Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 4 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    24 มิ.ย. 59

บทที่ 3

         10.43 am ห้างสรรพสินค้า

         ร่างเพรียวในชุดลำลองก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะเงยหน้ากวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อหาใครบางคนที่นัดเขามาที่นี่ นี่ก็เลทมาสิบกว่านาทีแล้วนะ ทำไมยังไม่มาอีก

         ถ้าเด็กนั่นลืม ต่อให้ไม่สนิทกันมากเขาก็จะด่าให้ อุตส่าห์สละเวลาพักผ่อนมาเลยนะ = =

         “พี่จิน รอนานมั้ย ^o^” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทักขึ้นพร้อมกับร่างสูงของแทฮยองที่วิ่งเข้ามาหา “ขอโทษนะครับ พอดีรถมันติดน่ะ”

         “ไม่เป็นไรๆ พี่ก็มารอไม่นานหรอก แค่ประมาณ... ครึ่งชั่วโมงเอง” ซอกจินตอบนิ่งๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องหน้าเสีย “ล้อเล่นน่ะ พี่รอมาแค่สิบนาทีเอง ^^

         “โหพี่ ตกใจหมดเลย ผมนึกว่าผมนัดพี่มารอเก้อแล้วซะอีก แต่ยังไงก็ขอโทษนะครับที่ให้พี่รอตั้งสิบนาที”

         “ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายจะซื้ออะไรล่ะ ถึงต้องให้พี่มาช่วยเลือก” เสียงหวานถามก่อนที่ทั้งคู่จะออกเดินพร้อมๆ กัน วันนี้เป็นวันที่รุ่นน้องตัวสูงนัดเขาให้มาช่วยเลือกของเพื่อจะเอาไปฝากคนคนหนึ่ง ซอกจินก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเดือนบริหารต้องให้เขามาช่วยแต่ถ้ารุ่นน้องต้องการ มันก็เป็นหน้าที่ของรุ่นพี่อย่างเขาที่ต้องให้ความช่วยเหลือ

         “ผมอยากซื้อหนังสือให้น้องสาวนะครับ แล้วผมก็เห็นว่าพี่ชอบอ่านหนังสือ ก็เลยอยากให้มาช่วยเลือกน่ะครับ”

         “โห เลือกให้เด็กผู้หญิงด้วย แล้วพี่จะเดาใจถูกมั้ยเนี่ย” คนหน้าหวานหัวเราะเบาๆ “น้องนายชอบหนังสือแนวไหนล่ะ”

         “เอ่อ ไม่รู้สิ นิยายรักมั้งครับ” เดือนผิวเข้มตอบอย่างไม่มั่นใจ ทำเอารุ่นพี่ถึงกับหันมองด้วยความสงสัย

         จะมาซื้อของให้น้อง แต่ไม่รู้ว่าน้องตัวเองชอบอะไรเนี่ยนะ

         “นี่เป็นพี่น้องกันใช่มั้ยเนี่ย -0-

         “โหพี่ ไม่ใช่น้องแท้ๆ ของผมสักหน่อย ผมก็ไม่รู้หรอก”

         “นายนี่จริงๆ เลยนะ จะซื้อของให้เขาแท้ๆ แต่ดันไม่เก็บรายละเอียดอะไรมาเลย เกิดฉันเลือกไม่ถูกใจน้องนายจะทำยังไง”

         “เด็กผู้หญิงก็คงชอบนิยายรักนั่นแหละครับพี่ เอางี้ พี่ก็เลือกตามที่พี่ชอบมาสองสามเล่มเลยครับ น้องผมคงชอบหมดแหละ”

         คนเป็นพี่ขมวดคิ้วก่อนจะส่ายหน้าในความไม่ใส่ใจของแทฮยองแล้วเดินเข้าไปในร้านหนังสือ เขาไม่รู้นะว่าผู้ชายส่วนใหญ่เป็นแบบนี้หรือเปล่า แต่ถ้าส่วนใหญ่เป็นแบบนี้จริงๆ เขาก็คงจะเป็นผู้ชายที่แปลกประหลาดกว่าคนอื่น

         เขาแค่รู้สึกว่าการทำอะไรให้ใคร เราต้องใส่ใจความชอบของเขาด้วยเท่านั้นเอง

         แทฮยองมองตามเดือนหน้าหวานที่ทำหน้าบึ้งใส่เขาและเดินหนีเข้าไปในร้านอย่างเอ็นดู เขารู้ว่าพี่จินใส่ใจคนอื่นมาก คงจะไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่เขาพูดจาแบบนั้น

         แต่ทำไงได้ล่ะ ก็น้องสาวที่ว่านั่นไม่มีจริงสักหน่อย

         เขาก็แค่อยากมาเที่ยวกับรุ่นพี่หน้าหวาน เลยเอาเหตุผลนี้มาอ้างก็เท่านั้นเอง J

         รู้แล้วอย่าไปบอกพี่จินนะ ไม่งั้นเขาคงโดนโกรธแน่ๆ ^_^

         แต่ตอนนี้ถ้าเขาไม่รีบตามเข้าไปในร้าน เดือนหน้าหวานได้โกรธเขาจริงๆ แน่

         เมื่อคิดอย่างนั้น ร่างสูงก็เดินเข้าไปในร้านหนังสือทันที ขายาวก้าวอย่างช้าๆ พร้อมกับตาคมที่สอดส่องไปที่ทางเดินระหว่างชั้นหนังสือแต่ละชั้นเพื่อหาตัวรุ่นพี่หน้าหวาน

