Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 47 : Special Part I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    6 พ.ค. 61

Special Part I

 

คุณรู้จักคำว่ารอคอยมั้ย?

 

ถ้าคุณรู้จักมัน แปลว่าคุณต้องรู้ว่ามันทรมานแค่ไหน

 

ใช่ ตอนนี้ผมทรมานมากๆ เลย กับการรอคนที่ผมรักกลับมา

 

แต่เขาไม่เคยขอให้ผมรอหรอกนะ ผมทำผิดต่อเขาไว้เยอะ ไม่มีทางที่เขาจะกลับมาหาผมหรอก

 

แต่ยังไงผมก็จะรอเขาแบบนี้ เพราะผมรักเขามากๆ เลยล่ะ

 

        “คุณจอนคะ นี่เป็นเอกสารรายงานประชุมประจำเดือนนี้ค่ะ แล้วก็เย็นนี้คุณมีนัดทานข้าวกับคุณคิมนะคะ”

        “ขอบคุณมากคุณคิม” ชายหนุ่มพยักหน้ารับทั้งยังไม่เงยหน้าจากเอกสาร ก่อนจะเอ่ยเรียกเธออีกครั้ง “อ้อ เดี๋ยวครับคุณคิม”

        “คะ?”

        “เคลียร์คิวอาทิตย์หน้าให้ผมหน่อย ผมจะต้องไปทำธุระ”

        “ได้ค่ะคุณจอน” คิมชานมีเลขาสาวนั้นพยักหน้ารับตามคำสั่งของเจ้านาย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

        ร่างสูงนั่งทำงานของตัวเองอีกสักพัก ก่อนจะเก็บทุกอย่างลง แล้วถอดแว่นสายตาออกพร้อมกับพิงพนักอย่างเหนื่อยอ่อน

        นี่ก็เกือบปีแล้วนะ ที่เขาทำงานหนักแบบนี้มาตลอดเลย

        ตั้งแต่รับหน้าที่ต่อจากพ่อหลังจากที่เรียนจบแล้ว จอนจองกุกคนนี้ก็ต้องรับความกดดันของงานนี้มาตลอด

        เพราะงานนี้เขาเรียนรู้เองมาตลอด พ่อของเขาเสียตั้งแต่ที่เขามารับบริหารสถาบันวิจัยนี้ได้เพียงสามเดือนเท่านั้น

        ถึงจะไม่สนิทกับคุณจอนและทะเลาะกันทุกครั้งเวลาที่จองกุกทำอะไรเกินเลยจากกรอบที่เขาวางให้ แต่พ่อยังไงก็เป็นพ่อ เขาก็ใจหายไม่น้อย

        เขาถึงบอกไง ว่าความผูกพันทางสายเลือดน่ะ มันตัดไม่ขาดหรอก

        แต่เขาเสียศูนย์ได้ไม่นานหรอก เขาต้องคอยต่อสู้กับพวกหุ้นส่วนที่หวังจะฮุบสถาบันวิจัยที่พ่อของเขาสร้างมากับมือและต้องต่อสู้กับคำสบประมาทของคนอื่นๆ ที่มองว่าเขาเป็นแค่เด็กจบใหม่ที่ริอ่านมาขึ้นบริหารที่นี่เท่านั้น

        แล้วนี่ใคร นี่จอนจองกุกนะ ถ้าเขาคิดจะทำอะไร เขาก็ไม่เคยทำพลาดหรอก ในตอนนี้ทุกคนก็ยอมรับเขาแล้วแถมยังให้ความนับถือเหมือนกับที่เคยให้พ่อของเขาด้วย

        ทั้งชีวิตเขาก็ทำสำเร็จมาตลอด มีอยู่เรื่องเดียวแหละ ที่เขาทำไม่ได้

        ก็คือการรักษาพี่จินไว้กับเขาไง...

 

        ก็เกือบสี่ปีแล้วนะ ที่ คิมซอกจินจากเขาไป

        ทั้งๆ ที่เขาก็ได้รุ่นพี่หน้าหวานมาอยู่ข้างกายถึงสองครั้งแล้วแท้ๆ แต่เขากลับไม่เคยรักษาอีกคนไว้ได้เลย

        เขาทำพลาดถึงสองครั้งสองครา...

