Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 13 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

บทที่ 12

        และแล้ว ก็มาถึงวันปิดห้องเชียร์ของคณะวิทยาศาสตร์

        รุ่นน้องปีหนึ่งทยอยกันเดินเข้ามาในห้องประชุมของคณะตามเวลาที่พวกพี่ว้ากนัด พอมาถึงแล้ว ทุกคนก็นั่งลงตามระเบียบอย่างรู้งาน ไม่ได้หรอก ขืนพวกเขายังเอ้อระเหยจนพี่ปกครองมา มันหวังโดนยับแน่ๆ

        แต่ปกติพี่ปกครองต้องเป็นฝ่ายมารอพวกเขาสิ ทำไมถึงหายไปแบบนี้ล่ะ

        “โห นั่งกันเป็นระเบียบเลยนะคะน้องๆ” เสียงหวานทะเล้นทักขึ้นทำเอารุ่นน้องทั้งหมดหันไปมองทันที “คิดว่าวันนี้พี่ว้ากจะเข้ากันเหรอคะ เงียบกันแบบนี้”

        เด็กๆ ทำหน้าเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรกับสถานการณ์แบบนี้

        “วันนี้วันปิดห้องเชียร์ของพวกน้องๆ นะคะ พวกเราต้องทำให้น้องๆ มีความสุขสิคะ” ลิซ่าเอ่ยอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปที่ทางเข้า “สันทนาการรออะไรล่ะคะ เข้ามาเลย!

        “เฮ้!!เสียงทุกคนที่อยู่ฝ่ายสันทนาการพากันเฮโลเข้ามาในห้องประชุมพร้อมกับล้อมเด็กๆ ปีหนึ่ง “เอาล่ะ เด็กๆ มาสนุกกันเถอะ”

        หลังจากนั้นบรรยากาศของห้องประชุมก็เต็มไปด้วยความสนุกและความวุ่นวาย เหล่ารุ่นพี่ก็ทำหน้าที่เอนเตอร์เทนเด็กๆ ได้ดีมากสมหน้าที่ของตัวเอง

        และมันจะสนุกกว่านี้ ถ้ามันไม่เกิดเหตุการณ์นี้ก่อน

        ตึง!!! ตึง!!!

        เสียงทุ่มของอย่างแรงทำเอาทั้งห้องเงียบกริบ ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นมาอย่างเย็นเยียบ

        “สนุกกันพอแล้วมั้ง” สิ้นเสียง ร่างสูงของกลุ่มชายร่างกำยำที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปคณะก็เดินเข้ามาล้อมปีหนึ่งแทนสันทนาการ “ออกไปได้ครับสันทนาการ ไม่ใช่เวลาของพวกคุณ”

        พวกสันทนาการทำหน้าเอ๋อเหรอพร้อมกับมองหน้ากันอย่างทำตัวไม่ถูก แต่ก็ตามกฎของพวกเขาคือกลุ่มพี่ปกครองจะมีอำนาจมากที่สุดเลยต้องหลีกทางให้พวกเขาเข้ามาคุมน้องๆ ต่อ

        “เป็นไง สนุกกันมากมั้ย ในระหว่างที่พวกผมไม่อยู่”

        “...”

        “หึ โอเค ไม่ต้องตอบหรอก ผมก็ไม่ได้อยากรู้อะไรมากมาย” จองกุกแค่นหัวเราะ “วันนี้มากันเยอะผิดปกตินะ พวกคุณคงไปกระจายข่าวกันต่อใช่มั้ยว่าวันนี้จะปิดห้องเชียร์”

        “...”

        “แต่พวกคุณคิดเหรอ ว่าพวกคุณจะสามารถออกจากการประชุมเชียร์ได้โดยที่ไม่ต้องเอาอะไรมาแลก อย่าลืมนะว่าพวกคุณยังไม่ได้รุ่น”

        “...”

        “อ่ะ ผมถาม จะเอาอะไรมาแลกกับรุ่นของพวกคุณ”

        “...”

        “เอ๊า ไม่มีคำตอบ สงสัยคงได้ตัดรุ่นปีนี้แล้วมั้ง” เฮดว้ากพูดนำ ก่อนที่รุ่นพี่คนอื่นจะเริ่มตามบ้าง

        “นั่นสิ พวกคุณคิดจะจบประชุมเชียร์ง่ายๆ แบบนี้ ไม่คิดตื้นไปหน่อยเหรอ!

