไม”

        “เห็นบอกว่าอยากให้มึงไปช่วยถ่ายโปรเจ็กต์กับมันหน่อย ปลายเทอมสองมันต้องเอาไปโชว์ในนิทรรศการงานศิลป์ของปีหนึ่งน่ะ”

        “มาขอให้เด็กวิทย์ช่วยเนี่ยนะ” ซอกจินเสียงสูงขึ้น ก่อนจะหัวเราะออกมา “คิดอะไรของมันเนี่ย มันเป็นเด็กนิเทศ มันต้องถ่ายรูปเก่งกว่ากูมั้ย”

        “กูจะไปรู้มั้ยล่ะว่าน้องมึงคิดอะไรอยู่ ตอนนี้ก็ลุกมากินข้าวได้แล้ว น้องมึงนัดตอนบ่ายสองที่ห้างใกล้ๆ เนี่ย มึงคงทำธุระส่วนตัวเสร็จพอดี รีบเลย”

        “คร้าบๆ คุณพ่อ” เสียงหวานเอ่ยกวนอีกครั้งก่อนจะรีบคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำทันทีก่อนที่เพื่อนจะลุกมากระทืบ

 

        2.11pm ห้างสรรพสินค้า K

        สองหนุ่มเพื่อนสนิทพากันเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้างปะทะเข้าที่ร่างบอบบางจนซอกจินนั้นสะท้าน

        “บอกแล้วว่าให้ใส่เสื้อแขนยาว มึงมันดื้อ”

        นี่ขนาดรีบเก็บอาการนะเนี่ย ไอ้เพื่อนตัวสูงยังหาทางมาแขวะเขาได้ = =

        “เรื่องของกู” หันไปทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนจนเรียกเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนจะถามเข้าเรื่อง “แล้วน้องกูมันนัดที่ไหน”

        “นั่นสิ” จองกุกตอบ ก่อนจะรีบเอ่ยต่อเมื่อเพื่อนหันกลับมามอง “ก็น้องมึงบอกแค่บ่ายสองที่ห้างนี้น่ะ กูจะไปรู้อย่างอื่นมั้ยล่ะ”

        “มึงนี่จริงๆ เลยนะ” เสียงหวานบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะล้วงโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาญาติผู้น้องของตนเอง

        ใช้งานอะไรไม่เคยได้เลยนะ ไอ้จองกุกเนี่ย

        “(ว่าไงเจ้)”

        “มึงนัดกูที่ไหนฮะไอ้จีมิน”

        “(นัด? นัดอะไรวะเจ้)”

        อ้าว ทำงงอีก “ก็เมื่อเช้ามึงโทรหากูเพื่อให้มาช่วยถ่ายงานไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้มึงอยู่ไหน”

        “(เออว่ะเจ้ ผมลืมไปเลยอ่ะ)” ปลายสายนั้นลนขึ้นมาทันที “(ตอนนี้ผมอยู่ชานเมืองกับเพื่อน เจ้รอแป๊บนึงนะ อีกครึ่งชั่วโมงผมจะไปหา)”

        “เฮ้ย ไอ้จีมิน เดี๋ยว...” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ตอบอะไรกลับไป ฝ่ายน้องชายตัวดีก็วางสายไป ทิ้งให้คนหน้าหวานต้องสบถออกมาอย่างหงุดหงิด “ไอ้น้องเวรเอ๊ย”

        “ไง มันว่าไงมึง”

        “มันอยู่ชานเมืองกับเพื่อนมัน” ซอกจินแสดงอาการขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด “มันบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมง แต่กูเชื่อว่ามันไม่มาถึงง่ายๆ หรอก”

        “แล้วมึงจะเอาไง กลับห้องมั้ย”

        “กลับกับผีสิ จะไปๆ มาๆ ให้เปลืองน้ำมันทำไม” คนตัวเล็กถอนหายใจ “แต่มึงกลับก็ได้นะ ไม่ต้องมารอกับกูหรอก”

        “บ้าหรือไง จะให้กูทิ้งมึงไว้นี่ได้ยังไง”