        แต่ทุกอย่างมันก็เป็นเพราะเขาเองนั่นแหละ เขาทำลายทุกอย่าง ทำลายความรู้สึกที่ซอกจินมีให้เขา จนทำให้รุ่นพี่ทิ้งเขาไปแบบนี้

        เมื่อก่อนตอนเขายังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ เขาก็พยายามจะถามเพื่อนสนิทของร่างเพรียวว่าซอกจินหายไปไหน แต่การกระทำที่เขาทำไว้ ทำให้เพื่อนของรุ่นพี่หน้าหวานอย่างฮเยมินหรือยุนกิไม่บอกอะไรเขาเลยนอกจากว่าซอกจินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแล้ว

        ต่างประเทศก็มีตั้งหลายทวีปหลายที่ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าพี่จินของเขาไปที่เมืองไหน

        จะให้คนที่บ้านตามหาก็คงไม่ได้ พ่อเขาไม่ชอบซอกจิน พ่อต้องไม่พอใจแน่ถ้าเขาทำแบบนั้น

        เขาเลยต้องตั้งใจเรียน รีบเรียนให้จบ พอเขารับตำแหน่งจากพ่อได้ อำนาจในการสั่งงานพวกลูกน้องในบ้านก็จะเป็นของเขา

        แม้จะเกินคาดไปหน่อยที่พ่อของเขามาเสียไปแบบนี้

        แต่นั่นแหละ ไม่อยากเป็นลูกที่แย่หรอกนะ แต่พอพ่อเขาจากไป เขาก็สามารถหาตัวคนที่เขารักได้แล้ว

        และตอนนี้เขาก็เจอตัวพี่จินของเขาแล้วด้วย

        ที่บอกให้เลขาสาวเคลียร์งานในอาทิตย์หน้าก็เพราะว่าเขาจะเดินทางไปฝรั่งเศสนั่นแหละ

        ไปดูให้แน่ใจ ว่าคนที่เขารักยังสบายดี...

        แล้วเขารู้ได้ยังไงเหรอ

        Rrrr~

        เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเรียกให้จองกุกหันไปสนใจทันที ร่างสูงมองชื่อบนหน้าจอเล็กน้อยก่อนจะหยิบมันขึ้นมากดรับ

        “ไง โจชัว

        “(สวัสดีครับมิสเตอร์เจ สะดวกคุยมั้ยครับ)” สำเนียงเกาหลีแปร่งหูที่ตอบกลับมาไม่ได้ทำให้ผู้บริหารของตระกูลจอนคนปัจจุบันรู้สึกแปลกแต่อย่างใด

        ทำไมต้องรู้สึกแปลก ก็นี่ลูกน้องของเขานี่

        “สะดวก มีความคืบหน้าอะไรมั้ยวันนี้”

        “(วันนี้คุณหนูเธอสบายดีมากครับ แต่อย่างที่คุณรู้ว่าเธอเสน่ห์แรงแค่ไหน ถึงแม้จะเป็นคนเอเชีย แต่ก็มีชายหนุ่มและหญิงสาวมากหน้าหลายตาพยายามชวนเธอไปงานพรอมที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้าครับ)”

        “ก็เขาอดีตเดือนคณะเก่านี่นะ” จองกุกหัวเราะเบาๆ “แล้วเขาตอบกลับไปว่าอะไร”

        “(เธอปฏิเสธทุกคนเลยครับ โดยให้เหตุผลว่าเธอไม่ว่างมางานนี้)”

        “งั้นเหรอ” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อทันทีที่ได้ยินแบบนั้น “ยังไงก็ฝากดูแลเขาด้วยนะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าฉันจะเดินทางไปหา เขาจะต้องสบายดีอย่างที่นายบอกนะ”

        “(ครับมิสเตอร์เจ)”

        พออีกฝ่ายตอบรับมาแบบนั้น มือหนาก็กดวางสาย ก่อนจะหยิบแว่นสายตามาสวมเพื่อทำงานต่อ

        สงสัยล่ะสิ ว่าเขากำลังทำอะไร

        ก็หลังจากที่พ่อเขาเสีย เขาก็สั่ง โจชัว จองลูกน้องคนสนิทของเขาตั้งแต่เด็กๆ ให้ตามหาตัวคนรักของเขาให้ทันที

