Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    3 ก.ค. 61

บทที่ 10

        “มองตรงไปสิครับ ใครบอกให้คุณมองหน้าพวกผม!เสียงทุ้มตวาดลั่นทำเอากลุ่มรุ่นน้องที่นั่งอยู่กลางห้องสะดุ้งพร้อมกับรีบทำตามเสียงโหดๆ นั่นทันที โดยมีรุ่นพี่ผู้ชายหน้าดุที่อยู่ในเสื้อช็อปสีเขียวเข้มจำนวนหนึ่งยืนรายล้อมอยู่

        จองกุกที่ตอนนี้อยู่ในฐานะหัวหน้าปกครองของคณะวิทยาศาสตร์กวาดตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์เริ่มเข้าสู่ความสงบแล้วจึงเอ่ยต่อ “เมื่อกี้ผมถามว่า เพื่อนของคุณหายไปไหน มีใครตอบได้บ้างครับ”

        “...”

        “เอ๊า เพื่อนผมถามก็ตอบสิครับ มันตอบไม่ยากนะครับ!” ปกครองคนอื่นเริ่มเอ่ยขึ้นมาบ้าง พอเห็นว่าปีหนึ่งยิ่งเงียบก็ยิ่งโจมตีเข้าไปหนักขึ้น

        “รู้ไม่รู้ก็ตอบสิครับ มันยากตรงไหนเหรอ!

        “เพื่อนร่วมรุ่นทั้งคน ไม่ทราบกันหน่อยเหรอครับ!

        “เขาไม่ใช่เพื่อนพวกคุณเหรอครับ ไม่ใส่ใจกันเลย”

        “ขออนุญาตค่ะ” และเสียงหวานก็ขัดขึ้นพร้อมกับคนกลางวงที่ยกมือระเบียบขึ้นมา “ขะ ขออนุญาตตอบคำถามค่ะ”

        “เงียบก่อนทุกคน” เฮดว้ากออกคำสั่ง ก่อนจะหันไปหาต้นเสียงเมื่อครู่ “ว่าอย่างไรครับ อีชียอน เพื่อนของคุณหายไปไหนครับ”

        หญิงสาวกลืนน้ำลายเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “ไปทำธุระส่วนตัวกับครอบครัวค่ะ”

        “ไปกัน 4-5 คนเลยเหรอครับ ผมว่ามันฟังไม่ขึ้นนะ”

        “จะ จริงๆ นะคะ พวกเธอติดธุระกันหมดจริงๆ เพียงแต่ว่าไม่รู้จะลากับใครเท่านั้นเองค่ะ”

        “ไม่รู้งั้นเหรอ” จองกุกเลิกคิ้ว “ผมว่าพวกผมแจ้งไปตั้งแต่วันแรกของการเข้าห้องเชียร์แล้วนะว่าให้มาแจ้งลาที่ปีสามคนไหนก็ได้ แปลว่าพวกคุณไม่ได้ใส่ใจคำพูดของพวกผมเลยใช่มั้ย!

        “เออ ไม่ใส่ใจนี่นา!

        “คำพูดของรุ่นพี่มันไม่มีความหมายเลยสินะ!

        “ไม่ใส่ใจ!

        ว้ากคนอื่นๆ เริ่มกดดันรุ่นน้องตามสเต็ปเพื่อจุดประสงค์ให้รุ่นน้องคนอื่นๆ ออกมาปกป้องเพื่อนของตนเอง แต่ดูเหมือนกลุ่มคนเด็กกว่าจะไม่เข้าใจเลยสักนิด

        และทุกอย่างก็เริ่มเหนือความคาดหมายไปแล้วด้วย

        ชียอนที่โดนกดดันหนักๆ เข้าก็เริ่มหอบขึ้นมา ก่อนที่มือบางจะยกขึ้นทุบบนอกตัวเองเบาๆ พร้อมกับเริ่มหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ

        ซอกจินที่อยู่ในตำแหน่งพยาบาลของคณะก็สังเกตเห็นท่าทางผิดปกตินั่นเป็นคนแรก ซึ่งตามกฎคือต้องรอให้เฮดว้ากสั่งก่อนถึงจะเข้าไปทำงานได้ มือบางจึงรีบส่งสัญญาณบอกเพื่อนทันที

        ซึ่งร่างสูงก็เห็นมันอย่างรวดเร็ว

        “ทุกคนหยุด!” จองกุกสั่ง แล้ววิ่งเข้าไปหารุ่นน้องสาวที่กำลังหอบหายใจหนักๆ จนน่ากลัว มือหนาพยายามแกะมือคนเด็กกว่าที่จิกเกร็งออก “พยาบาลมาทางนี้หน่อย!