         และภาพตรงหน้า ก็ทำให้เขาถึงกับชะงัก

         ร่างเพรียวของซอกจินในชุดเสื้อเชิ้ตคอปกสีชมพูตัวใหญ่ที่พับแขนไว้ที่ข้อศอกเพื่อความทะมัดทะแมงกับกางเกงยีนส์ขายาวขาดๆ สีดำกำลังยืนดูนิยายเล่มหนาในมือด้วยความสนใจ ดวงตาหวานเป็นประกายกำลังกวาดสายตาอ่านปกหลังของหนังสือ ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มสวยจะยิ้มออกมาบางๆ อย่างพอใจกับนิยายเรื่องนั้น

         แทฮยองได้แต่นิ่งงัน มองภาพนั้นอย่างเลื่อนลอย เจ้าของผมสีสว่างที่มีรอยยิ้มน่ารักๆ ประดับอยู่บนใบหน้าสวยพร้อมกับแววตาที่แสดงความสนใจออกมาอย่างชัดเจนเหมือนเด็กๆ ที่พอใจกับของเล่นตรงหน้านั้นสะกดสายตาของเดือนบริหารที่ไม่เคยเห็นร่างเพรียวในมุมนี้ได้อยู่หมัด

         สมแล้ว ที่เดือนปีสามคนนี้จะได้ฉายาว่าเทพบุตรของคณะวิทยาศาสตร์

         เพราะพี่ซอกจินของเขาดูดีมากจริงๆ

         และถ้าใครหลายๆ คนได้เห็นภาพนี้เหมือนเขา ก็คงจะคิดเหมือนกัน

         ว่าเดือนหน้าหวานคนนี้น่ารักและน่าทะนุถนอมมาก

         เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเด็กที่ชื่อจองกุกนั่นถึงกล้าคิดร้ายกับร่างเพรียวได้ เพราะสำหรับเขาแล้ว รุ่นพี่หน้าหวานคนนี้ดูน่าปกป้องมากกว่าน่าทำร้ายเยอะเลย

         “อ้าว แทฮยอง มาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ” เสียงหวานทักขึ้นทำเอาแทฮยองตื่นจากความคิด ซอกจินที่ละสายตาออกจากหนังสือมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้กำลังมองหน้ารุ่นน้องพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย ร่างสูงได้แต่ยิ้มแห้งๆ ในใจคิดว่าคนเป็นพี่ต้องจับได้แล้วแน่ๆ ว่าเขาแอบมองอยู่ (มองแบบแกนี่ไม่ได้เรียกว่าแอบแล้วแทแท -0- : Chocobanana)

         อ่า จะแก้ตัวยังไงดีล่ะ พี่จินคงไม่ชอบแน่ๆ ที่เขามายืนจ้องแบบนี้

         แต่ยังไม่ทันเดือนคนหล่อจะได้พูดอะไร ร่างเพรียวก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก ก่อนที่มือบางจะเก็บหนังสือในมือเข้าชั้นเหมือนเดิมแล้วหยิบตะกร้าใส่หนังสือที่วางไว้บนพื้นเข้ามาหาเขา

         “จริงสิ พี่เลือกนิยายไว้ให้แล้วนะ ไม่รู้ว่าน้องสาวนายจะชอบหรือเปล่าเพราะพี่ก็ไม่ได้อ่านนิยายแนวๆ นี้เหมือนกัน” ซอกจินว่าพลางยื่นตะกร้าที่มีนิยายรักวัยรุ่นอยู่สามเล่มให้แทฮยอง มือใหญ่รับตะกร้าจากร่างเพรียวก่อนจะส่งยิ้มให้คนพี่

         “ไม่เอาแล้วล่ะครับพี่จิน เมื่อกี้น้องผมโทรมาบอกว่าอยากได้อย่างอื่นแทน เดี๋ยวจะมาเลือกกับผมเองวันหลัง”

         “อ้าว จริงเหรอ โห อย่างนี้พี่ก็เสียเวลานอนไปฟรีๆ เลยน่ะสิ” คนหน้าหวานบ่นอุบอิบอย่างไม่จริงจัง แทฮยองได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่คนเป็นพี่จะจับได้ว่าเขาโกหก

         “ผมขอโทษนะครับ ^^;; ว่าแต่ เมื่อกี้ผมเห็นพี่ยืนอ่านอะไรอยู่ ท่าทางพี่สนใจมันมากเลยนะครับ”

         “อ่อ เรื่องนี้น่ะหรอ” ร่างเพรียวเดินไปหยิบนิยายเล่มหนาที่ตัวเองดูอยู่เมื่อครู่มาให้รุ่นน้องที่ตัวสูงกว่าดู “มันได้ทำเป็นหนังด้วยนะ พี่เริ่มสนใจมันตอนเห็นทีเซอร์ของหนังนี่แหละ ตามหาหนังสืออยู่ตั้งนาน เพิ่งมาเจอที่ร้านนี้แหละ”

         “แล้วทำไมพี่ไม่ไปดูหนังเอาล่ะครับ ผมว่ามันน่าจะเห็นภาพมากกว่านะ”

         “พี่ชอบเห็นภาพจากการอ่านมากกว่าการดูน่ะ” คนเป็นพี่เอ่ยพร้อมกับยิ้มบางๆ “พี่ว่าการที่เราอ่านแล้วจินตนาการเองมันทำให้เราเข้าใจเนื้อเรื่องได้มากกว่าการที่เราดูจากสิ่งที่เขาอ่านแล้วถ่ายทอดมาให้เรานะ”

         โห ลึกซึ้ง -0-

         แทฮยองมองร่างเพรียวที่ยังคงยิ้มบางๆ ให้กับหนังสือในมือของตัวเองแล้วอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ นิสัยและความคิดหลายๆ อย่างของคนเป็นพี่เป็นสิ่งที่ทำให้เขาชอบซอกจิน

