Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 37 : Chapter 34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 ก.ย. 60

บทที่ 34

        ฤดูประกวดดาวเดือนผ่านไป ฤดูสอบปลายภาคก็เข้ามาต่อแทบจะทันที

        และติวเตอร์ของจองกุกก็ยังคงเป็นรุ่นพี่คนเก่งคนเดิมของเขา

        ไม่ได้แค่เก่งนะ ยังน่ารักอีกต่างหาก J

        “นี่ ฟังพี่อยู่หรือเปล่าเนี่ย” เสียงหวานแว้ดขึ้นมาทำให้ร่างสูงนั้นได้สติ ก่อนที่ตาคมจะจ้องใบหน้าสวยที่ฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจนเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจที่ตัวเองพูดเลยสักนิด “เรื่องนี้มันยากนะ จะให้พี่ติวให้ก็ตั้งใจหน่อยสิ”

        ซอกจินมองร่างสูงอย่างไม่สบอารมณ์นัก บอกจะให้เขาติวหนังสือให้ เขาก็อุตส่าห์รีบสรุปตัวเรียนของตัวเองเพื่อทำตัวให้ว่าง จะได้มีเวลามาติวหนังสือให้แท้ๆ แต่แฟนหนุ่มตัวดีก็เอาแต่จ้องหน้าเขา ไม่ได้ดูสนใจในสิ่งที่เขาพูดเลยแม้แต่นิดเดียว

        รู้งี้ไม่มาติวให้ก็ดี เสียเวลาชะมัด L

        “ก็ตั้งใจอยู่นี่ครับ”

        “ตั้งใจเรียนหรือตั้งใจจ้องหน้าพี่กันแน่ -0- ถ้านายได้ฟังพี่จริงๆ งั้นก็คำนวณให้พี่ดูหน่อยว่าจบการทดลองนี้แล้ว จะได้ผลิตภัณฑ์จริงเท่าไหร่ และผลผลิตร้อยละเท่าไหร่”

        เอาแล้ว คนสวยของเขาองค์ลงแล้ว -0-

        จองกุกมองโจทย์เคมีที่แฟนรุ่นพี่ให้มาก่อนจะเริ่มลงมือเขียน อาจจะเป็นโชคดีของเขาที่เนื้อหาของปีหนึ่งจะผสมเนื้อหา ม.ปลาย อยู่แล้ว แม้จะงงๆ เล็กน้อยแต่เขาก็ทำโจทย์ข้อนี้ได้ถูกต้องจนอาจารย์จำเป็นยกยิ้มอย่างพอใจ

        “ก็ทำได้นี่นา ขนาดเอาแต่จ้องหน้าพี่นะ” ซอกจินยังคงเคืองที่ร่างสูงไม่ตั้งใจเรียนไม่หาย “งั้นก็ไม่ต้องให้พี่สอนแล้ว ทำเองเป็นแล้วนี่”

        “ไม่เอาสิครับพี่ซอกจิน” เสียงทุ้มโอดครวญทันทีที่ร่างเพรียวพูดแบบนั้น “คนสวยของผมอย่าใจร้ายสิครับ L

        “เอ้า ก็นายทำได้แล้วนี่ ทำไมต้องให้พี่ติวให้อีก”

        “บางเรื่องผมก็ยังไม่ได้นี่ครับ พี่จินช่วยสอนกระต่ายตัวนี้ด้วยนะ” ทำเสียงออดอ้อนจนคนหน้าหวานได้แต่ทำหน้าเอือมๆ ก่อนจะนั่งลงที่เดิม

        “งั้นก็ต้องตั้งใจเรียนนะ เข้าใจมั้ย”

        ให้ตายเถอะ ทำไมเขาต้องมากล่อมเด็กปีหนึ่งที่ทำตัวงอแงเหมือนเด็กอนุบาลด้วยเนี่ย -0-

        “ครับผม ^o^

        “โอเค งั้นมาเรื่องต่อไปเลย” มือบางสวมแว่นให้ตัวเองอีกรอบ ก่อนจะก้มลงหาชีทบนโต๊ะของตัวเอง “ให้ตายสิ สงสัยไว้ในห้องแน่เลย”

        “อะไรเหรอครับพี่จิน”

        “พี่คงลืมชีทเรื่องต่อไปไว้ในห้องนอนน่ะ เดี๋ยวพี่มานะ” ไม่รอให้รุ่นน้องตอบรับ เดือนปีสามก็เดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพื่อหาชีทเนื้อหาของตัวเอง