        “รุ่นก็ยังไม่ได้ ยังคิดจะปิดห้องเชียร์กันแบบชิลๆ อีก คิดกันได้ยังไง!

        “เอาล่ะๆ ทุกคนเงียบก่อน” ผู้เป็นหัวหน้าฝ่ายปกครองเอ่ยอีกครั้ง ซึ่งทุกคนก็เงียบทันที “ผมว่าตอนนี้พวกคุณอาจจะกำลังเต้นมาเหนื่อย เลยคิดไม่ออกว่าควรจะต้องทำอย่างไร”

        “...”

        0267 ชเว ยองแจ ลุกขึ้น”

        เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเฮดว้ากเรียกชื่อของตนเอง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นตามคำสั่งของรุ่นพี่

        “คะ ครับรุ่นพี่”

        “คุณคิดว่าคุณรู้จักเพื่อนในภาควิชาของคุณดีแค่ไหน”

        “เอ่อ คือ...” เด็กหนุ่มได้แต่นิ่ง เพราะคำถามที่รุ่นพี่ถามนั้นมันตอบได้กว้างเหลือเกิน

        “อ่ะ มันอาจจะตอบยากไป ผมเปลี่ยนคำถามก็ได้” จองกุกยักไหล่ ก่อนจะเดินเข้ามายืนข้างรุ่นน้องที่ถูกเรียก “ถ้าผมชี้ไปที่พวกคุณคนไหน คุณจะตอบได้มั้ยว่าเพื่อนคนนั้นของคุณคนนั้นชื่ออะไร รหัสอะไร”

        “เอ่อ คือว่า...”

        “ได้มั้ยครับ”

        “เอ่อ ผมคิดว่าได้ครับ”

        “งั้นมาเริ่มกันเลย” เพียงรุ่นน้องตอบแค่นั้น รุ่นพี่ก็ผละออกไปยืนหน้าแถวเหมือนเดิมแล้วเริ่มสุ่มชี้ไปที่ปีหนึ่งทีละคน “เริ่มที่คุณคนนั้น”

        0276 จอง อึนบี ครับ

        “คนนั้นล่ะ”

        0198 ชเว ยูนา

        “คนนั้น”

        0257 จอน โซยอน

        ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องยังคงสลับถามตอบกันอย่างต่อเนื่อง ฝ่ายยองแจก็ดูจะรู้จักเพื่อนในสาขาวิชาดีเหลือเกิน ไม่ว่ารุ่นพี่จะชี้ไปที่ใคร เขาก็ตอบได้หมดเลย

        จนมาถึงคนนี้

        “คนนี้ล่ะ”

        “เอ่อ คือ...” คนอายุน้อยกว่ากัดปากเล็กน้อย “อี ชียอน ครับ”

        “รหัสล่ะ” เสียงทุ้มถามกลับทันที เมื่อเห็นว่ารุ่นน้องยังคงเงียบ เฮดว้ากก็กดเสียงต่ำลง “คุณรู้รหัสของเพื่อนมั้ยครับ ชเวยองแจ”

        “เอ่อ คือว่า...”

        “ไม่รู้สินะ” จองกุกแค่นยิ้ม “แค่เพื่อนในสาขาคุณยังจำไม่ได้เลย ยังหวังจะมาปิดห้องเชียร์ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ!

        “เออ มันไม่ง่ายไปเหรอ!

        “พวกคุณมีเวลาเยอะมากเลยนะกับการจำชื่อเพื่อนของคุณ ไม่ใส่ใจกันเลยหรือไง!

        เมื่อรุ่นพี่เริ่มพากันเสียงดัง ทั้งยองแจและชียอนได้แต่นิ่ง ต่างฝ่ายต่างมองกันด้วยสายตารู้สึกผิดในขณะที่ปีหนึ่งบางคนเริ่มน้ำตาไหลเพราะความรู้สึกกดดัน

        ยิ่งเห็นว่ารุ่นน้องไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา พวกพี่ระเบียบก็เริ่มเสียงดังขึ้นจนฟังไม่ได้ศัพท์ น้องก็เริ่มร้องไห้หนักกว่าเดิม

        “พอสักที!!!” และก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นแทรกเสียงของทั้งหมด พร้อมกับที่ร่างบางของใครบางคนเข้ามากระชากเสื้อของเฮดว้ากทันที “มึงทำเกินไปแล้วนะ จอนจองกุก!!

