Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    15 ก.ค. 59

บทที่ 6

         “จริงๆ พี่นัมจุนไม่ต้องมารับผมก็ได้นะครับ บ้านผมกับมอมันไม่ได้ใกล้ๆ กันเลย” โฮซอกบอกคนอายุมากกว่าที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงเกรงใจ นัมจุนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือข้างหนึ่งมาลูบหัวน้องชายของแฟนด้วยความเอ็นดู

         “ไม่เป็นไรหรอกโฮซอก น้องชายยุนกิก็เหมือนน้องชายพี่ พี่ก็ต้องดูแลน้องชายของตัวเองอยู่แล้ว ^^

         “ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ แต่พี่ก็ไปมอมาแล้วไม่ใช่เหรอ ผมเกรงใจจริงๆ นะ”

         “ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า ถือซะว่าพี่มารับเราเหมือนทุกวันตามปกติ แค่ก่อนหน้านี้พี่ไปส่งยุนกิที่มอแล้วก็เท่านั้นเอง”

         “แต่ว่า...”

         “ไม่เอาน่าเด็กน้อย ก็บอกแล้วไงว่าเราก็เหมือนน้องชายพี่ ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

         “...ผมเด็กกว่าพี่แค่ปีเดียวเองนะ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกกันว่าเด็กน้อยสักที” เสียงหวานบ่นงุ้งงิ้งคนเดียวทำเอาคนอายุมากกว่าหัวเราะออกมาอีกรอบ “จริงสิ แล้วปกติพี่จะรับพี่ยุนกิแล้วรวดมารับผมเลยไม่ใช่เหรอครับ แต่ทำไมคราวนี้ถึงไปส่งพี่ยุนกิที่มอก่อนล่ะ”

         “หมอนั่นบอกว่ามีเรื่องให้เคลียร์นิดหน่อยน่ะ”

         “เรื่องให้เคลียร์?”

         “อื้อ พี่ถามก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นเรื่องอะไร เดี๋ยวนี้พี่เราความลับเยอะนะว่ามั้ย” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างร่าเริง แต่คนน้องก็จับความคลางแคลงใจในน้ำเสียงของร่างสูงได้ มือบางของรุ่นน้องเอื้อมไปแตะไหล่ของคนพี่เบาๆ

         “ไม่ต้องคิดมากนะพี่ ผมว่าไม่มีอะไรหรอก ใช่ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่พี่ผมทำตัวมีลับลมคมในสักหน่อย”

         ใช่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แฟนของเขาทำตัวแบบนี้

         แต่ครั้งนี้ เขารู้สึกว่ามันแปลกๆ ไปจากทุกครั้ง

         “...”

         “เอาน่าพี่นัมจุน คบกันมาตั้งสองปีกว่า ไม่รู้จักพี่ชายผมเหรอครับ”

         “...นั่นสินะ” เพียงน้องชายของคนรักพูดแค่นั้น นัมจุนก็ยิ้มออกมาได้ มือหนาละจากพวงมาลัยมาลูบหัวโฮซอกอีกครั้ง “ขอบใจนะโฮซอก”

         “ไม่เป็นไรครับ พี่รีบเอามือออกไปดีกว่า ขับรถมือเดียวอันตรายนะ”

         “โอเคๆ” มือหนารีบละออกมาตามที่เสียงหวานพูดติดตลก ในหัวก็คิดตามที่คนอายุน้อยกว่าพูด

         จริงสิ ถึงยุนกิจะมีความลับอะไรมากมายแค่ไหน แฟนตัวเล็กของเขาก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

         เขาไม่ควรจะคิดมากเลยจริงๆ

 

         ยุนกิกำลังนั่งรอเพื่อนสนิทของตัวเองที่หน้าตึกคณะวิทยาศาสตร์

         ชายหนุ่มผิวขาวกำลังมองภาพในโทรศัพท์ที่ถ่ายตอนไปเที่ยวกับนัมจุน แฟนหนุ่มของเขาไม่เห็นแน่ๆ เพราะนั่งหันหลังให้กับเหตุการณ์นี้

         แต่เขาที่นั่งตรงข้ามและกำลังถ่ายรูปแฟนของตัวเองตอนเผลอ เห็นมันชัดเจน

         เห็นว่าจองกุกกำลังจับมือเพื่อนของเขาเดินเข้าไปในคาเฟ่แมวที่อยู่ตรงข้ามกับร้านอาหารที่เขากับแฟนนั่งอยู่

         ความคิดที่ว่ามาเที่ยวผ่อนคลายกับคนรักหายไปทันทีที่เห็นภาพนั้น ความเครียดแล่นขึ้นมาจนนัมจุนหันมาถาม แต่เขาก็ไม่ได้สนใจจะตอบอะไร

         แฟนของเขาไม่รู้เรื่อง และเขาจะไม่ให้รู้เด็ดขาด

         เขาไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่ซอกจินก็ไม่ได้มีทีท่าจะกลับไปหาเด็กนั่นเลยสักนิด แต่ทำไมกลับออกมาเที่ยวด้วยกันแบบนี้ และจากภาพก็ดูเหมือนว่าจองกุกจะไม่ได้บังคับเพื่อนของเขาด้วย อย่างน้อยเพื่อนหน้าหวานก็ไม่มีทีท่าขัดขืนล่ะนะ

         มันต้องมีอะไรแน่ๆ และเขาจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

         “อ้าว ไอ้ยุนกิ”

         คนตัวขาวสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหวานของเพื่อนที่กำลังคิดถึงอยู่ ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองใบหน้าสวยของคนที่อยู่ด้านหลัง

         “ไอ้จิน...”

