Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 14 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

บทที่ 13

        เขาว่ากันว่าเวลาแห่งความสุขมักจบลงไว

        และช่วงเวลาที่เราไม่อยากพบเจอ ก็มักจะมาถึงไวและกินเวลานานเหมือนกัน

        อย่างเช่นตอนนี้ ที่เขากำลังเดินเข้ามาในคฤหาสน์ของตระกูลคิมนี้อีกครั้ง แต่ไม่ใช่ในฐานะลูกมือของโฮซอก

        แต่เป็นในฐานะ แฟนของลูกชายคนเล็กที่พ่อแม่อีกฝ่ายอยากเจอ...

        จะได้เจอกันอีกแล้วสินะ คุณและคุณนายคิม

        “พี่จิน พี่โอเคมั้ยครับ”

        “หืม? ไม่โอเคอะไรเหรอ” ซอกจินรีบยิ้มกลบเกลื่อนแล้วหันไปหาแฟนหนุ่มตัวเองที่อยู่ข้างๆ “ถ้าถามถึงเวลามาที่บ้านนาย พี่ว่ามันเย็นไปหน่อยนะ อาจจะเสียมารยาทขอกลับไว...”

        “อันนั้นผมรู้แล้วน่า ผมรู้ว่าพี่ไม่ชอบข้างนอกตอนดึกๆ” แทฮยองขัดร่างบาง “ผมหมายถึงว่าพี่พร้อมจะเจอพ่อกับแม่ผมมั้ย ถ้าพี่ไม่พร้อม วันนี้ยังไม่ต้องก็ได้นะ”

        “พ่อกับแม่นายโหดขนาดนั้นเลยเหรอ” ถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว “นายทำพี่กลัวนะรู้มั้ย”

        “อ้าวเหรอครับ งั้นพี่ไม่ต้องกลัวนะ พ่อกับแม่ผมใจดีมากๆ เลย” พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้คนรัก “เข้าไปกันเถอะครับ”

        คนหน้าหวานพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะจับมือกับร่างสูงแล้วให้อีกฝ่ายพาเดินเข้าไปในตัวบ้าน

        ซึ่งก็เจอกับผู้ใหญ่ของตระกูลกำลังนั่งรออยู่ที่โถงกลางบ้านพอดี

        “ว้าว นี่ทุกคนมานั่งรอผมตรงนี้เลยเหรอครับเนี่ย” คนผิวเข้มเอ่ยกับคนในครอบครัวอย่างหยอกเย้า “ผมรู้สึกเหมือนทุกคนกำลังเตรียมจะฆ่าแฟนผมเลย”

        “จะบ้าหรือยังไงเจ้าแท” ชายวัยกลางคนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะจ้องไปที่ร่างบางจนซอกจินขนลุกวาบ “แล้วจะไม่แนะนำแฟนให้พ่อกับแม่รู้จักหน่อยเหรอ”

        “อ้อ ผมลืมไปเลย” ชายหนุ่มพูดอย่างนึกขึ้นได้ “นี่พี่จินครับ คิมซอกจิน เป็นว่าที่สะใภ้เล็กแสนน่ารักของบ้านนี้ครับ ^^

        ซอกจินไม่สนใจคำหยอกล้อของแฟนหนุ่ม ร่างบางโค้งทักทายคนที่อยู่ในห้องนั้นเสียงเรียบ “สวัสดีครับคุณนัมจุน คุณโฮซอก แล้วก็ ยินที่ได้เจอนะครับ คุณและคุณนายคิม”

        ทั้งสองฝ่ายสบตากันนิ่ง ก่อนที่ฝั่งผู้ใหญ่จะส่งรอยยิ้มกลับมาพร้อมกับเอ่ย “ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ หนูจิน”

        ยินดีที่ได้เจอกัน...อีกครั้ง

 

        มื้ออาหารครั้งนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยบรรยากาศความเงียบงันอย่างที่ซอกจินคิดไว้

        อาจจะเพราะรู้ว่าลูกชายคนเล็กของพวกเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไร พวกเขาเลยไม่แสดงท่าทีอะไร หนำซ้ำ ยังชวนร่างบางคุยราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

