Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 36 : Chapter 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 ส.ค. 60

บทที่ 33

        “เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะคิมซอกจิน เรื่องนายกับจองกุกน่ะ -0-” ฮเยมินเปิดประเด็นทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะประจำในโรงอาหาร ทำเอาร่างเพรียวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่นั้นต้องเงยหน้ามากระพริบตาปริบๆ

        “อะไรของเธอน่ะอีริน”

        “อย่ามาทำไก๋น่า” ท่าทางของเธอดูหงุดหงิดเล็กน้อยที่เพื่อนทำหน้างงๆ ใส่ “ก็เนี่ย เขาลือกันว่านายกับจองกุกน่ะคบกันแล้วนะ...”

        “ก็จริงนี่”

        “ฮะ!!” หญิงสาวเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม “เล่ามาให้ละเอียดเลยนะว่าเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่น่ะ”

        ซอกจินยิ้มขำๆ กับท่าทางแบบนั้นของเพื่อนสาวคนสนิท ก่อนจะเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้หล่อนฟัง (ยกเว้นรายละเอียดเรื่องที่บ้านของคนเด็กกว่าน่ะนะ) หญิงสาวผมสั้นดูจะอึ้งไปเล็กน้อยที่ได้รับรู้ความจริงจากเพื่อนสนิทหน้าหวาน ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่ม

        “นายจะบอกว่านายเข้าใจที่จองกุกเป็นแบบนั้นเพราะสิ่งที่นายบอกฉันไม่ได้ และเชื่อว่าสิ่งดีๆ ที่เขาทำให้นายในช่วงหลังนี่เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ” เสียงหวานใสยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย “โอเค อย่าหาว่าฉันก้าวก่ายเลยนะ แต่นายน่าจะรู้ตัวตนของเด็กนั่นดีไม่ใช่เหรอ”

        “รู้จักสิ ยิ่งตอนนี้ฉันก็รู้จักดีมากกว่าเดิมด้วย”

        “แล้วทำไมนายยอมให้จองกุกง่ายจังเลยล่ะ”

        “ก็อย่างที่บอกว่าเป็นเหตุผลที่ฉันบอกไม่ได้ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของจองกุกเขา” เดือนหน้าหวานตอบเพื่อน “จองกุกก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่ต้องปรับความเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างเท่านั้นเอง”

        “เอาเถอะ ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันไม่เข้าใจหรอก” เธอถอนหายใจ “แล้วนายมั่นใจได้ยังไงว่าเด็กนั่นไม่ได้ล่อลวงนายเพราะเกมเดิมพันบ้าๆ ที่นายเป็นคนต้นคิดน่ะ”

        “...ถ้าเขาจะเล่นรุนแรงแบบนั้น ฉันคงหมดคำพูดแล้วล่ะ” ซอกจินเอ่ยเสียงเรียบ แววตาเรียบนิ่งนั้นทำเอาเพื่อนสาวถึงกับขนลุก “เธอคิดว่าฉันใช่คนเดิมคนนั้นที่โง่งมให้เขาอย่างไม่ลืมหูลืมตาหรือเปล่าล่ะ”

        “จิน...”

        “ฉันร้ายกว่าที่เธอคิดนะอีริน ชีวิตฉันไม่ได้ให้เขาได้ทุกอย่างเหมือนเดิมแล้ว”

        “เอ่อ ขอโทษนะครับ” เสียงใสที่คุ้นเคยดังขึ้นจากอีกทางทำให้ทั้งสองคนหยุดพูดทันที “คือพวกผมขอนั่งด้วยได้มั้ยครับ โต๊ะมันเต็มแล้ว”

        “...ได้สิ” ซอกจินชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นทั้งสามคน โดยเฉพาะคนผิวเข้มที่ตามมาข้างหลังสุด

        คิมแทฮยอง...

        แน่นอนว่าความรู้สึกผิดยังเต็มตื้นอยู่ในหัวใจของร่างเพรียวทุกครั้งที่เห็นหน้าเดือนปีสองแห่งบริหารคนนี้

        “ไม่เจอกันนาน พี่ซอกจินสบายดีมั้ยครับ”

        “สบายดี ขอบใจที่ถามกันนะจีมิน ^^” คนผมชมพูส่งยิ้มให้รุ่นน้องก่อนจะหันไปหาร่างบางอีกคน “ยุนกิเป็นยังไงบ้างเหรอโฮซอก พี่ไม่ได้ไปเยี่ยมมันเลย”

        “ออกโรงพยาบาลแล้วครับ พี่เขาก็บ่นๆ บ้างนะว่าพี่ไม่ไปเยี่ยมเลย”

        “พี่ติดงานหลายอย่างนี่นา ฝากขอโทษมันด้วยนะ ^^;;

        “กับหมอนั่นเป็นยังไงบ้างครับ” จู่ๆ เสียงทุ้มก็ถามขึ้นทำให้ทั้งหมดเงียบทันที “กับจองกุก ไปกันได้ดีใช่มั้ยครับพี่จิน”

        “เอ่อ คือ...” ซอกจินได้แต่เงียบที่แทฮยองเอ่ยถามออกมาแบบนั้น ตากลมหลบสายตาคมที่มองมาอย่างรู้สึกผิด