        หารู้ไม่ว่า เขากำลังเปิดโอกาสให้พ่อกระต่ายแสนเจ้าเล่ห์เสียแล้ว

        ร่างสูงเดินมาแอบมองคนรักอยู่ตรงประตูห้อง ภาพของรุ่นพี่คนสวยที่กำลังค้นหาเอกสารไปรอบๆ ห้องอย่างเร่งรีบทำให้จองกุกอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ใบหน้าหวานที่เอาแต่ขมวดคิ้วนั้นมันช่างดูน่ารักมากกว่าน่ารำคาญอีก

        เข้าไปแกล้งหน่อยดีกว่า J

        คนเด็กกว่าแอบย่องเข้าไปทางด้านหลังของคนที่กำลังลุกไปหาของบนโต๊ะ  ก่อนที่แขนแกร่งจะโอบรอบเอวบางอย่างรวดเร็วทำให้ซอกจินร้องออกมาด้วยความตกใจ

        “อ๊ะ! จองกุก ทำอะไรเนี่ย!

        “ก็กอดไงครับ แค่นี้ไม่รู้หรอ” พูดกวนๆ พร้อมกับแกล้งจูบบนต้นคอขาวจนร่างบอบบางนั้นขนลุก “ติวหนังสือมาทั้งวันแล้ว ไม่คิดจะพักให้ผมหน่อยเหรอคนสวย”

        “ยะ อยากพักก็บอกกันดีๆ สิ มะ ไม่เห็นต้องมาทำแบบนี้เลย”

        “บอกดีๆ แล้วจะได้เหรอ”

        “ดะ ได้สิ พี่ก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นนะ นะ เหนื่อยก็พักได้”

        “ไม่ได้หมายความว่าพักได้ไม่ได้สักหน่อย” จองกุกเกยคางบนไหล่กว้างก่อนจะกระซิบกับใบหูบาง “ผมอยากได้ อย่างอื่นต่างหาก”

        ลมร้อนที่เป่ากับผิวบอบบางของตัวเองนั้นทำให้ร่างเพรียวรู้สึกประหลาดจนต้องขยับใบหน้าหนี แต่ร่างสูงก็ยังตามมาจูบใบหูแดงๆ ของคนในอ้อมแขนอีกครั้ง

        “ว่าไงครับ ถ้าผมขอจะได้จริงๆ เหรอ”

        “งือ ปล่อยพี่นะ T^T

        “ทำไมพี่ไม่เห็นตอบผมเลยล่ะ”

        “ถ้าไม่หยุดพี่จะร้องไห้จริงๆ นะ ToT

        “โอ๋ๆ งั้นผมไม่แกล้งแล้ว” จองกุกรีบปล่อยคนตัวเล็กกว่าแล้วจับไหล่บอบบางให้หันมาหา ใบหน้าแดงๆ ที่ฉายแววงอแงพร้อมกับดวงตากลมที่ฉ่ำน้ำทำเอาร่างสูงสงสารปนกับขำจนต้องดึงคนพี่มากอดไว้ “แค่นี้ก็จะร้องแล้วเหรอครับ ขี้แยจังเลยนะ”

        “ก็เพราะนายนั่นแหละ ทำไมชอบทำให้เขินอ่ะ T///T

        ทำไมพูดจาน่าฟัดแบบนี้ครับเดือนปีสาม ^^

        “ก็พี่น่ารักนี่นา ใครเห็นเขาก็อยากแกล้งทั้งนั้นแหละ”

        “เด็กบ้า” ปากอิ่มคว่ำลงเล็กน้อยจนจองกุกอดไม่ได้ จุ๊บปากเบะๆ นั่นเบาๆ

        จุ๊บ!!

        “อื้อ ไม่เอานะเด็กบ้า” ซอกจินทุบอกกว้างอย่างแรง แต่ก็ไม่ได้ทำให้จองกุกสะท้านแต่อย่างใด “ทำไมมือไวแบบนี้นะ”

        “ก็กับพี่แค่คนเดียวแหละครับ”

        ร่างเพรียวเงยหน้าสบสายตาหวานของแฟนรุ่นน้อง ก่อนจะหลบตาไปอีกทางอย่างขัดเขิน ฟันขาวกัดปากตัวเองแน่น ก่อนจะหันกลับมาหาเด็กหนุ่มอีกครั้ง

        ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

        “จองกุก...” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา “นี่มันเรื่องจริงใช่มั้ย”

        “ครับ?”