        “แล้วเฮดพยาบาลอย่างมึงมายุ่งอะไรด้วย!!จองกุกตะคอกกลับพร้อมกระชากมือเรียวของซอกจินออกจากคอเสื้อ “มึงกำลังก้าวก่ายพวกกู รู้ตัวหรือเปล่า!

        “ก้าวก่ายเหรอ? แล้วสิ่งที่พวกมึงทำกับน้องๆ ตอนนี้ล่ะ จะไม่ให้กูเข้ามายุ่งได้ยังไง!

        จองกุกมองไปรอบๆ ท่าทางเสียขวัญของปีหนึ่งและสายตาของฝ่ายอื่นๆ ที่มองมาทำเอาชายหนุ่มนิ่ง

        ก่อนที่เขาจะคว้าที่ข้อมือเรียวอย่างแรง!

        “โอ๊ย! กูเจ็บนะไอ้จองกุก!!

        “มากับกูเดี๋ยวนี้เลย” พูดแค่นั้นก็ลากเพื่อนออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจเสียงโวยวายของร่างบางและเสียงเรียกของคนอื่นเลย

        “เอาอีกแล้ว” หนึ่งในพี่ว้ากเอ่ยขึ้นพร้อมกับถอนหายใจ “ตั้งแต่เปิดห้องเชียร์ ไอ้สองคนนั้นก็ทะเลาะกันบ่อยเหมือนรุ่นพี่ปีที่แล้วเลย ตำแหน่งนี้มันตำแหน่งอาถรรพ์หรือไงนะ”

        “มันใช่เวลามาพูดเหรอวะ” อีกคนหนึ่งเอ่ยพร้อมกับส่งสัญญาณให้เพื่อนรู้ว่าปีหนึ่งยังอยู่

        แต่อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะไม่สนใจเลย

        “ก็มันจริงนี่หว่า พยาบาลกับปกครองแม่งทะเลาะกันทุกปีเพราะเรื่องนี้ มันเป็นธรรมเนียมหรือไง ที่พยาบาลต้องออกมาปกป้องพวกปีหนึ่งแบบนี้”

        “พวกจิตใจดีไง เอาอะไรมาก” อีกคนเริ่มสำทับ “พวกพยาบาลมันขี้ใจอ่อน ก็รู้ๆ อยู่”

        เอ่อ ระ รุ่นพี่ครับ

        จู่ๆ รุ่นน้องคนเดิมที่ถูกจองกุกเรียกในตอนแรกก็ยกมือขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยเสียงสั่นๆ

        “คุณมีอะไรอีก ชเว ยองแจ”

        “ช่วยบอกรุ่นพี่จองกุก ดะ ได้มั้ยครับ” เขาเอ่ยแบบนั้น “อย่าทะเลาะกันเพราะผมเลยนะครับ ระ เรื่องวันนี้มันเป็นเพราะผมเองที่จำเพื่อนไม่ได้...”

        “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่แค่ยองแจหรอกค่ะ” เด็กสาวอีกคนเอ่ยขัดขึ้น “นะ หนูก็ผิดด้วย ที่แทบไม่ได้คุยกับยองแจเลยในแต่ละวัน”

        “นะครับ อย่าทะเลาะกับพี่ซอกจินเลย”

        “มาพูดตอนนี้มันช้าไปหรือเปล่าครับ!” หนึ่งในพี่ว้ากตะโกนกลับมา “มาคิดได้ว่าพวกคุณควรจะสนิทกันตอนนี้มันไม่นานไปเหรอ นี่มันจะปิดห้องเชียร์แล้วนะครับ พวกคุณคิดว่าจะได้เจอกันบ่อยๆ อีกเหรอ ในเมื่อพวกคุณก็ต้องเลือกแขนงที่พวกคุณจะเรียนตอนเทอมสอง พวกคุณจะได้เรียนด้วยกันอีกนานเท่าไหร่ เคยคิดกันมั้ย”

        “...”