        จะไม่ให้รู้สึกอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ เขาทำผิดต่อแทฮยองจริงๆ นี่นา

        ทั้งๆ ที่แทฮยองทั้งรักและดีกับเขาขนาดนี้ แต่เขากลับเลือกคนที่เคยทำร้ายหัวใจอย่างจองกุกแทนซะอย่างนั้น

        “ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นกันล่ะครับ ผมไม่ได้อะไรแล้วสักหน่อย” หนุ่มผิวเข้มหัวเราะออกมา “ถึงผมจะชอบพี่จินมากจริงๆ แต่ผมก็ยอมรับในการตัดสินใจของพี่นะครับ ที่ถามก็เพราะว่าอยากรู้เท่านั้นเองว่าเด็กตัวร้ายนั่นดูแลพี่ดีมั้ย”

        “...ก็ดีน่ะ” เสียงหวานตอบได้แค่นั้น ก่อนจะหลบตาไปอีกทาง “คือ พี่ขอโทษนะ แต่พี่มีเรียน พี่ขอตัวก่อนนะ”

        “แต่จิน มันยังไม่ถึงเวลาเลยนะ เฮ้! จิน!!” ฮเยมินพยายามตะโกนเรียกเพื่อนสนิทที่หุนหันเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมายิ้มแหยๆ ให้รุ่นน้องทั้งสามคน “เอ่อ ขอโทษแทนจินด้วยนะ คือว่ามัน เอ่อ...”

        “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจพี่จิน” ร่างสูงยิ้มชืดๆ ให้รุ่นพี่สาว “งั้นพวกผมก็ขอตัวก่อนนะครับ ใกล้เวลาเรียนแล้ว”

        ไม่รอให้รุ่นพี่สาวตอบรับ แทฮยองก็ลุกขึ้นโค้งให้เธอก่อนจะเดินออกไป ส่งผลให้เพื่อนสนิททั้งสองคนต้องลุกขึ้นตามไปอย่างรวดเร็ว

        “เฮ้ย แทฮยอง”

        “ไอ้แทฮยอง รอด้วยสิวะ” แขนแกร่งพาดลงบนคอของเพื่อนเมื่อเดินมาทัน “มึง โอเคมั้ยเนี่ย”

        “เฮ้ย โอเคสิจีมิน กูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

        “แน่ใจนะแทฮยอง”

        “แน่ใจสิโฮซอก ก็พี่จินเขาเลือกแล้วนี่นา จะให้กูทำยังไง” แทฮยองหันไปยิ้มให้เพื่อนหน้าหวาน “กูไม่ไว้ใจจองกุก แต่ไม่ได้หมายความว่ากูจะไม่ยอมรับการตัดสินใจของพี่เขา ถ้าจองกุกมันดีกับพี่จินจริงๆ กูก็พร้อมยอมปล่อยให้สองคนนั้นรักกันอยู่แล้ว”

        “...”

        “แต่ถ้ากูพิสูจน์ได้ว่าหมอนั่นมันไม่ได้จริงใจกับคนที่กูรัก กูจะทวงพี่จินคืนมา”

        “แต่กูว่าคราวนี้น้องมันอาจจะจริงใจกับพี่ซอกจินแล้วก็ได้นะ พี่ซอกจินเป็นคนฉลาดและเข้มแข็งมาก ถ้าเด็กนั่นไม่หวังดีกับพี่เขา กูเชื่อว่าพี่ซอกจินต้องมองออก”

        “พี่จินใสซื่อกว่าที่พวกมึงเห็นนะ กูกลัวว่าเขาจะไม่ทันเกมของเด็กร้ายกาจอย่างไอ้จองกุกหรอก”

        “กูว่ามึงคิดมากไปนะ...”

        “ถามจริงนะ มึงยังรักพี่ซอกจินอยู่จริงๆ เหรอ” โฮซอกที่เงียบไปนานเอ่ยถามขัดจนอีกสองหนุ่มนั้นหยุดเถียงกันทันที “ไม่ใช่แค่ว่า อยากจะเอาชนะจองกุกใช่มั้ย”

        “ทำไมมึงถามแบบนั้นวะ” เสียงของเดือนปีสองดูไม่พอใจนัก “มึงพูดเหมือนมึงไม่รู้จักกูไปได้นะโฮซอก”

        “กูก็แค่ถาม ไม่ได้กล่าวหามึงสักหน่อย”

        “แต่มึงทำเหมือนไม่ไว้ใจกูนี่”

        “กูมีสิทธิสงสัยนี่” เสียงหวานเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ “มึงไม่เหมือนเดิม”

        “กูไม่เหมือนเดิมตรงไหน” ตาคมจ้องหน้าเพื่อนร่างบางอย่างต้องการคาดคั้น แต่พอเห็นท่าทางของโฮซอกที่เอาแต่อึกอักแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา “เอาเวลาสงสัยกูไปห่วงเรื่องของตัวเองก่อนเถอะ”

        “เฮ้ย เดี๋ยวสิ ไอ้แทฮยอง!!” จีมินพยายามตะโกนเรียกเพื่อนที่เดินออกไป ก่อนจะหันมาหาเพื่อนหน้าหวานที่ยังมองตามหลังแทฮยองอย่างเคลือบแคลง “กูไม่รู้ว่าพวกมึงมีปัญหาอะไรกันนะ แต่รีบเคลียร์เหอะ กูรู้สึกไม่ดีเลยที่กลุ่มเราเป็นแบบนี้”

        “...กูกับมันไม่ได้มีปัญหากันสักหน่อย”

        “อย่าโกหกเลยโฮซอก เรารู้ดีว่าพวกเราไม่เหมือนเดิมแล้ว”

        “...”

