Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 33 : Chapter 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    13 มิ.ย. 60

บทที่ 30

        ซอกจินตื่นมาพร้อมอาการปวดหัวจี๊ดจนหนักอึ้งไปหมด

        บวกกับแรงกอดรัดที่เอวบางนั้นทำให้ร่างเพรียวต้องตื่นจากนิทราขึ้นมา

        โอย นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

        และสิ่งแรกที่นัยน์ตาหวานเห็นก็คือแผงอกแกร่งเปลือยเปล่าที่เขามุดหน้าอยู่อย่างนั้น

        ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เกือบจะกรีดร้องออกมาแต่ก็ปิดปากตัวเองได้ทัน

        โอ้พระเจ้า นี่มันอะไรกัน

        เมื่อคืนนี้เขาไปเลี้ยงสายรหัสไม่ใช่เหรอ ทำไมถึง...

        อย่าบอกว่าเมาอีกแล้วน่ะ

        บ้าน่า เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้ดื่มไม่ใช่เหรอ

        หรือว่าตอนนั้น ที่ปวดหัวจนแทบจะหน้าทิ่มไปกับโต๊ะ

        แล้วคนที่นอนกอดเขาอยู่นี่เป็นใคร

        ซอกจินค่อยๆ ไล่สายตาขึ้นไปช้าๆ เพื่อจะดูว่าใครคือคนที่พามา... เอ่อ นั่นแหละ ถึงที่คอนโดของตัวเองเลย

        หวังว่าจะเป็นคนที่ไม่รู้จักนะ

        แต่พอเห็นใบหน้าหล่อของคนที่กอดตัวเองไว้ เสียงหวานก็หลุดร้องออกมาจนต้องปิดปากตัวเองแน่นกว่าเดิม

        ไม่ใช่แค่รู้จักธรรมดานะ แต่มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ

        จอนจองกุก...

        นี่อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนเขากับหมอนี่...

        อยากจะปฏิเสธสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า แต่ผิวกายเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันทำให้ร่างเพรียวนั้นตระหนักได้ว่าสิ่งที่เห็นมันคือเรื่องจริง

        โอ้พระเจ้า มันเกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ได้ยังไง

        “เสียงดังขนาดนี้ คิดว่าผมยังไม่ตื่นหรือยังไงล่ะครับ” เสียงทุ้มว่าหยอกเย้าก่อนที่ตาคมจะลืมขึ้นมามองรุ่นพี่ในอ้อมกอด ทำเอาซอกจินตื่นตระหนกกว่าเดิม

        “นะ นาย...”

        “ครับ มีอะไรเหรอ”

        “มะ เมื่อคืน ระ เราสองคน...”

        “หืม? พี่ยังต้องให้ผมอธิบายอีกเหรอ” จองกุกหัวเราะเบาๆ “พี่จำได้มั้ยว่าเมื่อคืนพี่ร้อนแรงแค่ไหน ผมชักอยากให้พี่เมาทุกวันซะแล้วสิ”

        “หยุดพูดนะ!” เสียงหวานแหวเสียงดังเพื่อรุ่นน้องหยุดพูดอะไรน่าอายแบบนั้นออกมา “พี่จะเมาได้ยังไง ในเมื่อพี่ไม่ได้ดื่ม...”

        “อันนี้พี่ต้องถามพี่ชานยอลกับพี่แบคฮยอนแล้วล่ะครับ” ร่างสูงยังคงว่าพร้อมรอยยิ้ม “พี่เขารู้เรื่องนี้ดีทีเดียวเลยล่ะ J

        แสดงว่าพี่ชานยอลกับพี่แบคฮยอนเป็นคนมอมเหล้าเขาแน่ๆ

        แต่เขารู้ว่าพี่ทั้งสองคนแค่กะจะแกล้งเขาเท่านั้นแหละ ไม่ได้หวังว่าจะให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอก

        แต่มันผิดที่อาการเมาของเขานี่แหละ

        เขาก็ไม่รู้ว่าทำเขาถึงเมาแล้วเป็นแบบนี้ ปีที่แล้วก็เกือบถูกใครไม่รู้พาไปแล้ว ถ้ารุ่นน้องของเขาอย่างบีเอ็มไม่ช่วยไว้