         นิสัยของพวกเขาเข้ากันได้

         พี่จินรักความสงบ เขาก็ไม่ชอบความวุ่นวาย

         พี่จินไม่ชอบมีปัญหา เขาก็พร้อมจะปกป้องรุ่นพี่ของเขา

         พี่จินชอบอ่านหนังสือมากกว่าดูหนัง เขาก็เกลียดเสียงดังๆ ในโรงหนัง

         ถึงเขาจะร้อนเหมือนไฟ พี่จินที่มีเหตุผลและใจเย็นก็เหมือนน้ำที่คอยปลอบประโลมให้เขาเย็นลงได้ทันที

         และอีกหลายๆ อย่างที่เขารู้สึกหลังจากตามจีบร่างเพรียวมาตั้งแต่ปีหนึ่ง เพราะท่าทางเหมือนเด็กแต่เข้มแข็งและมีเหตุผลอย่างน่าเหลือเชื่อนี่แหละที่ทำให้ร่างสูงอยากจะใช้ชีวิตกับคนเป็นพี่ไปตลอดชีวิต

         ก็ต้องมาดูที่คนหน้าหวานแล้วล่ะ ว่าจะเปิดใจให้เขาเมื่อไหร่

         “พี่อยากได้เล่มนี้เหรอ” เสียงทุ้มถามขึ้นหลังจากที่มองคนหน้าหวานอยู่นาน ซอกจินหันมามองใบหน้าหล่อก่อนจะส่งยิ้มให้รุ่นน้อง

         “ก็อยากได้นะ แต่ไว้ก่อนแล้วกัน พี่ไม่ได้เตรียมเงินมาซื้อหนังสือเลย” ร่างเพรียวพูดติดตลกก่อนจะเอาหนังสือไปเก็บไว้ที่เดิม “ไปกันเถอะ พี่เริ่มหิวแล้วอ่ะ จะเที่ยงแล้วด้วย ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

         พูดจบเดือนหน้าหวานก็เดินนำออกไป ซอกจินคิดในใจอย่างเสียดายเล็กน้อย เขาเป็นคนไม่ชอบพกเงินติดตัวมาเยอะๆ ตอนแรกก็คิดแค่ว่ามาช่วยรุ่นน้องเลือกของ อาจจะมีกินข้าวกลางวันด้วยกันนิดหน่อยแล้วก็กลับ ไม่ได้เตรียมเงินมาซื้อของอย่างอื่นเลย

         แต่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาค่อยมาซื้อก็ได้ ยังไงทุกวันอาทิตย์เขาจะต้องซื้อของไว้ทำอาหารที่คอนโดอยู่แล้ว

         “พี่จิน รอด้วยสิ” เสียงทุ้มเรียกคนหน้าหวานทำให้คนเป็นพี่หันไปมอง ร่างสูงวิ่งเข้ามาหาซอกจินแล้วส่งยิ้มร่าเริงมาให้ “ไม่รอคนซื้อของเลย L

         “อ้าว ไหนว่าน้องนายไม่เอาหนังสือแล้วไง”

         “ก็ใช่ แต่ผมซื้อนี่มาต่างหาก” พูดจบก็ยื่นถุงให้คนเป็นพี่ ร่างเพรียวได้แต่ทำหน้างง ก่อนจะรับถุงมาจากแทฮยองแล้วเปิดดู

         และสิ่งของที่อยู่ข้างใน ทำให้ซอกจินต้องเงยหน้ามองรุ่นน้องทันที

         “แทฮยอง นี่มัน...”

         “ใช่ครับ นิยายที่พี่อยากได้ไง” ร่างสูงก็ยังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน “ผมให้พี่”

         “นายจะบ้าเหรอ นิยายแปลมันแพงมากเลยนะ ยิ่งเล่มนี้ยิ่งแพงไปใหญ่เลย เดี๋ยววันจันทร์พี่เอาเงินค่าหนังสือมาให้”

         “ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ ผมอยากให้พี่จริงๆ”

         “แต่แทฮยอง เรายังหาเงินกันเองไม่ได้นะ นายจะเอาเงินมาซื้อของให้คนอื่นแบบนี้ไม่ได้”

         “เอาน่าพี่ พี่ก็รู้ว่าบ้านผมรวย” แทฮยองยังคงพูดเหมือนไม่เดือดร้อนอะไรมากมาย “อีกอย่าง พี่ก็ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย พี่เป็นอะไรสำหรับผม พี่รู้ดี”

         “แทฮยอง...” ร่างเพรียวถอนหายใจ “พี่ว่าเราเคยคุยกันหลายรอบแล้วนะ”

         “ถือซะว่าเป็นของขอบคุณที่พี่มาในวันนี้ก็แล้วกันนะครับ” ร่างสูงพูดขัดแล้วส่งยิ้มกลับมาให้ “รับไว้เถอะนะครับ ไม่งั้นน้องชายคนนี้คงเสียใจแย่เลย ^^

         “...โอเคๆ” ซอกจินถอนหายใจอีกครั้ง “แต่นายต้องให้พี่เลี้ยงข้าวกลางวันเป็นการตอบแทนสำหรับนิยายเล่มนี้”

         “พี่จิน...”

         “ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนั้นเลย ถ้านายไม่ยอมให้พี่เลี้ยงข้าว ก็เอานิยายเล่มนี้คืนไปเลย” ไม่พูดเปล่า ยังยื่นหนังสือคืนกลับไปให้เดือนบริหารจนคนอายุอ่อนกว่าต้องยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้

         “โอเคครับ โอเค ผมยอมแล้ว”

         “ดีมาก” ซอกจินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ โดยไม่สนใจหน้าหงิกๆ ของรุ่นน้องเลย “งั้นเราจะกินอะไรกันดี”

         “เฮ้อ แล้วแต่คนเลี้ยงเลยแล้วกันครับ”

         “พี่ก็นึกไม่ออกแฮะ งั้นเดินๆ ดูกันก่อนแล้วกันเนอะ ^o^

         “ครับๆ” คนเป็นน้องได้แต่ตอบรับแล้วเดินตามรุ่นพี่ไป ในหัวมีแต่ประโยคที่ซอกจินพูดไว้วนอยู่หลายๆ ครั้ง