        “มีอะไรก็รีบเคลียร์กันเถอะ แบบนี้เหมือนพวกมึงกำลังทำผิดอะไรบางอย่างอยู่เลย” ร่างหนาเอ่ยหยอกๆ แต่เหมือนคำพูดของเขาเหมือนจะแทงใจดำของร่างบางอย่างจัง “มึงก็รีบไปเถอะ มีเรียนที่สังคมนี่ กูขอตามไอ้แทไปคณะก่อนนะ”

        “อื้อ ไปเถอะ” โฮซอกโบกมือให้เพื่อนมนุษย์กล้ามจนจีมินนั้นเดินไปลับตา ก่อนจะถอนหายใจออกมา

        เขาไม่ได้ตั้งใจจับผิดไอ้ดำเหมือนที่หมอนั่นชอบทำกับเขาหรอกนะ แต่ครั้งนี้มันชัดเจนเกินไป

        สายตาของแทฮยองมันมีแต่ความกระหายชัยชนะอย่างเดียวเลย

        เขากลัวว่าหมอนั่นจะต้องการเอาชนะมากเกินไปจนมาทำร้ายพี่ชายของเขาน่ะสิ

        ถ้าความรักของพี่ยุนกิถูกทำลายลงเพราะเหตุผลโง่ๆ แบบนั้น มันคงแย่แน่ๆ

        พอนึกแบบนั้น จู่ๆ ภาพแฟนหนุ่มของพี่ชายก็ลอยเข้ามาในความคิดทันทีจนร่างบางต้องรีบสะบัดหัวไล่ความคิดออกไปทันที

        ตั้งแต่วันนั้นมา เขาก็พยายามอยู่ห่างจากนัมจุนให้มากที่สุด เวลามาเรียนเขาก็จะขอให้จีมินเป็นคนมารับก่อนเวลาที่ร่างสูงจะมารับเสมอแม้จะยังไม่ถึงเวลาเรียนของเขาก็ตาม

        เขาแค่ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าพี่นัมจุนเท่านั้น

        ไม่สิ ไม่พร้อมจะสู้หน้าพี่ชายของตัวเองเวลาอยู่กันสามคมเสียมากกว่า...

        ทำยังไงเขาถึงจะหายรู้สึกผิดเสียทีนะ

        “อ้าว โฮซอก ทำไมมาอยู่คนเดียวแบบนี้ล่ะ”

        เสียงห้าวที่คุ้นเคยเรียกให้ร่างบางหันไปมองเล็กน้อย ตากลมโศกเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นสองบุคคลที่อยู่ในความคิดเดินเข้ามาใกล้ “พี่ยุนกิ พี่นัมจุน...”

        “ก็พี่เองน่ะสิ แค่พี่เปลี่ยนผมก็จำกันไม่ได้แล้วเหรอ” ยุนกิหัวเราะพร้อมกับเสยผมสีดำประกายน้ำเงินของตัวเองเล็กน้อย “แล้วทำไมมาอยู่คนเดียวแบบนี้ล่ะ เพื่อนนายหายไปไหน”

        “เรียนตัวเจอร์ที่คณะน่ะครับ ส่วนผมกำลังจะไปเรียนที่สังคม”

        “อ้าว พอดีเลย นัมจุนมันก็มีเรียนตัวฟรีที่สังคมพอดีเลย” ร่างเล็กรีบหันไปหาแฟนหนุ่มทันที “มึงก็พาน้องกูไปด้วยเลยสิ”

        “อย่าดีกว่าครับพี่ยุนกิ คือ ผมไปเองได้...”

        “ไม่รบกวนหรอก ก็ไปที่เดียวกันอยู่แล้วนี่” นัมจุนพูดขัดก่อนจะหันกลับมาหาแฟนตัวเล็ก “แต่มึงจะไปคณะยังไงน่ะ ถ้ากูไปเรียนกับน้องมึงก่อนแบบนี้”

        น้ำเสียงทุ้มแสนอ่อนโยนนั้นทำให้คนที่เด็กสุดต้องลอบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

        ฟันขาวกัดปากอิ่มแน่นสะกดกลั้นอารมณ์หน่วงในใจไม่ให้แสดงออกให้ใครเห็น

        เมื่อก่อนก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไร แต่ทำไมหลังจากคืนนั้น ความรักของทั้งสองคนถึงทำให้เขาเจ็บปวดใจขนาดนี้

        “กูก็ใช้ยัยอีรินก็ได้ มันยังไม่เรียนหรอก มึงนั่นแหละรีบไปเรียนได้แล้ว พาน้องกูไปดีๆ ด้วย”

        “แต่...”