        “ที่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ รักกันแบบนี้ มันคือเรื่องจริงใช่มั้ย” ตากลมนั้นฉายแววเศร้าจนน่าใจหาย จองกุกจึงก้มลงไปจูบบนหน้าผากเนียนเบาๆ

        “คิดมากอะไรมาครับพี่จิน”

        “เมื่อคืนพี่ฝันร้าย” ซอกจินตอบรับเสียงสั่นๆ พร้อมกับซบหน้าลงบนบ่าแข็งแรง “พี่ฝันว่าเราสองคนมีความสุขกันดีแบบนี้แหละ แต่สุดท้ายนายก็มาบอกว่าทุกอย่างเป็นแค่การเล่นละครอีกครั้งเพียงเท่านั้น”

        “...”

        “พี่เลยอยากรู้ นายจะไม่หลอกพี่อีกแล้วใช่มั้ย”

        “...”

        “พี่จำได้ว่าครั้งก่อนมันทำให้พี่เจ็บปวดแค่ไหน ถ้านายจะทำกับพี่แบบนั้นอีก พี่คงทนอยู่ไม่ไหวอีกแล้ว”

        “...”

        “แค่ครั้งนั้นพี่ก็เกือบฆ่าตัวตายแล้วนะ ถ้าไม่มีใครช่วยไว้หรือไม่มียุนกิกับอีรินคอยเตือนสติ มันคงไม่มีอยู่ในตอนนี้แล้ว”

        “...”

        “นายบอกพี่ทีได้มั้ย ว่านายไม่ได้หลอกพี่อีกแล้ว ขอโทษนะที่ทำแบบนี้ พี่เชื่อใจนายนะ แต่พี่ก็อดคิดไม่ได้ เพราะฉะนั้น บอกทีได้มั้ยว่าพี่จะไม่เสียใจอีกแล้ว”

        ความชื้นที่ผ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาทำให้จองกุกต้องเปลี่ยนมากระชับโอบคนตัวเล็กกว่าให้แน่นขึ้น มือหนาลูบผมสีชมพูเบาๆ ก่อนจะจูบลงบนผมนิ่มนั้น

        “ขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ฝังใจขนาดนี้ แต่มันจะไม่มีอีกแล้วนะ ผมไม่ทำร้ายพี่อีกแล้วนะครับ”

        “...”

        “ผมรู้ว่าตัวเองมันเลวแค่ไหนที่เคยทำกับพี่แบบนั้น แต่ครั้งนี้ ที่ผมบอกว่าผมรักพี่มันเป็นของจริงนะครับ”

        “...”

        “ผมรู้ว่ายังไงผมก็คงบอกให้พี่เลิกฝังใจกับเรื่องเก่าๆ ไม่ได้ แต่พี่จินครับ ได้โปรดอยู่กับผู้ชายเลวๆ คนนี้เถอะนะครับ ผมจะพิสูจน์ให้พี่เห็นเองว่าผมจริงใจกับพี่จริงๆ”

        “...”

        “ได้โปรด ไว้ใจผมอีกครั้งนะครับ ที่รักของจอนจองกุก”

        ไม่มีเสียงอะไรดังขึ้นอีกนอกจากเสียงสะอื้นของซอกจิน แขนเรียวกอดร่างกายหนั่นหนาแน่น แค่ร่างสูงพูดมาแค่นั้น เขาก็พร้อมเชื่อใจทุกอย่างแล้ว

        เขายอม ยอมให้จองกุกหมดทุกอย่างจริงๆ

 

        “ตั้งแต่กลับมาคบกันนี่ก็หวานจนน่าหมั่นไส้เลยนะคิมซอกจิน” เสียงกระแนะกระแหนจากใครบางคนทำเอาซอกจินที่กำลังคุยไลน์กับจองกุกอยู่นั้นถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ

        “อิจฉาเหรออีริน ^^

        “เปล่าย่ะ! ก็แค่หมั่นไส้พวกเห่อแฟนเท่านั้นเอง ใช่มั้ยยุนกิ”

        “อ้าว มาหากูเฉย” คนตัวขาวที่กำลังก้มกินข้าวอยู่ถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อน “ก็งี้แหละอีริน ช่วงโปรโมชั่นก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวพอนานไปก็จะเหมือนฉันกับนัมจุนเอง”

        “ใช่สิ นายก็มีแฟนแล้วเหมือนกันนี่” หญิงสาวแกล้งพองลมที่แก้มอย่างงอนๆ “ทำไมสาวโสดอย่างฉันต้องมาอยู่ท่ามกลางพวกคนมีความรักอย่างพวกนายด้วย”

        “ถ้าหมั่นไส้เธอก็หาแฟนซะสิ”

        “พูดเหมือนมันหาง่ายนักแหละคิมซอกจิน -0-ถ้าฉันไม่ฝังใจกับนายคงมีเป็นแสนคนแล้วล่ะ...