        โจชัวเป็นคนที่มีความสามารถมาก เพียงไม่นานก็สามารถทำงานที่เขามอบหมายให้สำเร็จ

        และพอรู้ว่าพี่จินของเขาอยู่ที่ไหน เขาก็มอบภารกิจต่อไปให้โจชัวทันที

        นั่นก็คือ ให้คอยสอดส่องดูแลคนรักของเขานั่นเอง

        ตอนนี้ลูกน้องของเขา ก็เลยต้องปลอมตัวเป็น รุ่นน้องข้างห้องของซอกจินอยู่ในตอนนี้ไง

        ด้วยความที่เป็นคนที่มาจากเกาหลีเหมือนกัน ทำให้รุ่นพี่หน้าหวานไว้ใจโจชัวได้อย่างง่ายดาย และนั่นก็เป็นเรื่องดีเสียด้วย เพราะว่าจองกุกก็จะได้รับการรายงานเรื่องซอกจินจากลูกน้องทุกวัน

        ทำให้ต้องมีโค้ดลับในการเรียกกันด้วย ซึ่ง คุณหนูก็คือซอกจินนั่นเอง

        และในอาทิตย์หน้า จะได้เวลาที่เขาจะไปเช็คว่าพี่จินของเขายังสบายดี

        และเพื่อทดแทนความคิดถึงที่มีมาตลอดด้วย...

        มือหนาเปิดลิ้นชักที่โต๊ะทำงานของตัวเองก่อนจะหยิบรูปใบหนึ่งออกมา

        เป็นรูปคู่ของเขากับรุ่นพี่หน้าหวานก่อนที่จะเลิกกันในครั้งที่สอง

        อีกไม่นานเราก็จะเจอกันแล้วนะครับพี่จิน...

        รอผมก่อนนะครับ

 

        7.03 pm กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

        จองกุกเดินออกมาจากเกทของตัวเองพร้อมกับสอดส่องสายตาหาใครบางคนที่น่าจะมารอเขาอยู่แล้ว ก่อนที่เสียงเรียกจะทำให้เขาหันไปหาอย่างรวดเร็ว

        “มิสเตอร์เจครับ”

        “ว่าไง โจชัว” ร่างสูงยิ้มให้คนที่โค้งอย่างนอบน้อมให้ตนเอง ก่อนจะส่งกระเป๋าเดินทางในมือให้ผู้น้อยกว่า “สบายดีนะ”

        “ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง”

        “ฉันส่งนายมาทำงานที่นี่ ฉันก็ต้องถามเกี่ยวกับสวัสดิภาพนายอยู่แล้ว” จองกุกตอบเรียบเฉยในขณะที่ก้าวขึ้นรถ “นายนัดคุณซอกจินให้ฉันวันไหน”

        “อีกสองวันครับ วันพรุ่งนี้คุณหนูมีเรียนทั้งวัน”

        “โอเค คืนนี้ก็ส่งวันเวลาสถานที่มาให้ฉันด้วย” เสียงทุ้มเอ่ย “เดี๋ยวแวะที่บริษัทลูกก่อนไปโรงแรมนะ ฉันอยากเข้าไปดูความเป็นไปของบริษัทหน่อย”

        “ได้ครับมิสเตอร์เจ”

        พอออกคำสั่งเสร็จ จองกุกก็พิงเบาะรถอย่างเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางมาเกือบ 13 ชั่วโมง ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

        “นี่โจชัว”

        “ครับมิสเตอร์เจ”

        “นายว่าคุณซอกจินจะให้อภัยฉันมั้ย”

        คนที่ถูกถามขมวดคิ้วเล็กน้อย จะไม่ให้ประหลาดใจได้ยังไงล่ะ ปกติเจ้านายเขาจะถามเรื่องแบบนี้กับเขาที่ไหนล่ะ

        แต่ในฐานะลูกน้อง เขาไม่คิดจะถามกลับการกระทำของเจ้านายหรอกนะ

        “คุณหนูเธอให้อภัยคุณแน่นอนครับมิสเตอร์เจ”

        “ทำไมนายมั่นใจขนาดนั้น”

        “อย่างที่ผมบอกคุณไปว่าคุณหนูเสน่ห์แรงแค่ไหน มีคนมาจีบเธอมากมายเลยครับ แต่เธอไม่เคยสนใจเลยครับ เธอให้เหตุผลว่าเธอทำร้ายคนรักเก่าไว้มากเหลือเกิน เธอคงคุยกับใครไม่ได้ถ้ายังเห็นว่าคนคนนั้นยังไม่ได้เริ่มใหม่กับใครเหมือนกัน”

        “...”