        “จริงๆ กูควรมาคนเดียวแต่แรกด้วยนะ ไอ้จีมินนัดกูแค่คนเดียวนี่”

        “คนเมาค้างยังกล้าทำอวดเก่งอีกเหรอ” เสียงทุ้มพูดหยอกเย้าก่อนจะกอดคอเพื่อนพร้อมกับขยี้ผมนุ่มเบาๆ “ให้กูอยู่ด้วยนี่แหละดีแล้ว เกิดมึงเป็นอะไร จะได้มีคนช่วย”

        “เกินเบอร์มาก” มือบางผลักหัวร่างสูงเบาๆ ก่อนจะเดินหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

        อยู่นานไม่ได้หรอก เกิดมันรู้ว่าเขาหวั่นไหวจะทำยังไง

        “แล้วตอนนี้จะไปไหนดีล่ะ”

        “ไม่รู้ดิ หาที่นั่งเล่นรอไอ้น้องเวรนั่นล่ะมั้ง”

        “งั้นไปแดกไอศกรีมกันมั้ย”

        ร่างบางหันขวับไปหาเพื่อนทันที ไอ้หน้าโหดนี่เนี่ยนะ ชวนเขากินของหวาน “อารมณ์ไหนวะมึง”

        “อ้าว คนเมาค้างอย่างมึงต้องเติมน้ำตาลเข้าร่างกายหน่อยดิวะ มาๆ กูมีร้านเด็ดๆ แนะนำอยู่ ไปกันๆ”

        ไม่รอถามความสมัครใจของเพื่อนเลยสักนิด มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเพื่อนแล้วออกแรงลากให้เดินตามทันที

        ซอกจินก้มมองมือของตัวเองที่ถูกร่างสูงจับไว้ก่อนจะเงยหน้ากลับมามองแผ่นหลังกว้างอีกครั้ง

        ก็เป็นอย่างนี้ทุกทีนะ

        ถ้ามันรู้ว่าเขาชอบมันอยู่ เขาคงคิดว่ามันกั๊กเขาไว้ ไม่ให้หนีไปไหนได้

        “อ่ะ ถึงร้านแล้ว” เสียงทุ้มปลุกให้ร่างเล็กตื่นจากความคิดทันที “นี่แหละมึง เป็นไอศกรีมโฮมเมดด้วย รสชาติเป็นเอกลักษณ์จนมึงต้องติดใจแน่ๆ”

        “โฆษณาขนาดนี้ แสดงว่าเคยพาน้องยุนกิมากินสินะ” เสียงหวานเอ่ยออกมา ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเพื่อนหันมามองอย่างงงๆ “ก็คนอย่างมึงแดกของหวานที่ไหน ถ้าไม่ได้มากับแฟนมึง มึงจะกินหรือไง”

        “รู้ดี” จองกุกหัวเราะ “พูดถูกแหละ ร้านนี้เป็นร้านที่กูเคยมากับยุนกิ น้องเขาชอบไอศกรีมผลไม้ที่เปรี้ยวๆ หน่อย ร้านนี้ก็ตอบโจทย์น้องเขาได้อย่างดีเลย”

        ตากลมมองในรอยยิ้มของเพื่อนที่กำลังเอ่ยถึงแฟนตัวเล็กของตัวเอง ความเอ็นดูที่ออกมาทางสายตาทำเอาร่างบางลอบยิ้มออกมาบางๆ

        ถึงจองกุกจะใจดีกับคนอื่นแค่ไหน แต่คนที่ได้รับความรักและความเอ็นดูขนาดนั้น คงมีแค่ คนรักอย่างยุนกิเท่านั้นแหละ

        อ้าว เงียบเลย ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ร้านนี้มีไอศกรีมนมแบบที่มึงชอบด้วย ไม่ต้องห่วงว่าจะมีแต่อะไรเปรี้ยวๆ ป่ะ เข้าไปในร้านกันเถอะ

        ไม่ได้คิดเรื่องนั้นหรอกน่า

        ร่างบางกลอกตาเล็กน้อยก่อนจะเดินตามเพื่อนเข้าไปในร้านสีพาสเทลตรงหน้า

        “สวัสดีค่ะ มาสองท่านใช่มั้ยคะ ^^

        “ครับ ^^ อ่อ ขอที่ที่ส่วนตัวหน่อยนะครับ เพื่อนผมมันไม่ชอบความวุ่นวาย”