         พี่ว่าเราเคยคุยกันหลายรอบแล้วนะ

         ใช่ครับ เราคุยกันหลายรอบแล้วว่าพี่ให้ผมได้แค่พี่น้อง

         แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก

         ผมจะทำให้พี่เปิดใจให้ผมให้ได้

 

         สุดท้ายเขาก็มาจบกันที่ร้านฟาสต์ฟู้ด หลังจากรับอาหารมาเรียบร้อยทั้งคู่ก็มาจับจองที่นั่งกันแล้วเริ่มลงมือทานในส่วนของตัวเอง

         “จริงๆ เรายังมีเวลาเลือกกันนะว่าจะกินอะไร ทั้งพี่ทั้งนายก็ไม่ได้รีบไปไหนกันสักหน่อย” ซอกจินเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังกัดแฮมเบอร์เกอร์ในมือ ร่างสูงหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินคนพี่พูดแบบนั้นก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป

         “ฟาสต์ฟู้ดแบบนี้แหละดีแล้ว ขืนไปร้านอื่นแล้วสั่งมาเยอะๆ เงินพี่ไม่พอแน่ ผมกินจุนะบอกเลย”

         “รู้ได้ไง นายก็รู้นี่ว่าบ้านพี่รวย” ร่างเพรียวเอาคำพูดของคนน้องมาพูดบ้าง ทำเอาแทฮยองถึงกับหันขวับมามองหน้าคนพี่ทันที

         “นี่พี่เอาคำพูดผมมาล้อเลียนเหรอ”

         “ก็ไม่รู้สินะ” ซอกจินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางนั้นทำเอารุ่นน้องอยากจะยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มป่องๆ ของคนพี่ทั้งสองข้างนั่นให้หายหมั่นเขี้ยว

         “พี่จำวันแรกที่เราเจอกันได้มั้ย” แทฮยองถามขึ้น ร่างเพรียวนึกไปสักพักก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

         “ที่นายผิดคิวตอนซ้อมจนลงไปนั่งขาแพลงกับพื้นเวทีน่ะนะ”

         “โหพี่ อย่าหัวเราะสิ คนเราก็มีผิดพลาดกันได้น่า” ร่างสูงทำหน้ามุ่ย ทำเอารุ่นพี่หัวเราะออกมายิ่งกว่าเดิม ก็ในวันนั้นมันตลกจริงๆ นี่นา

         พวกเขาเจอกันวันแรกในวันซ้อมใหญ่ของงานประกวดเดือนมหาวิทยาลัยตอนแทฮยองอยู่ปีหนึ่ง

         ในการประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัยนั้น จะต้องมีโชว์เปิดงานซึ่งเป็นโชว์ที่ดาวและเดือนของแต่ละคณะจะมาแสดงร่วมกัน

         แต่เจ้าเด็กผิวเข้มนี่สิ ดันพลาดท่าผิดคิว ไปชนกับเดือนคณะอื่นจนล้มลงไปกองกับพื้น นั่งขาแพลงอยู่อย่างนั้น

         “แต่เหตุการณ์นั้นก็ทำให้ผมประทับใจพี่มากเลยนะ ขนาดคนที่ผมเดินชนเขายังไม่กล้าเข้ามาช่วยแล้ว”

         “รุ่นพี่คนไหนปล่อยให้นายนั่งอยู่อย่างนั้นได้ก็บ้าแล้ว แค่บังเอิญพี่อยู่ใกล้นายที่สุดในตอนนั้นมากกว่า”

         ใช่แล้ว คนที่ช่วยเขาก็คือรุ่นพี่หน้าหวานคนนี้นี่แหละ

         ซอกจินที่ตอนนั้นเป็นเดือนปีสองของคณะวิทย์และพาน้องที่เป็นดาวและเดือนของคณะตัวเองมาซ้อมก็รีบเข้าไปช่วยร่างสูงทันที ทั้งช่วยปฐมพยาบาลและโทรตามรุ่นพี่เดือนคณะปีสองของเขาที่ไปถามงานจากอาจารย์คุมงานมาให้

         เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้แทฮยองเริ่มสนใจในตัวของซอกจินขึ้นมา

         เขารู้สึกขอบคุณที่ตัวเองดันหน้ามึนเดินผิดคิวขึ้นมาทันที ถึงแม้นั่นจะทำให้เขาโดนรุ่นพี่บ่นนิดหน่อยเพราะต้องสละสิทธิ์การประกวดเดือนมหาวิทยาลัยเนื่องจากขาหายไม่ทันก็ตาม

         แต่นั่นก็ทำให้เขาเจอกับซอกจิน

         “ก็นั่นแหละครับ แต่พี่เท่มากเลยนะ ตอนเข้ามาช่วยผมน่ะ ผมจำได้ว่าตอนนั้นพี่ตัวเล็กกว่านี้อีกนะ ไม่รู้ว่าพยุงผมไหวได้ยังไง”

         “ทำอย่างกับนายในตอนนั้นตัวใหญ่กว่าพี่นักล่ะ ไม่รู้ว่าเด็กเดี๋ยวนี้มันโตไวหรือยังไง นายถึงได้สูงกว่าพี่แล้วแบบนี้” ร่างเพรียวบ่นงุ้งงิ้งทำเอารุ่นน้องหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

         “พี่ก็ตัวใหญ่ขึ้นนะ ไม่เชื่อก็ดูแก้มตัวเองสิ ^o^

         “เด็กนี่ นายจะบอกว่าพี่อ้วนขึ้นใช่มั้ย” ซอกจินหันไปหารุ่นน้องอย่างเอาเรื่อง ร่างสูงหัวเราะออกมาดังกว่าเดิมเมื่อเห็นท่าทางหงุดหงิดของรุ่นพี่