         “น่าแปลกที่คนอย่างมึงมาเวลานี้” ซอกจินเอ่ยแซวก่อนจะถามถึงแฟนหนุ่มของเพื่อนที่ปกติจะตัวติดกันตลอดเวลา “แล้วนัมจุนไปไหนวะ ปกติจะตามคุมกันตลอดไม่ใช่หรือไง”

         “กูให้มันไปรับโฮซอกน่ะ”

         “อ่อ แล้วมึงมาหากูมีอะไรวะ”

         “...มึงมาคนเดียวใช่มั้ย” เสียงห้าวไม่ตอบ แต่ถามกลับมาทำเอาเดือนคณะวิทย์ขมวดคิ้วสงสัย

         “ก็ใช่อ่ะดิ กูเพิ่งมาถึงนะ ใครจะมากับกู”

         “แล้วยัยอีริน?”

         “มึงคิดว่ายัยนั่นจะมาสายถึงเกือบสิบเอ็ดโมงแบบนี้มั้ยล่ะ ป่านนี้ซ้อมสันฯ ได้เป็นสิบรอบแล้วมั้ง” เสียงหวานเอ่ยแซะในการขยันมาช่วยงานตามประสานิสัยผู้หญิงของฮเยมิน “ไม่ต้องอ้อมไปหาคนอื่นแล้ว มึงมีอะไรก็พูดมา ตอนนี้มีแค่กูกับมึงนี่แหละ”

         “...เมื่อวันเสาร์” เอ่ยแค่นั้น เดือนตัวขาวก็จับได้ทันทีว่าเพื่อนตัวเองชะงักไปเล็กน้อย แต่เหมือนซอกจินก็เก็บมันได้อย่างรวดเร็ว “เมื่อวันเสาร์มึงได้ออกไปไหนหรือเปล่า”

         “...ถามทำไมวะ”

         “ถามก็ตอบดิวะ มาถามกลับทำไม”

         “...”

         “รู้อยู่แล้วว่ามึงต้องไม่ตอบ” พูดจบ มือขาวก็วางโทรศัพท์ที่เปิดรูปค้างไว้ลงตรงหน้าเพื่อน “งั้นเปลี่ยนคำถาม คนในรูปคือมึงใช่มั้ย”

         มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปใกล้ๆ มันเป็นรูปของนัมจุนที่ถูกแอบถ่ายแต่พอซูมเข้าไปใกล้ๆ ตรงมุมภาพแล้ว คนหน้าหวานก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

         “มึง...”

         “ถ้ากูไม่บังเอิญแอบถ่ายรูปแฟนกูอยู่ กูก็ไม่เห็นหรอก” ยุนกิถอนหายใจ “เล่ามาให้หมด ว่ามึงไปกับไอ้เด็กนี่ได้ยังไง ไม่สิ”

         “...”

         “ต้องถามว่า ทำไมมึงถึงยอมไปกับจองกุก”

         “...”

         “...”

         “...” เดือนหน้าหวานได้แต่เงียบ เพราะเขาไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เพื่อนถามได้ยังไง สุดท้ายก็เลยตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เพื่อนสนิทฟัง

         ยกเว้นเรื่องจูบที่เกือบจะพาให้ทุกอย่างเกินเลยนั่นแหละนะ = =

         “สรุปคือจองกุกมันย้ายจากคอนโดเดิมเข้ามาเป็นเพื่อนบ้านมึง แล้วก็บังคับให้มึงออกไปกับมันใช่มั้ย”

         คนผมบลอนด์ทองพยักหน้าตามที่เพื่อนบอก

         “แล้วมึงก็ยอมออกไปกับมันเนี่ยนะ แม่งโคตรผิดวิสัยเลยว่ะ ปกติถ้าไม่มีเหตุผลรองรับ ใครที่ไหนจะบังคับมึงได้วะ แถมท่าทางมึงก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรด้วย”

         “สถานการณ์มันรอดยากนี่มึง” ซอกจินตอบแล้วหลบตาเพื่อน ใครจะไปกล้าเล่าว่าโดนขู่เรื่องอะไรถึงได้ยอมออกมากับเด็กบ้านั่น

         ยุนกิมองท่าทางของเพื่อนพลางเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเล็กน้อย แต่เพราะรู้ว่าซอกจินคงไม่อยากเล่าคนตัวขาวก็เลยไม่เซ้าซี้ เดือนวิศวะถอนหายใจแล้วเปลี่ยนเรื่อง

         “ช่างเหอะๆ แต่มีอีกเรื่องที่กูอยากรู้”

         “ถ้าตอบได้จะตอบนะเพื่อน”

         “สมมตินะ ถ้ามึงต้องเลือกระหว่างแทฮยองกับจองกุก มึงจะเลือกใคร”

         ทันทีที่ถามจบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมพื้นที่แห่งนั้นทันที คนถูกถามหันมามองหน้าเพื่อนของตัวเองก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน

         “ถามอะไรของมึงเนี่ย”

         “สาระเว้ยเพื่อน” ยุนกิบอก “กูอยากรู้ ระหว่างคนที่จีบมึงกับแฟนเก่า มึงจะเลือกใคร”

         “...”

         “...”

         “...ถ้าในตอนนี้ กูไม่เลือกทั้งสองคนว่ะ” คนหน้าหวานถอนหายใจ “เห็นเป็นมึงหรอกนะถึงกล้าตอบแบบนี้”

         “...”