        “แล้วที่คุณสองคนพูดขึ้นมา ผมว่าคุณก็ไม่ได้คิดได้หรอกว่าพวกคุณควรรักกัน แต่เพราะเพื่อปกป้องรุ่นพี่ของพวกคุณเอง นี่ผมถามจริงๆ นะ เพื่อนพวกคุณเองพวกคุณยังไม่ปกป้อง ยังจะคิดปกป้องข้ามรุ่นกันอีกเหรอครับ”

        “...”

        “ผมพูดแค่นี้นะ หวังว่าพวกคุณจะคิดกันต่อเองได้” พูดจบ พวกพี่ว้ากก็พากันเดินออกไปตามทางที่จองกุกลากซอกจินออกไป ปีสามคนอื่นก็ได้แต่เลิ่กลั่กอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ในขณะที่ปีหนึ่งก็ได้แต่นั่งนิ่งเพราะกลัวพี่ว้ากจะกลับมาอีก

        จนกระทั่งมีคนเริ่มกล้าขยับไปหาเพื่อนทั้งสองคนที่โดนโจมตีเมื่อครู่อย่างหนักหน่วง

        “ชียอน เธอเป็นยังไงบ้าง”

        “ยองแจล่ะ นายโอเคมั้ย”

        “ขอโทษนะที่ไม่ได้ช่วย ฉันไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง”

        “ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้พวกนายไม่ผิดเลย” ยองแจส่งยิ้มชืดๆ ให้เพื่อนร่วมรุ่น ก่อนจะหันไปหาเพื่อนอีกคนที่เป็นเป้าในวันนี้ด้วยกัน “ขอโทษนะชียอน ขอโทษนะที่เราจำรหัสเธอไม่ได้”

        “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าสลับบทบาทกัน เราก็จำรหัสนายไม่ได้เหมือนกัน” เด็กสาวส่งยิ้มกลับมา “ต่อจากนี้เราจะต้องทำอะไรต่อล่ะเนี่ย”

        “นั่นสิ” รุ่นน้องมองหน้ากัน “จริงสิ ตอนนี้รุ่นพี่ซอกจินจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย”

        พอมีคนพูดชื่อนี้ขึ้นมา ทั้งห้องประชุมก็เงียบลงทันที

        นั่นสิ รุ่นพี่จองกุกลากรุ่นพี่ซอกจินออกไปนานแล้วนะ ป่านนี้จะทะเลาะกันไปถึงไหนแล้ว

        เพราะพวกเขาแท้ๆ เลย...

        “คุยกันเสร็จแล้วเหรอ” และเสียงทุ้มของเฮดว้ากคนเดิมก็ขัดขึ้นมาอีกครั้ง รุ่นน้องที่กระจายกันในตอนแรกรีบเข้ามานั่งที่เดิมของตัวเองทันที “พวกคุณคิดว่าผมจะทำอะไรพี่พยาบาลของพวกคุณกันฮะ ผมแค่มีเรื่องต้องคุยกันนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

        “...”

        “โอเค เมื่อกี้พวกคุณยังทำตามคำสั่งไม่สำเร็จนะครับ เอาล่ะ มีใครคิดว่าตัวเองจำเพื่อนได้ทั้งสาขามั้ยครับ”

        “...”

        “ไม่มีเลยเหรอครับ”

        “เอ่อ รุ่นพี่ครับ” และหนึ่งในรุ่นน้องก็ยกมือขึ้นมา “ผมไม่ได้จำเพื่อนได้หมดหรอกนะครับ แต่ผมมีอะไรอยากพูดนิดหน่อย”

        “...คุณมีอะไร” จองกุกกอดอกพร้อมกับมองหน้ารุ่นน้องคนนั้นนิ่งๆ

        “ถ้ารุ่นพี่ต้องการคนที่จำเพื่อนได้ทั้งสาขาวิชา ผมเกรงว่าในตอนนี้จะไม่มี เพราะพวกเราก็เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน แต่ถ้าถามว่าตอนนี้พวกเราคิดอยากทำอะไร ผมเชื่อว่าตอนนี้พวกเราก็คิดเหมือนกัน”

        “...”

        “พวกเราไม่อยากให้พวกพี่ทะเลาะกันนะครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยแบบนั้น “พวกพี่พี่สนิทกันมาก เพราะฉะนั้น อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ”

        “ใช่ค่ะรุ่นพี่ อย่าทะเลาะกันเพราะพวกหนูเลยนะคะ”

        “ใช่ครับ...”