         “ก็อ้วนขึ้นจริงๆ นี่ครับ ^o^ แต่แบบนี้แหละ ผมว่ากำลังดีเลย”

         “พี่อ้วนขึ้นนะ มันดีตรงไหนล่ะ -0-

         “ก็มันไม่ได้น่าเกลียดนี่พี่ ผมว่าพี่มีเนื้อมีหนังบ้างแบบนี้แหละดีแล้ว กำลังน่ารักเลย” แทฮยองชมอีกคนด้วยรอยยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน คนพี่ที่กำลังเครียดเรื่องน้ำหนักถึงกับชะงักแล้วหันมามองคนที่ชมตัวเองทันที สายตาของรุ่นน้องที่มองมาทำเอาซอกจินถึงกับทำตัวไม่ถูก

         “ระ รีบกินไปเลย”

         “ครับๆ ^o^” ร่างสูงยิ้มเอ็นดูในท่าทีของคนเป็นพี่ แต่ก็ตัดสินใจไม่ล้อซอกจินแล้วลงมือจัดการกับอาหารของตัวเองต่อ

 

         เมื่อกินเสร็จ พวกเขาก็เดินเที่ยวกันในห้างกันต่อ

         “เราจะกลับกันกี่โมง” ร่างเพรียวถามขึ้นพร้อมกับมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง จะบ่ายสองแล้วเหรอเนี่ย

         วันนี้เขาใช้เวลากับคนตัวสูงนี่นานเหมือนกันนะ

         “แล้วแต่พี่อ่ะ พี่กลับเมื่อไหร่ผมก็กลับเมื่อนั้นแหละ”

         “งั้นเดี๋ยวกลับกันเลยก็ได้เนอะ เราออกมานานแล้ว จะได้มีเวลาไปทำงานและการบ้านด้วย”

         “แล้วแต่เลยครับพี่ ^^” ร่างสูงส่งยิ้มให้คนหน้าหวาน

         “แล้วนายมายังไง เอารถมาเองหรือเปล่า”

         “เอามาเองครับ ทำไมเหรอ ถ้าผมไม่ได้เอารถมาพี่จะไปส่งผมเหรอ” ถามด้วยสีหน้าทะเล้นจนร่างเพรียวต้องกลอกตาใส่เบาๆ

         “ตอนแรกก็คิดอย่างนั้นแหละ แต่พอเห็นสีหน้านายแบบนี้ก็เปลี่ยนใจแล้ว - - โอ๊ะ นั่นอะไรอ่ะ” ร่างเพรียวมองผ่านไหล่ของรุ่นน้องไปทางด้านหลัง แทฮยองหันไปมองตาม ก็พบกับบูทงานบางอย่างที่จัดอยู่กลางห้าง ด้านหน้ามีป้ายขนาดใหญ่เขียนติดเอาไว้

         “เทศกาลสัตว์เลี้ยง” แทฮยองอ่านออกเสียงป้ายที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันไปมองรุ่นพี่หน้าหวานที่กำลังมองงานนั้นอย่างสนใจ “พี่อยากเข้าไปดูมั้ยครับ”

         “อื้อ พี่อยากได้สัตว์ไปเลี้ยงที่คอนโดพอดีเลย”

         “ไหนว่าเอาเงินมาน้อยไงครับ”

         “ก็ถ้าจะซื้อนิยายเล่มที่นายให้มาก็คงไม่พอ แต่กับสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ คงจะพออยู่” ซอกจินพูดด้วยสีหน้าครุ่นคิด “นายกลับก่อนก็ได้นะ พี่ว่าจะดูอะไรในงานนี้อีกสักพักใหญ่เลย”

         “เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนด้วยก็ได้ ผมไม่ได้รีบไปไหนอยู่แล้ว” คนผิวเข้มรีบตอบทันที แหงล่ะ ใครจะทิ้งโอกาสที่จะได้อยู่กับรุ่นพี่หน้าหวานไปล่ะ

         “แล้วนายไม่มีการบ้านที่ต้องเคลียร์เหรอ”

         “มีครับ แต่อยู่กับพี่ก่อนดีกว่า เผื่อผมจะได้สัตว์เลี้ยงไปด้วยไง ^^

         “อ่ะๆ ตามใจๆ” เมื่อรู้ว่าขัดรุ่นน้องไม่ได้ เดือนหน้าหวานก็เดินนำเดือนผิวเข้มเข้าไปในส่วนพื้นที่จัดงานทันที สายตาเป็นประกายของคนเป็นพี่ทำเอาแทฮยองอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

         มองมุมไหน พี่จินของเขาก็เหมือนเด็กน้อย

         ร่างเพรียวเข้าไปดูสุนัขกรงนั้นทีกรงนี้ที แต่ถึงจะอยากได้สุนัขตัวนั้นมาเลี้ยงแค่ไหน ซอกจินก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเสียดาย เพราะนอกจากจะเตรียมเงินมาไม่พอแล้ว การเลี้ยงสุนัขหรือแมวก็ผิดกฎของคอนโดเขาด้วย

         ต้องหาสัตว์ตัวเล็กๆ ที่ไม่ส่งเสียงดังและไม่วุ่นวายไปเลี้ยง

         และตอนนั้น ดวงตาหวานก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง

         กระต่ายน้อย

         ร่างเพรียวเดินเข้าไปดูกระต่ายหลากหลายสายพันธุ์ที่แยกกรงไว้อย่างดีทันที เดือนหน้าสวยมองเจ้าตัวเล็กขนปุยตรงหน้าอย่างสนใจ ก่อนที่ลูกกระต่ายหูตกที่มีชื่อเรียกว่าฮอลแลนด์ลอปตัวสีขาวก็สะดุดตาซอกจินทันที

         จากนั้น ภาพบางอย่างก็เข้ามาในหัว

 