         “กูในตอนนี้ไม่พร้อมกับคำว่ารักหรอก และเพราะกูรู้ว่าการรักคนที่ไม่ได้รักเรามันเจ็บแค่ไหน ดังนั้น ถ้ายังไม่รู้สึกอะไร กูก็จะไม่ทำร้ายแทฮยองด้วยการตอบรับความรู้สึกของเขาเด็ดขาด”

         “...”

         “และกูก็เป็นคน กูเจ็บแล้วจำ อะไรที่เคยทำร้ายกูและยังมีแววว่ามันจะทำให้กูเจ็บอีกครั้ง กูจะไม่ยอมให้ตัวเองหวั่นไหวไปกับสิ่งนั้นเด็ดขาด”

         “...”

         “กูรู้นะว่ามึงเป็นห่วง แต่มึงรู้จักกูดีที่สุดนี่ยุนกิ”

         “...ก็เพราะรู้จักมึงนี่แหละถึงเป็นห่วง ยิ่งเห็นภาพแบบนั้นด้วย กูจะไม่ห่วงได้ยังไง” คนตัวขาวถอนหายใจ “ที่กูถามไม่ใช่เพราะว่ากูทีมใครหรือสายคู่จิ้นแทจินเหมือนอีรินหรอกนะ มึงจะเลือกใครหรือทำอะไร มันก็แล้วแต่มึง”

         “...”

         “แต่กูไม่อยากให้มึงเจ็บอีกแล้วจิน กูยังจำภาพวันที่มึงโดนเด็กนั่นบอกเลิกได้อยู่เลย มึงเหมือนคนบ้ามากเลยนะ”

         “...”

         “ไม่ว่ามึงจะเลือกทางไหน กูอยากให้มึงตัดสินใจให้ดี คิดทบทวนให้เยอะๆ กูจะไม่ยุ่งกับสิ่งที่มึงเลือก”

         “...”

         “แต่ถ้าเห็นว่ามึงจะต้องเสียใจอีกครั้ง ในฐานะเพื่อน กูคงต้องเข้าไปเสือกเรื่องของมึงแล้วนะ”

         “...ขอบใจนะ” ซอกจินยิ้มออกมาบางๆ แล้วเอื้อมมือเรียวไปจับไหล่แคบของเพื่อนตัวขาว “มึงรู้จักกูยุนกิ ครั้งนี้กูจะทบทวนทุกอย่างให้ดี ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

         เดือนคณะวิทย์ส่งยิ้มให้เพื่อนเพื่อให้ยุนกิสบายใจ คนตัวขาวก็ตบมือเพื่อนที่วางอยู่บนไหล่ตัวเองเบาๆ เป็นเชิงไว้ใจในสิ่งที่เพื่อนจะทำ

         แต่พอซอกจินหันไปอีกทาง แววตาของเดือนวิศวะก็เปลี่ยนไป

         ขอโทษนะเพื่อน ถึงกูจะไม่ได้เข้าข้างใคร แต่ถ้าแทฮยองยังเข้าไปวุ่นวายกับเรื่องระหว่างมึงกับจองกุก กูคงต้องเข้าไปยุ่งว่ะ

 

         “ซอกจิน” เสียงเรียกของฮยอนอาดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลังเรียกความสนใจของร่างเพรียวที่กำลังสันทนาการน้องตามที่ถูกฮเยมินขอให้มาช่วยได้ทันที เดือนหน้าสวยหันไปมองสาวสวยโหดของคณะเล็กน้อย แล้วเดินออกไปหาตามที่อีกคนกวักมือเรียก

         “มีอะไรเหรอฮยอนอา”

         “ฉันอยากให้นายช่วยดูเดือนกับดาวของคณะให้หน่อยน่ะ”

         “หือ? คัดมาแล้วเหรอ ไวจัง ปกติกว่าจะเอาเดือนและดาวแต่ละสาขามาประกวดกันเสร็จก็เดือนหน้านู่นไม่ใช่เหรอ” เสียงหวานถามอย่างสงสัย ก็ปกติกว่าจะได้เดือนและดาวของคณะมาก็ต้องเอาตัวแทนของแต่ละสาขามาประกวดกันโดยให้เดือนและดาวของปีสองเป็นคนคัดเลือก

         แล้วทำไมปีนี้ แม้แต่ตอนเลือกตัวแทนของสาขา เขายังไม่รู้เรื่องเลย -0-

         “พอดีว่าปีนี้เลื่อนประกวดดาวเดือนมหาลัยเข้ามาน่ะ เราเลยไม่มีการคัดเลือกตัวแทนกันแล้ว ให้เดือนกับดาวปีสองเป็นคนเลือกน้องเลย”

         เอางี้เลยหรอ -0-

         “เอ่อ แล้วปกติพวกปีสองเป็นคนดูไม่ใช่เหรอ ให้ฉันเข้าไปยุ่งน้องเขาจะว่าหรือเปล่า”

         “ก็เดือนกับดาวปีสองไม่ได้อยู่สาขาชีวะน่ะสิ การประกวดเลื่อนเข้ามาก็จริงแต่อีกนานกว่าจะถึงงานประกวด พวกปีสองเลยอยากให้เดือนที่อยู่ในสาขาเดียวกับน้องช่วยดูแลให้หน่อย”

         “อ่า แล้วน้องสองคนมีใครบ้างล่ะ”

         “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ทางปีสองบอกมาแค่สาขา อ้อ ลืมบอกๆ มีแค่เดือนที่อยู่สาขาเดียวกับนาย ส่วนน้องผู้หญิงอยู่เคมี ซึ่งน้องจูฮยอนจะดูให้เอง”

         “อ่า ได้ๆ” เสียงหวานตอบรับ “แล้วน้องเขารู้ตัวหรือยังว่าคณะจะเลือกพวกเขาไปเป็นเดือนกับดาว”

         “ปีสองเรียกน้องไปคุยอยู่ทางนู้นน่ะ น้องเลยให้ฉันมาตามนายไง รีบไปเถอะ เดี๋ยวจูฮยอน ฮยอนอู แล้วก็พวกปีหนึ่งจะรอนะ”

         “โอเคๆ” เดือนปีสามรีบตอบรับแล้วออกเดินไปตามทางที่เพื่อนสาวชี้ทันที

         ปีหนึ่งสาขาชีววิทยางั้นเหรอ...