        “ทำไมล่ะ คนสวยๆ อย่างเธอหาผู้ชายดีๆ ได้อยู่แล้วนะ”

        “สวยแต่กวนตีนก็ไม่มีใครเอาหรอกนะ” ยุนกิที่รู้เรื่องอยู่แล้วและเห็นความเศร้าในแววตาของเพื่อนสาวก็แกล้งเอ่ยกวนเพื่อเบี่ยงประเด็นออกมา และแน่นอนมันก็เรียกให้ฮเยมินตวัดตามาหาเขาทันที

        “ย่าห์!! เดี๋ยวนายจะโดนนะมินยุนกิ!

        “มึงก็ไปว่ายัยนี่นะ” ซอกจินหัวเราะ “ว่าแต่ กินข้าวเสร็จแล้วจะไปไหนกันต่อเหรอ”

        “ฉันจะไปเรียนต่อ อาจารย์นัดเมคอัพวันนี้น่ะ นายล่ะยุนกิ?”

        “อยู่แถวๆ นี้แหละ เดี๋ยวนัมจุนไปทำธุระเสร็จแล้วมันจะมารับไปดูหนังกันน่ะ”

        “คบมานานแต่ก็ไม่ค่อยหวานเลยนะ -0-

        “ขอโทษนะครับ” เสียงทุ้มใหญ่ที่คุ้นหูทำให้ทั้งสามคนที่กำลังคุยกันเงียบแล้วเงยหน้ามองผู้มาใหม่ทันที “ผมขอคุยกับพี่จินหน่อยได้มั้ยครับ”

        “มีอะไรเหรอ แทฮยอง”

        ใช่แล้ว คนที่มาหาพวกเขาก็คือเดือนปีสองของบริหารนั่นแหละ

        “ผมมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับพี่ ไปคุยกันตรงนู้นได้มั้ยครับ”

        ยุนกิกับฮเยมินมองหน้าเพื่อนสนิททันที อย่างที่รู้กันว่าซอกจินหักอกชายหนุ่มผิวเข้มไว้ พวกเขาเลยเป็นห่วงความรู้สึกของเดือนปีสามว่าจะทนรู้สึกผิดไหวมั้ยถ้าต้องไปคุยกับแทฮยองแค่สองคน

        แต่สิ่งที่คนผมชมพูตอบไป ก็ทำให้ทั้งสองตกใจได้ทันที

        “ได้สิ” ซอกจินตอบพร้อมกับลุกขึ้น “คุยที่ไหนล่ะ นำพี่ไปเลย”

 

        “ว่าไงล่ะ มีอะไรจะคุยกับพี่งั้นเหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เดินตามรุ่นน้องหนุ่มมาจนมาถึงข้างตึกเรียนคณะวิทย์ที่ไม่ค่อยมีคนผ่านแล้ว

        แทฮยองมีอะไรสำคัญจนถึงขนาดที่ต้องคุยกับเขาส่วนตัวแบบนี้

        “พี่จินครับ พี่เลิกยุ่งกับจองกุกเถอะนะครับ”

        “...ฮะ?” ร่างเพรียวถึงกับขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินแบบนั้น “พูดอะไรของนายเนี่ยแทฮยอง”

        “หมอนั่นมันไม่ได้จริงใจกับพี่เลยนะครับ” เดือนปีสองแห่งบริหารนั้น “ไอ้จองกุกมันก็แค่ต้องการคนที่มันมองว่าเป็นของเล่นเก่ากลับไปก็เท่านั้นเอง”

        “นายเอาอะไรมาพูดเนี่ย” ซอกจินหัวเราะราวกับเรื่องที่แทฮยองพูดออกมามันเป็นเรื่องตลก “จองกุกไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกนะ พี่เข้าใจเด็กนั่นดี”

        “แต่เพื่อนสนิทของหมอนั่นบอกผมมานะครับ” เสียงทุ้มยังคงเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ “จองกุกมันก็แค่อยากให้พี่ตายใจ เด็กนั่นมันไม่ได้รักใครจริงเลยนะครับ”

        “เพื่อนสนิทของจองกุกคนนั้นคือใคร บอกพี่ได้มั้ย” คราวนี้แหละ ที่เดือนหน้าหวานเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาบ้าง “เขารู้เรื่องนี้ได้ยังไง ถ้าไม่มีหลักฐานนี่พี่ไม่เชื่อหรอกนะ”

        “โธ่พี่จิน เชื่อผมเถอะนะ” ร่างสูงขอร้องอย่างอ่อนแรง “ผมไม่อยากเห็นพี่เจ็บอีกครั้งนะครับ พี่คิดว่าผมจะทนได้ยังไงถ้าพี่ต้องถูกทำร้ายแบบเดิมๆ อีก”