        ซึ่งคนหน้าหวานก็ยอมรับได้นะ ยังไงเขาก็พร้อมเล่นละครมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ก็ถือว่าดีแล้วที่อีกฝ่ายก็ไม่อยากแทฮยองรับรู้

        “นี่หนูจินอยากเป็นตำรวจเหรอจ้ะ” เสียงของคุณนายคิมดูตื่นเต้นมาก “เท่จังเลยนะจ้ะ โหดๆ แบบนี้คุมเจ้าแทอยู่แน่นอน”

        “แม่อ่ะ ผมก็ไม่ใช่คนที่ให้ใครมาคุมนะ” คนผิวเข้มหัวเราะ

        “นักท่องราตรีอย่างแกยังกล้าพูดแบบนั้นอีกเหรอ”

        “โหพ่อ อย่าพูดดิ พี่จินรู้หมด” แทฮยองเลิกลั่ก “ตอนนี้งดแล้วครับ แฟนผมเขาไม่ค่อยชอบเรื่องวุ่นวาย ผมก็เลี่ยงไม่ก่อเรื่องดีกว่า”

        “ไม่ก่อเรื่องหรือเริ่มกลัวเมีย เอาดีๆ” นัมจุนหยอกน้องชายบ้าง

        “เฮียไม่ต้องมาพูดเลย เฮียกลัวพี่โฮซอกมากกว่าที่ผมกลัวพี่จินอีก”

        “นัมจุนเนี่ยนะกลัวพี่ เข้าใจผิดแล้วแทฮยอง” สะใภ้ใหญ่หัวเราะ “ถ้าเทียบกับนายแล้ว นายเกรงใจน้องจินมากกว่าที่นัมจุนเกรงใจพี่อีก”

        “ทำไมพูดแรงแบบนั้นล่ะ ฉันก็เกรงใจเธอนะ”

        ตากลมมองครอบครัวคิมที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานพร้อมกับตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก จริงๆ ครอบครัวนี้เป็นครอบครัวที่น่ารักมากเลยนะ ใครได้สนิทชิดเชื้อก็ต้องมีความสุขทั้งนั้น

        ถ้าไม่มีเรื่องนั้นน่ะนะ...

        “เอ้อ จริงสิ” จู่ๆ นัมจุนก็เอ่ยขึ้นมาอย่างนึกขึ้นได้ “โฮซอก วันนั้นเธอกับน้องจินทำขนมใหม่ให้ร้านของเจ้าแทนี่ เอาให้น้องฉันดูหรือยัง”

        “อ้อ จริงด้วยครับ” ร่างบางตอบรับ “ป่ะ แทฮยอง ไปดูก่อนว่ามันเหมาะจะไปอยู่ในร้านนายมั้ย พี่กับแฟนนายคิดสุดฝีมือเลยนะ”

        “หืม? ตอนนี้เนี่ยนะครับ”

        “เออ ก็ไปตอนนึกออกนี่แหละสิ” นัมจุนว่า “ถ้ามีอะไรต้องแก้จะได้แก้กันเลย น้องจินก็อยู่นี่ หรือถ้าไม่มีอะไรแก้ แกก็จะได้รีบไปส่งแฟนแกและรีบกลับมาทำงาน”

        “อ่า โอเคครับ” คนผิวเข้มพยักหน้ารับ “พี่จินต้องไปด้วยมั้ย”

        “ไม่ต้องหรอก รออยู่นี่แหละ เกิดไม่มีอะไรแก้ก็เสียเวลาน้องจินเปล่าๆ” พี่ชายว่า ก่อนจะลุกขึ้น “ไปกันเถอะ”

        “อ่าๆ ได้ครับ” ร่างสูงลุกตามพี่ชายกับพี่สะใภ้อย่างงงๆ ในท่าทีของทั้งสอง แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร เดินตามอีกฝ่ายไปแบบนั้น

