Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 44 : Chapter 41 (The End)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    21 ก.พ. 61

บทที่ 41 (The End)

        5 ปีต่อมา

        ร่างเพรียวของใครบางคนในเสื้อโค้ทตัวยาวสีชมพูอ่อนกำลังลากรถเข็นกระเป๋าของตัวเองเดินออกจากสนามบิน

        กระเป๋าเดินทางทุกใบถูกยกขึ้นหลังรถแท็กซี่ก่อนขาเรียวยาวจะพาตัวเองไปนั่งที่เบาะหลังของรถ

        หัวทุยพิงพนักรถอย่างเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง แต่ตากลมก็ยังไม่หลับไป กลับมองบรรยากาศนอกรถอย่างเรียบนิ่ง

        ห้าปีที่ผ่านมานี้ เกาหลีเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ

        แต่เปลี่ยนไปยังไง เขาก็รู้สึกว่าที่นี่สบายกว่าที่ฝรั่งเศสแหละนะ

        ถึงเขาจะชอบอะไรหลายๆ อย่างที่นั่นก็เถอะ แต่ก็นะ ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่าที่บ้านแหละนะ

        สวัสดีเกาหลี ฉันกลับมาแล้วนะ

        คิมซอกจินคนนี้กลับมาแล้ว J

 

        “คิมซอกจินนนน!!!! เจ้คิดถึงแกมากกกกกก!!!!!” ฮยอนอารีบวิ่งมากอดน้องชายของตัวเองทันทีที่ชายหนุ่มเข้ามาในบ้านของตนเอง ซอกจินรีบโอบรอบตัวของพี่สาวไว้ก่อนจะคลายอ้อมกอดลงเมื่อเธอผละออกไป “นานๆ จะเห็นนายผมดำทีนะเนี่ย ต้องถ่ายรูปเก็บไว้แล้วล่ะ”

        “เวอร์ไปน่าพี่ฮยอนอา ^^

        “เอ้า ฮยอนอา อย่าไปกวนซอกจินมากสิลูก น้องเพิ่งกลับมาถึงนะ” เสียงหวานใจดีเอ่ยหยอก ก่อนที่หญิงสาวสูงวัยจะออกมาพร้อมเด็กสาววัยรุ่นอีกหนึ่งคน “ต่อหน้าลูกก็ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่นะ ^^

        “แหม ก็หนูคิดถึงน้องนี่คะแม่ พ่อกับแม่ยังได้ไปหาน้องบ้าง แต่หนูไม่ได้เจอน้องเลยนะคะ” เธอแกล้งมุ่ยหน้าใส่ผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปหาลูกสาวของตนเอง “จีซูมานี่สิลูก นี่น้าจินคนสวยของหนูไง จำน้าจินได้มั้ยลูก”

        “จำได้ค่ะ แต่จีซูเห็นคุณแม่กอดน้าจินอยู่ จีซูเลยยังไม่เข้ามา” คำตอบซื่อๆ ของเด็กสาวทำเอาผู้ใหญ่ทุกคนในนั้นหัวเราะออกมาเบาๆ

        ถึงจะเป็นสาวอายุ 15 แล้ว แต่ยัยหนูก็ยังเป็นเด็กใสซื่อแบบนี้ตลอดเลยนะ

        “ตอนนี้แม่กอดเสร็จแล้วไงคะ จีซูเข้ามาสิลูก”

        ได้ยินแบบนั้น เด็กสาวก็วิ่งเข้ามากอดคุณน้าคนงามของเธอทันที ซอกจินลูบหัวหลานของตัวเองที่ตอนนี้สูงถึงไหล่เขาแล้วอย่างเอ็นดู

        “ไม่เจอกันนาน หลานของน้าโตขึ้นเยอะเลยนะคะ”

        “แหม น้าจินไปอยู่ที่นั่นตั้งนานนี่คะ”

        “ก็นั่นแหละ แต่หลานสาวน้าตัวสูงมากเลยนะ แค่ 5 ปีหนูก็สูงเท่าคุณแม่ฮยอนอาแล้ว”

        “ไง ไอ้เสือ มาถึงแล้วเหรอ” เสียงทุ้มใจดีดังขึ้นมาจากอีกทางเรียกความสนใจของชายหนุ่มหนึ่งเดียวตรงนั้นทันที “ผอมลงใช่มั้ย แก้มหายไปแล้วเนี่ย”

        “โห พ่ออ่ะ พ่อทักผมตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วนะ” ร่างเพรียวทำหน้ามุ่ยใส่ผู้เป็นพ่อก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ เมื่อคนในครอบครัวตัวเองอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

        มีความสุขจังเลยนะ ^^

        “แล้วนี่จินจะกลับมาอยู่ที่นี่ถาวรเลยหรือเปล่าลูก”

