Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 35 : Chapter 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    10 ก.ค. 60

บทที่ 32

        โฮซอกตื่นขึ้นมาเพราะความปวดร้าวที่แล่นไปทั่วสรรพางค์กาย

        ร่างบอบบางค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงของตัวเอง ทุกๆ การขยับนั้นสะเทือนไปทั่วร่างโดยเฉพาะช่วงล่างจนเสียงหวานนั้นเผลอร้องออกมาเบาๆ

        ไม่รู้ว่าเมื่อคืนนั้นกี่รอบ แต่จากโซฟาก็มาจบที่เตียงของเขาแบบนี้

        ตากลมเหลือบมองไปที่ข้างกาย แล้วก็เป็นจริงดังคาดที่คนพี่ยังไม่ตื่น

        แววตาหวานที่ปกติก็ดูเศร้าอยู่แล้วฉายแววโศกยิ่งกว่าเก่าเมื่อตระหนักได้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างเขากับอีกฝ่าย

        มันจะไม่ผิดเลย ถ้าพี่นัมจุนไม่ใช่แฟนของพี่ชายเขา

        มือบางกำแน่นเมื่อความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนเจ็บหน่วงไปทั้งใจ ฟันคมกัดริมฝีปากอิ่มแน่นอย่างใช้ความคิดในขณะที่ก็ก่นด่าตัวเองในใจไปด้วย

        นี่เขายอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับแฟนพี่ตัวเองได้ยังไงวะเนี่ย

        ไม่น่าเลยโฮซอก ไม่ควรเลยจริงๆ

        จากนี้จะเป็นยังไงต่อไปล่ะ เขาจะกล้าสู้หน้าพี่ยุนกิได้ยังไง

        เดี๋ยว จริงสิ

        เมื่อคืนพี่นัมจุนเมานี่นา...

        เป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น

        ถ้าเขาจัดฉากให้ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจะได้มั้ย ในเมื่อมันไม่ได้เกิดความตั้งใจของพวกเขาเอง

        ถึงจะคาใจเรื่องที่คนพี่เหมือนจะจำอดีตได้ก็เถอะ แต่อดีตก็อดีต จริงมั้ย?

        เมื่อคิดอย่างนั้น ร่างบางก็ขยับเตรียมจะลุกขึ้นจากเตียง เขาต้องทำอะไรก่อนนะ แต่งตัวให้ร่างสูงแล้วก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวให้มันมิดชิดใช่มั้ย

        หมับ!!

        แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ข้อมือเล็กก็ถูกคว้าไว้อย่างแรงจนโฮซอกสะดุ้ง

        “จะไปไหนน่ะ จองโฮซอก”

        อื้อหือ มาเสียงเย็นแบบนี้ซะด้วย -0-

        “เอ่อ คือว่า...”

        “พี่ถามว่าจะไปไหน”

        “กะ ก็ จะ จะไปหาของแก้เมาค้างให้พี่ไงครับ เมื่อคืนเห็นพี่บ่นปวดหัวนี่ งั้นผม...”

        “ไม่ต้อง เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อน” เสียงทุ้มว่าแบบนั้นก่อนจะจับคนน้องให้หันมาหาเขาแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบอบบางนั้นให้มิด “เมื่อคืนเราสองคน...”

        “...”

        “...”

        “...ก็ ตามที่เห็นนี่แหละครับ” เสียงหวานตอบเสียงแผ่ว โฮซอกพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงไปก่อนจะส่งยิ้มให้อีกฝ่าย “แต่พี่ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ผมรู้...ว่าพี่เมา พี่ไม่ได้ตั้งใจ ผมก็จะไม่บอกใครด้วย”

        “...”

        “มันแค่ความผิดพลาด ผมเข้าใจนะ ผมก็เป็นผู้ชาย... ไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้วด้วย ฮะๆ ^^;;

        “...”

        “พี่นัมจุนนอนพักต่อเถอะนะครับ เดี๋ยวผมอาบน้ำเสร็จจะทำอาหารเช้าให้นะครับ”

        หมับ!!

        และทันทีที่ร่างบอบบางลุกขึ้น แขนแกร่งก็คว้าเอวคอดเข้ามาในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว รุ่นน้องนั้นได้แต่นั่งตัวแข็งอยู่ในอ้อมแขนเพราะไม่ได้คิดว่าคนพี่จะทำแบบนี้

        พะ พี่จะทำอะไรกันแน่

        “พี่ขอโทษนะสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น”

        “...”

        “และนายพูดถูก มันคือความผิดพลาด” เสียงทุ้มเอ่ยข้างหูของคนตัวเล็กกว่า “แต่ใช่ว่าพี่จะไม่รู้ตัวหรอกนะโฮซอก”

        “พะ พี่หมายความว่ายังไง...”

        “พี่รู้ว่าพี่ทำอะไรลงไป และจำได้ด้วยว่าพี่พูดอะไรออกไปบ้าง ถึงจะสติไม่เต็มร้อยก็เถอะ”

        “...”

        “พี่จำนายได้...ตั้งแต่วันแรกที่ยุนกิพานายมาแนะนำให้พี่รู้จักเลยนะ”

        “...”