        “พอได้แล้ว” เสียงทุ้มสั่ง ทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที “พวกคุณยังมาห่วงรุ่นพวกผมอีกเหรอครับ...”

        “หะ ห่วงสิคะ” ชียอนเอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “พวกเราได้มาอยู่รวมกัน ได้รู้จักกันก็เพราะกิจกรรมห้องเชียร์ที่รุ่นพี่จัดให้ แต่ถ้าการรวมกันของพวกเราทำให้รุ่นพี่ทะเลาะกันก็ไม่ดีหรอกค่ะ”

        “คุณคิดอย่างนั้นเหรอคุณชียอน” เฮดว้ากเลิกคิ้ว “งั้นผมขอถามอะไรหน่อยแล้วกันนะ”

        “...”

        “ถ้าเกิดพวกผมแตกคอกันจริงๆ พวกคุณจะทะเลาะกันตามพวกผมมั้ย หรือคุณจะจัดการปัญหานี้ยังไง”

        “...หนูจะไม่ทะเลาะกับเพื่อนๆ ค่ะ” เธอสบตากับรุ่นพี่หนุ่ม “แต่หนูและเพื่อนๆ จะช่วยกันทำให้รุ่นพี่กลับมาสนิทกันเหมือนเดิมค่ะ”

        สิ้นเสียงของรุ่นน้อง ทั้งห้องก็เงียบลงอีกครั้ง พี่ว้ากมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆ

        “ดี เป็นความคิดที่โลกสวยดี” จองกุกแค่นยิ้ม “แต่ก็นั่นแหละนะ มันถึงเวลาที่ผมต้องบอกคำนี้สักที”

        “...”

        “พวกคุณสอบผ่านแล้วครับ”

        หา??

        ปีหนึ่งถึงกับมองหน้ากันทันทีที่รุ่นพี่เอ่ยแบบนั้น ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มจากกลุ่มพี่ว้าก เด็กๆ ก็ยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก

        นี่มันอะไรกันเนี่ย

        “เอ้า งง งงกันใหญ่เลย” ฝ่ายพี่สันทนาการที่ไม่มีบทบาทเสียนานก็เริ่มแทรกตัวตามช่องว่างที่พี่ปกครองเว้นไว้ “ก็หมายความว่า พวกน้องๆ ผ่านการทดสอบของพี่ปกครองแล้วไงคะ”

        “ฮะ?” รุ่นน้องยังคงทำหน้างงอยู่อย่างนั้น จนลิซ่าต้องเอ่ยออกมาอีกรอบ

        “จุดประสงค์ของการมีห้องเชียร์ คือต้องการให้น้องๆ ทุกคนในสาขารักกัน และการที่เราต้องมีฝ่ายปกครอง ก็เพื่อต้องการสร้างสถานการณ์กดดันให้น้องๆ รวมตัวกันมากที่สุด และวันนี้ก็เป็นการทดสอบครั้งสุดท้ายของน้องๆ ค่ะ”

        “ความสามัคคีที่จะให้ผมกับซอกจินคืนดีกันและคำตอบสุดท้ายที่พวกคุณได้ให้ผมมา เป็นสิ่งที่บ่งบอกได้อย่างดีว่าพวกคุณผ่านการทดสอบในครั้งนี้” จองกุกบอกด้วยรอยยิ้ม “โอเคครับ ตอนนี้พวกคุณก็ถือว่าเป็น ไบโอ รุ่นที่ 48แล้วนะครับ หน้าที่ของพวกผมก็หมดแค่นี้แล้ว ต่อจากวันนี้ เราก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ผมขอให้พวกคุณจำสิ่งที่พวกคุณได้จากวันนี้ และขอให้รักกัน ช่วยเหลือกัน จนกว่าพวกคุณจะเรียนจบ ทำได้มั้ยครับ”

        “ได้ครับ!/ได้ค่ะ!

        “ดีครับ” ร่างสูงส่งยิ้มให้รุ่นน้องอีกครั้ง “งั้นผม จอน จองกุก ตัวแทนของฝ่ายปกครอง ต้องขอโทษพวกคุณทุกคนกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในกิจกรรมห้องเชียร์ของเรา ตอนนี้มันถึงเวลาของพวกคุณแล้ว ขอให้พวกคุณสนุกกับวันสุดท้ายของการประชุมเชียร์ ปกครองประชุมครับ!