         รู้สึกสังหรณ์แปลกๆ แฮะ

         “พี่ซอกจินมาแล้ว” เสียงทุ้มของ ซนฮยอนอูเดือนปีสองของคณะที่ดังขึ้นเรียกให้ทุกสายตาของคนสี่คนหันมามองผู้มาใหม่ทันที

         และหนึ่งในนั้น ก็ทำให้ซอกจินชะงัก

         “โห ถึงกับอึ้งเลยเหรอคะ แสดงว่าเราเลือกมาดีนะฮยอนอู” เบจูฮยอนดาวปีสองเอ่ยแซวคนพี่ก่อนจะหันไปตีมือกับฮยอนอูอย่างชอบใจ แล้วหันกลับมาหาซอกจินอีกรอบ “นี่เดือนและดาวที่พวกเราให้ปีสองทั้งหมดโหวตเลือกมาค่ะ น้องผู้หญิงคือ คิมเยริม อยู่สาขาเดียวกับหนูเอง ส่วนน้องผู้ชายก็คือจอนจองกุก สาขาเดียวกับพี่ ^^

         ใช่แล้ว ที่ทำให้เขาชะงักไป ก็เพราะเห็นไอ้เด็กหน้ากระต่ายอยู่ตรงหน้านี้ไง

         พระเจ้าคงจะเกลียดเขามากสินะ ถึงได้สร้างสถานการณ์ให้จองกุกอยู่ใกล้เขา ตั้งแต่ให้เด็กนี่เป็นรุ่นน้องในคณะและสาขาเดียวกัน เป็นคนข้างห้อง และในตอนนี้ก็เป็นเดือนปีหนึ่งที่เขาต้องคอยดูแลจนกว่าจะผ่านช่วงประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยที่จะประกวดกันตอนไหนไม่รู้

         ไม่ใช่พอถึงช่วงเฉลยสายรหัสแล้วเด็กนี่เป็นน้องรหัสเขาอีกนะ

         ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ดวงสมพงศ์กันเกินไปแล้ว - -

         “โอเคมั้ยครับพี่ หรืออยากจะให้พี่ๆ ปีสามได้เลือกน้องด้วย”

         “ไม่เป็นไรหรอก น้องก็โอเคทั้งคู่แหละ พี่ก็เคยได้ยินคนนอกคณะพูดถึงทั้งสองคนอยู่” เสียงหวานเอ่ยอย่างละอคติในใจ ถึงจะไม่อยากยุ่งกับจองกุกเท่าไหร่แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอดีตคนรักของตัวเองนั้นเหมาะกับการเป็นเดือนแค่ไหน น้องผู้หญิงที่ชื่อเยริมก็น่ารักมากๆ ด้วย “แล้วนอกจากให้ช่วยดูแลน้องจองกุก อยากให้พี่ช่วยอะไรอีกหรือเปล่า”

         “ไม่มีแล้วล่ะครับ แค่ขอให้พี่มาช่วย ผมก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว”

         “ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอก” ร่างเพรียวหัวเราะเบาๆ อย่างเข้าใจ เพราะรุ่นน้องร่างใหญ่คนนี้ถือว่าเป็นเด็กกิจกรรมของคณะเลย หน้าที่ของฮยอนอูก็จะเยอะมากถ้าเทียบกับนักศึกษาคนอื่นๆ หนำซ้ำ เด็กปีหนึ่งที่เลือกมาก็อยู่คนละสาขาเสียด้วย ไม่แปลกถ้าคนอายุอ่อนกว่าจะอยากให้เขามาช่วย

         แต่เป็นไปได้ ไม่เอาจองกุกได้มั้ย = =

         ก็ได้แต่คิดนั่นแหละ เขาก็ต้องตอบรับคำขอของรุ่นน้องอยู่ดี

         “ถ้าอย่างนั้นให้พวกเราคุยกับพี่ซอกจินได้มั้ยครับ” เสียงทุ้มของรุ่นน้องที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้น เรียกความสนใจของทุกคนได้ทันที “ก็พี่เขาเพิ่งมานี่ครับ เยริมก็ยังไม่เคยคุยกับพี่ด้วย ได้คุยกันสักพักอาจจะช่วยให้เราสนิทกันมากขึ้นก็ได้นะครับ”

         ทำไมต้องทำสายตาเจ้าเล่ห์ขนาดนั้นด้วย = =

         “ก็ดีเหมือนกันนะคะ” จูฮยอนพยักหน้าโดยไม่ได้สังเกตท่าทางของรุ่นพี่เลย “ยังไงพี่ซอกจินก็มีประสบการณ์มากกว่าเราอยู่แล้ว ให้คุยกันสักพักน่าจะดีเนอะ ว่ามั้ยฮยอนอู”

         ถามพี่ก่อนมั้ยครับน้อง -0-

         “ก็ดีนะ งั้นผมฝากทั้งสองคนด้วยนะครับ” พูดจบ เดือนและดาวปีสองก็เดินออกไป แต่ไม่วาย ฮยอนอูยังหันกลับมาหา “ให้คุยกันนะ ไม่ใช่ให้นายไปจีบพี่เขานะจองกุก ^o^