        “ผมเชื่อว่าคุณหนูเธอก็ยังรักคุณเหมือนกันนะครับมิสเตอร์เจ พวกคุณรอกันมาเนิ่นนานแล้ว อย่าว่าผมละลาบละล้วงเลยนะครับ แต่ผมคิดว่าพวกคุณควรได้รักกันอย่างที่ควรจะเป็นแล้วล่ะครับ”

        “...ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” จองกุกหัวเราะเบาๆ “แต่คุณหนูของนายน่ะ ใจแข็งกว่าที่นายคิดไว้มากเลย”

 

        และก็มาถึงวันนัดหมายที่โจชัวนัดซอกจินให้เจ้านายของตนเอง

        จองกุกมาถึงที่นัดหมายก่อนเวลาประมาณ 15 นาที ร่างสูงนั้นนั่งรออยู่ในรถคันหรูของตนเองก่อนจะหยิบช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมามอง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อทันทีที่คิดถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

        ถ้าพี่จินเห็นเขา จะเป็นอย่างไรนะ

        จะทำหน้าตกใจเหมือนกระต่ายน้อยอย่างที่ชอบทำหรือเปล่านะ

        หรือว่าจะทำหน้านิ่ง แล้วเอ่ยคำพูดร้ายๆ ที่ไม่ตรงกับใจของตัวเองเหมือนวันที่เราเจอกันวันสุดท้าย

        อย่าให้เป็นอย่างหลังเลยดีกว่า

        ร่างสูงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ที่แจ้งเตือนขึ้นมาจะทำให้จองกุกตื่นจากความคิด

 

        Joshua : ผมกับคุณหนูมาถึงร้านแล้วนะครับมิสเตอร์เจ

 

        โจชัวเป็นลูกน้องที่ดีและทำงานได้เรื่องเสมอ

 

        Joshua : ผมกับคุณหนูมาถึงร้านแล้วนะครับมิสเตอร์เจ

        Jungkook : นายพาคุณซอกจินเข้าไปในร้านเลย อีกสักพักฉันจะตามเข้าไป

 

        ตอบไปแค่นั้นแล้วก็โยนโทรศัพท์ไปอีกทาง ก่อนจะหันกลับไปมองที่ร้านที่ลูกน้องหนุ่มนัดรุ่นพี่หน้าหวานมาให้เขา

        นั่นไง เดินมานั่นกันแล้ว

        ในที่สุดผมก็ได้เจอพี่แล้ว คนสวยของผม...

        สี่ปีมานี้ผอมลงเยอะเลยนะ ดูสิ แก้มนุ่มๆ ที่เขาเคยชอบฟัดมันหายไปจนแทบไม่มีแล้ว

        แถมผมสีชมพูที่ขับให้ตัวเองดูหวานก็ถูกเปลี่ยนเป็นสีธรรมชาติของเจ้าตัวแล้ว แต่ก็นะ ไม่ว่าจะเป็นยังไง พี่จินของเขาก็ยังน่ารักอยู่ดีนั่นแหละ

        แต่ทำไมนะ พอเห็นหน้าพี่เขาแบบนี้ ในความรู้สึกดีใจ มันกลับมีบางอย่างแฝงเข้ามาด้วย

 

        พี่เจ็บ ฮึก นายได้ยินมั้ยว่าพี่เจ็บ พี่เจ็บมากเลย

 

        เราจบกันแค่นี้จอนจองกุก

 

        ...คนอย่างนายมันไม่เคย...

 

        ...เจ็บบ้างมั้ย ยังมีความรู้สึกเจ็บบ้างมั้ย!!