         พี่จิน เดี๋ยวนี้พี่ชักจะสนใจไอ้เจ้าหูตกนี่มากกว่าผมแล้วนะเสียงทุ้มที่โวยวายอยู่ด้านหลังทำเอาซอกจินที่กำลังอุ้มฮอลแลนด์ลอปตัวน้อยสีขาวหัวเราะออกมาเบาๆ

         โวยวายเป็นเด็กๆ ไปได้น่าจองกุก วันนี้พี่ก็ไปดูหนังกับนายมาทั้งวันแล้วนะ เพิ่งจะได้มาเล่นกับจังกูเนี่ย

         แต่ช่วงก่อนหน้านี้พี่ก็เอาแต่อยู่กับจังกู ไม่สนใจผมเลยสักนิดร่างสูงเบะปากเรียกเสียงหัวเราะจากคนหน้าหวานให้ดังกว่าเดิมอีก ร่างเพรียวก้มลงปล่อยจังกูออกจากอ้อมแขนก่อนจะลุกขึ้นเตรียมอาหารใส่จานไว้ให้กระต่ายตัวน้อย

         นายก็รู้นี่ว่ากระต่ายน่ะบอบบางจะตาย เราต้องคอยดูแลตลอดเวลานะ น้องจะได้อยู่กับเรานานๆ

         ‘ผมก็เป็นกระต่าย 0.0’

         ‘นายมันกระต่ายยักษ์เถอะเด็กน้อย แข็งแกร่งจนไม่มีใครทำอะไรได้แล้ว

         พูดแบบนี้ผมเสียใจนะพูดจบก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทางจนคนหน้าหวานที่หันไปมองถึงกับหัวเราะออกมาอีกครั้ง ก่อนที่ซอกจินจะหันไปสนใจกับอาหารของจังกูต่อ

         แต่ก็ต้องสะดุ้งจนแทบหยุดหายใจเมื่อแขนแข็งแรงตามแบบของคนที่ชอบออกกำลังกายค่อยๆ โอบรัดเอวคอดของตัวเองอย่างแผ่วเบา

         กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยและไออุ่นจากร่างกายแกร่งที่แนบชิดอยู่ทางด้านหลังทำเอาร่างเพรียวถึงกับใจสั่น พยายามควบคุมเสียงของตัวเองแล้วเอ่ยออกไป

         ทะ ทำอะไรของนายเนี่ย

         ‘เรียกร้องความสนใจจากแม่จังกู J

         ‘แม่อะไรล่ะ พี่เป็นผู้ชายนะ แล้วก็ปล่อยเลย ไม่งั้นพี่จะเอาหญ้ากระต่ายยัดปากนาย -0-’

         ‘เอาสิ ถ้าพี่ทำทันนะทันใดนั้น ซอกจินก็ถูกจับหันไปหาร่างสูงทันที แต่ถ้าพี่ทำไม่ทัน ผมจะกินพี่แทน

         ‘อ๊ะ เดี๋ยวสิจองกุก...

 

         “พี่จิน”

         “...”

         “พี่จิน!!” เสียงทุ้มและมือหนาที่แตะลงบนไหล่ทำเอาร่างเพรียวตื่นจากความคิด ซอกจินกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะเงยหน้ามองแทฮยองที่ยืนอยู่ข้างๆ

         “มะ มีอะไรเหรอ”

         “ก็พี่อ่ะ นั่งจ้องกระต่ายนิ่งเลย ใครเรียกก็ไม่ตอบ ผมกับคุณเจ้าของร้านเป็นห่วงแย่ นึกว่าพี่เป็นอะไร” ร่างสูงพูดพลางพยักพเยิดไปทางหญิงสาวเจ้าของร้านที่พยักหน้าเห็นด้วย คนหน้าหวานส่งยิ้มแห้งๆ ให้เจ้าหล่อนก่อนจะเอ่ยออกมา

         “ขอโทษทีครับ พอดีผมเห็นน้องแล้วนึกถึงเรื่องเก่าๆ ขึ้นมา ^^;; ว่าแต่ ฮอลแลนด์ลอปสีขาวนี่ตัวเท่าไหร่เหรอครับ”

         “ตามป้ายเลยค่ะ ^^ น้องเคยเลี้ยงกระต่ายมาแล้วใช่มั้ยคะ”

         “ครับ เคยเลี้ยง แต่ก็นานมากแล้ว” ใช่แล้ว ตั้งแต่เลิกกับจองกุกเขาก็ไม่ได้เลี้ยงมันอีกเลย

         เพราะจังกูจากเขาไปในวันเดียวกับที่เขาสองคนเลิกกัน

         “อ่า งั้นเดี๋ยวถ้าน้องตัดสินใจซื้อ เดี๋ยวพี่จะให้คู่มือการเลี้ยงไปด้วยนะคะ”

         “ขอบคุณนะครับ งั้นผมเอาตัวสีขาวนี่แหละ”

         “พี่จิน ไวไปป่ะเนี่ย” แทฮยองอดไม่ได้ที่จะถามออกมา บทจะตัดสินใจไวก็ไวเกินไปนะ -0-

         “พี่ถูกชะตากับมันน่ะ” ร่างเพรียวยิ้มออกมาตอนมองกระต่ายน้อยที่ตัวเองเลือก “ถึงตัวนี้จะขนฟูกว่า แต่มันหน้าตาคล้ายกับตัวที่พี่เคยเลี้ยงเลยนะ”

         “พี่คงรักกระต่ายตัวนั้นมากเลยนะครับ”

         “ก็คงงั้นแหละ” ซอกจินตอบแค่นั้น ก่อนจ่ายเงินและรับกรงกระต่ายมา จากนั้นทั้งคู่ก็พากันเดินออกมาจากงาน

         “แล้วพี่จะตั้งชื่อมันว่าอะไรล่ะ”

         “อืม...” ร่างเพรียวทำหน้าครุ่นคิด “ชื่อว่าเจ ดีมั้ย”