        “พี่ไม่รู้ว่านายจำกันได้มั้ย แต่ว่าพี่จำเด็กที่พี่อุ้มไปไว้ที่ห้องพยาบาลเพราะโดนลูกบาสกระแทกหัวจนสลบไปได้ขึ้นใจเลย”

        “พะ พี่นัมจุน...”

        “มันทำให้พี่เสียดายที่พี่เจอนายหลังจากที่รักยุนกิไปแล้ว เพราะเป็นไปได้ พี่ก็อยากสานต่อความรู้สึกที่เคย แอบชอบรุ่นน้องที่ไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อเลย...”

        “พี่หยุดพูดเถอะ” เสียงหวานที่สั่นเครือและความเปียกชื้นที่หยดลงบนแขนแกร่งทำให้นัมจุนต้องหยุดพูดทันที “ฮึก พี่จะพูดมันอีกทำไม พี่เป็นแฟนพี่ผมนะ พี่พูดแบบนี้ได้ยังไง”

        “โฮซอก...”

        “ถ้าจะพูดเรื่องเก่าแบบนั้นผมก็พูดได้ ผมก็เคยแอบชอบพี่ในเวลาเดียวกันนั่นแหละ แต่พูดแล้วมันจะได้อะไร ในเมื่อตอนนี้พี่เป็นแฟนกับพี่ยุนกิ”

        “...”

        “แค่ผมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับพี่ผมก็รู้สึกแย่มากแล้วนะ ฮึก ยิ่งพี่มาพูดแบบนี้ ผมยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิมอีก”

        “...”

        “ปล่อยให้มันเป็นอดีตได้มั้ยครับ ฮึก ถึงผมจะไม่รู้ว่าพี่พูดถึงมันทำไม แต่ไม่พูดมันอีกแล้วได้มั้ย”

        “...”

        “ไม่ต้องเห็นใจผมก็ได้ ตัวผมไม่เป็นไรอยู่แล้ว แต่ผมขอนะครับ พี่เป็นแฟนของพี่ชายผม และผมก็เป็นน้องของคนที่พี่รักนะ หยุดเรื่องของเราไว้แค่วันนี้และตอนนี้เถอะนะครับ”

        ไม่มีคำตอบใดมาจากร่างสูง นอกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่กระชับโอบคนในอ้อมกอดที่เอาแต่ร้องไห้มากขึ้น

        ไม่ว่าจะพูดเพราะอะไรก็ตาม แต่อย่าพูดมันออกมาอีกเลย

        แค่นี้เขาก็สู้หน้าพี่ชายตัวเองไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

        อาทิตย์ต่อมา จองกุกก็พาซอกจินมาที่บ้านตามที่ได้ชวนร่างเพรียวไว้

        ร่างสูงส่งกุญแจรถให้คนใช้ในบ้านเอารถของเขาไปเก็บ ก่อนจะเดินไปหาคนพี่ที่ยืนรออยู่พร้อมกับส่งยิ้มให้

        “พร้อมมั้ยครับพี่ ^^

        “พร้อมอะไรล่ะ แค่มากินข้าวนี่”

        “ก็บอกแล้วนี่ครับว่าจะพามาเปิดตัวน่ะ” มือหนาเลื่อนไปจับมือเรียวไว้เรียกให้ซอกจินสะดุ้งเล็กน้อย “เข้าไปข้างในกันเถอะครับ”

        “เอ่อ ไม่ต้องจับมือก็ได้มั้ง”

        “ไม่เอา ก็ผมอยากจับนี่นา”

        “...เอาแต่ใจชะมัด” เสียงหวานบ่นแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ปล่อยให้อีกคนจูงมือเข้าไปในตัวบ้าน

        “สวัสดีค่ะ คุณหนู”

        “พ่อกับแม่อยู่ไหน”

        “อยู่ที่ห้องอาหารแล้วค่ะ ท่านทั้งสองให้ดิฉันมาต้อนรับคุณหนูและแขกของคุณค่ะ”

        “โอเค” ตอบรับเสร็จ จองกุกก็พารุ่นพี่เดินตามไปจนถึงห้องอาหารที่พวกเขาเคยมา ก่อนที่ทั้งคู่จะโค้งให้ผู้อาวุโสที่อยู่ในห้องก่อนแล้ว

        “สวัสดีครับพ่อ แม่/สวัสดีครับคุณพ่อ คุณแม่”

        “สวัสดีจ้ะ” หญิงสาววัยกลางคนเป็นคนตอบรับด้วยรอยยิ้มในขณะที่ผู้เป็นใหญ่สุดของบ้านนั้นแค่หันมามองอย่างเรียบนิ่ง “เชิญนั่งเลย ฉันกับคุณจอนกำลังรอพวกเธออยู่เลย”

        “ครับ” เสียงทุ้มตอบรับแม่ของตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปแล้วดึงเก้าอี้ออกให้คนพี่นั่งแล้วนั่งลงข้างๆ รุ่นพี่หน้าหวาน

        “ช่วงนี้ว่างแล้วเหรอ เธอถึงกลับมาที่บ้านได้”