        “ได้ค่ะ ^^” เธอตอบรับ ก่อนจะเดินนำชายหนุ่มทั้งสองไปที่มุมหนึ่งของร้านที่เป็นส่วนตัวมากๆ

        “นี่เมนูค่ะ ถ้าจะสั่งก็เรียกพนักงานได้เลยนะคะ”

        “ครับ ขอบคุณนะครับ” จองกุกตอบรับ ก่อนจะส่งเมนูให้เพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้าม “อยากแดกอะไรเป็นพิเศษมั้ย”

        “คนพามาไม่มีอะไรแนะนำหรือไง”

        “เอ๊า ก็อุตส่าห์ตามใจนี่ไง นานๆ ทีกูจะเป็นแบบนี้นะ”

        “ก็กูคิดไม่ออกนี่หว่า”

        “อ่ะ เอางี้ กูสั่งให้แล้วกัน ขอโทษนะครับ” ร่างสูงหันไปเรียกพนักงานที่อยู่ใกล้ๆ แถวนั้น “เอาเค้กไอศกรีมวานิลลากับช็อกโกแลตสองชิ้นครับ แล้วก็เอาช็อกโกแลตฟองดูว์ ไอศกรีมรสนมทั้งหมดนะครับ”

        พนักงานสาวรับออเดอร์แล้วก็จากไป ทั้งสองหนุ่มเพื่อนสนิทก็หันกลับมาคุยอีกครั้ง

        “แดกหมดหรือไง สั่งมาเยอะขนาดนั้น” เสียงหวานถามเพื่อนพร้อมกับเท้าคางหยั่งเชิง ก็บอกแล้วว่าไอ้จองกุกไม่ชอบของหวาน สั่งมาขนาดนั้นนี่จะกินหมดกันมั้ย

        “กูเชื่อว่าไอ้ลูกหมูอย่างมึงแดกหมดอยู่แล้ว” เสียงทุ้มหัวเราะ “อีกอย่าง ก็ของโปรดมึงทั้งนั้น ถ้ามึงกินไม่หมดนี่สิแปลก”

        ซอกจินที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก็มันเป็นความจริงนี่นา

        ก็บอกแล้วว่าพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจกันทุกอย่าง

        “ของที่สั่งได้แล้วค่ะ” และเสียงพนักงานสาวก็ขัดขึ้นมา พร้อมกับที่เธอวางของที่ทั้งสองหนุ่มสั่งลงบนโต๊ะ “ต้องการอะไรเพิ่มก็สามารถเรียกพนักงานได้ตลอดเลยนะคะ ^^

        “ขอบคุณครับ ^^” ทั้งสองก้มหัวให้เจ้าหล่อนเป็นการขอบคุณ ก่อนจะหันกลับมาหากันต่อ “อ่ะ จัดเลยไอ้ลูกหมู”

        “ได้ เจอกูแดกหมดแน่” ร่างบางเลียปากเล็กน้อยก่อนจะหยิบส้อมแล้วตักเค้กเข้าปากทันที

        ซอกจินไม่ได้แค่ชอบทำอาหารกับขนมหรอกนะ แต่ก็ชอบกินด้วย สมฉายาลูกหมูที่เพื่อนตั้งให้นั่นแหละ

        เดี๋ยวนะ พูดถึงเพื่อนสนิท ทำไมมันรู้สึกแปลกๆ

        ตาคู่สวยเหลือบมองคนที่อยู่ตรงข้าม ก่อนจะแทบสำลักเมื่อเห็นร่างสูงจ้องตัวเองด้วยรอยยิ้มแบบนั้น “มะ มองเชี่ยอะไร แดกไปดิ”

        “เกรี้ยวกราดจังวะ” จองกุกหัวเราะ มันอดดีใจไม่ได้นี่หว่าที่เห็นมึงอารมณ์ดีแบบนี้ ช่วงนี้มึงมีแต่เรื่องเครียด กูไม่สบายใจเลยนะที่เห็นมึงเป็นแบบนั้น”

        ตากลมเงยหน้าสบตาคมของร่างสูง ความจริงใจที่ส่งมาอย่างซื่อตรงทำเอาใจดวงน้อยกระตุกวูบ

        เนี่ย มันเป็นเสียอย่างเนี้ย

        แล้วเขาจะหนีรอดจากเพื่อนคนนี้ได้ยังไง ถึงอีกฝ่ายจะมียุนกิแล้วก็เถอะ

        และอีกอย่าง เขาจะทำใจให้รักแทฮยองจนหมดใจได้ยังไง...