         “เจ? ทำไมถึงเป็นชื่อนี้ล่ะครับ”

         “มันเป็นตัวอักษรแรกของชื่อกระต่ายตัวเก่าน่ะ แถมยังเป็นตัวอักษรที่มีในชื่อพี่ด้วย” ดวงตาหวานฉายแววเศร้าออกมาเล็กน้อย แต่เพียงพริบตาเดียว ความเศร้านั้นก็หายไป “เราควรจะกลับกันได้แล้วนะ”

         “อ่า นั่นสินะครับ” แทฮยองตอบรับ “ให้ผมไปส่งพี่ที่รถมั้ย”

         “ไม่เป็นไรๆ พี่จอดรถไว้ไม่ไกลน่ะ เดินไปได้อยู่แล้ว” ซอกจินส่งยิ้มให้รุ่นน้องของตัวเอง “ยังไงก็ขับรถกลับดีๆ นะ แล้วก็ขอบใจเรื่องหนังสืออีกครั้งนะ ^^

         “ครับ ผมก็ขอบคุณที่พี่มานะครับ”

         ร่ำลากันอยู่สักพักก็เดินแยกกันไปคนละทาง รอยยิ้มบนใบหน้าคมเปลี่ยนไปทันทีที่เดินห่างออกมาจากรุ่นพี่หน้าหวาน

         คิดว่าเขาดูไม่ออกสินะ

         ซอกจินไม่รู้ตัวแน่ๆ ว่าสายตาตอนที่เขานิ่งไปในร้านตอนมองกระต่ายตัวนั้นมันเศร้าแค่ไหน

         ร่างสูงเชื่อว่าเรื่องมันคงไม่ใช่แค่กระต่ายตัวเก่าตายจากไปหรอก แต่มันคงจะเกี่ยวข้องกับเด็กที่ชื่อจองกุกนั่นด้วย

         ถ้าปล่อยให้จองกุกอยู่ใกล้กับซอกจินต่อไป คงจะยิ่งทำให้รุ่นพี่ที่เขารักเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมแน่ๆ

         เห็นทีจะต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะ

--------------------------------------------------------------------

         พาแทจินเดทกันมาเสิร์ฟค่ะ 5555 (นึกอยากจะเปลี่ยนอารมณ์ก็เปลี่ยน 55555) แทแทมันร้ายค่ะ มันสร้างเรื่องให้ได้ไปเที่ยวกับแม่นางเมนเรา 555555 สำหรับราคาหนังสือนั้น ทุกคนอาจจะสงสัยว่าหนังสืออะไรแพงกว่ากระต่าย หนังสือที่เราอ่านเองค่ะ 55555 เป็นนิยายที่แพงมาก แพงกว่ากระต่ายพี่เราอีก 55555 เข้าเรื่องกันดีกว่า ดูท่าแทแทน่าจะไม่ทำตามคำเตือนของพี่กินะคะ แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปล่ะเนี่ย ต้องติดตามนะคะ

         ปล.บอกก่อนนะคะว่าเราเป็นคนแต่งที่ไม่ชอบวางพล็อตตายตัวว่าเรื่องต้องเป็นแบบไหน อาจจะมีข้อผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะคะ

         ปล2.ในส่วนของจีมินที่ออกน้อยกว่าสาวๆ จาก Nine Muses นั้น เราจะพยายามเพิ่มบทให้นางนะคะ 55555

           CR.SHL
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #441 Narada499341292 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 03:28
    ท่องไว้ กุกจินๆ ไม่ใช่แทจิน5555 เปลี่ยนทันมั้ยคะคริคริ
    #441
    0
  2. #413 koy_incle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 21:06
    พี่จินจะยังฝังใจกับจองกุกทำไมเปิดใจให้แทบ้าง ลืมไปนี่มันฟิคกุกจินนี่หว่า
    #413
    0
  3. #374 Sptfon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 01:41
    แทมันเป็นคนดีเกินไปชั้นสงสารแกมากงื้ออออ
    #374
    0
  4. #291 ปงจี้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:38
    แทแทนี่มันสายเปย์5555555 นี่ตอนแรกคิดว่ากระต่ายตัวใหม่จะชื่อเจเค อ่อไม่มีเค555555555555
    #291
    0
  5. #281 TNT&NY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 06:33
    ...แทเราว่ามันอาจจะแย่ลงไปยิ่งกว่าเดิมอีกนะ...อย่าดีกว่าอ่ะ..ป.ล.ไรท์ขอเปลี่ยนจาก #กุกจิน เป็น #แทจิน ได้ไหมอารมณ์ตอนนี้มันให้ >\\\<
    #281
    0
  6. #248 Bismarck (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:26
    ตายแล้ว นี่เราเทใจให้แทแทบหมดแล้วค่ะ 555555555 ไว้จองกุกทวงบทตัวร้าย (?) คืนมาเมื่อไหร่ค่อยเทใจให้กลับแล้วกัน-----
    #248
    1
    • #248-1 ILovePCY(จากตอนที่ 4)
      29 เมษายน 2560 / 15:32
      เดี๋ยวสิคะ จองกุกเป็นพระเอกค่ะ 555555 เราก็แอบเทใจไปให้แทจินเหมือนกัน //โดนกระต่ายเฉาะหัว
      #248-1
  7. #212 PP.Pongpang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 13:08
    แทแทสู้เขาถึงแม้จะยากแค่ไหนก็ตามมเถอะ
    #212
    1
    • #212-1 ILovePCY(จากตอนที่ 4)
      5 เมษายน 2560 / 23:10
      แทไม่ยอมแน่นอนค่ะ
      #212-1
  8. #54 Jung Tien-In (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 07:51
    แทแทแหมมมม อยากไปเที่ยวกับพี่เค้ามาก อิอิ แต่ยุนกิเตือนแล้วทำไมไม่ฟังถ้าไปคุยกับจองกุกแล้วเรื่องมันบานปลายจะระงับอารมณ์ได้ไหมยิ่งใจร้อนอยู่
    #54
    1
    • #54-1 ILovePCY(จากตอนที่ 4)
      11 สิงหาคม 2559 / 23:41
      แทแทมันเนียน 5555 มันยังไม่เลวร้ายง่ายๆ หรอกค่ะ มันยังไม่ถึงเวลา -w-
      #54-1
  9. #25 KOOKJIN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 22:44
    แทแทตอนแรกเราก็มองว่าแทแทน่ารักอยู่หรอกนะ แต่พอแยกจากพี่จินเท่านั้นแหละ แกมันร้ายแทแท กาตุ้ยเจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อแล้วล่ะ มาต่อไวๆน้า เรารออ่านอยู่ทุกวันเลยยย
    #25
    1
    • #25-1 ILovePCY(จากตอนที่ 4)
      25 มิถุนายน 2559 / 23:03
      แทแท : ผมจะร้ายกับคนที่ทำร้ายคนที่ผมรักเท่านั้นแหละครับ ^^
      เมะเรื่องนี้มีความร้ายกาจทั้งในด้านบวกและลบค่ะ 55555 มาดูกันว่าใครจะชนะ แล้วเราจะรีบมาต่อให้นะ ><
      #25-1
  10. #24 k_922 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 00:39
    ยิ่งเจ็บก็ยิ่งฝังใจ งานยากอ่ะแท
    #24
    1
    • #24-1 ILovePCY(จากตอนที่ 4)
      25 มิถุนายน 2559 / 08:06
      มาเอาใจช่วยแทแทกันค่ะ ^o^ (จองกุกยังเป็นพระเอกอยู่นะ 55555)
      #24-1
  11. #23 kkline93 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 22:53
    ขอถามตรงนี้เลยว่าจองกุกยังจำเป็นอยู่ไหมคะ? 55555555555555
    แทแทน่ารักมากกกกก แบบน่ารักมากกกกก ซอกจินใจอ่อนเถอะ หวั่นไหวสักนิดนึงเถอะ
    เห็นใจลูกเราหน่อย เขาตามจีบมานานแล้วนะ แถมดีอีกต่างหาก ฮือ ;-;