        “ก็เริ่มว่างแล้วครับแม่ แต่อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ช่วงไฟนอลแล้ว คงหายไปอีกนานเลยครับ”

        “งั้นคงต้องรบกวนเธออีกแล้วนะหนูซอกจิน” นายหญิงหันมายิ้มให้แขกของบ้าน “ยังไงถ้าจองกุกดื้อเธอก็จัดการได้เลยนะ ฉันให้สิทธิเต็มที่”

        “แหะๆ ได้ครับ ^^;;” ร่างเพรียวได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่กล้าขัดอะไรเท่าไหร่

        เกิดตอบอะไรไม่พอใจจองกุกแล้วมาร้ายใส่เขาอีกจะทำยังไงอ่ะ -0-

        “เธอนี่ทุ่มเทให้ลูกชายฉันจังเลย” คุณจอนที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นมาบ้าง “เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันแค่นั้นจริงเหรอ”

        ทำไมเขาถามตรงจังล่ะ

        แล้วเขาควรตอบยังไง T^T

        “เอ่อ คือว่า...”

        ให้ตายสิ เอายังไงดีล่ะ

        “นี่แหละครับ ที่ผมพาพี่จินมาเพราะแบบนี้แหละ” จองกุกวางช้อนลงก่อนจะสบตาผู้เป็นพ่อของตนเอง “ตอนนี้พี่จินคือคนรักของผมครับ”

        สิ้นเสียงทุ้ม ทั้งห้องก็เข้าสู่ความเงียบทันที

        คุณนายของบ้านถึงกับชะงักมือที่กำลังตักกับข้าว ในขณะที่นายใหญ่ของบ้านก็ได้แต่มองลูกชายนิ่งแบบนั้น

        บรรยากาศที่เปลี่ยนไปทำให้แขกของบ้านนั้นต้องก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะขัดอะไรเลย

        อะไรเนี่ย ความรู้สึกแบบนี้

        “โห เซอร์ไพร์สจังเลยนะ ทั้งๆ ที่เมื่อไม่นานมานี้หนูซอกจินยังปฏิเสธแทบตายแท้ๆ” เสียงหวานของหญิงสาววัยกลางคนเอ่ยทำลายความเงียบ แต่รูปประโยคก็ยังทำให้คนหน้าหวานไม่กล้าพูดอะไรออกมา

        “เอ่อ คือ...”

        “พี่จินยังไม่ได้อะไรกับผมมากมายหรอกครับ แต่ที่ผมพาพี่เขามาวันนี้ ผมก็แค่อยากจะบอกพ่อว่า ผมจะรักและแต่งงานกับพี่จินคนเดียวเท่านั้น”

        ตาหวานเหลือบมองคนข้างกายทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ท่าทางที่จริงจังแบบนั้นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเชื่อว่าร่างสูงนั้นพูดจริง

        ถ้ามันไม่ใช่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาคงจะเขินมากแน่ๆ -0-

        แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาไง ยิ่งอยู่ท่ามกลางสายตาคมกริบของคุณจอนด้วย = =

        “หนูซอกจิน” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกทำให้ร่างบอบบางสะดุ้ง “เธอไปรอที่ห้องของจองกุกก่อนนะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับลูกชายฉัน”

        “เอ่อ...”

        “คุณด้วย คุณนายปาร์ค ผมจะคุยกับจองกุกแค่สองคน”

        “คุณจอน...”

        “ไปซะ”

        เธอได้แต่เม้มปากแน่นที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้น ตาคู่สวยมองสองพ่อลูกที่กำลังมองกันนิ่งอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ ก่อนที่เธอจะลุกมาสะกิดแขนของแขกในบ้าน

        “ไปเถอะหนูซอกจิน”

        “คุณแม่ครับ แต่ว่า...” ร่างเพรียวได้แต่อึกอัก ถึงมันจะเป็นเรื่องในครอบครัว แต่เขารู้สึกแปลกๆ ถ้าจะปล่อยจองกุกไว้แบบนี้

        “ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันจัดการเอง” คุณนายส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะดึงแขนเรียวให้ลุกขึ้นแล้วลากให้เดินตามออกมา

        สิ่งที่ซอกจินเห็นเป็นครั้งสุดท้ายคือรอยยิ้มบางๆ จากจองกุกก็เท่านั้น

 

        เป็นห่วงจัง

        เดือนหน้าหวานเอาแต่เดินไปเดินมาในห้องนอนของร่างสูงอย่างเป็นกังวล เขารู้สึกเป็นห่วงร่างสูงอย่างมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

        คงเพราะท่าทางที่น่ากลัวแบบนั้นของคุณจอน เขาเลยลืมทุกอย่างและเป็นห่วงคนใจร้ายแบบนั้น

        ทำไมคุณจอนต้องไม่พอใจขนาดนั้นด้วย

        แล้วจองกุกจะเป็นอะไรมั้ยเนี่ย

        “จองกุก หยุดเดี๋ยวนี้ ฉันยังพูดกับแกไม่จบ!

        “พ่อเลิกบังคับผมสักทีได้มั้ย! ผมมีคนที่ผมรักแล้ว และผมจะไม่ทำตามที่พ่อสั่งเด็ดขาด!