        แทฮยองยังมีงงๆ แต่ซอกจินไม่สงสัยอะไรเลยสักนิด

        เขาเห็นลูกชายคนโตสบตากับพ่อแม่ตนเองตั้งแต่เมื่อครู่แล้วล่ะ

        คงจะ อยากคุยกับเขาแบบ ส่วนตัวมากสินะ

        “คุณมีอะไรจะพูดกับผมก็พูดเลยครับ” เสียงหวานพร้อมกับสบตาผู้อายุมากกว่าทั้งสอง “แทฮยองไม่อยู่แล้วนะตอนนี้”

        “...หึ จำพวกเราได้ด้วยเหรอ” คุณคิมแค่นหัวเราะ ซึ่งก็เรียกรอยยิ้มมุมปากจากซอกจินทันที

        “ผมไม่มีวันลืมหรอกครับ ไม่มีวัน” น้ำเสียงถูกกดต่ำ ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง “ขนาดพวกคุณยังจำผมได้เลย”

        “ฉันจะลืมเธอได้ยังไงล่ะหนูจิน” คุณนายคิมเอ่ยบ้าง “พวกเราไม่มีทางลืมเธอได้หรอกนะจ้ะ ความทรงจำระหว่างเรามันมากมายเสียทีเดียว”

        ซอกจินแค่นหัวเราะ พร้อมกับเงยหน้ามองทั้งสองอย่างเย็นชา มันอาจจะดูไร้มารยาทไปหน่อยกับสิ่งที่เขาทำ แต่ถ้ารู้ว่ามันเคยเกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาเชื่อว่าทุกคนคงไม่มีอารมณ์มารักษามารยาทหรอก

        “ได้ข่าวว่าครั้งนี้พวกคุณเป็นคนบอกว่าอยากเจอผม” ร่างบางเอ่ย “คราวนี้กี่ล้านดีล่ะครับ แลกกับให้ผมเลิกยุ่งกับแทฮยอง”

        “...จะกี่ล้านมันมีประโยชน์อะไรล่ะ ในเมื่อเธอก็ฉีกเช็คทิ้งอยู่ดี” คุณคิมหัวเราะ “เธอมันดื้อด้าน พวกฉันรู้ดี”

        “แล้วเรียกผมมาต้องการอะไร”

        “ก็ไม่ได้ต้องการอะไร แค่อยากคุยกับคนที่เป็นแฟนกับลูกชายตัวเองก็เท่านั้น” คุณนายคิมว่า พร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบ “บังเอิญจริงๆ เลยนะ คราวที่แล้วก็เป็นคนพี่ ครั้งนี้ก็คนน้อง”

        “...นี่พวกคุณความคิดเหมือนกันทั้งบ้านเลยสินะ เหอะ!” ซอกจินแค่นหัวเราะ “ผมไม่เคยคิดจะกลับเข้ามาในชีวิตของพวกคุณ ที่เผลอเข้ามาในตอนนี้เพราะผมไม่รู้ว่าแทฮยองเป็นครอบครัวเดียวกับพวกคุณ ถ้าผมรู้ตั้งแต่แรก ผมก็คงไม่ให้เขาเกินขอบเขตมาแบบนี้หรอก”

        “...”

        “ผมรู้ว่าพวกคุณเป็นอย่างไร ผมไม่เอาตัวเองมาเจอกับอะไรแบบเดิมหรอก”

        “...”

        “อ้อ แล้วถ้าต้องการให้ผมเลิกกับแทฮยองก็บอกว่ามาตรงๆ เลยนะ ผมยอมถอยให้แน่”

        “...”

        “...”

        “...ทำไมเธอถึงคิดจะยอมง่ายๆ ล่ะ เธอไม่ได้รักลูกชายฉันหรือไง”

        “ผมจะรู้สึกยังไงมันไม่สำคัญหรอก เพราะผมรู้ว่ามันเสียเวลา” ตากลมสบกับสายตาคมกริบทั้งสองคู่ “สู้กับพวกคุณมันเหนื่อย ผมบอกตรงๆ เลย”

        “...”