        คนหน้าหวานวิ่งเข้าไปตามคำสั่งของเพื่อนทันที แขนเรียวคว้าเอารุ่นน้องสาวที่กำลังดิ้นทุรนทุรายมาไว้ในอ้อมแขนแทน ตากลมดูอาการของชียอนเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าบอกเพื่อนตัวสูง “น้องเป็นไฮเปอร์ เดี๋ยวกูดูต่อเอง”

        จองกุกพยักหน้ารับแล้วปล่อยให้ซอกจินอุ้มร่างรุ่นน้องสาวออกไป ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันไปหารุ่นน้องคนอื่นๆ “มองตรงไปสิครับ! ไม่ต้องสนใจทุกเรื่องหรอก”

 

        “ดีขึ้นมั้ยครับน้องชียอน” เสียงหวานถามออกมาในขณะที่กำลังพัดให้อีกฝ่าย รุ่นน้องสาวที่กำลังใช้ถุงกระดาษครอบจมูกอยู่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอาถุงออก

        “ค่ะ อึก ขอบคุณมากนะคะ”

        “เรายังหายใจไม่ค่อยสะดวกเลย ค่อยๆ หายใจนะครับ หายใจตามพี่ก็ได้” ว่าพร้อมกับหายใจช้าๆ ให้รุ่นน้องดู พร้อมกับมือบางที่วางกระดาษแล้วเปลี่ยนมาบีบมือเรียวที่ยังคงเกร็งอยู่เล็กน้อยให้ผ่อนคลายลง “อีกสักพักเดี๋ยวก็คงปล่อยแล้วล่ะ เราก็พักอยู่นี่แหละ”

        “ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” ชียอนเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนแรง “เอ่อ รุ่นพี่คะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย”

        “ได้ครับ ถ้าพี่ตอบได้พี่จะตอบนะ”

        “เอ่อ พวกพี่ปกครองน่ะค่ะ” ร่างเพรียวกลืนน้ำลายเล็กน้อย “คือ เขาโหดขนาดนี้เลยเหรอคะ”

        อ่า จะให้ตอบว่าไงดีล่ะ

        “...แล้วคิดว่าไงล่ะ” ซอกจินถามกลับบ้าง “เราคิดว่าพวกพี่เขาโหดมั้ยล่ะ”

        “ก็...พอได้อ่ะค่ะ” หญิงสาวบอกด้วยสีหน้าหวาดหวั่น “พี่เขาดุและระเบียบจัดมากเลยนะคะ”

        “เอาน่า อาทิตย์หน้าก็ปิดห้องเชียร์แล้ว ทนอีกหน่อยแล้วกันนะ” ร่างบางได้แต่บอกแบบนั้น จะให้มาพูดว่าปกครองแต่ละคนแล้วจริงๆ นิสัยปัญญาอ่อนกันมากก็คงจะเสียระบบแน่ๆ “ว่าแต่เราเถอะ เป็นไฮเปอร์แล้วทำไมไม่แจ้งทางพยาบาลไว้ครับ ถ้าพี่ไม่เตรียมตัวไว้จะทำยังไง”

        “มันหายไปนานแล้วอ่ะค่ะรุ่นพี่ หนูก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะกำเริบตอนนี้ ^^;;

        “งั้นพี่จะลงลิสต์ไว้นะครับว่าน้องมีโรคประจำตัว พวกพี่ๆ จะได้คอยซัพพอร์ตเราได้”

        “ค่ะ ขอบคุณจริงๆ นะคะ ^^

        “ไอ้จิน น้องเป็นไง...” เสียงทุ้มทักได้แค่นั้น ก่อนจะรีบเปลี่ยนเสียงทันทีเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องสาวยังอยู่ที่นี่ “คุณดีขึ้นหรือยังชียอน”

        “เอ่อ ดะ ดีขึ้นแล้วค่ะ” ยังไงเธอก็ยังสู้สายตาคมดุอย่างนั้นไม่ได้อยู่ดี “ถะ ถ้าถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะรุ่นพี่”