         “ซนฮยอนอู - -” ซอกจินเอ่ยเสียงเย็น ซึ่งชายหนุ่มร่างใหญ่ก็ไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด กลับเดินตามหญิงสาวหน้าสวยไปอย่างหน้าตาเฉย คนเป็นพี่ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปหารุ่นน้องตรงหน้า “สวัสดีครับ พี่ชื่อซอกจินนะ เราชื่อเยริมใช่มั้ย”

         “ชะ ใช่ค่ะ”

         “โดนเลือกมาแบบนี้ก็งานหนักหน่อยนะ ทั้งเรียนและกิจกรรม ไหนจะกิจกรรมของดาวและเดือนอีก ยิ่งถ้าเราสองคนได้เป็นดาวกับเดือนของมหาวิทยาลัยนะ งานหนักไปอีก”

         “โห งั้นตอนพี่อยู่ปีหนึ่งก็งานเยอะพอได้เลยสิครับ”

         “ก็พอได้เลยล่ะ แต่พี่ดีหน่อยตรงที่ไม่ได้เป็นเดือนของมหาลัย” คนหน้าหวานพยายามควบคุมเสียง สายตาใสซื่อของจองกุกทำให้เขาเดาไม่ออกว่ารุ่นน้องคนนี้สงสัยจริงๆ หรือเปล่า “ในช่วงปีหนึ่งจะเป็นช่วงที่เรามีกิจกรรมเยอะที่สุดแล้ว เพราะงั้น ถ้ามาเป็นตัวแทนแล้วแบบนี้ก็แบ่งเวลากันดีๆ ล่ะ”

         “งั้นผมคงต้องขอคำแนะนำจากพี่แล้วล่ะครับ ไหนๆ พี่ฮยอนอูก็ฝากผมไว้กับพี่แล้วด้วย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” พูดจบ ร่างสูงก็โค้งให้คนเป็นพี่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้มใสซื่อ ซอกจินก็ได้แต่ส่งยิ้มชืดๆ ไปให้เพราะไม่อยากให้รุ่นน้องอีกคนจับสังเกตได้

         แต่ก็ปิดมันไม่ทันหรอก

         เยริมมองรุ่นพี่ที่เพิ่งจะได้คุยด้วยเป็นวันแรกสลับกับเพื่อนร่วมรุ่นของตัวเอง เธอรู้สึกได้ถึงรังสีแปลกๆ บางอย่างที่ออกมาจากทั้งสองคนแต่ก็ดูไม่ออกว่ามันเป็นอะไร

         ทางที่ดี เธอควรหลบไปจากตรงนี้ดีกว่า

         “เอ่อ คือ...” เสียงใสของผู้หญิงคนเดียวเรียกความสนใจคนสองคนที่กำลังจ้องตากันได้ทันที “หนูขอตัวไปหาพี่จูฮยอนก่อนนะคะ ^^;;

         ไม่รอให้ใครตอบรับ ร่างบางก็เดินออกมาทันที ไม่ไหวๆ ขืนอยู่ตรงนั้นนานๆ เธอคงจะอึดอัดกับสายตาของทั้งสองคนแน่ๆ

         แม้จะสงสัยก็เถอะ ว่าทำไมเพื่อนร่วมรุ่นที่ดูจะไม่มีพิษมีภัยกับรุ่นพี่หน้าหวานที่ดูไม่เอาเรื่องใครถึงได้มองกันแบบนั้นก็เถอะ

         ซอกจินมองตามจนเยริมเดินไปลับตาก่อนจะหันกลับมาหาร่างสูงตรงหน้า และก็เดาไม่ผิด...

         รอยยิ้มน่ารักเมื่อครู่กลายเป็นรอยยิ้มร้ายทันที

         “นายก็ไปหาฮยอนอูเถอะ ยังไงพี่ก็รับดูแลนายแล้ว มีเวลาให้นายได้กวนพี่อีกเยอะ” พูดจบก็เดินออกไปอีกทาง แต่มือหนาก็คว้าข้อมือเล็กของรุ่นพี่ไว้

         “คงไม่ต้องไปหาพี่ฮยอนอูหรอกครับ ก็พี่เขาฝากผมไว้กับพี่แล้วนี่นา” พูดพร้อมกับยิ้มมุมปากโดยที่คนตัวเล็กกว่าไม่เห็น ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อลงมากระซิบข้างหูของคนพี่ “ยังไงก็อยู่ข้างห้องกันอยู่แล้ว กลับจากมหาลัยแล้วก็ไปดูแลต่อที่ห้องผมก็ได้นะ ผมไม่ถือ”

         มือเรียวสะบัดออกจากพันธนาการแล้วผลักคนตัวสูงออกมาเต็มแรง ตาคู่สวยที่มองร่างสูงเต็มไปด้วยโทสะ

         “คนอย่างนายนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ เลย ให้ตายเหอะ” เสียงหวานเอ่ยก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด “ไปเข้ากิจกรรมต่อได้แล้ว แล้วพอใกล้ๆ พี่จะนัดมาสอนเรื่องต่างๆ ที่นายต้องทำตอนประกวด”

         ร่างสูงรั้งตัวรุ่นพี่หน้าหวานไว้อีกครั้งเมื่อเห็นว่าซอกจินกำลังจะเดินออกไปอีกครั้ง เรียกให้ดวงตาหวานหันกลับไปด้วยความหงุดหงิด

         “อะไรของนายอีก”

         “ถ้าผมทำดีกับพี่ พี่จะกลับมาหาผมใช่มั้ย”

         “...ฮะ?”