        สิ้นเสียงคำสั่ง พี่ว้ากทั้งหมดก็พากันเดินออกจากห้องประชุม ปล่อยให้สันทนาการเข้ามาหาน้องๆ ต่อ

        “โอเคค่ะเด็กๆ เรามาสนุกกันต่อดีกว่า...”

        “พวกเราจะไม่เจอพวกพี่ปกครองอีกจริงๆ เหรอคะพี่ลิซ่า” เด็กสาวคนหนึ่งถามขึ้นมา

        “พวกน้องๆ อยากเจอเหรอครับ” แมธธิวหัวเราะ “ยังไงก็ได้เจออยู่แล้วสิครับ พวกนั้นก็ยังเป็นนักศึกษาของที่นี่นะ”

        “อ้าว แต่เมื่อกี้...”

        “หมายถึงในฐานะพี่ว้ากต่างหาก” ลิซ่าขยิบตา “ในฐานะอื่นนี่ได้เจอตลอดแน่นอน”

        “ครับ?”

        “มาแล้วโว้ยยยยย!!!!!” เสียงทุ้มหลายดังขึ้นพร้อมกันอย่างเฮฮาพร้อมกับร่างพี่ว้ากกลุ่มเดิมก็เข้ามาเรียกความสนใจของทุกคนทันที

        และเด็กๆ ก็หลุดหัวเราะกันแทบจะทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

        ก็ใครจะคิดล่ะว่าพี่ว้ากที่ดูดุๆ จะใส่ที่คาดแฟนซีแล้วเดินกลับเข้ามาแบบนี้

        “อ้าว พวกคุณ หัวเราะอะไรกัน ตลกอะไร...”

        “ไม่ทันแล้วมั้งมึง” เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกับที่เฮดว้ากโดนผลักหัวจนที่คาดกระต่ายเกือบหลุด “เล่นใส่ที่คาดมาอย่างกับยกสวนสัตว์มาไว้ในห้องประชุมแบบนี้”

        “โหไอ้จิน หมดเลยอ่ะ” จองกุกหัวเราะ ก่อนจะกอดคอเพื่อนสนิทของตัวเองที่เดินมาผลักหัวเมื่อครู่ “แต่ยังไงก็ขอบใจนะที่ช่วยกูทดสอบน้องๆ เมื่อกี้”

        “เซอร์วิสกันใหญ่เลยนะ ตอนนี้ไม่ได้มีแค่พวกนายนะ” โซมินเอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ วันนี้ก็มาสนุกกันดีกว่า เดี๋ยวอีกสักพักพวกพี่ว้ากจะมีการแสดงให้น้องๆ ดูนะคะ ว่าแต่ละวันพวกเขาทำงานยังไงกันบ้าง ><

        หลังจากนั้นกิจกรรมรับน้องก็เต็มไปด้วยความสนุกสนานและความฟินจากคู่จิ้นชีววิทยาที่น้องๆ จิ้นกันไว้มานาน

 

        “ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะพี่จองกุก พี่จิน ><

        “อ่า ได้เลยๆ” จองกุกตอบรับก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เพื่อนสนิทพร้อมกับส่งยิ้มให้กล้องของรุ่นน้องที่เข้ามาขอถ่ายรูป เด็กสาวรีบกดถ่ายรูปรัวก่อนจะก้มหัวขอบคุณแล้ววิ่งออกไปด้วยความฟิน ทิ้งให้พี่ๆ มองหน้ากันอย่างขำๆ

        “ผมบอกแล้วว่าเฮียกับเจ้แม่งเป็นผัวเมียกัน ใครๆ ก็ดูออก”

        “ปากหมาเดี๋ยวกูตี ไอ้จีมิน” ซอกจินชี้หน้าน้องชายตัวเองอย่างคาดโทษ “อย่าพูดให้ยุนกิกับแทฮยองได้ยินเชียวนะ”

        “โหเจ้ รุ่นพี่ยุนกิกับรุ่นพี่แทฮยองไม่คิดอะไรหรอก ไม่งั้นก็โวยวายตั้งแต่มีเพจคู่จิ้นของเฮียกับเจ้ออกมาใหม่ๆ แล้ว”