        “เดี๋ยว” จองกุกเอ่ยเรียกทำเอาชียอนสะดุ้งเฮือก

        “คะ คะ รุ่นพี่”

        “มีน้ำเย็นอยู่ตรงนั้น หยิบไปด้วย จะได้อาการดีขึ้น”

        “เอ่อ ค่ะ” หญิงสาวดูงงๆ กับคำสั่งนั้น แต่ก็ยอมทำตามที่รุ่นพี่หนุ่มบอก จากนั้นจึงรีบไปจากที่นั่นทันที

        และก็ได้เวลาที่จองกุกจะได้คุยกับเพื่อนสักที

        “ไอ้ห่า คุยกับน้องอยู่ก็ไม่บอก ดีนะกูไม่หลุดอ่ะ”

        “เอ๊า แล้วกูจะบอกมึงยังไงล่ะ ยังปฐมพยาบาลน้องเขาอยู่เลย” ซอกจินบอกกลั้วหัวเราะ “ดีนะน้องเขาไม่เป็นอะไรมากน่ะ ไม่งั้นมึงโดนกันทั้งทีมแน่”

        “ก็กูไม่รู้นี่หว่าว่ามีน้องเป็นไฮเปอร์อ่ะ มึงก็ไม่ได้บอกกู”

        “น้องเขาก็ไม่ได้บอกกูเหมือนกัน” ร่างบางยกมือยอมแพ้ “พรุ่งนี้ก็เบาๆ สเต็ปหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวก็เปิดว้ากแล้ว แทนที่จะให้น้องจะฮาวันสุดท้าย น้องได้หมั่นไส้แทนแน่”

        “เออๆ ไม่บอกก็จะทำอยู่แล้วนะ” มือหนาขยี้ผมเพื่อนอย่างมันเขี้ยว “แต่ก็ขอบใจมึงนะ ที่ช่วยน้องเขาไว้”

        “หน้าที่กูมั้ยล่ะ” เสียงหวานหัวเราะเบาๆ “ไปๆ ไปเก็บของได้แล้ว จะได้กลับกันสักที ไม่ได้นัดกับน้องยุนกิใช่มั้ยมึงอ่ะ”

        “อือ น้องเขาก็ติดรายงานกลุ่มกับแฟนมึงอ่ะ จะนัดกันยังไง รอแป๊บ แล้วเดี๋ยวไปหาไรแดกกัน”

        “เยี่ยม” ซอกจินตอบกลับเพื่อน ก่อนจะนั่งเก็บของในกล่องยาระหว่างรอเพื่อน และเพียงอึดใจ จองกุกก็กลับมาหาเพื่อนสนิทที่นั่งรออยู๋

        “ป่ะ เย็นนี้กินอะไรกันดี”

        “ไม่รู้ดิ แวะซุปเปอร์ฯ มั้ย จะได้เลือกวัตถุดิบไปทำด้วย”

        “ความคิดเยี่ยมมากไอ้ลูกหมู” ร่างสูงบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะคว้าคอเพื่อนที่ตัวเล็กกว่าไว้ “งั้นไปกันเลย ^o^

        “ไอ้ห่า อย่ามากอดคอน่า” ก็ว่าไปอย่างนั้นแหละ แต่รอยยิ้มบางๆ กลับปรากฏบนใบหน้าสวยอย่างปิดไม่มิด

        ถ้าปีหนึ่งรู้ว่าเฮดว้ากคนโหดของคณะเป็นคนที่ยิ้มได้กวนตีนขนาดนี้คงจะหมดความกลัวกันแน่ๆ

        “อ้าว จองกุก จิน กำลังหาตัวอยู่พอดีเลย” เสียงหวานของใครบางคนเอ่ยทักขึ้นเรียกความสนใจของทั้งสองคนทันที พอหันไป ก็พบกับเพื่อนสนิทสาวที่กำลังเดินเข้ามาหา

        “มีอะไรไอ้ลิซ่า”

        “ก็กูจะคุยเรื่องเปิดตัวว้ากอ่ะ สันทนาการคิดการแสดงให้พวกมึงเสร็จแล้ว” หญิงสาวตอบกลับมาแบบนั้น “ไปคุยกันตรงนู้น ไอ้แมธธิวกับโซมินรออยู่ ทั้งคู่เลย”