         “บอกมาสิ ถ้าผมทำดีเหมือนตอนที่เราเคยคบกัน พี่จะยอมกลับมาหาผมใช่มั้ย” ไม่ว่าเปล่า มือใหญ่ยังบีบเข้าที่ไหล่ของคนตัวเล็กอย่างแรงจนคนพี่นิ่วหน้า

         “อะไรของนายเนี่ย ปล่อยพี่นะ”

         “ผมปล่อยแน่ ถ้าพี่ตอบผม”

         “...มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าทำดีหรือไม่หรอกนะ” ซอกจินถอนหายใจ “สำหรับพี่ คำว่ารักน่ะ สำคัญที่สุด”

         “...”

         “ถึงนายจะทำดีให้ตายแค่ไหน แต่ถ้าเป็นแค่สิ่งจอมปลอมที่อยากจะดึงให้พี่กลับไป บอกเลยว่าไร้ประโยชน์”

         “...”

         “พี่รู้ว่านายไม่มีวันรักกัน เพราะฉะนั้น มันก็ไม่มีวันที่พี่จะกลับไปเช่นกัน” ร่างเพรียวแกะมือของร่างสูงออกจากไหล่ของตัวเองพร้อมกับสบตาร่างสูงเพื่อให้รุ่นน้องรู้ว่าเขาจริงจังกับสิ่งที่พูดแค่ไหน

         ใช่ เขาไม่ใช่เด็กเกรดสิบสองที่หลงในความดีจอมปลอมที่อีกคนมอบให้อีกแล้ว

         เพราะรู้แล้วไง ว่ามันเป็นสิ่งที่จองกุกใช้เพื่อหลอกเอาความรักจากเขา

         ถึงจะเมื่อวันเสาร์จะหวั่นไหวไปบ้าง แต่อย่างที่บอก คำว่ารัก ถ้าไม่ได้มันมาอย่างจริงใจเขาก็ไม่มีวันกลับไป

         “จิน” เสียงหวานกวนๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นเรียกให้คนสองคนที่จ้องกันนิ่งอยู่ละสายตาออกจากกันทันที เจ้าของชื่อหันไปมองตามเสียงเรียก ก็พบกับเพื่อนสนิทคนสวยกับเดือนผิวเข้มจากบริหาร “หาอยู่ตั้งนาน ^^

         “มีอะไรเหรออีริน”

         “ฉันน่ะไม่มีหรอก แต่คนนี้ต่างหากที่มี” ฮเยมินชี้ไปที่แทฮยอง “แทฮยองอยากคุยกับนาย ^o^

         “มีอะไรเหรอแทฮยอง”

         “มาทางนี้ดีกว่าครับ ผมอยากคุยกับพี่แค่สองคน” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างร่าเริง แต่แอบลอบส่งสายตาอำมหิตไปให้จองกุกที่ส่งยิ้มกวนๆ มาให้ “ไปกันเถอะครับ”

         “โอเคๆ ไม่ต้องลากกันขนาดนี้ก็ได้” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็ยอมเดินไปตามแรงลากของคนผิวเข้ม จองกุกมองตามจนทั้งคู่เดินไปลับตา ก่อนที่ร่างสูงจะรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่มองเขาอยู่

         “มีอะไรเหรอครับ รุ่นพี่อีริน ^^

         “ยังต้องการอะไรจากจินกันแน่” เสียงหวานไม่ได้มีแววล้อเล่นอีกต่อไป เรียกให้ร่างสูงหันมามองหน้าของสาวผมสั้นประบ่าทันที “จินกำลังจะไปเจอคนดีๆ แล้วแท้ๆ ยังจะกลับมายุ่งกับเพื่อนฉันอีกทำไม”

         “แน่ใจเหรอครับ ว่าไอ้แทฮยองมันดีจริงๆ”

         “มันจริงใจกับเพื่อนฉัน ไม่ได้มองจินเป็นของเล่นเหมือนนาย”

         “โห พี่นี่เชียร์หมอนั่นสุดโต่งเลยนะครับเนี่ย” จองกุกหัวเราะเบาๆ “ผมกะจะขอให้พี่ช่วยอะไรเสียหน่อย งั้นก็คงยากแล้วล่ะมั้ง J

         “เข้าใจถูกนี่” หญิงสาวยิ้มมุมปาก “ถ้ามันเกี่ยวกับจิน ยังไงฉันก็ไม่มีทางช่วยนาย”

         “แย่จังเลยนะ” เสียงทุ้มยังคงเอ่ยออกมาด้วยความระรื่น “งั้นนี่ก็คงไม่ต้องปิดเป็นความลับแล้วล่ะมั้ง”

         ฮเยมินกำลังจะตอบโต้ แต่พอเห็นรูปภาพจากโทรศัพท์ของจองกุก ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

         มันเป็นภาพที่เพื่อนของเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของเด็กหนุ่มตรงหน้า

         ในสภาพที่มีเพียงผ้าห่มผืนเดียวคลุมกายทั้งคู่ไว้!!

         ดูจากรูปแล้ว ถึงแม้ผมสีเข้มของซอกจินจะแสดงให้เห็นว่าเป็นสมัยที่ทั้งคู่ยังคบกันอยู่ แต่ถ้าให้ภาพนี้หลุดออกไป ไม่ดีกับเพื่อนของเธอแน่

         “ลบมันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงหวานเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับมือเรียวที่จะเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ของรุ่นน้อง แต่ร่างสูงก็เก็บมันไปอย่างรวดเร็ว

         “ผมลบแน่ ถ้าพี่ยอมให้ความช่วยเหลือกับผม”

         “...”