        “ผม...ผมไม่อยากทำอะไรให้ตัวเองเหนื่อยมากกว่านี้แล้ว ที่ผ่านมาสำหรับผมมันก็แย่มากพอแล้ว ผมไม่พร้อมรับอะไรหนักๆ หรอกนะครับ”

        “...”

        “ถ้าพวกคุณอยากให้ผมเลิกกับแทฮยองจริงๆ ผมก็จะเลิกให้ แต่ผมขออย่างเดียว อย่าให้แทฮยองรู้เรื่องของเราเลยนะครับ ผมไม่อยากรื้อฟื้นอะไรอีกแล้ว”

        “...พวกเราก็ไม่ได้จะกีดกันเธอหรอก” คุณนายคิมถอนหายใจ “และเธอก็ไม่ต้องห่วง ฉันกับคุณคิมก็ไม่คิดจะบอกแทฮยอง ที่เรียกเธอมาวันนี้ก็เพราะว่าอยากมั่นใจว่าเธอไม่ได้คิดร้ายกับพวกเรา”

        ...เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วงเลย เพราะผมไม่ใช่คนเดิมคนนั้นอีกแล้ว” เสียงหวานเอ่ย ก่อนจะรีบปรับอารมณ์ของตนเองเมื่อเห็นแฟนหนุ่มของตนเองเดินกลับมา  “ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับ อร่อยมากๆ เลย ^^

 

        สามทุ่มแล้วนะ ทำไมรูมเมทเขายังไม่กลับอีก

        จองกุกเงยหน้าจากเกมมาดูนาฬิกาบนโต๊ะข้างเตียง นี่มันผิดปกติของคนที่ไม่ชอบอยู่ข้างนอกตอนกลางคืนอย่างเพื่อนเขา

        แกร๊ก!

        อ่ะ ไม่ทันขาดคำ ตายยากจริงๆ

        ร่างสูงรีบลุกจากเตียงแล้วออกจากห้องนอน เมื่อเห็นว่าเป้าหมายกำลังวางของลงบนโต๊ะ เขาก็รีบก้าวไปหาเพื่อนทันที

        “ไอ้จิน ทำไมไปกินข้าวกับผัวนานจังวะ ปกติมึงจะรีบ...” ขณะที่กำลังถามข้อสงสัย จองกุกก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง “ไอ้ลูกหมู นี่มึง...”

        “มึงยังไม่ได้อาบน้ำใช่มั้ย” ซอกจินเงยหน้าแดงก่ำที่ชุ่มไปด้วยน้ำใสๆ ไปสบตาเพื่อน ก่อนจะล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากถุงพลาสติกแล้วโยนให้ร่างสูง “แดกเป็นเพื่อนหน่อยสิ”

        ตาคมก้มมองของในมือ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

        มันเอาอารมณ์ไหนจะมาดื่มเบียร์ตอนนี้วะ

        “จิน มึง...”

        “เออ แดกเป็นเพื่อนก่อน เดี๋ยวเล่า” ไม่ว่าเปล่า ร่างบางยังทิ้งตัวลงบนโซฟาของห้องพร้อมกับคว้ากระป๋องเบียร์ขึ้นมาแกะแล้วยกขึ้นดื่ม

        จองกุกเห็นเพื่อนเป็นแบบนั้นก็ไม่ขัด ค่อยๆ นั่งลงข้างๆ ในขณะที่มือแกร่งก็เปิดกระป๋องเบียร์ในมือแล้วยกดื่มตาม

        ทั้งคู่ยังคงนั่งเงียบกันอยู่อย่างนั้น ซอกจินก็กระดกเบียร์จนหมดและตามมาด้วยกระป๋องที่สอง สาม และสี่อย่างรวดเร็ว ร่างสูงก็ไม่ขัดที่เพื่อนเป็นแบบนั้น เวลาที่เพื่อนเขาสับสนหรือเศร้ามากๆ ก็มักจะทำแบบนี้ตลอด

        “แดกดิไอ้กุก กูซื้อมาตั้งเยอะนะ”