        “ถ้าที่เกาหลีก็ถาวรเลยครับแม่ แต่ต้องไปอยู่โซลเหมือนตอนเรียนนั่นแหละ พอดีว่าเขาให้ไปใช้ทุนที่สถาบันนิติเวชในเมืองน่ะครับ”

        “โห มาไม่ทันไรก็จะไปไกลพ่อไกลแม่อีกแล้วนะ ดีนะที่พ่อยังไม่ขายคอนโดแกไป ไม่งั้นคงต้องไปหาที่อยู่กันจ้าละหวั่นแน่”

        “ดีจังเลยครับพ่อ” เสียงหวานได้แต่ตอบแบบนั้น ทั้งที่ความจริงคือเขาไม่อยากกลับไปอยู่ที่ห้องเดิมแบบนั้นเลย

        ก็ที่นั่น มีแต่ความทรงจำของเขากับจองกุกเต็มไปหมดเลยนี่นา

        ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะมั่นคงอะไรขนาดนั้น แต่ก็นะ ถ้าในครั้งแรกที่เลิกกัน เวลาสี่ปีนั้นไม่ช่วยอะไร ห้าปีนี้ก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน

        เขาไม่เคยลืมจองกุกเลยแม้แต่วินาทีเดียว...

        เขาคงบ้ามากๆ เลยสินะ ทั้งที่อีกฝ่ายก็คงลืมเขาไปนานแล้วแท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงไม่ลืมสักที

        คงเพราะเราทำร้ายกันและกันจนมันฝังลึก...

        “แล้วนายจะเข้าโซลวันไหนล่ะ”

        “วันมะรืนครับพี่ฮยอนอา นัดไอ้ยุนกิกับยัยอีรินไว้แล้วว่าให้ไปรับที่ขนส่ง”

        “ทำไมไปไวจังคะ”

        “เขาเรียกทำงานอาทิตย์น่ะค่ะจีซู เราคิดถึงน้าล่ะสิ ใช่มั้ย” มือบางยกขึ้นลูบผมนุ่มของหลานสาวเบาๆ ซึ่งยัยหนูก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

        “ก็ใช่น่ะสิคะ เราไม่เจอกันตั้งห้าปี จีซูก็ต้องคิดถึงน้าจินมากๆ อยู่แล้ว >< เอางี้ๆ วันนี้จีซูว่าง น้าจินไปเที่ยวกับจีซูนะ จีซูมีที่ที่อยากพาน้าจินไปเพียบเลย ^o^

        “ได้สิคะหลานสาวคนสวย ^^

        “งั้นถ้าสองคนนี้กลับมาเราก็มาทำหม้อไฟกินกันมั้ย ฉลองที่จินกลับมากันเสียหน่อย”

        “เอาสิคะแม่ เดี๋ยวหนูช่วยทำนะ”

        “งั้นเดี๋ยวพ่อพาไปซื้อของเอง อ้อ ฮยอนซึงจะมามั้ยล่ะฮยอนอา จะได้ให้แม่แกเตรียมของให้”

        “หมอนั่นน่าจะเสร็จงานทันอยู่นะคะ ยังไงเดี๋ยวเขาก็ต้องมารับหนูกับจีซูอยู่แล้วด้วย”

        “โอเคๆ วันนี้ครอบครัวใหญ่จริงๆ นะเนี่ย”

        ซอกจินมองทุกคนในครอบครัวพร้อมกับยิ้มออกมาบางๆ ดีใจนะที่ตัวเองได้เป็นความสุขของทุกคนแบบนี้

        ชีวิตเขามีแค่ครอบครัวแบบนี้ ก็คงเพียงพอแล้วมั้ง

 

        “ยัยเดือนคนสวย คิดถึงจังเลยยยย ^o^” ฮเยมินวิ่งเข้ามากอดเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอมานานเต็มรัก ก่อนจะผละออกไปเมื่อรัดเพื่อนตัวบางจนสาแก่ใจ “นายผอมลงเยอะเลยนะ เรียนหนักเหรอ”

        “อือ ทำนองนั้นแหละ” ร่างเพรียวส่งยิ้มให้เพื่อนสาว “แล้วยุนกิล่ะ”

        “นู่น เดินมากับแฟนนู่นไง”

        ซอกจินมองตามที่เพื่อนสาวชี้ ก็เห็นเพื่อนตัวขาวที่แสนคุ้นเคยเดินมากับใครคนหนึ่ง

        คนคนนั้น ก็คือคนที่เคยจีบเขานั่นไง

        “ไงไอ้จิน ไม่เจอกันนานเลยนะ” ยุนกิเข้ามาจับมือทักทายเพื่อนสนิทของตัวเอง ในขณะที่คนผิวเข้มก็โค้งทักทายให้รุ่นพี่หนุ่ม