         “จริงๆ ถ้ามันหลุดออกไปผมก็เสียหายเหมือนกันนะ ในรูปก็เห็นรูปผมชัดขนาดนั้น”

         “...ไอ้ตอแหล” ฮเยมินกัดฟันพูดออกมาด้วยโทสะ ถ้าคนอยากไอ้เด็กนี่กลัวจริงๆ คงไม่กล้าเอามาแบล็คเมล์เธอหรอก

         “ดุเหมือนกันนะครับ” เสียงทุ้มหัวเราะอย่างไม่สะทกสะท้าน “สรุปคือพี่จะยอมให้ความช่วยเหลือกับรุ่นน้องอย่างผมมั้ยครับ ^^

         “...”

         “...”

         “...อยากจะให้ฉันทำอะไรล่ะ” หญิงสาวจำเป็นต้องตอบรับอย่างจำใจ เพราะอย่างน้อยถ้าตอบรับ ก็คงป้องกันไม่ให้รูปแบบนั้นหลุดออกไปได้ในระดับหนึ่ง

         แล้วเดี๋ยวถ้าจองกุกขออะไรมา เธอค่อยไปซิกแซกเอาก็ได้

         ไม่ใช่มีแค่เด็กคนนี้สักหน่อยที่แผนสูง

         “ไม่ได้ให้ทำอะไรที่ยากขนาดนั้นสักหน่อยนี่ครับ พี่ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นหรอก” จองกุกเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มร่าเริง “ผมอยากให้พี่ช่วยกันรุ่นพี่มินฮากับรุ่นพี่โซจินออกจากพี่จินเท่านั้นแหละครับ”

         “หือ? โซจินกับมินฮาเนี่ยนะ” รุ่นพี่คนสวยขมวดคิ้วอย่างสงสัย จริงอยู่ที่ช่วงนี้มินฮากับโซจินก็ดูจะมาหาเธอกับซอกจินบ่อยขึ้น

         แต่สองคนนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวข้องไม่ใช่เหรอ

         “ถ้าจะให้อธิบายก็คงจะนานน่ะครับ เอาเป็นว่าทำตามที่ผมบอกก็พอ” ไม่รอให้หญิงสาวตอบรับ ร่างสูงก็เดินออกมาทันที เขารู้ว่าฮเยมินเป็นคนรักเพื่อนแค่ไหน ยังไงเธอก็ไม่ยอมให้เขาทำอะไรซอกจินแน่ๆ

         ก็ให้ฮเยมินกำจัดของเล่นเก่าที่น่ารำคาญอย่างสองคนนั้นออกไปก่อน เดี๋ยวตัวใหญ่อย่างแทฮยอง เขาจะจัดการเอง

         จับมือกันให้แน่นๆ นะครับ แล้วผมจะดู ว่าคนที่เก่งแต่ปากอย่างพี่จะไปได้สักกี่น้ำ J

--------------------------------------------------------------------

         รู้จักใครก็ดึงมาเป็นตัวละครหมดค่ะ บางคนไม่มีความสำคัญอะไรหรอก 55555 จองกุกมันเริ่มแล้วค่ะ มันดึงพี่อีรินของไรท์ไปเกี่ยวข้องแล้ว -0- สารภาพตอนนี้ตันอย่างสุดซึ้ง ดูตอนกลางๆ ตอนสิ มีสาระที่ไหน 55555 ที่รีบมาอัพตอนนี้ก็เพราะว่าอีกประมาณสองชั่วโมงไรท์จะต้องเตรียมตัวไปเข้าค่าย (นี่ปั่นอีกเรื่องไม่ทันด้วยนะ เสียใจ T^T) ไม่ว่างแม้กระทั่งมาตอบเม้นเลยค่ะ เราจะหายไปสักประมาณอาทิตย์นึง (อาจจะนานกว่านั้น -0-) ก็แจงกันให้ทราบว่าเราหายไปไหนเนอะ จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงกัน (จะมีคนห่วงเรามั้ย 55555) ขออภัยที่ตอนนี้ไม่มีแก่นสารอะไรมาก เป็นเพียงแค่การพยายามเพิ่มบทให้ตัวละครของเรา 5555555 ตอนหน้าจะเป็นอย่างไรนั้น กลับจากค่ายแล้วเราจะรีบมาอัพให้อย่างไวเลยค่ะ ยังไงก็คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ ><

           CR.SHL
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #552 AMP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 16:30

    หงุดหงิดทุกตอนเลย อยากตบอีกุกมาก (ซึ่งกูเมนกุกเองค่า 555)

    กุกคือเป็นโรคเหรอ ไปพักนะ อยากให้พี่จินแกล้งๆกลับไปคบ ทำตัวให้กุกรักแล้วทิ้งมันจัง หมั่นไส้โว้ย