        “อ้าว คุยเรื่องว้ากแล้วทำไมกูต้องไปด้วย” ร่างบางขมวดคิ้วอย่างสงสัย เขาเป็นพยาบาล ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาสักหน่อย

        “เออน่า มันเกี่ยวกับมึงด้วย มาตามที่กูบอกเถอะ” พูดจบก็เดินนำออกไปอีกทาง ทิ้งให้จองกุกและซอกจินมองตามอย่างสงสัย

        อะไรของยัยนั่นวะ -0-

        เอาเป็นว่าตามมันไปก็คงรู้เรื่องเองแหละ

        ทั้งสองเดินตามหญิงสาวร่างสูงโปร่งไปจนถึงที่หมาย พวกเขามองไปที่กลุ่มคนที่กำลังนั่งคุยอยู่ตรงหน้าแล้วเดินเข้าไปสมทบ

        “ทุกคน กูพาไอ้กุกกับไอ้จินมาแล้ว ^o^” ลิซ่าบอกทุกคนอย่างร่าเริง ก่อนนั่งลงตรงที่ที่ว่างอยู่ “มันต้องเป็นละครที่สนุกแน่ๆ”

        รู้สึกตาขวากระตุกยังไงก็ไม่รู้ = =

        ทั้งสองคนนั่งลงตามเพื่อนสนิทของตนเอง ก่อนที่จองกุกจะเป็นคนเอ่ยออกมาก่อน “ว่าไง มีอะไรจะบอกกูงั้นเหรอ

        “ปีนี้กูวางแพลนกันไว้ว่าจะทำเป็นละครสั้นน่ะ” แมธธิวว่าพร้อมกับกางแผนที่พวกสันทนาการวางกันไว้ “จะจำลองเป็นเหตุการณ์การรับน้องของพวกน้องๆ นี่แหละ จะมีคนของสันทนาการไปเสริมอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องคนไม่พอ”

        “อ่า แล้วยังไงต่อ”

        “ที่เรียกมาวันนี้ก็จะบอกว่าในฐานะที่นายเป็นเฮดว้ากนะจองกุก นายจะเป็นตัวหลักของละครเรื่องนี้” โซมินบอกต่อ “และก็จะมีเฮดพยาบาลอย่างซอกจินเป็นตัวหลักอีกคน”

        “หืม? แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วย” ซอกจินถามอย่างสงสัย การแสดงเปิดตัวว้ากของทุกๆ ปีไม่เห็นจะต้องมายุ่งเกี่ยวกับพยาบาล แล้วปีนี้นี่ยังไงเนี่ย

        “คืออย่างนี้ พวกมึงรู้ใช่มั้ยว่าไม่มีปีไหนที่เฮดว้ากกับเฮดพยาบาลสนิทกันเท่าปีนี้เลย ถึงในตอนทำงานพวกมึงจะไม่เล่นกันก็เถอะ แต่นอกห้องเชียร์ น้องจะเห็นพวกมึงอยู่ด้วยกันหรือเล่นกันแทบจะตลอดเวลา” ลิซ่าว่า “มันเลยเกิดกระแสคู่จิ้นเฮดปกครองกับพี่พยาบาลขึ้นในหมู่ปีหนึ่งน่ะ”

        “ฮะ!!/ฮะ!!” เสียงทั้งสองโทนดังขึ้นมาพร้อมกันทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนที่จองกุกและซอกจินจะหันมามองหน้ากันอย่างรวดเร็ว

        น้องคิดอะไรกันอยู่ครับ!!!

        “ละ แล้วนี่ อย่าบอกว่าที่ให้กูกับไอ้กุกเป็นตัวหลักของเรื่อง คะ คือแสดงคู่กันน่ะ”

        “ใช่แล้วเพื่อน ^o^

        ชิบหาย!!!