        “สวัสดีครับพี่จิน”

        “อื้อ สบายดีนะทั้งคู่” ซอกจินส่งยิ้มกลับให้ทั้งคู่ ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่ที่รับรู้วาทั้งคู่เป็นแฟนกัน

        ก็รู้มาตั้งแต่ก่อนไปแล้วนี่นา ว่ายุนกิเลิกกับนัมจุนแล้ว

        แม้ตอนแรกจะตกใจมากก็เถอะที่อยู่ๆ คู่รักที่รักกันมากมาเลิกกันแบบนั้น แถมยังงงมากๆ ด้วยที่เห็นแทฮยองคอยดูแลเพื่อนของเขาตลอดเวลาเศร้า

        แต่ก็นะ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก ยินดีกับเพื่อนด้วยซ้ำที่ได้คบกับคนดีๆ อย่างแทฮยอง

        “มึงผอมลงอ่ะจิน”

        “มึงไม่ทักให้เหมือนกันทุกคนเลยล่ะ” ซอกจินหัวเราะ นี่ทักมาตั้งแต่พ่อเขา ยัยเพื่อนสาวตัวแสบ จนมาถึงไอ้เพื่อนตัวเล็กนี่อีก “เราไปกันเถอะ เกรงใจพวกมึงที่ต้องมาเสียเวลากับกูแบบนั้น”

        “เป็นเพื่อนกันทำไมคิดแบบนั้นล่ะ” หญิงสาวหนึ่งเดียวทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนสนิท “งั้นก็ขึ้นรถกันเลยก็ได้ ฉันมีเรื่องจะเล่าให้นายฟังเยอะแยะเลยล่ะ”

        “โอเคๆ” ร่างเพรียวตอบรับ ก่อนพวกเขาทั้งสี่คนจะพากันขึ้นรถเพื่อเดินทางไปคอนโดของซอกจิน

 

        เจ้าของห้องวางกระเป๋าไปบนพื้นห้องก่อนจะนอนลงบนเตียงหลังกว้างสีชมพูที่คุ้นเคย

        แต่ห้าปีที่ผ่านมานี้ มีอะไรเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ

        ระหว่างการเดินทางมาที่นี่ เพื่อนสาวแสนร่าเริงของเขาก็เล่าความเป็นไปของทุกอย่างให้ฟังตลอด

        ทางด้านกลุ่มสาวเทพธิดาทั้งแปดคน หลังจากที่กึมโจแก้แค้นจองกุกผ่านเขาเรียบร้อยแล้ว หล่อนก็ไปสารภาพกับคนในกลุ่มทุกๆ อย่าง พร้อมกับขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้ทุกคนในกลุ่มต้องมาไม่ไว้ใจกันแบบนี้ เพราะโซจิน มินฮา และฮเยมินที่อยู่ข้างซอกจิน จึงจะไม่ไว้ใจคยองรีที่เข้ามาช่วยในแผนของเธอ และไม่ไว้ใจฮยอนอาที่ถูกจองกุกแบล็คเมล์โดยใช้คลิปของเขากับกึมโจ ด้วยความกลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้ฮเยมิ แฟนสาวของเธอซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกับกึมโจจะมาเครียดเรื่องนี้ เลยทำให้เธอต้องเข้าข้างจองกุกอย่างช่วยไม่ได้

        แต่ตอนนี้พวกเธอก็เข้าใจกันแล้วนะ แล้วก็กลับมาเป็นเพื่อนที่สนิทกันเหมือนเดิมแล้ว

        ส่วนโบกอม เขาก็เพิ่งรู้ว่าชายหนุ่มร่วมมือกับกึมโจเพื่อนแก้แค้นจองกุกเช่นกัน และในวันนั้น จูฮยอนก็ดันมารับรู้เรื่องราวพอดี ทั้งสองเลยปรับความเข้าใจแล้วกลับมาคบกันอีกครั้งแล้ว

        และในส่วนความสัมพันธ์ของแก๊งเพื่อนเขา ซอกจินก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าที่นัมจุนเลิกกับยุนกิก็เพราะว่าตัวของร่างสูงเองนั้นหลงรักน้องชายของคนตัวขาวอย่างโฮซอก (ตกใจมากเลยนะที่ได้รู้แบบนั้น -0-) และที่พีคยิ่งกว่าคือแทฮยองก็เคยจีบยุนกิในสมัยที่ตัวคนผิวเข้ายังอยู่เกรด 12 แถมยังเคยเกือบได้คบกันอีกด้วยถ้าเพื่อนตัวขาวของเขาไม่เลือกนัมจุน ทำให้หลังจากที่เลิกกับพี่ระเบียบของวิศวะ แทฮยองกับยุนกิจะกลับมาคบกันได้อย่างง่ายดาย