        “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า แค่นี้เอง ไปเรียนไป” คนตัวเล็กจับแก้มแฟนหนุ่มเบาๆ ก่อนจะหันมาขยี้ผมน้องชายเล็กน้อยแล้ววิ่งออกไปทันที

        เหลือไว้แค่สองหนุ่มที่ยังคงจ้องหน้ากันนิ่งแบบนั้น

        ความเงียบครอบคลุมไปทั่วบริเวณแห่งนั้นจนทำให้บรรยากาศอึดอัดจนหายใจไม่ออก ก่อนที่นัมจุนจะเป็นคนทำลายบรรยากาศแบบนั้นมาก่อน

        “เราไปกันได้แล้วนะ”

        “พี่ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมนั่งรถของมอไปเอง”

        “ได้ยังไงล่ะโฮซอก ยุนกิฝากนายไว้กับพี่นะ...”

        “พี่รู้ดีครับพี่นัมจุน ว่ามันเพราะอะไร” เสียงหวานพูดขัดทำให้ร่างสูงเงียบทันที “เราอยู่ใกล้กันแบบนี้ไม่ได้หรอก”

        “...”

        “ผมขอเวลาสักหน่อยนะครับ แล้วผมจะกลับมาเป็น น้องชายของพวกพี่เหมือนเดิม ตอนนี้ผมสู้หน้าพี่กับพี่ยุนกิไม่ไหวจริงๆ”

        “การอยู่แบบนี้ มันทำให้นายอึดอัดขนาดนี้เลยเหรอ”

        “มันเรียกว่ารู้สึกผิดมากกว่าครับ” ร่างบางแค่นยิ้ม “ผม...ผมรู้สึกผิดกับพี่ยุนกิจริงๆ นะครับพี่นัมจุน”

        “...พี่ก็รู้สึกผิดเหมือนกัน”

        “เพราะฉะนั้น เราก็ไม่ควรอยู่ใกล้กัน...”

        “แต่พี่ก็ไม่อยากฝืนตัวเองหรอกนะ”

        “...พี่หมายความว่ายังไง”

        “...นายจะยอมให้พี่พูดงั้นเหรอ” ตาคมมองคนตัวเล็กกว่าอย่างคาดเดาไม่ได้ “ถ้าพี่จะพูดมัน นายจะยอมให้พี่พูดจริงๆ เหรอ”

        “...”

        “พี่...รู้สึกดีกับนายจริงๆ นะ”

        “ถ้าพี่จะพูดแบบนี้เพราะไม่อยากให้ผมรู้สึกแย่กับเรื่องคืนนั้น ไม่จำเป็นหรอกครับ...”

        “ฟังพี่ก่อนได้มั้ย!” นัมจุนขัดเสียงดังจนโฮซอกสะดุ้ง “พี่เคยบอกแล้วไงว่าวันนั้นถึงพี่จะเมา แต่ทุกคำที่พี่พูดออกไปมันคือความจริง พี่มีสติและรู้ทุกอย่างที่ทำลงไป”

        “...”

        “พี่เก็บมันมานานแล้วนะโฮซอก พี่อยากบอกให้นายรู้มาตั้งนานแล้ว แต่ว่ามันไม่มีโอกาส...”

        “ไม่มีก็ถูกแล้วครับ พี่เป็นแฟนพี่ยุนกินะ” เสียงหวานเอ่ยขัดเสียงเบา “พี่จะบอกว่าพี่รู้สึกดีกับคนอื่นทั้งๆ ที่พี่มีคนรักแล้วไม่ได้หรอกนะครับ”

        “...ตอนแรกพี่ก็เคยคิดแบบนั้น” นัมจุนเข้ามาประชิดร่างบาง “แต่ตอนนี้ความคิดของพี่มันเปลี่ยนไปแล้ว”

        “...พี่แม่งเห็นแก่ตัว” ใบหน้าสวยก้มลงอย่างหมดแรง แต่เพราะระยะที่ใกล้กันมาก กลายเป็นว่าหัวทุยนั้นกำลังวางอยู่บนไหล่แกร่งอย่างแผ่วเบา “ทำไมพี่ถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้”

        ถ้านัมจุนเห็นแก่ตัว เขาก็คง เลวมากๆ เลย

        เพราะตอนนี้เขาก็เผลอ ปลดล็อกความรู้สึกที่เคยมีให้รุ่นพี่หนุ่มไปเสียแล้ว

 

        ซอกจินที่แยกออกมาก็ได้นั่งจมกับความรู้สึกผิดของตัวเองอยู่อีกที่หนึ่ง

        ขอโทษนะ แต่ยังไงเขาก็มองแทฮยองเกินพี่น้องไม่ได้จริงๆ

        ครืดๆ~

        โทรศัพท์สีชมพูในกระเป๋ากางเกงนั้นสั่นขึ้นเบาๆ เรียกให้ร่างเพรียวหยิบมันออกมา เมื่อเห็นข้อความที่ส่งมาก็ยิ่งทำให้รู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม

 

        TaehyungKim : Sent you a photo

        TaehyungKim : แมวที่พี่เลือกให้แม่ผมน่ะ ตอนนี้มันโตขึ้นเยอะ น่ารักน่ากอดมากเลย >< ขอบคุณที่เคยเลือกของน่ารักๆ ให้น้องชายคนนี้นะครับ