 

        อีกสักอึดใจใหญ่ ทั้งคู่ก็ทานอาหารหวานเรียบร้อยแล้ว

        พวกเขาพากันเดินออกมาจากร้าน พร้อมกับคุยกันถึงรสชาติไอศกรีมที่เพิ่งทานเข้าไปอย่างสนุกสนาน

        “ไง อร่อยมั้ย”

        “เออดิ สมกับที่มึงแนะนำจริงๆ”

        “กูไม่ได้แนะนำ แฟนกูต่างหาก ^o^ เฮ้ย ไอ้จิน...” และเสียงทุ้มก็เปลี่ยนไปทันทีจนร่างบางตกใจ ซอกจินเงยหน้ามองเพื่อนที่ทำหน้าช็อกๆ เล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองตาม

        และเขาก็นิ่งตามเพื่อนทันที

        “โอ๊ะ สวัสดีนะคุณซอกจิน” เสียงหวานๆ ของใครบางคนเข้ามาทักทายอย่างเป็นมิตร “บังเอิญจังเลยนะครับ”

        “คุณโฮซอก...” ซอกจินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ถ้ามาเจอเขาคนนี้ แปลว่าต้องเจอ... “คุณนัมจุน...”

        นั่นไง ตามมานั่นไง

        “โอ้ บังเอิญจังเลยนะที่มาเจอเธอที่นี่” นัมจุนทักทายกลับบ้าง ก่อนจะหันไปหาจองกุก “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะจอนจองกุก”

        “...ครับ ไม่เจอกันเสียนานเลย” เสียงทุ้มตอบ ก่อนจะค่อยๆ ดึงเพื่อนไปด้านหลังตัวเอง

        วันนี้เพื่อนเขาอุตส่าห์อารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว อย่าทำให้เสียบรรยากาศเลย

        “นั่นสิ ดูเธอก็ยังหวงเพื่อนเหมือนเดิมเสียด้วย”

        “นัมจุน พูดอะไรน่ะครับ” โฮซอกรีบคว้าแขนคู่หมั้นของตัวเองทันทีที่เห็นร่างสูงเริ่มพูดจาแปลกๆ แล้ว

        “หึ ก็คน ทำร้ายมันมาเยอะนี่ครับ ผมก็ต้องปกป้องเพื่อนของตัวเองอยู่แล้ว” จองกุกแสยะยิ้มแล้วมองหน้าฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาคมกริบ

        ทำร้ายเพื่อนเขายังไม่พอกันอีกหรือไงนะ แค่เป็นครอบครัวเดียวกับแฟนเพื่อนเขาก็มากเกินพอแล้ว

        “แต่หน้าที่ปกป้องมันไม่ใช่ของเธอแล้วนี่นา ในเมื่อเธอทั้งคู่ต่างก็มีคนรักอยู่แล้ว อีกอย่าง ซอกจินก็คือว่าที่น้องสะใภ้ของฉัน”

        “ทำไมเหรอครับ กลัวพวกเราจะเป็นอย่างอื่นเหรอ” ซอกจินที่เงียบไปนานก็สวนคืนมาบ้าง “กลัวว่าเราจะเป็นแบบไหนล่ะ แบบที่เมื่อก่อนเป็นเพื่อนร่วมชั้นแล้วกลายมาเป็นคู่หมั้นกันอย่างนี้หรือเปล่า!

        “คิมซอกจิน!