        ส่วนนัมจุนน่ะเหรอ คิดจะจับปลาสองมือมาตั้งแต่แรกก็ต้องรับกรรมต่อไป เพราะโฮซอกที่รักพี่ชายมากกว่าอะไรคงไม่ยอมคบด้วยง่ายๆ หรอก แม้ตอนนี้จะยอมให้เข้าใกล้กว่าเดิมก็ตาม

        ก็หวังว่าโฮซอกจะใจอ่อนไวๆ นะ เป็นกำลังใจให้

        แต่เท่าที่คุยกันเมื่อสักครู่ เรื่องที่ทุกคนพยายามหลีกเลี่ยงเรื่องของจองกุกให้เขาฟัง

        แต่คิดเหรอ ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องของเจ้าเด็กหน้ากระต่ายนั่นน่ะ

        บอกแล้วไงว่าไม่เคยลืม ถ้าจะคอยแอบตามเรื่องของร่างสูงนั้นคงไม่แปลกหรอกใช่มั้ย

        ทันทีทายาททั้งสองคนของคุณจอนและคุณนายปาร์คเรียนจบ ทั้งคู่ก็ขึ้นรับตำแหน่งผู้บริหารแทนพ่อและแม่ของตัวเองทันที แม้จะมีข้อกังขาจากหุ้นส่วนหลายๆ คนเรื่องให้เด็กจบใหม่มาเป็นผู้บริหาร แต่ด้วยความสามารถต่างๆ ของเด็กหนุ่มทั้งสองคนก็เป็นข้อพิสูจน์ที่ทำให้ทุกคนยอมรับได้

        โดนเฉพาะจอนจองกุก ผู้อำนวยการของสถาบันวิจัยเอกชนชื่อดังของเกาหลีในปัจจุบัน

        เพราะทางธุรกิจของจีมินยังมีคุณนายปาร์คคอยให้ความช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังและมีภรรยาอย่างซึลกิคอยให้กำลังอยู่ข้างๆ แต่จองกุกนั้นต้องยืนหยัดอยู่คนเดียว

        เพราะคุณจอนนั้น...จากไปตั้งแต่ลูกชายของเขาขึ้นสืบทอดสถาบันวิจัยได้สามเดือน

        เห็นเขาบอกว่าถูกลอบยิงจากคู่อริทางธุรกิจที่เคยขัดผลประโยชน์ต่อกัน เมื่อตัวของคุณจอนเองลงจากอำนาจจึงโดนสั่งเก็บทันที

        ถือเป็นข่าวที่ดังมากๆ จนเขาที่อยู่ไกลถึงฝรั่งเศสยังรับรู้เรื่องเลย

        ตอนนั้นเขาตกใจมากที่รับรู้แบบนี้ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความเป็นห่วงที่ตีตื้นขึ้นมาจนเกือบจะกดเบอร์ที่คุ้นเคยแล้วโทรไปหาแล้ว

        แต่เขาลืมไป ว่าตัวเองเป็นฝ่ายเปลี่ยนเบอร์เปลี่ยนทุกอย่างหนีอีกฝ่ายไปก่อนในตอนแรก

        และอีกอย่าง เขาทำร้ายจองกุกไปขนาดนั้น ป่านนี้เจ้าเด็กหน้ากระต่ายคงเกลียดขี้หน้าเขาไปแล้วล่ะ

        ก็ได้แต่เก็บความเป็นห่วงนั้นไว้ในใจแล้วทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

        แต่ก็ยังคอยแอบตามข่าวอยู่เรื่อยๆ แหละนะ และเขาก็ดีใจที่เห็นร่างสูงนั้นเข้มแข็งขึ้น

        ดีใจ ที่คนที่เขารักนั้นหายเศร้าได้...

        คนที่เขารัก...ที่ป่านนี้ก็คงลืมกันไปหมดแล้ว

        ถ้าวันนั้นเขาตัดสินใจไม่แก้แค้นร่างสูง ให้อภัยกับทุกอย่างเหมือนที่เคยทำมา เรื่องราวทั้งหมดมันจะเป็นอย่างไรนะ

        นึกอะไรแบบนี้นะ

        ตากลมมองไปรอบๆ ห้องสีหวานของตัวเอง ภาพความทรงจำต่างๆ ที่ถูกพับเก็บไว้ก็ย้อนคืนกลับมา

        ทุกตำแหน่งของห้องๆ นี้ มีเรื่องของเขากับจองกุกฝังไว้ทุกตำแหน่ง

        ตั้งแต่ที่คบกันสมัยที่พวกเขายังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย

        จนเลิกกัน แล้วกลับมาเจอกันอีกครั้งในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องคณะเดียวกัน และได้มาใกล้ชิดจากการที่ร่างสูงพยายามคุกคามแล้วดึงเขากลับไปหา และอะไรหลายๆ อย่างในคณะที่ทำให้ต้องอยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลา

        จนจองกุกทำตัวดีขึ้น และเราสองคนก็ตกหลุมรักกันอีกครั้ง

        และสุดท้าย จนความเสียใจ ความโกรธ ความผิดหวัง ดึงให้ซอกจินเอาข้อเดิมพันกลับมาทำให้ร่างสูงเจ็บปวดอย่างที่จองกุกก็เคยใช้การเล่นสนุกทำร้ายเขา

        น้ำตาไหลออกมาจากหางตาคู่สวยก่อนมือเรียวจะปาดมันออกอย่างรวดเร็ว ถึงจะผ่านเรื่องราวนี้มานานแค่ไหน แต่ความรู้สึกทุกอย่างยังจดจำได้ถึงทุกวันนี้

        ลืมสักทีสิ...

        เฮ้อ ทำไมฟุ้งซ่านแบบนี้นะซอกจิน

        สงสัยต้องไปทำอะไรให้หายฟุ้งซ่านแล้วล่ะ

 

        ถ้าเป็นเมื่อก่อน แอลกอฮอล์คงไม่ใช่ทางออกของเขาหรอก

        แต่ตั้งแต่ไปเรียนที่ฝรั่งเศส การได้จิบไวน์ที่มีแอลกอฮอล์อยู่เบาบางเวลาฟุ้งซ่านก็ไม่เลว

        มือบางยกเครื่องดื่มสีสวยขึ้นมามองแล้วก็จิบไปอีกเล็กน้อย นี่เขาหนีมาคนเดียวด้วยนะเนี่ย ถ้าบอกเพื่อนๆ ต้องเป็นห่วงแน่ๆ เลย

        ยิ่งอาการเมาของเขายังไม่หายด้วยนะ

        แต่อยู่ที่นั่นก็ไม่เคยดื่มจนเมาหรอกนะ พอเป็นพิธีหรือดื่มเวลาเครียดเท่านั้นแหละ แต่ก็ไม่ดื่มจนไร้สติหรอกนะ

        เขาก็รู้อยู่ว่าถ้าเขาเมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้มันเป็นยังไง เขาเซฟตัวเองอยู่แล้วน่า

        แต่ทำไมตอนนี้มันเริ่มมึนๆ แล้วแฮะ

        เขาดื่มนานไปเหรอ?

        ร่างเพรียวยกนาฬิกาข้อมือของตัวเองขึ้นมาดูก่อนจะนึกตกใจเล็กน้อย นี่เขาอยู่ที่นี่มาเกินสองชั่วโมงแล้วงั้นเหรอ

        แถมเข้ามาก็เอาแต่ดื่ม จะมึนหัวก็คงไม่แปลกหรอก

        งั้นกลับเลยดีกว่า

        ซอกจินวางเงินค่าเครื่องดื่มไว้บนบาร์เครื่องดื่ม ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ แต่อาการมึนหัวก็เข้ามาเล่นงานจนร่างเพรียวทรงตัวไม่อยู่

        ฟึ่บ~

        แต่ก่อนที่ร่างจะร่วงลงไปกองกับพื้น แขนแข็งแรงของใครบางคนก็รวบร่างของเขาขึ้นไปได้ทัน

        ตาคู่สวยพยายามปรับโฟกัสเพ่งมองใบหน้าของคนที่มาช่วยเขาไว้ แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้นอกจากภาพเบลอๆ ที่ทำให้มองไม่ออกเลยว่าเขาคนนี้เป็นใคร

        และสุดท้าย ภาพตรงหน้าก็ดับวูบ

 

        ปวดหัว...

        ปวดหัวชะมัดเลย

        นี่เป็นความรู้สึกแรกที่ซอกจินรู้สึกตั้งแต่ตื่นขึ้นมา

        ตากลมลืมขึ้นมาช้าๆ พร้อมกับมือบางที่ยกขึ้นมานวดขมับตัวเองเบาๆ รู้สึกอยากจะหลับต่อเพราะความหนักหัวแต่ความรู้สึกบางอย่างทำให้ต้องตื่นขึ้นมาเต็มตา

        นี่ไม่ใช่ห้องของเขา

        ตากลมมองไปรอบๆ อย่างฉงน ห้องโทนขาวดำแบบนี้คล้ายกับห้องของยุนกิก็จริง แต่นี่มันไม่รู้สึกคุ้นเลยสักนิด

        ที่นี่ที่ไหน?