        นั่นไง T^T

        การกระทำไวกว่าความคิด ซอกจินรีบพุ่งไปที่ประตูทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มทั้งสองเสียงที่กำลังเถียง มือบางเปิดประตูออกเตรียมจะลงไปช่วยเคลียร์สถานการณ์

        แต่แขนเรียวที่ถูกใครบางคนคว้าไว้ก็ทำให้ร่างเพรียวชะงักทันที

        “อย่าลงไปนะครับพี่ซอกจิน”

        “จีมิน...” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย “นาย...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

        “เอ่อ คือว่า...”

         พลั่ก!!

        เสียงหมัดกระแทกเนื้อเรียกความสนใจของทั้งคู่ทันที ร่างของจองกุกที่กองอยู่บนพื้นทำให้คนหน้าหวานนั้นเลิกใส่ใจอย่างอื่น ก่อนจะรีบวิ่งลงไปโดยมีจีมินวิ่งตามมา

        “นะ นี่มันอะไรกันครับคุณจอน” ร่างเพรียวเปลี่ยนสรรพนามพร้อมกับเข้ามาประคองรุ่นน้อง “จองกุกเป็นลูกคุณนะครับ ทะ ทำไมต้องรุนแรงแบบนี้ด้วย”

        “นี่มันเรื่องในครอบครัว เธอจะลงมาทำไม” ชายวัยกลางคนตอบในขณะที่จ้องคนผมชมพูตาเขม็ง “เธอมันก็แน่จริงเหมือนกันนะ เคยเป็นจุดอ่อนของลูกชายฉันยังไง ตอนนี้ก็ยังทำได้เหมือนเดิม”

        ฮะ? เขาพูดเรื่องอะไรน่ะ

        “ฉันควรจะกำจัดเธอไปให้พ้นทางตั้งแต่ตอนนั้น จองกุกจะได้เลิกอ่อนแอแบบนี้สักที” คุณจอนทำท่าจะเข้ามาหา แต่จีมินก็เข้ามาขวางไว้ก่อน

        “พ่อครับ พูดแบบนี้กับพี่ซอกจินได้ยังไง”

        พ่องั้นเหรอ?

        ตากลมเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำที่รุ่นน้องเอ่ยเรียกพ่อของจองกุก ซอกจินได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในสถานการณ์ตรงหน้า

        นี่มันอะไรกันเนี่ย...

        “แกก็ดูน้องแกสิจีมิน ทั้งๆ ที่ฉันหาคนดีๆ ที่เป็นประโยชน์มาให้ มันกลับเอาแต่บอกว่ารักรุ่นพี่ของมันเนี่ย”

        “แต่พ่อครับ จองกุกก็เป็นคนนะครับ มันก็มีความรู้สึก...”

        “ความรู้สึกอ่อนแอที่เรียกว่าความรักน่ะเหรอ มันจำเป็นที่ไหนกัน!” ตวาดใส่ร่างหนาเสร็จก็หันกลับมาหาคนที่นั่งอยู่บนพื้นต่อ “ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนแกก็เชื่อฟังฉันอย่างดี แต่เพราะไอ้หนุ่มหน้าหวานนี่แท้ๆ ทำให้แกอ่อนแอ ฉันเคยบอกแกแล้วนะว่าความรักมันไม่มีจริง!

        “...”

        “สิ่งที่มันมีจริงน่ะ ก็มีแค่คำว่าผลประโยชน์เท่านั้นแหละ”

        “...พ่อจะรู้อะไรล่ะ” จองกุกที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นมาบ้าง “เพราะว่าการที่ผมรักพี่จินนี่แหละ ที่ทำให้ผมมีกำลังใจในการทำอะไรหลายๆ อย่าง”

        “...”

        “เวลาที่ผมท้อหรือโดนพ่อบังคับทำในสิ่งที่ไม่ชอบ ผมก็แค่นึกถึงสิ่งที่พี่เขาเคยทำร่วมกับผม แค่นั้นผมก็มีความสุขแล้ว”

        “...”

        “และก็เพราะพี่จิน ที่ทำให้ผมติดมหาลัยที่พ่อต้องการได้ เพราะผมรู้ว่าพี่เขาเรียนอยู่ที่นี่พอดี ผมเลยพยายามทุกอย่างที่จะได้เจอเขาอีกครั้ง”

        “...”

        “ถึงตอนนั้นผมจะยังไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ผมเป็นมันเรียกว่ารัก แต่มันทำให้ผมรู้ว่าหลังจากที่เลิกกับเขานั้น ไม่มีวันไหนที่ผมลบภาพของพี่เขาไปได้จริงๆ”

        “...”

        “แต่พ่อคงไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นหรอก เพราะแม้แต่แม่ของผมกับจีมิน พ่อยังไม่รักเลย!

        “จอนจองกุก!!