        คำพูดของจีมินไม่ได้เกินไปหรอก เขากับจองกุกมีเพจคู่จิ้นด้วยกันจริงๆ

        ตั้งแต่วันปิดห้องเชียร์ คู่ของเขาก็เป็นกระแสมากขึ้น ยิ่งจากการแสดงปิดห้องเชียร์ที่พวกเขาสองคนได้แสดงคู่กันมันยิ่งทำให้แฟนคลับของพวกเขาเยอะขึ้นจนเกิดเพจในเฟซบุ๊คขึ้นมา

        จากที่เป็นนักศึกษาปกติ ตอนนี้กลายเป็นว่าพวกเขาก็กลายเป็นคนดังของมอไปเสียแล้ว

        “สองคนนั้นไม่ว่าอะไรหรอก กูสองคนก็แค่คู่จิ้น แต่ตัวจริงของพวกกูก็คือยุนกิกับแทฮยอง ใช่มั้ยไอ้ลูกหมู”

        “...เออ” เสียงหวานตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ในใจก็แอบรู้สึกวูบโหวงไปเล็กน้อย

        ใช่ ยังไงเราสองคนก็เป็นได้แค่คู่จิ้นเท่านั้นแหละ...

        Rrrr~

        “เอ่อ ของกูเองแหละ” ร่างบางตอบก่อนจะหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวเอง “ขอไปรับก่อนนะ”

        “ผัวโทรมาก็ทิ้งเพื่อนเลยนะ” จองกุกตะโกนไล่หลังเพื่อนไป ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “อย่างนี้ทุกทีสิน่า”

        “นี่เฮีย ผมถามอะไรหน่อยสิ” ร่างหนาเอ่ยขึ้นเมื่อญาติผู้พี่ของตนเองเดินออกไปไกลแล้ว “เฮียกับเจ้ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันจริงๆ เหรอ”

        “มึงหมายความว่าไง”

        “ก็หมายความว่าเฮียไม่รักเจ้ผมเลยหรือไง”

        “จะรักกันได้ยังไงล่ะ กูกับมันเป็นเพื่อนกันนะ”

        “จริงเหรอเฮีย”

        “ถามอะไรแปลกๆ นะมึงอ่ะ” ร่างสูงหัวเราะ “ป่ะ ไปนั่งรอที่โต๊ะกันเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักไอ้จินคงตามมาแล้ว”

        “...ครับ” เสียงทุ้มตอบรับ ก่อนจะเดินตามรุ่นพี่ไปที่เก้าอี้ ในขณะที่ในหัวก็ยังครุ่นคิด

        เขาดูออกแหละว่าทั้งสองมีความรู้สึกต่อกัน

        แต่มันจะไม่ใช่ความรักจริงๆ น่ะเหรอ?

        บ้าน่า พี่ๆ ของเขามีแฟนแล้วนะ

        นี่มันความสัมพันธ์อะไรกันเนี่ย

 

        “ว่าไง แทฮยอง” มือบางกดรับก่อนจะกรอกเสียงลงไปอย่างร่าเริง

        “(ทำไมรับช้าจังครับ)”

        “โทษที เมื่อกี้อยู่ในที่ที่เสียงดังน่ะ ว่าแต่ มีอะไรเหรอ”

        “(พรุ่งนี้พี่ว่างหรือเปล่าครับ)”

        “อืม พรุ่งนี้เหรอ...” ซอกจินนึกอยู่สักพัก “ว่างตอนเย็นนะ มีอะไรเหรอ”

        “(พอดีพ่อกับแม่ผมเพิ่งรู้ว่าผมมีแฟนน่ะ เลยอยากเจอ)” เสียงทุ้มตอบกลับมาอย่างร่าเริง “(พี่พอจะว่างมาทานข้าวที่บ้านผมมั้ย)”

        “คุณ...และคุณนายคิม อยากเจอพี่งั้นเหรอ” เสียงหวานแผ่วเบาราวกับกำลังจะหายไป พ่อกับแม่ของแทฮยองอยากเจอเขา

        พ่อกับแม่ของแทฮยองก็คือพ่อกับแม่ของนัมจุน...