        ร่างเพรียวค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมานั่ง และก็ต้องตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นสภาพของตัวเอง

        นี่ไม่ใช่ชุดของเขา

        ชุดที่เขาใส่ออกมาคือเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ ไม่ใช่เสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่งที่ตัวใหญ่จนปิดต้นขาได้แบบนี้

        นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย...

        “ตื่นแล้วเหรอครับ คุณนิติวิทยาศาสตร์คนสวย”

        ซอกจินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทุ้มดังมาจากอีกทาง เสียงทุ้มกังวานนั้นมันคุ้นเคยเสียจนเขาไม่กล้าหันไปมองตามต้นเสียง

        ไม่สิ มันต้องไม่ใช่คนที่เขาคิดสิ

        “จะไม่หันมามองกันจริงๆ เหรอครับ พี่นอนบนเตียงผมทั้งคืนเลยนะ พี่จิน”

        นั่นไง ชัดเลย

        ใช่เขาคนนั้นแน่ๆ

        ร่างบอบบางนับหนึ่งถึงสามในใจ ก่อนจะหันหน้าไปหาคนคนนั้น

        ใช่เขาจริงๆ ด้วย

        เขาที่คิดถึงมาตลอด

        จอนจองกุก...

        ร่างสูงในสภาพที่สวมแต่กางเกงยีนส์นั้นเดินมานั่งที่ข้างเตียงที่คนตัวเล็กกว่านั่งอยู่ การแต่งตัวของพวกเขามันช่างล่อแหลมจนร่างเพรียวนั้นอดระแวงไม่ได้

        เมื่อคืน...ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นใช่มั้ย

        แต่เขาก็ไม่ได้เจ็บตรงไหนนี่นา

        “พี่ไม่ต้องระแวงหรอกครับ ผมไม่ได้ทำอะไรพี่ แค่เปลี่ยนชุดให้เท่านั้นเอง” ร่างสูงยิ้มมุมปาก “แต่ก็เกือบเหมือนกัน พี่นี่เมาแล้วยังขี้ยั่วเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย J

        “อย่าพูดแบบนั้นน่า” เสียงหวานเอ่ยกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ”

        “เมื่อคืนผมเจอพี่จะเป็นลมอยู่ที่ผับหลังมอ ผมก็เลยช่วยพี่มา”

        อ้อ แสดงว่าคนที่รับเขาไว้เมื่อคืนก็คือจองกุกสินะ

        แม่ง ไม่น่าออกไปหาเรื่องเลย

        “เหรอ งั้น...ขอบใจนะที่ช่วยพี่ไว้” ซอกจินตอบพร้อมกับหลบตาร่างสูงไปทางอื่น ไม่ได้พร้อมสบตาคนที่อยู่ในความทรงจำมาตลอดหรอกนะ “เอ่อ เสื้อผ้าพี่อยู่ไหนเหรอ พี่ต้องกลับแล้ว”

        ฟึ่บ~

        เพียงร่างบอบบางนั้นทำท่าจะลุกจากเตียง จองกุกที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็พุ่งเข้ามากดร่างของคนพี่ไว้กับเตียงกว้างทันที ตาคมสบตาหวานที่มองมาอย่างตื่นๆ ด้วยสายตาเรียบนิ่ง

        “นะ นี่ จองกุก มะ มาจับพี่ทำไม ปล่อยนะ”

        “...”

        “นี่ ปล่อยสิ...”

        “จะหนีผมไปอีกแล้วเหรอครับ” และเสียงทุ้มที่เอ่ยกลับมา ก็ทำให้เสียงหวานเงียบไปทันที “หนีไปเรียนถึงฝรั่งเศสมาตั้งห้าปีแล้ว ยังจะหนีผมต่อไปอีกเหรอ”

        “...”

        “ไม่รู้จริงๆ เหรอว่ามันทรมานแค่ไหน ที่รู้ว่าพี่อยู่ที่ไหน ทำอะไร แต่ไปหาไม่ได้เพราะว่ากลัวพี่ยังโกรธผมอยู่”

        “...”

        “พอเจอพี่เมื่อวาน ผมดีใจมากเลยนะรู้มั้ย และความคิดแรกที่เข้ามาในหัว ก็คือผมจะไม่ปล่อยพี่ไปอีกแล้ว”

        “...”

        “ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับพี่มันเกินกว่าที่พี่จะให้อภัยผมแล้ว แต่ผมอยากจะขอโอกาสจากพี่อีกครั้งได้มั้ยครับ”

        “...”

        “ถึงพี่จะเคยให้โอกาสครั้งสุดท้ายกับผมแล้ว แต่ผมขอมันอีกครั้งได้มั้ยครับ”

        “...”

        “แล้วผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังอีกแล้ว”

        “...”