 

        ทำไมนายต้องดีกับพี่แบบนี้นะแทฮยอง

        “ทำไมมานั่งคนเดียวแบบนี้ล่ะครับคนสวยของผม” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเรียกให้เดือนหน้าหวานเงยหน้าขึ้นทันที “ยังไม่ถึงเวลาเรียนเหรอครับ”

        “...อื้อ แล้วนายล่ะจองกุก”

        ใช่แล้ว คนที่มาทักก็คือจอนจองกุก รองเดือนมหาวิทยาลัยคนปัจจุบันหรือก็คือแฟนหนุ่มหมาดๆ ของเขานั่นเอง

        “ผมเพิ่งเรียนเสร็จน่ะครับ เห็นพี่นั่งอยู่คนเดียวเลยมาทัก” คนเด็กกว่านั่งลงตรงหน้าของแฟนตัวบาง “แล้วทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะครับ ไม่เหมาะกับคนน่ารักๆ แบบพี่เลยนะ”

        “...ปากหวานจังเลยนะ ตั้งแต่ตกลงคบด้วยเนี่ย”

        “หวานเหมือนพี่ไง เพียงแต่พี่น่ะหวานไปทั้งตัวเลย” ประโยคสองแง่สองง่ามพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากบนใบหน้าหล่อทำให้ใบหน้าหวานแดงซ่านทันที

        “เด็กบ้า! พูดอะไรเนี่ย”

        “อ้าว ผมพูดจริงนี่ เฮ้ย อย่าขว้างของสิ” จองกุกหัวเราะเมื่อรุ่นพี่ทำท่าจะขว้างโทรศัพท์ในมือใส่ “ทำไมโหดจังเล่า ไม่น่ารักเลย”

        “ไม่น่ารักก็ไม่ต้องรักดิ ใครขอล่ะ”

        “คงยากว่ะพี่ ผมรักพี่ไปแล้วนี่นา”

        คำว่ารักจากชายหนุ่มตรงหน้าทำให้คนหน้าหวานนิ่ง ตากลมสวยสบกับตาคมที่มองมาอย่างจริงใจก่อนจะหลบไปอีกทางอย่างขัดเขิน

        “นายนี่มัน...”

        “ทำไมเหรอครับ ^^

        “ไม่คุยด้วยแล้ว ไปเตรียมตัวเรียนดีกว่า” ร่างเพรียวผุดลุกแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว โดยมีร่างสูงของแฟนหนุ่มหน้ากระต่ายวิ่งตามไปติดๆ

        “เฮ้ เขินแล้วอย่าเดินหนีสิครับ ^o^

 

        “มีอะไรจะบอกอีกมั้ยอีริน”

        “ไม่มีแล้วล่ะยุนกิ ที่เราควรระวังก็มีแค่ยัยนั่นแหละ หลังจากที่ฉันคาดคั้นฮยอนอา ก็เป็นช่วงที่จองกุกกลับใจพอดี เด็กนั่นก็เลยปล่อยยัยห้าวแล้ว” หญิงสาวผมบลอนด์ว่าพร้อมกับถอนหายใจ “นายก็อย่าห่วงคนอื่นให้มากนะ ตั้งแต่นายออกจากโรงพยาบาล นัมจุนก็ดูแปลกๆ ไปนะ มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า”

        “ไม่นะ เราไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน นัมจุนก็เหมือนเดิม” คนตัวขาวย่นคิ้วเล็กน้อย “เธอเอาอะไรมาสังเกตเนี่ย”

        “ไม่รู้สิ เซ้นส์ล่ะมั้ง” ฮเยมินตอบ “นายก็ลองไปคุยกับนัมจุนดูแล้วกัน เซ้นส์ผู้หญิงมันแม่นนะ”

        “เซ้นส์ผู้หญิงอย่างเธอมันแม่นที่ไหนล่ะ”

        “หยาบคาย” เธอมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างไม่พอใจ “เอาเถอะ เรื่องส่วนตัวของนายฉันไม่ยุ่งหรอก มีแค่เรื่องนี้แหละที่ฉันอยากบอกนาย เพื่อนเราสองคนนี่ทำกรรมอะไรไว้นะ ความรักก็ไม่ค่อยจะราบรื่น แถมยังมาเป็นเหยื่ออะไรก็ไม่รู้”

        “โทษไอ้จองกุกเหอะ ก่อนมันจะมารักเพื่อนเรา มันไปก่อเรื่องกับใครไว้บ้างล่ะ”

        “นั่นสิ น่าสงสารจินมันจริงๆ” เธอถอนหายใจ “แล้วนายจะไปคณะยังไง ให้ฉันไปส่งมั้ย”

        “เธอจะเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ”

        “เลทได้น่าไม่ต้องห่วง”

        “ไม่ต้องเลย เดี๋ยวไอ้จินมันโทรตามแล้วจะเรื่องใหญ่นะ”

        “อ้าว แล้วนายจะไปยังไงล่ะ”

        “รถของมอก็ได้ สายวิทยามันผ่านหน้าวิศวะอยู่แล้ว”