        “พี่ไม่เป็นไรหรอกแทฮยอง” ซอกจินได้แต่ถอนหายใจ ถึงจะโกรธที่ถูกคนผิวเข้มมาพูดอะไรแบบนี้ใส่ แต่เขาก็โมโหใส่คนเด็กกว่าไม่ได้ “ไม่ต้องห่วงพี่นะ เขาไม่มีทางทำร้ายพี่อีกแล้ว พี่ยืนยันได้จริงๆ ว่าจอนจองกุกตัวร้ายนั้นได้ตายไปแล้ว”

        “ทำไมพี่ถึงเชื่อใจคนคนนั้นได้ขนาดนั้นล่ะครับ ทั้งๆ ที่เขาเคยทำร้ายพี่ขนาดนั้น”

        “มันมีอะไรหลายอย่างที่นายยังไม่รู้น่ะ” เสียงหวานเอ่ยตอบรับแค่นั้น “ขอบใจในความหวังดีของนายนะแทฮยอง แต่เชื่อพี่ เขาไม่มีวันทำให้พี่เจ็บได้อีกแล้ว”

        “...”

        “เพราะถ้ามีวันนั้นจริงๆ คนที่เจ็บมากกว่า ไม่มีทางเป็นพี่แน่” พูดจบ ร่างเพรียวก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้แทฮยองยืนอึ้งอยู่แบบนั้น

        เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ท่าทางของรุ่นพี่มันหมายความว่ายังไง

        ดวงตาของซอกจินเมื่อกี้ มันแข็งกร้าวมากอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

        นี่พี่จินไม่ใช่คนเดิมจริงๆ ใช่มั้ย

        “มึงนี่มันตื๊อไม่เลิกจริงๆ นะ” เสียงห้าวที่คุ้นเคยปลุกให้แทฮยองตื่นจากความคิดของตัวเองทันที ก่อนที่ตาคมจะหันกลับมามองเจ้าของเสียงร่างเล็ก “ถึงขั้นต้องมาพูดลอยๆ แบบนี้แล้วเหรอ มึงนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ”

        “...แล้วพี่จะตามมายุ่งอะไรเหรอครับ” รอยยิ้มร้ายถูกปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อ “หรือพี่หึงผมกับพี่ซอกจินล่ะ ^^

        “เหอะ มึงนี่นอกจากจะนิสัยแย่แล้วนี่ยังหลงตัวเองจนน่าเหลือเชื่อเลยนะ” ยุนกิกลอกตาเบาๆ “กูก็แค่กลัวว่ามึงจะทำอะไรเพื่อนกูเท่านั้นแหละ เห็นอยากได้ไอ้จินมันจนทำได้ทุกอย่างเลยนี่”

        “งั้นพี่ก็ต้องระวังตัวเองด้วยแล้วล่ะ เพราะผมก็ อยากได้ตัวพี่เหมือนกัน” คนตัวสูงกว่าว่าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยังไม่หายไป ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ร่างขาว ซึ่งยุนกิก็ไม่ได้ขยับตัวหนีอย่างที่แทฮยองคิด แต่กลับจ้องกลับไปอย่างไม่ได้เกรงกลัวเลย “ผมก็อยากรู้นะ ว่าพี่นัมจุนติดใจอะไรคนอย่างพี่ ถึงได้หวงพี่ขนาดนี้”

        “มึงมันทุเรศ หวังว่าคงจะรู้ตัว” คนตัวเล็กกว่ายิ้มมุมปาก “หยุดยุ่งกับไอ้จินมันเสียที ต่อให้มึงทำยังไง ถ้ามันไม่เปลี่ยนใจ ให้ตายมันก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก”

        “พี่รู้เหรอครับว่าพี่จินเขาคิดอะไร”

        “ไม่รู้หรอก” เสียงห้าวเอ่ยตอบ “และช่วงนี้ไอ้จินมันก็เปลี่ยนไปจนน่าใจหายด้วย แต่ก็นั่นแหละ กูไม่ได้ยุ่งเรื่องของมันหรอก แต่ก็พอจะรู้ว่าไอ้จินมันเป็นคนแบบไหน”

        “...”

        “ไอ้จินมันเข้มแข็งและแข็งกระด้างมากกว่าที่มึงคิด ที่มึงเห็นเยอะเลยล่ะแทฮยอง”

        “แล้วไงครับ ในเมื่อสายตาของผมก็เห็นว่าพี่จินบอบบางมาตลอด” แทฮยองเถียงกลับทันที “ถ้าพี่อธิบายอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ได้ก็อย่าห้ามผมดีกว่า เอาเวลาไปดูแฟนพี่เองเถอะ ได้ข่าวว่าช่วงนี้ก็ชอบไปหาน้องชายพี่นี่ ถึงขั้นไหนแล้วล่ะสองคนนั้นน่ะ”

        เพียะ!!