    #552
    0
  2. #378 Sptfon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 10:25
    กุกนี้มันร้ายแบบเหนือชั้น555555แผนสูงไปอีก
    #378
    0
  3. #294 ปงจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:43
    จองกุกร้ายกาจเกินไปแล้ว ฮืออออออออ
    #294
    0
  4. #90 Ininrmy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 16:28
    เลวมากค่ะ สงสารแท
    #90
    1
    • #90-1 ILovePCY(จากตอนที่ 7)
      10 ตุลาคม 2559 / 00:20
      ใจเย็นๆ นะคะ ไรท์เหมือนโดนด่ายังไงไม่รู้ 5555
      #90-1
  5. #58 Jung Tien-In (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 09:35
    อือหือออออ จองกุกจะทำทุกอย่างเลยใช่มะ ไม่สนอะไรเลยใช่มะ. จินคิดดีดีนะ ยุนกิยังไงอ่ะสงสัยอ่ะ หรือเพราะยุนกิรู้จักนิสัยจินดีเลยไม่อยากให้แทยุ่งหรือยุนกิไม่อยากให้แทยุ่งจริงๆ โอ๊ยยย
    #58
    1
    • #58-1 ILovePCY(จากตอนที่ 7)
      11 สิงหาคม 2559 / 23:47
      จองกุกทำได้ทุกอย่างเพื่อ 'สิ่งของ' ที่ต้องการค่ะ -w- ในส่วนของแม่นางจินของเราเห็นนิ่งๆ ก็ไม่ยอมอะไรง่ายๆ หรอก พี่กิคือผู้รู้ค่ะ แต่ไม่สามารถบอกได้จริงๆ ยังไม่ถึงเวลา
      #58-1
  6. #49 K5881 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 23:04
    ไรท์คะเรามารอไรท์ที่ท่าน้ำทุก
    วันเลยนะ เดี๋ยวๆ-..- นี่ก็นานมากแล้วคิดถึงเหลือเกิน 555555รีบกลับมาน้าาาสู้ๆรออยู่นะคะ
    #49
    1
    • #49-1 ILovePCY(จากตอนที่ 7)
      29 กรกฎาคม 2559 / 23:25
      รู้สึกผิดอ่ะ T^T ขอโทษนะคะที่ทำให้รอแบบนี้ คือในตอนนี้ไรท์กิจกรรมยุ่งมาก ไม่มีเวลาว่างเลย ไม่มีคอมด้วย -0- ยังไงถ้าได้คอมแล้วจะรีบมาลงอย่างไวเลยค่ะ ขอโทษจริงๆ นะ ToT
      #49-1
  7. #45 k_922 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:24
    จองกุกนี่ร้ายขึ้นทุกตอน
    #45
    1
    • #45-1 ILovePCY(จากตอนที่ 7)
      21 กรกฎาคม 2559 / 20:41
      มาร้ายแล้วต้องไปเรื่อยๆ ค่ะ 55555
      #45-1
  8. #44 Kanompieah (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 09:18
    จองกุกเล่นเเรงขึ้นนะ ถึงกับเอาภาพสมัยเรียนมาขู่อีรินเเบบนี้ อยากได้พี่เขากลับไปมากทำไมถึงไม่ยอมรับสักทีว่ารักพี่เขา ถ้าไม่รักก็ปล่อยปายย ;_____; ตอนที่เเล้วยังเชียร์ๆ ตอนนี้ขอเอียงไปหาเเทบ้างก็เเล้วกัน (เหมือนบทจะถูกจองกุกเเย่งไปเเล้ว--) แต่คิดว่าภาพวาบหวามก็เป็นเซอร์วิสเล็กๆน้อยๆให้รีดเดอร์นะคะ -..- #คนกามม

    อย่าบอกนะว่าสายรหัสจะมีจองกุกอยู่เป็นน้องรหัสอีก โคตรบังเอิญเกินไปเเล้ว !! เดือนก็เป็นสายเดือนด้วยกัน อยู่คณะเดียวกัน สาขาเดียวกัน ถ้าเป็นสายรหัสจะหัวเราะให้ลั่นเลย 555555

    ถึงจะพูดว่าเอียงไปหาเเท เเต่ใจก็เชียร์พ่อกระต่ายยักษ์เหมือนเดิมเเหละค่ะ สู่ๆนะคะไรท์ ~ ชอบเรื่องนี้มากเลยย
    #44
    1
    • #44-1 ILovePCY(จากตอนที่ 7)
      21 กรกฎาคม 2559 / 20:40
      จองกุกจะแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามความซาดิสต์ของเราค่ะ 555555 เดี๋ยวยังไงจะพยายามหาบทของทุกคนมาเพิ่มนะคะ รู้สึกว่านอกจากตัวเอกนี่พากันบทหายหมด 55555555 (เรื่องภาพนี่ตอบสนองตัณหาของไรท์เองเหมือนกัน -..-)
      ความบังเอิญมีได้ทุกที่ค่ะ 5555555 ยังไงก็เอาใจช่วยพี่จินกับจองกุก (คนหลังนี่จะมีใครเอาช่วยมั้ย 555555) กันด้วยนะ ^o^
      #44-1
  9. #43 princessJIN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 07:40
    อ่อก! น้องจกุกมีแผนจะทำอะไรต่อไป ดูแผนเยอะมาก นี่แค่อยากได้ของเล่นเก่านี่ต้องทำอะไรขนาดนี้เลยเหรอ ถึงจะเป็นชิ้นโปรดก็เถอะ น้องจกุก รู้สึกอะไรอยู่กันแน่
    ม่อนเริ่มคลางแคลงใจแล้วนะ ยุนกิเองก็ เราสงสัยจริงๆ ทำไมถึงไม่อยากให้แทฮยองไปยุ่งกับจกุก
    มีหลายจุดเลยที่เราสงสัย คงค้องติดตามต่อไปสินะ
    สู้ๆค่ะไรท์
    #43
    1
    • #43-1 ILovePCY(จากตอนที่ 7)
      21 กรกฎาคม 2559 / 20:33
      ทุกอย่างก็เป็นปริศนาต่อไป 555555 ยังไม่ถึงเวลาเฉลยเนอะ เรายังอยู่ด้วยกันอีกนาน ค่อยๆ รู้ทีละเรื่องเนอะ 55555
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ^^
      #43-1