        “ทำไมครับ รับความจริงไม่ได้เหรอ ปากบอกว่าเป็นแค่เพื่อน แต่จริงๆ อยากได้กันมาตั้งแต่แรกแล้วนี่” เสียงหวานเอ่ยวาจาเผ็ดร้อนกลับไปพร้อมกับเหลือบตาไปทางโฮซอก ก็เปิดศึกเองนะ ทั้งๆ ที่บอกให้ต่างคนต่างอยู่แท้ๆ

        “ฉันบอกเธอแล้วนะว่าโฮซอกไม่เกี่ยว...”

        “เจ้! ผมมาแล้ว” และบุคคลที่สามก็เข้ามาขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว “ขอโทษครับเจ้ ผมลืมจริงๆ แล้ว... เอ่อ ผมมาขัดอะไรหรือเปล่า”

        ทั้งสี่คนมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่โฮซอกจะเป็นคนเอ่ยออกมาพร้อมกับจับแขนแกร่งของว่าที่สามีตัวเอง

        “ไปคุยกันเดี๋ยวนี้เลยนะครับนัมจุน”

        ทั้งสามหนุ่มมองตามจนโฮซอกและนัมจุนจากไปลับสายตา ซอกจินจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

        “ไหวมั้ยจิน”

        “ไหวๆ” ร่างบางโบกมือให้เพื่อนเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร ก่อนจะหันไปหาน้องตัวเอง “ไง จีมิน กว่าจะมานะมึงน่ะ”

        “รถมันอ่ะเจ้ นี่ก็รีบสุดๆ แล้ว” จีมินบ่น ก่อนจะหันไปหาจองกุก “เอ้อ เฮียอยู่นี่พอดีเลย เมื่อกี้ผมเจอรุ่นพี่ยุนกิมาซื้อของคนเดียว พี่รีบไปหาเหอะ”

        “อ้าว แล้วทำไมไม่โทรมาบอกนะไอ้ตัวเล็กนี่” บ่นอย่างไม่จริงจังก่อนจะหันไปหาเพื่อน “มึงอยู่กับน้องมึงไปนะ กูไปก่อนล่ะ ไม่ไว้ใจให้เจ้าลูกแมวอยู่คนเดียวว่ะ”

        “เออๆ” เสียงหวานตอบรับ รอจนเพื่อนเดินจากไปแล้วหันไปหาร่างหนา “มึงอยากถ่ายตรงไหน”

        “ผมอยากถ่ายที่ฟันปาร์คอ่ะ อยากให้มันเห็นสีสันของห้างนี้” เสียงทุ้มเอ่ย ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเมื่อเห็นท่าทางของพี่ชาย “เจ้ เจ้ไหวมั้ย”

        “ไหวๆ กูไม่ได้เป็นอะไร...”

        “เมื่อกี้...คุณนัมจุนใช่มั้ย” และพอจีมินถามออกมา “เขาทำอะไรเจ้หรือเปล่า”

        ปึ่ก!

        “เจ้...” ร่างหนาเอ่ยเสียงแผ่วเมื่อจู่ๆ พี่ชายก็เข้ามากอดอย่างไม่ทันตั้งตัว “เจ้ ไม่เป็นไรนะเจ้”

        “กูไม่เป็นไร” เสียงหวานยังยืนยันคำเดิม “แต่กูขออยู่อย่างนี้แป๊บนะ”

        ปกติเขากับจีมินก็ไม่ใช่พี่น้องที่มากอดปลอบกันแบบนี้หรอก (ตีกันตลอดด้วยซ้ำ = =) แต่ตอนนี้เขาไม่ไหวจริงๆ