        “ได้แน่นะ”

        “เออ ฉันเป็นผู้ชายนะ เธอจะห่วงอะไรเนี่ย” เสียงห้าวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วลุกขึ้น “ฉันไปล่ะนะ เธอก็รีบขึ้นเรียนล่ะ”

        “อ่าๆ โอเคๆ”

        พอเพื่อนสาวตอบรับ ร่างเล็กก็เดินจากมาทันที ในหัวมีแต่เรื่องที่เพิ่งคุยกับฮเยมินไป

        ซอกจินนี่ทำกรรมอะไรไว้นะ ถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้

        เขาไม่รู้ว่าเธอคนนั้นจะทำอะไรเพื่อนเขา เลยไม่รู้จะไปเตือนซอกจินยังไง

        แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็โล่งใจเรื่องจองกุกไปนิดหน่อยแล้ว หลังจากนี้ไปเด็กนั่นคงไม่ทำร้ายเพื่อนเขาอีกแล้ว

        ตอนนี้คงต้องห่วงตัวเองแล้วล่ะ

        ไม่ใช่เรื่องนัมจุนที่ฮเยมินเตือนนะ แต่เป็นเรื่องไอ้เด็กที่ชอบมาวุ่นวายกับเขานี่แหละ

        “จะไปคณะเหรอ”

        นั่นไง นึกถึงไม่ได้เลยนะ

        “ถามทำไมไม่ตอบ” แทฮยองที่ยืนพิงรถของตัวเองก็เดินเข้ามาหารุ่นพี่ตัวขาว ซึ่งคนตัวเล็กกว่าก็ขยับออกห่างอย่างรวดเร็ว

        “เรื่องของกู” เสียงห้าวตอบ “ไหนน้องกูบอกว่ามึงมีเรียนตัวเจอร์ตอนนี้”

        “อาจารย์ยกเซคกะทันหันน่ะครับ” ร่างสูงยังคงจ้องหน้ายุนกิอยู่แบบนั้น “จะไปคณะเหรอ เดี๋ยวผมไปส่ง”

        “ไม่ต้อง กูไปเองได้” ยุนกิรีบปฏิเสธ เรื่องอะไรเขาจะอยู่กับคนที่ไม่หวังดีกับเขาล่ะ

        “นั่งรถมอไป กว่าจะถึงผมว่าพี่คงไม่ต้องทำงานคณะแล้วล่ะ” ไม่ว่าเปล่า แทฮยองยังเข้ามาคว้าข้อมือเล็กอีกด้วย “มากับผมดีกว่า ผมจะไปส่ง”

        “ไม่ต้อง แล้วก็ปล่อยกูด้วย”

        “เถอะน่า ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก”

        “กูจะไว้ใจมึงได้ยังไง กูยอมเสียเวลามากกว่าอยู่กับคนอย่างมึง ปล่อยกู!” ร่างเล็กพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของรุ่นน้องจนสามารถหลุดจากพันธนาการได้ ยุนกิรีบเดินออกไปอีกทางทันที

        แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่ไล่ตามหลังมา

        “แค่อยู่ใกล้ผมนี่มันจะตายหรือไง มินยุนกิ”

        “มึงอย่าพูดเหมือนมึงไม่เคยทำอะไรกูได้มั้ย” เสียงห้าวตอบกลับอย่างไม่พอใจเหมือนกัน “เลิกยุ่งกับชีวิตกูสักที กูช่วยอะไรมึงไม่ได้สักอย่างหรอก จะเอาเรื่องที่มึงขู่กูตลอดไปบอกนัมจุนก็ได้แต่เลิกยุ่งกับกูสักที กูรำคาญ”

        “...คงยากว่ะพี่”

        “ทำไม มึงยุ่งกับกูไปก็ไร้ประโยชน์ กูบอกแล้วว่ากูไม่มีส่วนรู้เห็นกับการคบกันของสองคนนั้นเลยสักนิด และยิ่งเรื่องที่มึงบอกว่าไม่ไว้ใจจองกุก กูก็ยิ่งช่วยไม่ได้ เพราะกูไม่คิดจะไปยุ่งกับสองคนนั้นอีกแล้ว”

        “...”

        “เลิกยุ่งกับกูสักที กูขอล่ะคิมแทฮยอง” ยุนกิเสยผมของตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินออกไปอีกทาง ทิ้งให้แทฮยองมองตามแบบนั้น

        ร่างสูงมองรุ่นพี่ที่เดินจากไปด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ก่อนจะถอนหายใจออกมา

        เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน จริงๆ เขาควรจะกลับไปพักผ่อนแล้วด้วยซ้ำ

        แต่อะไรไม่รู้ดลใจให้เขากลับมาที่คณะวิทยาศาสตร์ เพราะตอนนั้นเขาไม่มีเรื่องของซอกจินอยู่ในหัวด้วยซ้ำ

        และพอเห็นรุ่นพี่ตัวขาวเดินออกมาคนเดียว ขาของเขามันก็ก้าวไปหาพี่ยุนกิเอง แถมปากก็ยังเอ่ยออกไปเองด้วยว่าจะไปส่งคนตัวเล็กที่คณะ

        ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมร่างกายของมันถึงขยับไปเองแบบนั้น

        และไม่รู้ทำไม ความคิดของเขาก็เริ่มมีเดือนปีสามแห่งวิศวะเข้ามาแทนที่ซอกจินแบบนั้น...