        “พวกมึงจะบ้าเหรอ กูกับไอ้กุกมีแฟนแล้วทั้งคู่นะเว้ย ให้มาทำอะไรแบบนี้ได้ไง”

        อีกอย่าง ทุกวันนี้ยังตัดมันยากเลย ยังจะให้มาใกล้ชิดกันอีกเหรอ -0-

        พระเจ้า ท่านโกรธเกลียดอะไรลูกกันเนี่ย T^T

        “คิดอะไรมากวะซอกจิน มันก็แค่การแสดง อีกอย่าง กูก็ให้มึงคู่กันในละครสั้นเท่านั้น ไม่ได้ให้พวกมึงไปชอบกันจริงๆ สักหน่อย”

        ไอ้กุกมันไม่เคยคิดแต่กูเคยไงโว้ยยยย!! >o<

        “ละ แล้วถ้ากูไปแสดง ใครจะดูแลน้องวะแมธธิว”

        “นี่จิน พยาบาลไม่ได้มีนายคนเดียวสักหน่อย ไม่ต้องทุ่มขนาดนั้นก็ได้นะ” โซมินว่าเสียงหน่าย “มาช่วยทางปกครองและสันทนาการหน่อยเถอะนะ คนอื่นๆ วางบทไว้หมดแล้วอ่ะ คงไม่อยากให้พวกฉันแก้หรอกนะ”

        คือ ไม่ได้กดดันใช่มั้ย = =

        “แต่ว่า...”

        “เอาวะ แค่แสดงละครสั้นด้วยกันเอง คงไม่เป็นไรหรอก” และเสียงทุ้มจากคนข้างๆ ก็ทำให้ร่างบางหันไปมองทันที “อีกอย่าง กูกับไอ้จินก็สนิทกันอยู่แล้ว ไม่กระดากใจอยู่แล้วเนอะเจ้าลูกหมู ^o^

        ไม่เห็นท่าทีประท้วงของกูเลยเหรอไอ้กระต่ายยักษ์ -0-

        “ต้องอย่างนี้สิวะ” ลิซ่าตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเมื่อหันไปหาเพื่อนหนุ่มหน้าหวานคนเดียวของกลุ่ม “เห็นมั้ย ไอ้จองกุกมันยังไม่มีปัญหาเลย มึงก็ให้ความร่วมมือกับพวกเราหน่อยไม่ได้เหรอวะ วันเฮฮาแบบนั้นไม่มีน้องเจ็บมากมายหรอก”

        แล้วมาแบบนี้ เขาจะตอบอะไรได้ล่ะ

        เอาวะ พวกมันคงไม่วางบทเลวร้ายมากหรอกมั้ง

 

        “(จริงเหรอครับ ผมชักอยากไปดูแล้วสิ ฮ่าๆๆ)”

        “ไม่ตลกนะแทฮยอง ยังดีที่นายเข้าใจ แต่พี่กลัวใจน้องยุนกิมากเลย ไม่รู้จะคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว” ซอกจินว่าพร้อมกับเอาแก้วนมออกมาไมโครเวฟแล้วยกขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ก่อนจะแลบลิ้นออกมาเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่านมมันร้อนเกินไป “ไอ้กุกก็เคยเล่าให้ฟังด้วยว่าน้องเขาเคยระแวงพี่กับมันเนี่ย ควรมั้ยที่พี่จะมาแสดงละครแบบนี้”

        “(ไอ้กิมันไม่คิดมากหรอกครับ มันเคลียร์กับรุ่นพี่จองกุกเรียบร้อยแล้วนี่ ใช่มั้ยไอ้กิ)”

        “(ครับ รุ่นพี่ซอกจิน ตามสบายเลยครับ ยิ่งมีบทใช้กำลังก็เต็มที่เลยนะ ผมเชียร์เต็มที่ ^o^)”

        “อ้าว อยู่ด้วยกันอยู่เหรอ” เสียงหวานถามอย่างฉงนเมื่อได้ยินเสียงห้าวของแฟนเพื่อนดังมาจากปลายสาย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วยกแก้วนมขึ้นมาดื่มต่อ “ทำงานอยู่หรือเปล่า งั้นพี่ไม่กวนแล้วนะ”

        “(ก็ทำอยู่ครับ แต่ว่าคุยได้น่า)”

        “ไม่เอาๆ ทำงานก็ทำงานไป เดี๋ยวก็ไม่เสร็จหรอก” ร่างบางเอ็ดกลับไปแบบนั้น “ฝันดีล่วงหน้านะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันในคลาส”

        “(ได้ครับคนสวย ฝันดีนะครับ รักนะ)”