        เขาจะทนได้อีกนานเท่าไหร่นะ จะหาคำตอบที่ไหนได้กัน

--------------------------------------------------------------------

        แฮ่ มาแล้ว 55555 มาวันไหนไม่มา มาวันคอนนะคะ 5555 ขอโทษนะคะที่หายไปนานเลย ที่เราแกล้งในเอพริลฟูลในทวิตก็มีความจริงก็คือเรื่องปัญหาสุขภาพจริงๆ มีช่วงหนึ่งที่เราเข้าโหมดนกฮูกจนนอนไม่หลับเลย และช่วงนี้เราก็เข้าโหมดโคอาล่าคือหลับได้ตลอดเวลาค่ะ 5555 อีกอย่างเราเรียนหนักด้วย เดี๋ยวก็จะมีสอบ วุ่นวายมากค่ะ 55555 เข้าเรื่องกันดีกว่า คือถ้าเราเป็นพี่จินคงป่วยเป็นโรคเดียวกับเรามานานแล้วอ่ะ ชีวิตดราม่าเหลือเกิน 5555 เอาเป็นว่า เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต้องติดตามนะคะ ขอให้รีดเดอร์ที่ไปคอนสนุกให้เต็มที่ ส่วนใครไม่ได้ไปก็โซนหน้าคอมเหมือนเรานะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ ^o^

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #196 Hellokarnpunch (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 01:48
    แงงงคิดถึงเรื่องนี้มากเลย สงสารพี่จินง่ะพี่เจ็บทุกทางเลยอ่ะ กอดๆนะ
    #196
    0
  2. #195 gift-rigale (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:48

    โงยยยย สงสารพี่จินอยากเชียร์ให้เลืกแต่แทก็ไม่ผิดง่ะ คุณนัมจุนจะมาคลายปมอะไรระหว่างกุกจินรึเปล่าหว่าเรื่องมันคงไม่ได้มีแค่หันไปรักกันเองใช่มั้ย คิดลึกนะเนี่ยยยยยย

    #195
    0
  3. #194 tienin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:00
    อ้าวนัมจุนทำไมมาพูดแบบนี้ล่ะ จินก็คงไม่ไหวละถึงขึ้นเนี่ย เฮ้ออออออ
    #194
    0
  4. #193 Reajinkim1 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 18:18
    มอบเพลงephiphany ให้เลย พี่จิน
    #193
    0
  5. #192 SajinDangdang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 01:41

    ขอบคุณมากคับ ที่มาคับ

    #192
    0
  6. #191 กจกจกจกจกจกจกจ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:51

    พี่จิน พี่สตรองมากๆ T T

    ปล. ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้

    #191
    0
  7. #190 Aewlabelle (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 17:16
    เค้าสงสารพี่จินอะ
    #190
    0
  8. #189 kjjk0409 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 11:22
    ซอกจินอะเลิกรักจองกุกเถอะนะ สงสารซอกจินมากๆเลย โดนกระทำตลอดไม่เห็นมีความสุขแบบคนอื่นๆเขาเลย อยากให้ซอกจินหนีหายไปพักใจพักกายจากความวุ่นวายพวกหนีสักที ปล เกลียดตัวละครนัมจุนเรื่องนี้มากเลย เป็นไรกับซอกจินมากป่ะ
    #189
    0
  9. #188 Tsukihana (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 05:20

    จองกู๊กกกกกกกกกลับม๊าาาาาาา กัปต๊านนนนนนนนนนนนนน

    แต่ก็จะว่าจอนอย่างเดียวไม่ได้ แงง ก็แฟนเขา เขาก็ต้องไปหานี่เนอะ Q________Q อ่อฮ่อยยย ป๊าคดูแลพี่ด้วยเด้อ คุมพี่จะไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่าปัญหาของซอกจินมันเรื้อรังมากพอดูเลยค่ะ แบบ ยังผูกอยู่ทุกทางเลยพ่อคุณ สงสาร...

    #188
    0
  10. #187 9483071 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 00:29

    ฮือสงสารยัยพี่

    #187
    0
  11. #186 Sasikamol22-mas (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:42
    ในที่สึดไรท์ก็มาาาาาาา
    คิดถึงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #186
    0
  12. #184 pontitanakhup (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 08:18
    ไรท์หายไปนานมากกก
    #184
    0
  13. #183 NIKE-2016 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:04
    เย้ๆๆๆๆ
    #183
    0
  14. #182 Riwpare (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:54
    กว่าจะมานะคะไรท์-_-
    #182
    0
  15. #181 Riwpare (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:51
    กว่าจะมานะคะไรท์-_-
    #181
    0
  16. #180 NangnoyVlt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:29
    มาต่อนะค่ะ ชอบมากๆเลียค่ะ สู้ๆนะค่ะ
    #180
    0