        “พอได้แล้วคุณจอน!!” เสียงหวานของนายหญิงดังขึ้นหยุดการกระทำของชายวัยกลางคนได้ทันที ก่อนที่คุณนายจะเดินลงมาเผชิญหน้ากับสามีของตัวเองอย่างเหลืออด “หยุดสักที ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำอะไรลูกอีกแล้ว”

        “ถอยไปคุณนายปาร์ค นี่มันเรื่องของผมกับจองกุก”

        “แต่จองกุกก็เป็นลูกของฉัน” หญิงสาวขัดขึ้น “เมื่อก่อนฉันไม่เคยคิดจะไปยุ่งเวลาคุณสอนจองกุกเช่นเดียวกับที่คุณไม่เคยมายุ่งเวลาฉันสอนจีมิน แต่ถ้าฉันรู้ว่าคุณบังคับลูกขนาดนี้ ฉันคงไม่ปล่อยไว้นานแบบนี้แน่”

        “คุณนายปาร์ค คุณก้าวก่ายผมมากเกินไปแล้ว”

        “ทำไมคะ ฉันมีสิทธิในฐานะแม่ของจองกุก” เธอเชิดหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะหันมาหาร่างเพรียวที่ประคองลูกชายตัวเองไว้ “หนูซอกจินพาจองกุกกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวตรงนี้ฉันกับจีมินจะจัดการเอง”

 

        ตั้งแต่ออกจากบ้านของตระกูลจอน ทั้งสองก็ไม่พูดอะไรกันอีกเลย

        ทั้งสองขึ้นคอนโดมาพร้อมกันแต่ท่าทีของร่างสูงก็ยังนิ่ง ซอกจินแอบลอบมองอาการของคนน้องก็พบแต่สายตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย

        ถึงจะไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดก็เถอะ แต่เท่าที่ได้ยินมาก็พอจะเดาได้บ้าง

        คงไม่เคยได้รับความรักจากใครเลยสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้...

        “กลับมาแล้วก็พักผ่อนนะครับพี่” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกให้ร่างเพรียวตื่นจากความคิด และมันก็ทำให้เขารู้ว่าพวกเขามาถึงห้องของตนเองแล้ว “ผมขอโทษนะที่ทำให้พี่ต้องเห็นอะไรแบบนั้น”

        “...”

        “ผมขอตัวนะ”

        “เดี๋ยว จองกุก” มือบางรีบคว้าข้อมือหนาไว้ “พี่เข้าไปทำแผลให้นะ”

        “ไม่เป็นไรหรอกครับ”

        “เถอะนะ พี่เป็นห่วงนาย”

        คำพูดและสายตาที่แสนซื่อตรงของรุ่นพี่ก็ทำให้จองกุกอดไม่ได้ที่จะใจอ่อน ร่างสูงถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับแล้วพารุ่นพี่เข้าไปในห้องพักของตัวเอง

        เจ้าของห้องนั่งลงบนโซฟา มองคนหน้าหวานที่เดินไปล้างมือและหยิบกล่องยากลับมานั่งตรงหน้าเขา

        “อยู่นิ่งๆ นะ” ตาหวานมองบาดแผลบนใบหน้าหล่อ ก่อนจะก้มลงหยิบจับอุปกรณ์ในกล่องออกมา มือเรียวใช้ที่คีบคีบสำลีชุบแอลกอฮอล์ออกมาแล้วเช็ดรอบบาดแผลที่มุมปากหยักเบาๆ “เจ็บก็บอกพี่นะ”

        ตาคมได้แต่มองใบหน้าหวานตรงหน้านิ่งๆ ถึงจะแสบแผลนิดหน่อย แต่มันก็ไม่ได้เรียกความสนใจให้ละไปจากรุ่นพี่ได้เลย

        เพราะแบบนี้ไง เขาถึงได้แพ้การเดิมพันของซอกจินแบบราบคาบเลย

        ไม่ว่าเมื่อก่อนเขาจะเลวร้ายใส่อีกฝ่ายแค่ไหน แต่พอเขาบาดเจ็บหรืออะไรก็ตาม รุ่นพี่หน้าหวานก็เป็นคนแรกที่เข้ามาหา

        แม้แต่ตอนนั้นที่เขาต่อยกับแทฮยองเพราะตัวเขาเองไปทำร้ายเดือนปีสามเข้า รุ่นพี่ก็ยังไม่โกรธเคือง (หรือเปล่า?) แต่กลับมาทำแผลให้เขาแบบนั้น

        ซอกจินเป็นคนเดียว ที่หยิบยื่นสิ่งที่เขาไม่เคยได้จากใครมาให้...

        “เสร็จแล้วนะ” เสียงหวานนั้นปลุกให้จองกุกตื่นจากความคิด ร่างสูงมองคนตัวเล็กกว่าที่เก็บกล่องพยาบาลไว้เหมือนเดิม “พักผ่อนซะนะ ถึงแผลนายมันจะไม่รุนแรงแต่มันก็จำเป็นต้องพักผ่อนนะ”

        “พี่จิน...”

        “หืม ว่าไง?”

        “พี่อยากรู้ใช่มั้ย ว่าเรื่องของผมมันเป็นยังไงกันแน่”

        “...ถ้าบอกว่าไม่อยากรู้ก็คงโกหกสินะ” ซอกจินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะวางกล่องยาไว้ที่เดิม “แต่ถ้านายไม่อยากเล่า พี่ก็ไม่อยากรู้หรอก นายพัก...”