        “อื้อ รักเหมือนกัน” ซอกจินยิ้มให้กับคำบอกรักของอีกฝ่าย ก่อนจะกดวางสายแล้ววางมันไว้บนโต๊ะข้างเตียงแล้วยกนมขึ้นมาดื่มต่อ

        ได้ดื่มนมอุ่นๆ ก่อนนอนพร้อมกับได้ยินเสียงของแฟนหนุ่มแบบนี้ เขาคงหลับสบายแน่ๆ ^^

        “หวานแหววเชียวนะลูกหมู กูชักรำคาญความรักของมึงกับแทฮยองแล้วสิ”

        และก็มีความสุขได้ไม่ถึงนาทีด้วย = =

        “คู่ที่หวานจนน้ำตาลยังอายอย่างพวกมึงไม่ควรมารำคาญกูนะ” ร่างบางหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพเพื่อนของตนเอง “กูบอกกี่รอบแล้วว่าให้เช็ดผมให้แห้งก่อนออกห้องน้ำ ทำพิ้นเปียกเดี๋ยวก็ลื่นหัวแตกตายกันหรอก”

        “มึงก็จะบ่นทุกครั้งเลยใช่มั้ย” ร่างสูงหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างเพื่อนสนิท “มึงก็รู้นี่ว่าการเช็ดผมกับกูมันไม่ใช่เรื่องที่เข้ากันได้เลย”

        “จะให้เช็ดให้อีกว่างั้น”

        “ถูกต้องแล้วครับแม่ ^o^

        “เฮ้อ มึงนี่จริงๆ เลย” เสียงหวานว่าหน่ายๆ แต่ก็ยอมเปลี่ยนมานั่งขัดสมาธิเพื่อให้สะดวกต่อการเช็คผมให้เพื่อน “ไปหยิบไดร์เป่าผมแล้วมานั่งนี่ จะเช็ดให้”

        “ได้เลยเพื่อน ^^” จองกุกรีบทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าเพื่อนตามที่ซอกจินเว้นที่ไว้ให้ “มึงนี่ดูแลกูเหมือนแม่เลยนะ”

        “มึงก็เอาแต่ใจอย่างกับเด็กน้อยเหมือนกัน” ร่างบางว่า ก่อนจะเสียบปลั๊กไดร์เป่าผมแล้วเริ่มเป่าพร้อมกับเช็ดผมให้เพื่อนเบาๆ “น้องยุนกิรู้เรื่องละครที่กูกับมึงจะแสดงคู่กันแล้วนะ น้องเขาโอเคนะ”

        “เออ กูบอกน้องเขาตั้งแต่ตอนเย็นละ” ร่างสูงหัวเราะ “แล้วไอ้แทฮยองล่ะว่าไง โอเคหรือเปล่า เด็กมันหวงมึงขนาดนั้น”

        “โอเคดิ ยังบอกด้วยว่าอยากมาดูด้วยอีกต่างหาก” เสียงหวานตอบแบบนั้น “มีแต่กูล่ะมั้ง ที่ไม่โอเคน่ะ”

        “ทำไมวะ ดีจะตาย ยังไงเราสองคนก็เพื่อนสนิทกัน แสดงด้วยกันก็ไม่มีปัญหาหรอก นอนก็นอนด้วยกันมา... โอ๊ย!! ไอ้จิน มันเจ็บนะเว้ย -0-

        “สมน้ำหน้า ใครใช้ให้มึงพูดแบบนี้ล่ะ ไอ้ห่าเอ๊ย” ซอกจินเอ่ยเสียงขุ่น ใครสั่งใครสอนให้มันพูดจาแบบนี้นะ “มึงไม่กระดากใจหน่อยเหรอ เราเป็นเพื่อนสนิทกันนะเว้ย จะต้องมาทำอะไรหวานแหววใส่กัน มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอวะ”

        “ทุกวันนี้เราก็เหมือนผัวเมียกันอยู่แล้ว ถ้าเราไม่มีแฟนกันน่ะนะ ไม่งั้นน้องๆ จิ้นเราได้ยังไง ถูกมั้ย?”