 

        นั่นแหละ รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของซอกจินเลยว่าการฝังใจกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งมันทรมานแค่ไหน

        ขนาดเขาโดนทำร้ายแค่นั้นยังฝังใจขนาดนี้เลย แล้วรุ่นพี่หน้าหวานของเขาในตอนนั้นจะขนาดไหน

        ชักจะไม่กล้าไปสู้หน้าพี่เขาซะแล้วสิ

        ตอนแรกก็กล้าๆ อยู่หรอก แต่พอเริ่มคิดผลที่ตามมาหลายๆ แง่มุม เขาก็เริ่มกลัวขึ้นมาแล้วสิ

        ถ้าเกิดพี่จินหนีเขาไปอีกล่ะ จะทำอย่างไร?

        แล้วถ้าพี่จินยังเสียใจกับเรื่องที่เคยเกิดขึ้น แล้วเกิดมีน้ำตาขึ้นบนใบหน้าสวยๆ นั่นล่ะ เขาจะทำยังไง

        เขาไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คนที่เขารักเสียน้ำตาอีกแล้ว...

        Rrrr~

        “ว่าไงโจชัว”

        “(มิสเตอร์เจครับ ผมกับคุณหนูอยู่ในร้านแล้วนะครับ)”

        “...ฉันเห็นแล้ว” ร่างสูงตอบพร้อมกับหันหน้าเข้าไปในร้าน “แต่ฉันคงไม่เข้าไปแล้วล่ะ”

        “(อ้าว แต่มิสเตอร์เจครับ...)”

        “ถ้าเขาเจอฉัน เขาอาจจะเสียใจอีกครั้ง ซึ่งฉันคงเห็นคนที่ฉันรักเสียใจไม่ได้” เสียงทุ้มตอบแบบนั้น “ขอโทษที่ทำให้นายเสียเวลานะ แต่ว่าวันนี้ฉันคงไม่กล้าไปพบคุณซอกจินในวันนี้แล้ว ยังไงฉันก็ฝากนายดูแลเขาจนกว่าจะกลับเกาหลีแล้วกัน”

        “(...ได้ครับมิสเตอร์เจ)”

        พอลูกน้องตอบรับมาแบบนั้น จองกุกก็กดตัดสายแล้วโยนโทรศัพท์เครื่องใหญ่ของตัวเองไปที่เบาะหลังรถ

        ตาคมเหลือบไปเห็นกุหลาบช่อใหญ่ที่ตัวเองตั้งใจจะเตรียมมาให้แม่กระต่ายของตนเอง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

        อุตส่าห์วางแผน เลื่อนงานทุกอย่างเพื่อวันนี้ แต่เสือกป๊อกซะได้นะไอ้จองกุก

        แต่อย่างว่าแหละ

        ถึงผมจะเจอพี่แล้ว แต่ผมให้ตอนนี้สู้หน้าพี่ไม่ไหวหรอก...

 

        มือบางเปิดสวิตช์ไฟห้องของตนเอง ก่อนจะโยนกระเป๋าเป้ที่สะพายไว้ไปที่เก้าอี้แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตัวเอง

        ซอกจินถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะคว้าตุ๊กตากระต่ายสีขาวที่ซื้อมาไว้เผื่อคิดถึงเจ้าเจ ลูกชายตัวน้อยที่เพิ่งจากไปเมื่อปีที่แล้วมากอดไว้แน่น

        แต่ในครั้งนี้ สิ่งที่คิดถึงจนทำให้เจ็บแปลบไปทั้งใจ ไม่ใช่เจ้าตัวน้อยของเขาหรอก

        แต่เป็นพ่อกระต่ายของเขานั่นแหละ...

        ก็จู่ๆ รุ่นน้องที่เพิ่งสนิทกันตอนมาอยู่ที่ฝรั่งเศสก็พูดถึงเรื่องความรักขึ้นมา แล้วมันก็ดันจี้ใจของเขาเสียด้วย

 

        ผมมีคนรู้จักอยู่หนึ่งคน เขาเป็นผู้ชายที่ถูกสอนให้ไร้ความรัก ไร้หัวใจ เขาเลยไม่เคยเห็นค่าของสิ่งๆ นี้ และมองว่ามันเป็นของเล่นมาตลอด จนตอนนี้ เขาก็แพ้ภัยให้กับของเล่นของตัวเอง

 

        ผมสงสารทั้งเขาและคนรักของเขาเลยนะครับ ก็หวังเหมือนกันว่าเขาจะได้รักกันสักที

 

        ช่างเหมือนกับเรื่องของเขาและจองกุกเสียจริง

        เพราะเขาก็ตัดขาดการติดต่อกับร่างสูงตั้งแต่ที่มาเรียนที่นี่เลย

        และพวกเขาทั้งคู่ก็ยังรักกันเสียด้วย...