        “พ่อกับแม่ผมแต่งงานโดยไม่ได้รักกันน่ะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขัดทำให้คนหน้าหวานเงียบทันที “พวกเขาถูกจับคู่กันเพราะเหตุผลทางธุรกิจ พ่อกับแม่ผมไม่ได้รู้จักกันมาก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ”

        “...”

        “แต่ก็นั่นแหละ พวกเขาไม่ได้มีปัญหาอะไร สิ่งที่เขาต้องทำคือหาทายาทสืบทอดธุรกิจของตนเอง ซึ่งนั่นก็คือผมกับจีมิน”

        “หมายความว่านายกับจีมินเป็นพี่น้องกันอย่างนั้นเหรอ”

        “ครับ” จองกุกพยักหน้า “พวกเขาตกลงกันไว้ว่าจะให้แม่มีสิทธิในการดูแลลูกคนแรกทั้งหมด ส่วนลูกคนต่อมาก็อยู่ในความดูแลของพ่อ นั่นเป็นสาเหตุทำไมจีมินกับผมถึงใช้คนละนามสกุล”

        “แล้วทำไมนายต้องปิดเรื่องของนายกับจีมินด้วยล่ะ”

        “เพราะพ่อกับแม่ไม่อยากให้มันวุ่นวายน่ะครับ ถ้าทุกคนรู้ว่าผมกับจีมินเป็นพี่น้องมันจะต้องมีคำถามมากมายตามมาอีก มัน...ค่อนข้างจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของพวกเขาน่ะครับ ทุกคนถึงรู้แค่ว่าพวกเขามีลูกแล้วแต่ไม่รู้ว่าเป็นพวกผม”

        “...แบบนี้ นายกับจีมินไม่อึดอัดแย่หรอ”

        “ตอนเด็กๆ ก็มีบ้างแหละครับ แต่พอนานๆ ไปมันก็ชินไปเองล่ะครับ” ร่างสูงแค่นยิ้ม “ผมก็ไม่รู้ว่าเวลาอยู่กับแม่ จีมินเป็นยังไงบ้าง แต่ผมที่อยู่กับพ่อ ถ้าไม่ใช่เพราะผลการเรียนและผลการแข่งกีฬาของผมรั้งเขาไว้ ผมก็แทบนับวันที่เขาอยู่กับผมได้เลย”

        “...”

        “พ่อน่ะไม่เคยสนใจว่าผมจะทำอะไร เขาสนใจแค่ว่าผมจะต้องเป็นที่หนึ่งในทุกๆ อย่างที่ผมลงแข่ง ถ้าทำไม่ได้ ผมก็ถูกลงโทษตั้งแต่ดุด่าจนถึงกักบริเวณเลย”

        “...”

        “และเมื่อผมมีความสัมพันธ์กับใครสักคนไม่ว่าจะความสัมพันธ์รูปแบบไหนก็ตาม ถ้ามันไม่ได้ประโยชน์กลับมา ผมจะถูกสั่งให้เลิกคบกับคนคนนั้นทันที ผมน่ะถูกปลูกฝังมาตลอดว่าความรักเป็นสิ่งฉาบฉวย ไม่มีอยู่จริง”

        “...”

        “ถ้าในตอนนั้นพี่สังเกต เพื่อนในกลุ่มผมก็ล้วนแต่เป็นคนในตระกูลที่มีหน้ามีตาทางสังคม ผู้หญิงที่ผมดึงเข้ามาในเกมก็ด้วย พี่เป็นคนแรกและคนเดียวที่ผมคบเพราะความรู้สึกสนใจ ไม่ใช่รู้สึกว่าพี่น่าเล่นด้วยเหมือนทุกๆ คน”

        “...”

        “พ่อไม่พอใจที่ผมเข้าหาพี่ แต่เพราะพี่เป็นคนเรียนเก่ง พ่อเลยคิดว่าพี่น่าจะมีประโยชน์กับผม เลยปล่อยให้ผมคบกับพี่”

        “...”

        “แต่เพราะผมที่ถูกปลูกฝังว่าสิ่งที่ผมรู้สึกมันผิด ผมเลยต่อต้านมัน ประกอบกับพ่อไม่ชอบพี่อยู่แล้ว ผมก็เลยเลิกกับพี่ในตอนนั้น”

        “...”

        “ผมทรมานมาก ผมอยากเจอพี่แต่ผมทำไม่ได้ เพราะผมเองก็ยังไม่รู้ว่าผมสิ่งที่ผมเป็นอยู่มันคืออะไร พอรู้ว่าพ่ออยากให้ผมสอบติดมหาวิทยาลัยนี้โดยที่พ่อไม่รู้ว่าพี่ก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน ผมก็อ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำเลยล่ะเพื่อมาหาพี่”

        “...”

        “แต่ก็นั่นแหละ อย่างที่ผมบอกไปว่าผมไม่รู้ความรู้สึกตัวเอง ผมเลยร้ายใส่พี่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วนะ พี่จะอภัย...”

        หมับ!!

        จองกุกเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อรุ่นพี่ตรงหน้านั้นพุ่งเข้ามากอดเขาแน่น ร่างบอบบางที่สั่นเทานั้นทำให้แขนแกร่งต้องโอบรัดร่างของคนหน้าหวานกลับ

        “ทำไม ฮึก ทำไมไม่เล่าให้ฟังตั้งแต่แรก”

        “...”

        “ถ้านายเล่าออกมา เราคงไม่ต้องเป็นแบบนี้แท้ๆ”

        “...”

        “ความโดดเดี่ยวแบบนั้นมันน่ากลัวมากเลยนะ นายทนมันมาได้ไง”

        “...แล้วพี่จะร้องไห้ทำไมเนี่ย” ร่างสูงหัวเราะเบาๆ แล้วยกมือขึ้นลูบหัวคนพี่อย่างปลอบโยน “ผมเล่าเองผมยังไม่ร้องเลย”

        “ก็พี่สงสารนายอ่ะ นายต้องทนกับความเหงาแบบนั้นมาตั้งนานนี่นา แถมพี่ก็ไม่เคยรู้เลยด้วย”

        “...”

        “พี่เข้าใจแล้วนะ เข้าใจทุกอย่างแล้ว เพราะงั้น วันหลังอย่าเก็บอะไรไว้คนเดียวอีกนะ”

        “...”

        “ต่อไปนี้พี่จะอยู่ข้างๆ นายเอง แต่อย่าหลอกพี่อีกนะ ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่พี่จะให้โอกาสนายแบบนี้”

        “...ครับ ผมสัญญา ผมจะไม่ทำให้พี่เสียใจอีกแล้ว” แขนแกร่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเพื่อยืนยันในคำพูดของตนเอง

        เขาจะรักษาโอกาสนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยล่ะ

--------------------------------------------------------------------

        โอย เราปวดหัวจัง 5555 สวัสดีค่ะ ทุกๆ คน พยายามเร่งสุดๆ แต่ตอนนี้มันต้องใช้พลังงานด้านลบอย่างสูงนะคะ 555555 ใกล้จะเปิดเทอมเราก็มีงานเข้าหลายอย่าง อาจจะมาช้าต้องขออภัยด้วยนะคะ เอาเป็นว่ามันเช้าแล้ว เข้าเรื่องกันดีกว่า 5555 เรื่องครอบครัวของกุกเฉลยแล้วนะคะ อิเด็กกุกถึงมีปัญหาอย่างนี้ไง แต่เราไม่ได้บอกว่าเด็กที่มีปัญหาจะมีสิทธิทำร้ายใครก็ได้นะคะ ทำร้ายคนอื่นก็ผิดเหมือนกันเพราะฉะนั้น อย่าทำอะไรใครเพียงเพราะว่าเราถูกทำร้ายมาก่อนนะคะ (มันมาเรื่องนี้ได้ยังไงเนี่ย 5555) ส่วนม่อนโฮปก็ขยี้ไปสิ พี่เขาใจร้ายกับน้องโฮปเราจังเลยนะคะ T^T ตอนหน้าจะเป็นอย่างไรนั้นต้องติดตามนะคะ เราง่วงมาก ต้องไปแล้วนะ รักทุกคนนะคะ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #470 Planeteers (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 09:45
    ทีมเจเคค่ะ ฮืออออออออ
    #470
    0
  2. #398 Kiratar (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 15:23
    โอ๊ยยยยยย จองกุ๊กกก น่าสงสารมาดเลยอ่ะ ไม่รู้มาก่อนว่าเบื้องหลังมันจะเป็นแบบนี้??
    #398
    0
  3. #395 Sptfon (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 11:21
    กุกน่าสงสารตอนนี้เปลี่ยนเป็นจองกุกทีมละ5555555
    #395
    0
  4. #364 k_922 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 21:36
    เรื่องจองกุกก็พีคไปอีกกกกก
    #364
    1
    • #364-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:50
      พีคมากค่ะ
      #364-1
  5. #363 กากา (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 17:34
    อยากพาลูกสาวหนีกรงนก ไปอยู่ดินแดนอื่นจัง เอาให้อีตานัมจุนดิ้นตายและเป็นพญานกเลยดูสิ ว่า ต้องการใครมากกว่ากันแน่ ระหว่าง ยุนกิ กับ ลูกสาว หมั่นไส้นางมาก เวลาพูดมันพูดง่าย แต่ถ้าเอาจริงๆจะทำยังไง ลูกสาวคร้าาา ไม่ต้องร้องน่ะลูก //เช็ดน้ำตา สู้ๆฮะไรท์
    #363
    1
    • #363-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:50
      ใจเย็นๆ นะคะ 55555 แต่เราก็สงสารยัยสวยของเราอ่ะ ทำไมตานัมจุนทำแบบนี้นะ ToT
      #363-1
  6. #362 0970490485 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 15:06
    ซึ้งอ่ะ ชีวิตกุกถูกทำร้ายยยยยย
    #362
    1
    • #362-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:49
      ถูกทำร้ายมานานด้วยยย T^T
      #362-1
  7. #361 ปงจี้ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:27
    ลูกโฮปจำเป็นต้องดีขนาดนี้มั้ยอ่ะ ขอสิทธิ์ทวงคืนลูกสาวสู่อ้อมอกแม่ค่ะ ฮืออออออออ//กุกจินนี่คือบับ ฮื่อออออออ จะได้รักกันมั้ยเนี่ย จมิงโผล่มาได้ต๊กใจสุดละ555555555555
    #361
    1
    • #361-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:49
      นั่นสิคะ ลูกโฮปดีมากเลยอ่ะ T^T //ถ้าเราเป็นพี่จินก็ตกใจจีมินเด้อ 5555
      #361-1
  8. #360 kkwt (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 10:34
    ขอให้ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ด้วยดีนะทุกคู่เลย ฮือออ สงสาร
    #360
    1
    • #360-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:47
      เราก็สงสารรร T^T
      #360-1
  9. #359 minitis (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 09:28
    ฮือออออจอนจองกุกผู้น่าสงสารพี่จินดูแลเด็กน้อยหน่อยค่ะ
    #359
    1
    • #359-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:46
      พี่จินจะดูแลน้องแน่นอนค่ะ ^^
      #359-1
  10. #358 NCSJK (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 09:07
    เรื่องของจองกุกเป็นงี้นี่เองงง รู้แล้วก็สงสารน้องจังเลยค่ะ ไม่ได้รับความรักจากพ่อไม่พอ แถมยังไม่รู้อีกว่าความรู้สึกที่มีให้พี่จินมันเรียกว่าอะไรรร ฮื่ออออ พี่จินนช่วยดูแลน้องหน่อยยย
    #358
    1
    • #358-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:45
      น้องถูกทำร้ายมานานค่ะ พี่จินเขาก็ยังรักน้อง จะดูแลน้องแน่นอนค่ะ ^^
      #358-1
  11. #357 Bismarck (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 08:58
    คู่ม่อนโฮปทำเอาเราถามตัวเองเลยว่า มันจะจบยังไงล่ะเนี่ยคู่นี้ เพราะมันดูยากเพราะเจโฮปไปเลย แล้วดูม่อนพูด พูดเหมือนอยากคบกับโฮป แล้วยุนกิล่ะแกรรรรรรร
    #357
    1
    • #357-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:40
      นั่นสิ ตาม่อนไม่คิดถึงพี่กิเลย
      #357-1
  12. #356 Jung Tien-In (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 08:14
    อ่าาาาาา จองกุกก็น่าสงสารแฮะ แต่เพราะจินระฝักกุกไงถึงให้อภัยได้เนอะ ส่วนนัมจุน อะไีพูดแบบนั้นทำไมเพื่ออะไร นี่สับสนหรือแค่เพราะคบกับกิแล้วเลยบอกตัวเองว่ารักกิอ่ะ
    #356
    1
    • #356-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:39
      เพราะความรักเท่านั้นค่ะ พี่จินเลยยอม ^^ ส่วนตานัมจุนต้องดูต่อไปนะคะ
      #356-1
  13. #355 9ppp (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 08:00
    สงสารทั้งสองคู่เลยยย โอยยยย หน่วงงง
    #355
    1
    • #355-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:35
      ฮือออ เราก็สงสารค่ะ T^T
      #355-1
  14. #354 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 07:49
    ในที่สุดก็รู้สาเหตุจริงๆซักที ฮือออ เด็กจอน น่าสงสาร หวังว่าปมจะคลี่คลายแล้วทุกอย่างจะไปในทิศทางที่ดีขึ้นจริงๆนะคะ
    ส่วนวีก้าม่อนฮป...โดยเฉพาะคู่หลังนี่ปวดใจมาก โอ้ย ฮือ.... มาพูดอะไรกันตอนเน้ //ตีม่อน สงสารฮปมาก แงงง ปวดใจใช่มั้ยลูกเดี๋ยวนูน่าปลอบเองนะ
    #354
    1
    • #354-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:34
      เราก็หวังว่าอย่างนั้นนะคะ ^^;;
      นั่นสิคะ ตาม่อนมาพูดอะไรตอนนี้อ่ะ สงสารยัยสวยยยย
      #354-1
  15. #353 Seokmaijin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 07:45
    โอ๊ยยยยยยย นัมจุนโว๊ยยยยยยยยยยยยย//บิดเร่า// เขินโว๊ยยยยยยยย คือมันต้องเศร้านะ แต่แบบ เหมือนสารภาพรักเลยอ่ะ ฮืออออ จองโฮซอกนี่ก็แบบ โอ๊ยยย น่าสงสารยัยลูกหมามาก ต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆอ่ะ ไหนจะเรื่องคุณจอนกับจองกุก ปวดตับปวดไตไปตามๆกัน //สู้ๆค่ะไรท์^^
    #353
    1
    • #353-1 ILovePCY(จากตอนที่ 35)
      5 สิงหาคม 2560 / 19:31
      คิดเหมือนเราว่านางสารภาพรัก 5555 แต่ไม่ได้เด้อ มียุนกิเด้อ ยัยลูกหมาไม่ยอมเสียพี่หรอกค่ะ 555555
      #353-1