        ฝ่ามือขาวฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่ออย่างแรงเพื่อหยุดถ้อยคำน่ารังเกียจที่ร่างสูงกำลังพูดออกมา นัยน์ตาเรียวสวยจ้องไปที่ใบหน้าของรุ่นน้องอย่างเกรี้ยวกราดในขณะที่ร่างสูงก็หันกลับมาด้วยโทสะเช่นกัน

        สองครั้งแล้วนะที่เขาถูกคนคนนี้ตบน่ะ!!

        ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาอย่างนี้มาก่อนเลยนะ

        “มึงเป็นคนที่มีความคิดทุเรศที่สุดเท่าที่กูเคยเจอมาเลยนะ!! ไอ้โฮซอกมันเป็นเพื่อนมึงนะ มึงคิดกับน้องกูแบบนั้นได้ไงวะ!!

        “พี่ตบผมอีกแล้วนะมินยุนกิ” แทฮยองไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเอ่ยเสียงเย็นกลับไป ความอดทนของเขาใกล้จะหมดลงเรื่อยๆ แล้ว

        แต่ยุนกิก็ไม่ได้รับรู้ถึงตรงนั้นเลย

        “แล้วไง มึงปากหมาก่อนนี่ ไม่แปลกใจเลยที่จินไม่ชอบมึง ก็นิสัยเชี่ยแบบนี้ไง...อุ๊บ!!” เสียงห้าวที่กำลังด่าอยู่หายไปทันทีเมื่อแทฮยองคว้าต้นคอของเขาแล้วก้มลงมาประกบจูบปิดปากทันที ยุนกิเบิกตากว้างอย่างตกใจก่อนจะทุบเข้าที่อกแกร่งอย่างแรงเพื่อให้ร่างสูงยอมปล่อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้รุ่นน้องสะท้านแต่อย่างใด

        แทฮยองกัดริมฝีปากบางอย่างแรงระบายโทสะลงไป เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องโกรธขนาดนี้ แค่เพราะถูกคนพี่ด่ากลับหรอ

        ไม่ใช่หรอก เพราะเขาก็พูดจาไม่ดีใส่ยุนกิก่อน

        งั้นอะไรเหรอ

        โมโหที่คนพี่เอาแต่ปกป้องแฟนตัวเองแบบนั้นไงล่ะ

        ใครๆ ก็รู้ว่าช่วงนี้นัมจุนดูแปลกไปจากเดิม แต่คนตัวเล็กกว่าก็ยังเชื่อใจแฟนหนุ่มของตัวเองเสมอ

        มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

        เนิ่นนานที่แทฮยองระบายความโกรธผ่านจูบที่มอบให้ร่างเล็ก จนกระทั่งรู้สึกว่าอาการต่อต้านของคนตัวขาวนั้นลดลงจึงค่อยๆ ผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

        พลั่ก!!

        ซึ่งเขาก็โดนมือบางผลักออกมาอย่างรวดเร็ว

        “ไอ้เชี่ยแทฮยอง มึงทำบ้าอะไรวะ!!” เสียงห้าวว่าพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดปากตัวเองอย่างแรงจนปากเจ่อๆ นั้นบวมขึ้นไปอีก น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “ไปให้พ้นหน้ากูเลยนะ ไอ้เลวเอ๊ย!!

        “พี่ยุนกิ...” ร่างสูงพูดได้แค่นั้นเมื่อเห็นว่าน้ำตาของยุนกิค่อยๆ ไหลออกมาช้าๆ อยากจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้คนหน้าหวานแต่ก็ได้แต่นิ่งแบบนั้น

        “ไปให้พ้น!!