    แต่พอย้อนไปอ่านหัวเรื่องแล้วแบบ วีก้า คือคิดหนักเลยว่าทำไมยุนกิถึงจะเปลี่ยนใจมาหาแทแท
    แง ดราม่าแน่ๆเลย

    แต่ที่แน่ๆถ้าตอนหน้าจองกุกไม่มา พี่จะเชียร์แทจินอย่างเป็นทางการจ่ะ! อิ้
    #23
    1
    • #23-1 ILovePCY(จากตอนที่ 4)
      24 มิถุนายน 2559 / 23:19
      จำเป็นค่ะ กระต่ายยังจำเป็นอยู่ 55555 สารภาพตามตรงว่าตอนแต่งตอนนี้ แต่งไปเขินไป เขินอะไร เขินแทแทนี่แหละ >< นางมีความน่ารัก เรายังแอบเอียงไปทางแทจินเลย (เดี๋ยวนะ 5555)
      แต่กุกจินก็คือกุกจินนาจาาา ส่วนวีก้านั้นจะเป็นยังไง มาลุ้นกันค่ะ ><
      ปล.ตอนหน้าจองกุกมาแน่นอนค่ะ 55555
      #23-1
  12. #22 princessJIN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 08:05
    แหม่ ตะหงิดตั้งแต่ชวนไปเลือกของละ ร้ายใช่ย่อยนะแทแท
    พี่จินก็สุดจะใสซื่อ ดูไม่ออกเรอะ 5555
    แต่ก็แหละ แอบสงสารแทฮยองเบาๆ คนพี่ก็ยืนยันสถานะซะเหลือเกิน แต่ทำไงได้ เท่านี้ก็ดีแล้วเนอะ
    ตอนหน้านั้น แทฮยองจะไปคุยอะไรกับจองกุกกี้น้าาา

    สู้ๆค่ะไรท์
    #22
    1
    • #22-1 ILovePCY(จากตอนที่ 4)
      24 มิถุนายน 2559 / 19:00
      เมะเรื่องนี้ไม่ธรรมดาค่ะ เคะตัวน้อยๆ ตามไม่ทันหรอก 5555 แต่คนพี่ของเราก็ตัดใจไม่ได้สักที ไม่รู้จะทำยังไง
      เรื่องนั้นต้องรอตอนหน้าเนอะ ^^ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ
      #22-1
  13. #21 Kanompieah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 07:54
    แทแท... นายนี่มันร้ายกาจมาก ถึงจองกุกจะร้ายกว่าเเต่นายมันเจ้าเล่ห์ที่สุดเลยรู้ไหม๊!!? 555555555. มีความสุขเลยสิ ได้เดทกับขวัญใจ(?)แบบนี้

    พี่จินเองก็เปิดใจรับนางเเทซะเถอะ ! เเด่ความพยายาม ...#กระต่ายจองกุกเฉาะหัว.

    หวังว่าตอนหน้า จองกุกกี้จะร้ายกาจ(?)มากกว่านางเเทนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์น้า ชอบอ่านมากๆเลย (เพิ่งจะเจอฟิคเรื่องนี้ ฮืออ)

    สู้ๆค่ะ <3

    #21
    1
    • #21-1 ILovePCY(จากตอนที่ 4)
      24 มิถุนายน 2559 / 18:58
      เมะเรื่องนี้เจ้าเล่ห์ค่ะ 5555 แต่พี่จินว่าไงนี่ไม่รู้นะ
      ตากุกนี่ของแท้ค่ะ ร้ายอยู่แล้ว เดี๋ยวนางจะกลับมา 555555
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ^^
      #21-1