        “ผมรักพี่นะครับ รักมาตลอดเลย”

        “...แล้วพี่จะเชื่อนายได้ยังไง” เสียงหวานที่เงียบไปนานเอ่ยออกมาบ้าง “คราวที่แล้วนายก็พูดแบบนี้ แต่นายก็ไปกับคยองรี”

        “...”

        “แล้วนายจะให้พี่เชื่อนายได้ยังไง”

        “...นั่นสิ ผมพิสูจน์ให้พี่ไม่ได้เลยนี่นา” คนด้านบนถอนหายใจ “แต่พี่ให้โอกาสผมพิสูจน์ได้มั้ยครับ”

        “...”

        “พี่ยังไม่ต้องให้ใจผมก็ได้ แต่ให้ผมได้พิสูจน์เถอะนะ”

        “...”

        “ให้ผมได้แสดงว่าผมรักพี่ เหมือนที่พี่เคยให้กับพี่ได้มั้ยครับ”

        “...”

        “...”

        “...”

        ซอกจินเงียบไปนานจนทำให้ร่างสูงใจแป้ว แต่ในจังหวะที่กำลังจะปล่อยคนพี่ให้เป็นอิสระ เสียงหวานก็ตอบกลับมาก่อน

        “นายรู้อะไรมั้ย” ร่างเพรียวถอนหายใจ “หัวใจของพี่น่ะ พี่ไม่เคยเอาคืนกลับมาจากนายเลยนะ”

        “...”

        “จริงๆ พี่อยากติดต่อกับนายมานานแล้ว แต่พี่ละอายใจ พี่เป็นคนทิ้งนาย แถมยังบล็อกการติดต่อกับนายทุกทาง จะให้พี่กลับมาหานายมันก็คงไม่ได้หรอก”

        “...”

        “แต่ถ้าอยากได้โอกาสล่ะก็นะ...” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย “คราวนี้ต่อให้รักหรือไม่รักพี่จริงๆ ก็จะไม่ปล่อยไปแล้วนะ ^^

        “แปลว่า...”

        “หัวใจของพี่มันอยู่กับนายมาตลอดอยู่แล้ว ถ้าไม่อยากให้เอามันคืนจริงๆ ก็ดูแลมันดีๆ หน่อยแล้วกันนะ”

        “ขอบคุณครับ!” เสียงทุ้มรีบตอบก่อนจะดึงร่างเพรียวขึ้นมากอดด้วยความดีใจ “ถ้าคิดจะหนีกับเหมือนคราวที่แล้วก็จะไม่ปล่อยไปแล้วนะครับ”

        “อื้อ ไม่หนีหรอก นายก็อย่าหนีแล้วกัน”

        ทั้งคู่กอดตอบกันเนิ่นนาน ให้สมกับความรัก ความคิดถึงที่ต้องจากกันมาหลายต่อหลายครั้ง

        ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนมันเริ่มมาอย่างยุ่งเหยิงและทำให้เสียใจ เสียน้ำตา และเสียความรู้สึกกันมามากมายเหลือเกิน

        แต่สุดท้าย ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นมา มันก็สร้างความผูกพันที่เรียกว่าความรัก ผูกหัวใจของพวกเขาให้กลับมาอยู่ด้วยกันได้ทุกครั้งแหละนะ

 

- The End -

 