        “เออ แดกอยู่” เสียงทุ้มตอบทั้งที่ความจริงแล้วเขาจิบเพียงนิดเดียว ไม่อยากเมาเพราะเดี๋ยวจะไม่มีใครดูแลเพื่อน “ทีนี้จะเล่าได้หรือยังว่าเป็นอะไร”

        “...กูไปเจอคุณคิมกับคุณนายคิมมา” เจ้าของใบหน้าแดงก่ำเอ่ยพร้อมกับกัดปากเล็กน้อย “กูไปเถียงกับเขามาด้วย แย่ชะมัด”

        “ไม่หรอก เป็นกูจะทำยิ่งกว่าเถียงอีก” ชายหนุ่มที่รู้เรื่องราวทั้งหมดเอ่ยอย่างเข้าใจดี “แล้วครั้งนี้ทำไม เขากีดกันมึงกับไอ้แทฮยองหรือไง”

        “ไม่ เขาไม่ทำ เขาบอกว่าห้ามไปก็เท่านั้น กูมันดื้อด้าน” ร่างบางแค่นหัวเราะ “เขาก็คงจะยังมองกูเป็นเด็กหน้าด้านคนเดิมคนนั้นล่ะมั้ง”

        “...”

        “ทำไมวะไอ้จองกุก กูทำกรรมอะไรกับครอบครัวนั้นนักหนาวะ ทำไมกูต้องมาเจอพวกเขาอีก ทำไมแฟนกูจะต้องเป็นคนในครอบครัวนั้น”

        “...”

        “กู...กูยอมรับว่ากูเกลียดครอบครัวนั้น แต่แทฮยองเป็นแฟนกู กูไม่ควรคิดแบบนั้นเลย”

        “...”

        “เหนื่อยจังวะ ใจนึงกูก็อยากเลิกกับแทฮยองนะ กูเหนื่อยกับครอบครัวนั้นมามากพอแล้ว แต่แทฮยองไม่ได้ผิดอะไรเลยนะมึง เขาไม่เคยเกี่ยวข้อง ไม่เคยมารับรู้อะไรเลย แต่กูอึดอัดนะมึง กูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”

        จองกุกมองเพื่อนที่เริ่มพูดไม่รู้เรื่องเพราะความเมาและความเสียใจก็อดไม่ได้ที่จะดึงให้ร่างบางมาซบบนไหล่แกร่ง ซอกจินสะอึกสะอื้นจนตัวโยนพร้อมกับกำเสื้อเพื่อนแน่น ความเจ็บปวดในตอนนี้มีมากมายเหลือเกินจนไม่รู้จะระบายออกยังไงแล้ว

        หรือว่านี่จะเป็นผลจากการที่เขาแอบมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทตัวเองทั้งที่ร่างสูงก็มีคนรักแล้ว

        ไม่ใช่หรอก เพราะว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นก่อนที่ยุนกิจะเข้ามาเสียอีก

        หรือว่าตอนนี้พระเจ้าอยากจะตอกย้ำความเจ็บปวดให้มันมากขึ้น

        ไม่รู้ ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นแล้ว

        ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ร่างสูงปลอบโยนเพื่อนโดยไร้คำพูดใดๆ พอเพื่อนเริ่มสงบลง จองกุกจึงค่อยๆ ผละออกมาแล้วเช็ดน้ำตาให้ร่างบางอย่างแผ่วเบา

        “ดีขึ้นหรือยังมึง”

        “มึงอยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ” ซอกจินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นหาเพื่อน “มึง...”

        “หืม?”

        ส่งเสียงได้แค่นั้น ริมฝีปากหยักก็โดนริมฝีปากอิ่มจู่โจมทันที

        ร่างสูงเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ถึงพวกเขาจะเคยเป็นเซ็กส์เฟรนด์กัน แต่คนหน้าหวานไม่เคยเริ่มก่อนแบบนี้

        ร่างบอบบางดันร่างหนั่นหนาให้ไปชิดกับพนักโซฟาอีกด้านก่อนขึ้นคร่อมตักแกร่ง ริมฝีปากยังคงไม่ผละออกจากเพื่อน แลกความหวานเจือกลิ่นแอลกอฮอล์อย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่ผละออกมาแล้วเปลี่ยนมาปลดกระดุมเสื้อของเพื่อนจนจองกุกที่เคลิ้มไปในตอนแรกต้องรีบคว้ามือเรียวไว้

        “ดะ เดี๋ยว ไอ้จิน มึงตั้งสติก่อน...”