        “นั่นคำพูดใช่มั้ย ไอ้ห่า” อย่ามาทำให้กูคิดอีกสิ กูจะตัดมึงอยู่นะไอ้ควาย “อย่าพูดอะไรน่าขนลุกแบบนั้นอีกนะ”

        “นึกว่ามึงจะชินแล้วนะไอ้ลูกหมู” จองกุกหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบไปเห็นแก้วนมที่เพื่อนวางไว้ “โอ้ นมที่ซื้อมาวันนี้ใช่ป่ะ เอามาชิมหน่อย”

        ไม่รอให้เพื่อนตอบรับ มือหนาก็คว้าแก้วนมบนโต๊ะมาแล้วยกดื่มทันที “หืม ทำไมมันหวานวะ มึงซื้อนมจืดมาไม่ใช่เหรอ”

        “ก็ใช่ดิ มันก็จืดนะมึง ไหนเอามาซิ” มือบางวางผ้าขนหนูลงก่อนจะคว้าแก้วนมจากเพื่อนมาดื่ม “มันก็ปกตินะมึง ไม่เห็นจะหวานเลย”

        “หรือมึงเปลี่ยนยี่ห้อ มันเลยหวานกว่าอันเก่าหน่อย”

        “คงจะเป็นอย่างนั้นมั้ง” ซอกจินตอบรับ เพราะว่าเขาก็เปลี่ยนยี่ห้อนมจริงๆ “เอ้า เสร็จแล้ว”

        “โอเค ขอบใจมึงมากนะ” เสียงทุ้มตอบรับ ก่อนจะลุกขึ้นนำผ้าไปตากแล้วไปนั่งตรงเตียงฝั่งตัวเอง “กินนมเสร็จแล้วจะทำอะไรต่อป่ะ”

        “อืม... ไม่นะ ก็คงนอนเลย”

        “โอเค กูจะได้นอนพร้อมมึงเลย”

        “หืม? อารมณ์ไหนเนี่ย”

        ซอกจินขมวดคิ้วเล็กน้อยกับท่าทางแปลกๆ ของเพื่อน ก่อนจะยกแก้วนมขึ้นมาดื่มต่อ

        และนั่นก็ทำให้ร่างบางสังเกตอะไรบางอย่างได้

        จองกุกดื่มนมทับรอยตรงที่เขาดื่มไปในตอนแรกนี่นา

        แล้วมันก็บอกว่าหวานทั้งๆ ที่เป็นนมจืด...

        ไอ้บ้าเอ๊ย

        คนหน้าหวานอดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรงไม่ได้ ได้ยกนมขึ้นดื่มอย่างรวดเร็วเพื่อแก้อาการเขินของตัวเอง

        เก่งทำให้หวั่นไหวจริงๆ นะไอ้เพื่อนคนนี้

        แล้วเขานี่ก็เซ้นซิทิฟจริงๆ นะ มีแฟนแล้วนะเว้ยซอกจิน T^T

        พอนมหมดแก้ว ร่างบางก็วางแก้วไว้บนโต๊ะ ก่อนจะลุกไปแปรงฟันในห้องน้ำเพียงครู่เดียวแล้วออกมา “กูปิดไฟเลยนะจองกุก”

        “อื้อ” พอเสียงทุ้มตอบรับ ซอกจินก็ปิดไฟแล้วเดินมานอนตรงฝั่งของตัวเองพร้อมกับหลับตาลง

        ก่อนจะลืมตาขึ้นทันทีเมื่อวงแขนแกร่งของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ สอดเข้ามาโอบรอบเอวบาง

        “ไอ้กุก ทะ ทำอะไรเนี่ย”

        “ขอกอดสักพักนะ” เสียงทุ้มนั้นฟังดูแย่จนคนหน้าหวานไม่กล้าพูดอะไรต่อ “วันนี้กูทำหน้าที่ได้ไม่ดีเลยว่ะ”

        เรื่องน้องที่เป็นไฮเปอร์แน่ๆ

        “ไม่ใช่ความผิดของมึงสักหน่อย อย่าคิดมากเลย”

        “จะไม่ใช่ได้ยังไง ถ้ากูไม่กดดันน้องเขา น้องเขาก็คงไม่ช็อกใช่มั้ย” แขนยาวโอบเพื่อนแน่นกว่าเดิม “ถ้าน้องเขาเป็นอะไรไป กูต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ”