 --------------------------------------------------------------------

        จบง่ายไปมั้ยคะ 55555 ในที่สุด ลูกรักของเราเรื่องนี้ก็จบแล้ววววววว!!!! >o< ขอโทษนะคะที่หายไปนานเลย ช่วงนี้เราติดงานติดสอบ เลยไม่ได้มีเวลาเลย นี่เลยรีบแต่งตอนจบแล้วเอามาลงก่อนสอบค่ะ 555555 ก็แฮปปี้เอนดิ้งไปนะคะเรื่องนี้ ถึงเราจะโรคจิตชอบทำร้ายตัวละคร แต่เราก็ชอบให้จบแฮปปี้นะคะ 555555 ใจหายเหมือนกันเนอะ เราแต่งเรื่องนี้มาตั้งนาน แถมยังเป็นฟิควายเรื่องแรกของเราด้วยที่มันจบ 55555 ในตอนท้ายนี้เราก็ไม่มีอะไรจะบอกมาก นอกจากว่าขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ยังคอยติดตามและให้กำลังใจมาตลอดนะคะ เรื่องนี้จะมาถึงตอนจบไม่ได้เลยถ้าไม่ได้รับกำลังใจจากทุกคน ซึ่งเรื่องนี้มีข้อผิดพลาดเยอะมาก (เรื่องตัวละครเยอะหนึ่งเรื่องละ 55555) แต่ทุกคนก็ยังคอยให้กำลังใจไรท์มาตลอด ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ^o^ ยังไงก็ฝากนิยายเรื่องอื่นๆ ของเราด้วยนะคะ สำหรับสเปเชียลอาจจะมีหรือไม่มีแล้วแต่รีดเดอร์ต้องการค่ะ แต่ภาคต่อเราคิดว่าไม่น่ามีเพราะไม่ได้วาง 55555 ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะคะที่ติดตาม คอยคอมเม้น หรือชื่นชอบนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ^^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #518 JKJ9792 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 08:30
    ในที่สุดก็จบแล้วสินะคะ แฮปปี้เอนแบบนี้ชื่นใจขึ้นเยอะเลยค่ะ เรื่องนี้มีแต่เรื่องหนักๆทั้งนั้น 5555 เหตุการณ์ทุกอย่างมันก็มีที่มาที่ไปของมันแหละ เนอะ แต่สุดท้ายก็คลี่คลายออกมาได้ อย่างว่า คนทำกรรมก็ต้องชดใช้กรรม นัมจุนสู้ๆนะ จองกุกก็ดูแลหัวใจของซอกจินให้ดีๆ อย่าให้พี่จินเสียใจอีก รู้มั้ย
    #518
    0
  2. #508 AmampCharmolmard (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 15:06
    ชอบเรื่องนี้มากเลย มีหลายอารมณ์ แต่ดราม่ากนักมากกกก ทุกคู่เลยยย แต่งเรื่องสนุกๆหลายอารมณ์ คู่เดิม มาอีกเยอะๆเลยนะค่ะไรท์ //สู้ๆค่ะ //
    #508
    0
  3. #501 Jinpair (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 13:53
    ฮือจบแล้ว สนุกมากเลยค่ะ ขอบคุณทีไรท์แต่งฟิคสนุกๆให้อ่านน้าค้า
    #501
    0
  4. #500 Pei_Parita (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:10
    ตอนจบเป็นอะไรที่อบอุ่นมากTT "จะไม่ปล่อยไปเเล้วนะครับ" ไม่เขินเล๊ย-////- จริงจริ๊งง
    #500
    0
  5. #499 Kim_SeokJin1992 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:09
    จบแบบHappy มาก
    #499
    0
  6. #498 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:38
    //ปรบมือแปะๆ โอทสึคาเระซามะค่ะ!! ทำได้ดีมากเลย ในที่สุดทุกอย่างก็คลี่คลายและมีความสุขกันจริงๆซะที (อะเผื่อแแผ่ความสุขล่วงหน้าให้คู่ม่อนฮปไปด้วย) ตามมาตั้งแต่ตอนแรกก็รู้สึกว่ามากันไกลมากจริงๆค่ะ ความยุ่งเหยิงที่มองไม่เห็นปลายทางนี้ (ฮา) ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ออกมานะคะ เห็นไรต์มาโพสรุ่งสางตลอดเลย เพิ่งตื่นหรือยังไม่นอนคะนี่อยากรู้ 555555555
    ไว้เจอกันใหม่นะคะ แต่ตอนนี้เราดองฟิคอ่านไว้เยอะมาก แง
    #498
    0
  7. #497 xxStill (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:31
    อยากให้มีตอนพิเศษของแต่ละคู่จังค่ะ อยากรู้ชีวิตของแต่ละคนให้ 5 ปีที่ผ่านมาหรือต่อจากนี้อ่ะ ฮื่อ
    ปล. ตอนเห็นชื่อตอนมีคำว่าend นี่แอบบตกใจว่าจบแล้วหรอ แง้
    #497
    0
  8. #496 9ppp (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:56
    ต้องคิดถึงแน่ๆ ฮื่ออ
    #496
    0
  9. #494 Jung Tien-In (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:11
    5 ปีแล้วยังรักและรอแบบนี้กลับมาคบกันเนอะจองกุกคงไม่กล้าทำให้เสียใจแล้วล่ะ แทกิก็ไดคบกันสักทีเนอะ นัมจุนสู้ต่อไปนะ
    #494
    0
  10. #493 국진이 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:05
    ฮือออออ ไม่อยากให้จบเลยอะ TT
    #493
    0
  11. #492 minitis (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:15
    งื้ออออในที่สุดก็เข้าที่เข้าทาง รักกันนานๆนะ
    #492
    0
  12. #491 k_922 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:12
    เห็นคำว่า end นี่แบบห้ะ จบแล้วหรอออออ
    #491
    0
  13. #490 wrsrplp (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:03
    จบแบบแฮปปี้มากๆ ขอบคุณไรท์นะ เป็นกำลังใจนะคะ
    #490
    0
  14. #489 AtAllJin&#8203; (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:54
    จบแล้วแบบแฮปปี้มากๆค่ะ อยู่ด้วยกันมานานมาก ติดตามมาจนสุดท้ายเขาก้อกลับมารักกัน ขอบคุณ​ไรท์ด้วยนะคะ
    #489
    0