        “ขอโทษนะครับ แต่พี่ใช่คิมแทฮยองหรือเปล่าครับ”

        คนผิวเข้มหันไปตามเสียงทุ้มที่ไม่คุ้นหู ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อหน้าของร่างสูงที่เข้ามาใหม่

        ถ้าจำไม่ผิด นี่คือ ปาร์คโบกอมเดือนมหาวิทยาลัยคนปัจจุบันนี่นา

        “ใช่ มีอะไรเหรอ”

        “พอจะมีเวลาสักแป๊บมั้ยครับ ผมอยากคุยด้วยเรื่องพี่ซอกจินกับไอ้กุก”

        “เรื่องพี่จินกับไอ้เด็กนั่น” แทฮยองขมวดคิ้วหนักกว่าเก่า “สองคนนั้นทำไมเหรอ”

        “ผมรู้มาว่าพี่ชอบพี่ซอกจิน ผมเลยอยากได้ความช่วยเหลือจากพี่”

        “ความช่วยเหลือจากฉัน?”

        “ครับ” คนเด็กกว่าถอนหายใจ “เพราะผมรู้สึกว่าจองกุกมันไม่ได้จริงใจกับพี่เขา”

        “...!!

        “ผมกับไอ้จองกุกเคยเป็นเพื่อนสนิทกันตอน ม.ปลาย ผมรู้ดีว่ามันต้องการคนที่มันเรียกว่า ของเล่นเก่าแค่ไหน สำหรับมันไม่เคยมองพี่ซอกจินไปมากกว่าของเล่นเลยนะครับ ผมสงสารพี่เขา เลยอยากให้พี่ช่วยผมหน่อย”

        “...แล้วฉันจะเชื่อนายได้ยังไง”

        “...นั่นสินะ ผมไม่มีหลักฐานนี่นา” โบกอมถอนหายใจอีกครั้ง “แต่ผมขอร้องนะครับพี่แทฮยอง ผมไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นหลักยึดให้พี่ซอกจินเวลาพี่เสียใจได้ดีเท่าพี่อีกแล้ว”

        “...”

        “...”

        “...”

        “...”

        “...งั้นนายก็ต้องเล่าเรื่องที่นายรู้ทั้งหมดให้ฉันฟัง เข้าใจมั้ย”

        “ได้ครับ ขอบคุณนะครับรุ่นพี่” รุ่นน้องส่งยิ้มให้เดือนปีสองของบริหาร ก่อนจะลอบยิ้มร้ายในใจ

        ง่ายอย่างที่พี่สาวอีกคนบอกไว้ไม่มีผิดเลยแฮะ J 

--------------------------------------------------------------------

        (อ่านทอล์คตรง ปล. กันหน่อยนะคะ ><)

        สวัสดีค่ะทุกคน เรากลับมาแล้วววววววว >o< โอ๊ย ไม่เจอกันนานมากกกกกกกกกกกก (ก ไก่ล้านตัว) คิดถึงเรามั้ยคะ เราคิดถึงทุกคนมากกกกกกกกก T^T เราอยากจะมาอัพตั้งแต่เราขึ้นมามอแล้ว แต่ช่วงเดือนที่แล้วเราย้ายหอ ยังไม่มีเน็ตอะไรเลย แล้วกิจกรรมเราก็เยอะมาก ก่อนหน้านี้คืองานตีห้าเลิกสี่ทุ่มแทบทุกวัน สารร่างเราแทบพังเลยค่ะ ขออภัยจริงๆ นะคะที่ทิ้งช่วงนานขนาดนี้ เราผิดไปแล้ว ToT เข้าเรื่องกันดีกว่า ก็เริ่มเป็นคู่แล้วนะคะเราว่า 55555 (โดนตบ) เรื่องใกล้จะถึงโค้งสุดท้ายแล้วค่ะ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้น ต้องติดตามนะคะ เราจะไม่ทิ้งช่วงนานแบบนี้อีกแล้ว (ยกเว้นช่วงสอบนะคะ 5555) รักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ^^