        และได้แต่เดินจากไปตามที่ยุนกิไล่เท่านั้น

 

        จีมินเดินเข้ามาในร้านกาแฟชื่อดังแถวมหาวิทยาลัย

        ชายหนุ่มกวาดตามองหาเป้าหมายของตัวเองที่นัดเขามาที่นี่ พอเจอแล้วเขาก็เดินเข้าไปหาทันที

        “นัดผมมามีอะไรหรือเปล่าครับคนสวย” เสียงทุ้มเอ่ยหยอกเย้าก่อนจะนั่งลงตรงข้ามหญิงสาว “ปกติพี่ก็ไม่เคยนัดที่อื่นนอกจากคอนโดผมนี่นา”

        “ก็เพราะวันนี้มันไม่ปกติน่ะสิ” เธอหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเสยผมสีเข้มของตนเอง ก่อนจะหันมาหาเขา “เราเลิกมาเจอกันเถอะ”

        ร่างหนาเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับไป “ทำไมเหรอครับ”

        “พี่ก็แค่เบื่อแล้วเท่านั้นเอง” หญิงสาวยักไหล่เล็กน้อย “พี่รู้ว่านายไม่เจ็บหรอก อีกอย่างนายก็มีซึลกิแล้วด้วย เลิกเจอกันน่าจะเป็นผลดีกว่า”

        “...”

        “งั้นพี่ไปล่ะนะ”

        “...ไม่ใช่เพราะว่าได้ข้อมูลที่ต้องการแล้วเหรอครับ” และสิ่งที่จีมินเอ่ยออกไปก็ทำให้หญิงสาวที่กำลังลุกขึ้นนั้นชะงักทันที “พี่คิดว่าผมไม่รู้จริงๆ เหรอว่าพี่จะทำอะไรน้องชายผม”

        “...”

        “หยุดความคิดดีกว่านะครับ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน”

        “...แล้วนายจะทำอะไรฉันงั้นเหรอ ปาร์คจีมิน” เธอเลิกคิ้วกลับอย่างไม่หวั่นเกรง “จะทำอะไรก็รีบทำเลยนะ เพราะฉันไม่มีทางหยุดแน่”

        “...”

        “แต่บอกไว้ก่อนว่าทำให้ฉันเจ็บมันยากนะรู้มั้ย ตั้งแต่เจอสิ่งที่น้องนายทำกับฉันคราวนั้น ฉันก็ไม่มีจะเสียอีกแล้ว”

        “...”

        “ถ้าอยากทำอะไรก็เร็วๆ นะ จะรอนะคะ น้องชายที่น่ารักของพี่” เธอจูบปลายนิ้วของตัวเองเบาๆ ก่อนจะแตะมันที่แก้มของชายหนุ่มแล้วเดินจากไป ทิ้งให้จีมินมองตามอย่างนั้น

        เขาควรจะทำยังไงดีนะ

--------------------------------------------------------------------

        Hey my reader! I'm backkkk!!!! >< สวัสดีค่ะทุกคน เรากลับมาแล้วนะ ทุกคนคิดถึงเรามั้ย เราโคตรคิดถึงทุกคนเลย >< ขอโทษจริงๆ นะคะที่เราหายไปนานมาก เราเพิ่งมีงานสำคัญของมอไปเมื่อวันเสาร์ (บอกขนาดนี้นี่รู้แล้วมั้งว่าอยู่มออะไร 5555) ก่อนหน้านั้นเราต้องเตรียมงานเยอะมาก ไม่มีเวลาเลยค่ะ แล้วแต่ละเรื่องที่เราแต่งก็ลำดับพล็อตยากด้วย เลยต้องใช้เวลาหน่อย ขออภัยจริงๆ นะคะ T^T เข้าเรื่องกันดีกว่า เรื่องเริ่มปวดหัวแล้วนะคะ (หรือปวดมานานแล้ว 5555) เรื่องนี้ก็ใกล้จะได้เฉลยปมแล้วนะคะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง (ก็ใกล้จะได้จบเรื่องแล้วนะคะ -0-) อีกไม่นานทุกคนก็จะได้รับผลที่ตัวเองทำแล้ว เราสปอยมากไปละ เอาเป็นว่าตอนหน้าจะเป็นอย่างไรนั้น ต้องติดตามนะคะ รักทุกคนนะ ><