        พวกท่าน...รู้เรื่องของเขากับแทฮยองแล้วงั้นเหรอ

        แล้วที่จะเรียกไป คือจะทำอะไรกับเขา

        “(ว่าไงครับ พี่ว่างมั้ย)”

        “...ว่างแหละ” ร่างบางตอบกลับ “ยังไงพี่เรียนเสร็จจะโทรหานะ”

        “(โอเคครับ แล้วเจอกันนะ ^^ อ้อ แล้วเดี๋ยวเย็นนี้ผมไปรับนะ)”

        “โอเค เจอกัน” มือบางกดวางสาย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

        เอาสิ อยากเจอใช่มั้ย

        ได้ แล้วพวกคุณจะได้รู้จักกับคิมซอกจินคนใหม่คนนี้อย่างดีเลยล่ะ

--------------------------------------------------------------------

        เอาล่ะ ครอบครัวแฟนและว่าที่สะใภ้จะเจอกันแล้วนะคะ 55555 สวัสดีค่าทุกคนนนนนน คิดถึงเรามั้ย เราคิดถึงทุกคน คิดถึงเรื่องนี้มากเลยค่ะ >< แต่มันเกิดเหตุการณ์หลายอย่างที่ทำให้ชีวิตเราจนทำให้ยุ่งเหยิงไปหมด ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากเนอะ รีบปิดห้องเชียร์จะได้สร้างปมเพิ่ม (เอ๊ะ 55555) ตอนนี้เราง่วงมากแล้วและพรุ่งนี้เราเรียนหนักด้วย ยังไงมาเจอกันตอนหน้านะคะ ซียูค่าาาา ^o^

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #169 Tsukihana (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:53

    ไบโอรุ่น48 ในความรู้สึกเราวูบขึ้นมาว่า อาห์ เด็กพวกนี้ติดเซมบัทสึแล้วสินะคะ-------------- //ไม่ใช่ไอดอลสิ

    นี่ขนาดน้องพูดถามขนาดนั้นแล้ว กุกยังไม่รู้สึกอะไรอีกเหรอ ตกลงนายมันยังไงกัน :'D หึยยย หรือว่าไม่รู้ตัวกันแน่

    แต่ตอนนี้ที่ระทึกกว่าเห็นจะเป็นฝั่งพี่จินซะแล้วล่ะค่ะ... โอย จะไปทำอะไรที่บ้านเจ้าแทกันเนี่ย

    #169
    0
  2. #168 pontitanakhup (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 05:38
    อยากให้จองกุกมีความรู้สึกหึงพี่จินมั้งอ่าาา
    #168
    0
  3. #167 kyuri13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 07:45
    งี้พี่จินก็จะได้เจอนัมจุนกับโฮซอกอ่ะซิ งื้อยัยพี่จะโอเคมั้ย
    #167
    0
  4. #166 ryeoiske (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:53
    กลัวเลยอ่ะ กลัวพ่อแม่แทฮยองอ่ะ เค้าจะทำอะไรรึป่าว ฮือออ
    #166
    0
  5. #163 kookjinjinkook (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:12

    พี่จินมีอะไรกับครอบครัวของแทฮยองกันแน่??? อยากรู้ไปหมดลย จองกุกช่วยหันมาสนใจพี่จินในเชิงแบบนั้นด้วยยยย พลีสสส 5555 รอติดตามนะคะ

    ไรท์สู้ๆนะคะ พักผ่อนเยอะๆด้วย^^

    #163
    0
  6. #162 chan2001 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 08:42

    คถ.มากๆ มาแบบนี้ก็ปวดใจจิง ~~

    #162
    0
  7. #161 tienin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 05:31
    โอย พ่อแม่ต้องเคยทำอะไรไว้สินะ จินสู้เค้านะ
    #161
    0
  8. #160 JaruJoo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 00:36
    สงสารจินอ่ะทุกทางเลย
    #160
    0
  9. #159 Nayhrp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 00:14
    อหหห ตอนต่อไปคือน่าติดตามมากกก ยัยจะได้ไปเจอครองครัวแทอีกแล้ว แล้วพ่อแม่แทจะรับได้มั้ยเนี่ยยน
    #159
    0
  10. #158 Min41 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 00:10
    คิดถึงมากอ่ะไรท์ มาต่อเร็วๆนะค่ะ😉😉
    #158
    0
  11. #157 NIKE-2016 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:44
    โหหไรท์มาอัพอ่ะ นึกว่าฝันไป55 คิดถึงมากเลยอ่า
    #157
    0