        “แต่ตอนนี้น้องเขาก็ปลอดภัยแล้วไง” ร่างบางว่า ก่อนจะพลิกตัวไปกอดเพื่อนเพื่อปลอบใจอีกคน “อย่าคิดมากเลยมึง อย่างที่กูบอก พรุ่งนี้ก็ลดๆ ลงหน่อย อีกไม่นานก็ปลดว้ากแล้ว”

        มือเรียวลูบผมสีเข้มของร่างสูงสักพัก จองกุกก็เข้าสู่นิทราไปในที่สุด พอสัมผัสได้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของเพื่อนสนิท ซอกจินก็พยายามแกะแขนแกร่งออก แต่ก็ทำไม่ได้

        ไอ้หมอนี่ ตอนหลับยังมือเหนียวอีก = =

        ยอมให้วันนึงก็ได้วะ

--------------------------------------------------------------------

        แฮ่! มาแล้วจ้าาาาาา >o< สวัสดีค่ะทุกคน มาเจอกันในตอนที่ 10 ของเรื่องนะคะ ตอนนี้ก็จะเบาๆ หน่อย เรื่องกุกจินก็เอากุกจินมาเรียกกระแสหน่อยนะคะ ดูเหมือนจะหายไปนานสำหรับเรื่องนี้ 55555 คู่นี้เขาดูแลกันดีนะคะ ในเรื่องน่ะ ถ้าเราเป็นยัยพี่ก็คงหวั่นไหวมากๆ อ่ะ 55555 ตอนนี้ไม่พูดมากเพราะจะมีเรื่องแจ้ง 55555 เอาเป็นว่า ตอนหน้าจะเป็นอย่างไรนั้น ต้องติดตามนะคะ ฝากคอมเม้น กดให้กำลังใจ หรือเล่น #แค่เพื่อนกุกจิน ในทวิตเตอร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ >3<

        ปล. เนื่องจากช่วงสิิ้นเดือนมิถุนาเป็นวันเกิดเรานะคะ เราได้ทำกิจกรรมในทวิตเตอร์คือให้แฟนๆ ส่งพล็อตและคู่จิ้นมาให้เราเพื่อที่เราจะแต่ง OS ลงคลังฟิคเป็นของขวัญตอบแทนที่ติดตามเราค่ะ ^^ ซึ่งเราได้มาทั้งหมด 12 เรื่อง (เยอะมาก 5555) ใครสนใจอ่านก็ฝากติดตามในคลังฟิคของเราได้ค่ะ แล้วก็ฝาก SF:Toy ที่ยังแต่งอยู่ด้วยนะคะ ^o^

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #217 fernfern_br (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:14
    ก็คือเครียดกับคสพ.ทั้งสามสี่คนนี่มากเรย
    #217
    0
  2. #164 ryeoiske (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:19
    ฮู่วว ก็คือซอกจินนี่โคตรจะลำบากใจเลยป่ะ ความรู้สึกของตัวเองที่ต้องห้าม ต้องคอยเตือนตัวเองว่ามีแทฮยองแล้ว คสพ.สี่คนนี้จะไปหยุดที่ตรงไหนเนี่ย
    #164
    0
  3. #142 PJPat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 19:55

    มาต่อไวๆนะคะไรท์ ^__^

    #142
    0
  4. #141 rungnapha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 21:27

    เห้อออออออ ทะไมต้องยิ้มตามตลอด เห้อมมมมม

    #141
    0
  5. #140 tienin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 06:02
    ได้ใกล้ชิดกันเข้าไปอีกกกกก จินสู้นะ
    #140
    0
  6. #139 nanxpns (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 00:37
    เพื่อนก็เพื๊อนนนนนนน แหม๊
    #139
    0
  7. #138 beauty-aurora (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 23:44
    งื้อออออ มาแล้ว>.< มาอัพบ่อยๆนะคะไรท์ ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆ รออ่านนะคะ
    #138
    0
  8. #137 Kim_SeokJin1992 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 20:51
    พี่จินอย่ายอมมมมมม พี่จะต้องไม่เสียใจอีกสิพี่. พี่แฟนแทๆน้า
    #137
    0
  9. #136 Nayhrp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 20:50
    หวานมากค่ะตอนนี้ นี่เพื้อนกันจริงๆหรอออ ดกินเพื่อนไปแลเวนะจองกุกกกก
    #136
    0
  10. #135 9ppp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 20:29
    แง้ คิดถึงเรื่องนี้มากเลยค่าาา
    #135
    0