        ปล. สปอยเรื่องใหม่เราแป๊บ ก็เป็นสามคู่หลักเหมือนเดิมนี่แหละค่ะ มาแนวเรื่องนี้ด้วยแต่อาจจะขยี้ไปทางด้านความรู้สึกมากขึ้น (เราขู่ไปงั้นแหละ 5555) เดี๋ยวถ้าเราแต่งเรื่องนี้หรืออีกเรื่องจบจะเปิดทันทีเลยนะคะ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #431 ปงจี้ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 14:04
    ขอให้มั่นคงกันเข้าไว้นะ ฮืออออ
    #431
    0
  2. #412 minitis (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 15:15
    ขอให้รักกันราบรื่นตลอดรอดฝั่งนะคะจินกุก
    #412
    1
    • #412-1 ILovePCY(จากตอนที่ 37)
      30 กันยายน 2560 / 18:38
      เราก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ
      #412-1
  3. #409 princessJIN (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 06:20
    โห้ยยย มันร้อนๆนะคะตอนนี้ คู่เอกเหมือนจะกำลังไปได้ดี แต่ก็นะ เกิดจองกุกทำเหมือนเมื่อก่อนขึ้นมา ซอกจินก็ประกาศไว้แล้ว คนที่เสียใจจะไม่ใช่ซอกจินนาจา เอ รึจองกุกน่ะรักจริงแล้ว แต่ซอกจินจะแก้แค้นงั้นเหรอ โอโน้ว
    แทฮยองนะแทฮยอง โอ้ยยย ที่ทำขนาดนี้คือห่วงพี่จิน อยากเอาชนะ หรือหวงใครกันแน่ สงสารยุนกิอ่ะ นี่ถ้ายุนกิรู้เรื่องอะไรๆขึ้นมา ไม่อยากจะคิด ยุนกิต้องเสียใจแน่ๆอ่ะ
    แล้วก็มีปมมาเพิ่มอีกแล้วค่ะ 5555 ตามวนไป
    #409
    1
    • #409-1 ILovePCY(จากตอนที่ 37)
      30 กันยายน 2560 / 18:39
      ก็ต้องดูกันต่อไปนะคะว่าเรื่องจะเป็นยังไง
      #409-1
  4. #408 k_922 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 21:11
    กุกจินกำลังไปได้ดี แทกิจะตีกันแล้วววว
    #408
    1
    • #408-1 ILovePCY(จากตอนที่ 37)
      15 กันยายน 2560 / 23:26
      ความสัมพันธ์เราแปรผกผันกันค่ะ 555
      #408-1
  5. #407 jury J (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:04
    แทเริ่มนิสัยไม่ดีเกินไปละ กับเพื่อนตัวเองยังกล้าพูดแบบนั้น เดี๋ยวตีเลย
    #407
    1
    • #407-1 ILovePCY(จากตอนที่ 37)
      15 กันยายน 2560 / 23:26
      นั่นสิ น่าเตะจริงๆ เลยนะคะตาแทเนี่ย (ได้ข่าวว่าเราแต่ง 5555)
      #407-1
  6. #406 P.SKS.723 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 23:45
    ไม่ชอบนิสัยวีเลยอ่ะ ทำพี่กิเค้าร้องไห้ได้ไงงง
    กุกจินโอเคมากค่ะ แค่พวกนางๆที่ตามมารังควานจะเปนใครกันเนี้ยย
    #406
    1
    • #406-1 ILovePCY(จากตอนที่ 37)
      15 กันยายน 2560 / 23:24
      ตาแทร้ายแล้วค่ะ น่าสงสารพี่กิ T^T
      กุกจินก็ต้องดูต่อไปนะคะ ^^
      #406-1
  7. #405 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 03:43
    เอาจริงตอนนี้เหมือนแทต้องการเอาชนะอย่างเดียวแล้วค่ะ โอย กัววววว ฮืออออออ
    ส่วนกับกุกนี่ โอเค เราจะเชื่อนายนะ จะเชื่อแล้วนะ Q__Q ....แล้วพี่สาวคนนั้นคิดจะทำอะไรอีกกันนนนน
    #405
    1
    • #405-1 ILovePCY(จากตอนที่ 37)
      15 กันยายน 2560 / 23:23
      จริงค่ะ ตาแทน่ากลัว -0-
      ส่วนตากุกกับพี่สาวคนนั้นต้องดูต่อไปนะคะ ^^
      #405-1
  8. #404 manitabambam (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 18:56
    อยากได้โมเม้นวีก้ามากกกก
    #404
    1
    • #404-1 ILovePCY(จากตอนที่ 37)
      15 กันยายน 2560 / 23:22
      ต้องไปตามสถานการณ์ค่ะ ^o^
      #404-1
  9. #403 Jung Tien-In (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 08:07
    จองกุกรอบนี้ทำจินเสียใจอีกได้จบแน่ๆ แทฮยองความรู้สึกแกมันไม่ได้อยู่ที่จินแล้วเนี่ยละปากแกเนี่ยน้ามันสมควรโดนอ่ะ ถึงมันจะจริงเรื่องนัมจุนกะโฮซอกแต่แกคอยให้กำลังใจพี่เค้าดีกว่าไหม
    #403
    1
    • #403-1 ILovePCY(จากตอนที่ 37)
      15 กันยายน 2560 / 23:22
      แน่นอนค่ะ ยัยเราไม่เอาอีกแน่ -0- จริงค่ะ เราเกลียดวีมากตอนนี้ (ได้ข่าวว่าเราแต่ง 555)
      #403-1