        “กูเป็นฝ่ายปลอบมึงมาหลายครั้งแล้วนะ” ตากลมช้อนมองเพื่อนสนิท “ถึงตามึงต้องปลอบกูบ้างแล้วล่ะ”

 

- CUT -

(ที่เก่าเลยค่า @Chocobanana3006)


--------------------------------------------------------------------

        เอาอีกแล้วยัยซอกจิ๊นนนนนนนนน >o< มีวันไหนที่ฟิคเรื่องนี้จะไม่ผิดบาปมั้ยคะ 5555 สวัสดีค่ะทุกคน หายไปนาน ไม่พูดมากนะจะนอนแล้ว พอดีพล็อตมาเลยอยากปั่นให้จบ ผลก็คือตีสามนี่แหละค่ะ 55555 โอเค ฉากที่หายไปก็ที่เดิมเลยนะคะ ยังไงก็ฝากคอมเม้นหรือกดให้กำลังใจให้เราด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #219 fernfern_br (@fernfern_br) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:38
    แล้วมันจะตัดใจจากกันได้มั้ยอ่ะแบบนี้
    #219
    0
  2. #179 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:42

    เนี่ย จุดลำบากมันอยู่ตรงนี้ค่ะ เพราะแทไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนี่ล่ะมันเลยเป็นความอึดอัด /โฮฮฮฮฮ หน่วงระดับสิบบบบบ

    แต่การกระทำของพิจินในตอนนี้กับตอนนั้นมันต่างกันยังไงนะ อืมมม อันนี้อยากรู้แล้วล่ะค่ะ เหมือนหลายปมมันมาพร้อมกันแต่ยังไม่ได้รับการไขกระจ่าง ฟฟฟฟฟฟ งานนี้แทจะเจ็บสุดมั้ยนะ เพราะมีระเบิดหลายลูกโดนฝังไว้ที่ครอบครัวนั้นมากพอดูเลยค่ะ

    #179
    0
  3. #178 Tuwadee1 (@Tuwadee1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:29
    ถ้ายุนกิรู้จะเป็นยังไงเนี่ยยย //แต่เราเชียร์กุกจินอยูแล้ววว
    #178
    0
  4. #177 JaruJoo (@JaruJoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:23
    เค้าจะได้รักกันมั้ยคะ?
    #177
    0
  5. #176 NJ2018 (@NIKE-2016) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:06

    หนูจินลูกกก ต้องตั้งสตินะคะ
    #176
    0
  6. #175 NCSJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:06
    ยัยยยย ไหนบอกจะยุติคสะ.นี้แล้ววง แล้วทำไมถึงเป็นคนเรีกร้องมันเองงงง
    #175
    0
  7. #174 รีไวล์ (@pontitanakhup) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:34
    เมื่อไรเขาจะรักกานนนนน
    #174
    0
  8. #173 국진이 (@JeonJin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:44
    ปมของเรื่องมันคืออะไรกันแน่ งงไปหมดแล้วจ้าาาาา ยุนกิ?? ว็อท?!!!!
    #173
    0
  9. #172 Parnrum (@parnrum) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:57

    สู้ๆๆนะค้าา​รอค่า

    #172
    0
  10. #171 nutboar (@loognut_chacha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:38
    อยากให้เขารักกันแล้วค่ะ แงงง
    //คิดถึงไรท์จังเลยค่ะ 555
    #171
    0
  11. #170 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:46
    จินเอ้ยยยยยยยย ถ้าเป็นแฟนต่อยังไงก็ต้องเจอกันอีก แต่แทก็ไม่ผิดงี้ แล้วนี่คือให้จองกุกปลอบแบบนี้หร๊อออออออออออออ
    #170
    0