        น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของซอกจิน ก่อนที่มือเรียวจะเช็ดมันออกไปอย่างรวดเร็ว

        มือบางสั่นๆ ค่อยๆ ยกโทรศัพท์สีหวานของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะเปิดแอพรูปภาพขึ้นมาพร้อมกับเลื่อนไปที่รูปแรกของเครื่อง

        เป็นรูปคู่ของเขากับจองกุก...

        ยอมรับว่าคิดถึงเจ้ากระต่ายนี่มากเหลือเกิน แล้วก็เป็นห่วงหมอนี่มากๆ ด้วยตอนที่คุณจอนเสีย

        แต่จะให้เขาติดต่อร่างสูงได้ยังไง ในเมื่อเขาเองก็เป็นคนตัดการติดต่อจากอีกฝ่ายเอง แถมยังหนีมาแบบนี้ด้วย

        อีกอย่าง เขาก็ทำร้ายจองกุกมามากเหลือเกิน...

        ขอโทษนะพ่อกระต่ายของพี่ แต่พี่ในตอนนี้ติดต่อนายกลับไปไม่ได้หรอก...

 

End Special Part I

Next Chapter : Special Part II

นายใจร้ายมากเลยนะ รู้ตัวมั้ย

ผมไม่เคยขอให้พี่รอแบบนี้ ถ้าทนไม่ไหวก็เลิกตื๊อซะสิ

 

-------------------------------------------------------------------

        ว่าจะไม่แล้วนะคะ แต่อดไม่ได้จริงๆ 55555 ใครที่สงสัยในเนื้อเรื่องนะคะ อันนี้เป็นพาร์ทในช่วงห้าปีที่ยัยพี่ไปเรียนที่ต่างประเทศนะคะ ไม่ใช่ว่ากุกไม่เคยพยายามตามหานะคะ แต่กัปตันป๊อดเสียก่อน 5555 เราไม่พูดมากแล้วกัน ง่วงจริงตอนนี้ 55555 เอาเป็นว่าเรื่องในช่วงห้าปีของคู่อื่นๆ ก็จะพยายามแทรกคร่าวๆ ในเนื้อเรื่องของพาร์ทคู่นั้นเลยนะคะ พาร์ทหน้าจะเป็นของคู่ม่อนโฮปค่ะ ต้มน้ำรอได้เลยค่ะ (ขู่อีกแล้ว 5555) เจอกันหลังเราสอบเสร็จค่ะ ^o^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #524 Jung Tien-In (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 01:46
    โถถถถถจองกุกเลิกป๊อดได้แล้ว ยัมีเวลาดหลือไปหาพี่เค้าด้วยยยย
    #524
    0
  2. #522 Kim_SeokJin1992 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 05:34
    เขาจะเจอกันแล้วววว พี่จินยังรอจองกุกอยู่นะ จองกุกรู้ไหม!!!!! ไรท์หายไปนานอ่า คิดถึง
    #522
    0
  3. #521 JKJ9792 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 11:43
    แงงงง เนี่ย ถ้าจองกุกเข้าไปเจอพี่จินจริงๆ อาจจะได้เคลียกันแล้ว อืม แต่ก็ไม่มีอะไรแน่นอนอีกแหละ ฮู้วว ลุ้นมาก
    #521
    0
  4. #520 AtAllJin? (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 07:45

    ใจไม่กล้าพอ ก็ต้องทนรอต่อไปนะคะ มิสเตอร์เจ //ด้ใจนะคะที่ไรท์กลับมาต่อเรื่องนี้

    #520
    0
  5. #519 9ppp (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 06:57
    รอนะคะะะ
    #519
    0