        สงสัยเขาคงต้องห้ามดื่มแอลกอฮอล์ตลอดชีวิตแล้วล่ะ

        “งั้นก็ปล่อยได้แล้ว” ร่างเพรียวว่าพร้อมกับยกแขนของรุ่นน้องออกแล้วลุกขึ้นโดยไม่ลืมจะดึงผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ขึ้นมาด้วย “มะ มันเป็นความผิดพลาด นายก็คงเมาเหมือนกันใช่มั้ย มันถึงได้เกิดเรื่องนี้ขึ้น”

        “พี่จิน...”

        “โอเค พี่เข้าใจ เพราะฉะนั้นลืมมันไปนะ” ซอกจินเสยผมราวกับยังตั้งสติไม่ได้ “นายรีบไปแต่งตัวเถอะ พี่ เอ่อ พี่ก็จะไปแต่งตัวเหมือนกัน”

        เดือนหน้าหวานหันหลังก่อนจะหลับตาลงเล็กน้อย พยายามไล่ความหน่วงในใจออกไปก่อนจะคว้ากางเกงบนพื้นมาสวม

        มันก็แค่ความผิดพลาดของเขา...

        ฟุ่บ!

        แต่ยังไม่ทันจะลุกไปไหน แขนแกร่งก็คว้ารอบเอวบางไว้อย่างรวดเร็ว ซอกจินดิ้นสุดแรงเพื่อให้หลุดจากพันธนาการแข็งแรงแต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจ

        “ปล่อย! ปล่อยพี่เดี๋ยวนี้นะจอนจองกุก!

        “พี่หยุดคิดเองเออเองสักทีได้มั้ย!” จองกุกเสียงดังบ้างทำให้ร่างบอบบางในอ้อมกอดหยุดทุกการกระทำทันที “เมื่อคืนมีพี่คนเดียวนั่นแหละที่เมา ผมไม่ได้เมาและผมก็มีสติครบถ้วนตลอดทุกการกระทำเมื่อคืน”

        “นะ นาย...”

        “พี่อาจจะบอกว่าพี่ไม่ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น แต่ผมนี่แหละตั้งใจ ถ้าผมไม่อยากยุ่งกับพี่ ต่อให้พี่ยั่วผมแค่ไหน ผมก็หนีคนตัวบางๆ อย่างพี่ได้อยู่แล้ว”

        “...”

        “ผมตั้งใจและอยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆ”

        “เพื่ออะไร” ซอกจินหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่กอดตัวเองอยู่ “นายคิดว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้พี่ยึดติดอยู่กับนายได้หรือไง ไม่มีทางหรอก จะให้พี่พูดอีกกี่ครั้งว่า...”

        “แล้วถ้าผมบอกว่าตอนนี้ผมมีสิ่งนั้นให้พี่แล้วล่ะ”

        “...หมายความว่ายังไง” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน “นายอย่ามาล้อเล่นกับพี่แบบนี้นะ”

        “ผมพูดจริงนะครับ” มือหนาประคองใบหน้าหวานพร้อมกับสบตาคนพี่อย่างสื่อความหมาย “จริงๆ ผมเริ่มคิดมาตั้งแต่วันที่พี่ร้องไห้ต่อหน้าผมแล้ว จนมาถึงวันนั้น ที่พี่กอดปลอบผม มันก็ทำให้ผมคิดได้”

        “นาย...”

        “พี่เป็นคนเดียวจริงๆ นะ ที่ทำให้ผมทั้งหวง ทั้งต้องการได้ขนาดนี้”

        “จองกุก...”