        ปล. ตอนนี้เราแอบเปิดเรื่องใหม่ไว้แล้วค่ะ (มาแล้ว 55555) เราคิดว่าเรื่องนี้มันค่อนข้างจะบีบหัวใจเราพอสมควร และฉากนั้นน่าจะเยอะอยู่ 55555 เราเลยอยากถามทุกคนว่าสนใจมั้ย ถ้าสนใจ เราจะเอาลงไว้ก่อน และจะแต่งต่อเมื่อเราแต่งเรื่องใดเรื่องหนึ่งจบ (ไม่นับคุณมาเฟียกับลูกกวางเน่อ) คิดเห็นกันอย่างไร เสนอเราได้นะคะ ด้วยรักจากไรท์เตอร์ ^o^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #402 princessJIN (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 21:20
    โอยย ความสัมพันธ์ในเรื่องพันกันเป็นใยแมงมุมเลยค่ะ สับสน คู่นั้น คู่นี้ แงงง แล้วนี่ใครจะมาทำอะไรซอกจินกับจองกุกอีกคะ เครียด
    #402
    1
    • #402-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:21
      เดี๋ยวมันก็จะไม่ซับซ้อนแล้วค่ะ ^o^
      #402-1
  2. #401 ปงจี้ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 19:09
    นี่ลุ้นม่อนโฮปสุดละตอนนี้ หัวใจบีบรัดเหลือเกินค่ะคุณคะ จริงๆกฺกจินแฮปปี้ดี๊ด๊าละนะ จะมีก็แต่แทฮยองเนี่ยแหละที่วอแวไม่เลิก ไหนจะโบกอมมาใส่ไฟอีก จบกันความแฮปปี้555555555555
    #401
    1
    • #401-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:21
      เราก็ลุ้นม่อนโฮปค่ะ 5555
      #401-1
  3. #400 Kiratar (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 15:46
    ลุ้นม่อนโฮปมากอ่า>~<
    #400
    1
    • #400-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:21
      เราก็ลุ้นเหมือนกันค่ะ 555
      #400-1
  4. #399 Kiratar (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 15:46
    โบกอมอย่าทำแบบนี้สิ!
    #399
    1
    • #399-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:20
      โบกอมจะทำอะไรนะ?
      #399-1
  5. #396 Sptfon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 20:01
    โหยเขาพึ่งจะดีกันเลย อย่าทำแบบนี้เลยสงสารงื้อออออ
    #396
    1
    • #396-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:17
      ก็ไม่รู้สิคะ ^^
      #396-1
  6. #377 atalljin (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 23:48
    อะไรของจองกุกจะหวานใส่พี่จินได้ขนาดนี้ อิจฉาคนรักกันค่ะ นี่ก้อรอลุ้นอีก 2คู่ที่เหลือ เมื่อไรแทแทจะรู้ตัวเองซะทีว่าชอบพี่เขาเข้าแล้ว หวังว่าจะไม่หลงไปกับแผนการทำลายความรักพี่จินกับจองกุกนะคะ

    รอติดตามเรื่องใหม่ของไรท์นะคะ เอาใจช่วยค่ะ
    #377
    1
    • #377-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:16
      ให้กุกจินเขานิดนึงค่ะ 5555 ส่วนตาแทก็ดูกันต่อไปนะคะ
      #377-1
  7. #371 k_922 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 21:05
    จะหน่วงกันอีกนานม้ายยยยย คืออ่านไปแล้วรู้สึกผิดตามเลยยย
    #371
    1
    • #371-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:15
      ต้องรอดูกันต่อไปค่ะ หน่วงไม่นานหรอก ><
      #371-1
  8. #370 Caramel Line (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 20:06
    ความดราม่ายังไม่จบแต่เพียงเท่านี้ ฮือออออ ขอหน่วงล่วงหน้าเลยได้มั้ยคะ 55555 //ไรท์จะเปิดเรื่องใหม่เหรอคะ เราสนใจค่ะะะ รอติดตามเลยยย ><
    #370
    1
    • #370-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:14
      เรื่องใหม่นี่ขอเคลียร์เรื่องเก่าก่อนนะคะ
      #370-1
  9. #369 minitis (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 11:57
    แหม่ เหม็นความรักกุกนี่พอได้เป็นแฟนละหวานมดขึ้นเลยนะคะ ม่อนโฮปหน่วงเหลือเกินฮือออ แทแทนี่ชอบพี่ยุนกิใช่ม้ะพูดดดด โดนเขาหลอกใช้แล้วแทแท
    #369
    1
    • #369-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:14
      กุกจินก็ให้เขานิดนึงค่ะ 55555
      #369-1
  10. #368 Seokmaijin (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 06:44
    โอ๊ยยยยย ม่อนโฮปโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยย เขินแบบหน่วงๆโว๊ยยยยยยยยยยยยย แต่ก็ชอบวีก้า ยัยวีเด็กซึน น่าร้ากกกกก พี่ก้าก็swag ตอนต่อไปขอม่อนโฮปเยอะๆเลยนะคะTT สู้ๆค่ะไรท์
    #368
    1
    • #368-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:13
      ต้องเป็นไปตามสถานการณ์นะคะ 555
      #368-1
  11. #367 Jung Tien-In (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 06:27
    นัมจุนถ้าชอบโฮซอกจริงก็ควรรีบจัดการทุกอย่างนะปล่อยไว้แบบนี้มีแต่คนเจ็บนะ ละแทแกไม่ได้ชอบจินแล้วล่ะ แล้วนี่ไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมดก็อย่าฟังความข่้างเดียวเชื่อโบกอมเซ่ มีความรู้สึกว่ายุนกิจะต้องโดนแททำอะไรอีกแน่
    #367
    1
    • #367-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:13
      ก็ต้องดูกันต่อไปนะคะ ^o^
      #367-1
  12. #366 0970490485 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 05:23
    ทำไมปัญหาไม่จบสักทีT T
    #366
    1
    • #366-1 ILovePCY(จากตอนที่ 36)
      15 กันยายน 2560 / 23:12
      เดี๋ยวก็ใกล้จบแล้วค่ะ ^^
      #366-1