        “ผมรักพี่นะ”

        น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตาหวานช้าๆ เมื่อคำคำนั้นถูกเอ่ยออกมาให้ได้ยิน จองกุกเช็ดน้ำตาหยดนั้นออกไปจากใบหน้าสวย แต่น้ำใสๆ ก็ยังไหลออกมาอย่างต่อเนื่องจนร่างสูงต้องดึงคนพี่ให้มาซบบนไหล่แกร่งเปลือยเปล่าแทน

        ถ้าสายตาของคนเด็กกว่ามันไม่จริงใจเกินไปอย่างนี้ เขาคงจะรู้สึกน้อยกว่านี้แน่ๆ

        แต่สายตาเมื่อครู่ มันเหมือนสายตาสมัยที่ร่างสูงยังเป็นแฟนเด็กของเขา...

        “อย่าเล่นแบบนี้ ฮึก พะ พี่ไม่สนุกด้วยนะ”

        “ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ” มือหนายังคงลูบผมสีชมพู “จริงๆ ผมเฝ้าตามหาความหมายของมันมาตลอดตั้งแต่ที่เลิกกับพี่คราวนั้น ถามจากใครก็ไม่เคยได้คำตอบเลย จนผมได้ใกล้ชิดกับพี่อีกครั้ง ในตอนแรกที่ผมร้าย เพราะผมไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจในสิ่งที่รู้สึกกับพี่ จนตอนนี้ทำให้ผมได้รู้จริงๆ ว่าทั้งหมดมันเรียกว่าความรัก”

        “มะ ไม่จริง อย่าโกหกพี่แบบนี้”

        “พี่จินมองหน้าผมนะ” จองกุกดันคนพี่ออกเล็กน้อยแล้วประคองใบหน้าหวานให้สบตากับตัวเอง “ผมเคยบอกพี่แล้วนะครับ ว่าผมไม่เคยใส่หน้ากากเข้าหาพี่เลย”

        “...”

        “ทั้งหมดที่ผมพูดมา มันคือความจริงทั้งหมด”

        “แล้วพี่จะเชื่อนายได้ยังไง...”

        “พี่ยังไม่ต้องเชื่อทั้งหมดก็ได้” นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้กับรุ่นพี่อย่างแผ่วเบา “แค่พี่เลิกอคติกับผม แล้วให้โอกาสผมได้แสดงความจริงใจกับพี่นะครับ”

        “...”

        “แล้วผมจะทำให้พี่รู้ ว่าตอนนี้ ผมรักพี่มากจริงๆ”

        หยดน้ำใสหล่นลงมาพร้อมกับเปลือกตาสีอ่อนที่หลับลงรับจูบจากหนุ่มรุ่นน้อง จองกุกขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างแผ่วเบาก่อนจะรุกล้ำเข้าไปหาความหวานอย่างอ่อนโยนโดยที่ซอกจินก็ไม่ได้คิดจะขัดขืนสัมผัสนั้นแต่อย่างใด

        ถ้าเขาจะใจอ่อนให้กับร่างสูงอีกครั้ง เขาจะใจง่ายเกินไปหรือเปล่านะ?

 

        หลายวันต่อมา ความสัมพันธ์ของจองกุกกับซอกจินก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

        มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยว่าเดือนวิทยาศาสตร์ปีสามนั้นกำลังคบกับเดือนปีหนึ่งของตัวเองหรือก็คือรองเดือนมหาวิทยาลัยคนปัจจุบันนั่นเอง

        ถึงแม้จะเป็นแค่ข่าวลือ แต่มันก็ดูมีมูลความจริง เพราะทั้งสองนั้นดูมีอะไรหลายๆ อย่างที่เปลี่ยนแปลงไป

        อย่างเช่น การมามหาวิทยาลัยพร้อมกันของทั้งคู่นี่ไง

        ทั้งคู่ลงมาจากรถพร้อมกัน ก่อนที่จองกุกจะเป็นคนรีบวิ่งเข้าไปขนาบข้างคนพี่แล้วคว้ากระเป๋าเป้สีดำที่ซอกจินสะพายไว้บนไหล่ข้างเดียวมาถือไว้

        “อ๊ะ ทำอะไรเนี่ยจองกุก”

        “ก็ถือกระเป๋าให้พี่ไงครับ ตัวแค่นี้เอาอะไรมานักหนานะ”

        “หนักก็เอามาสิ จะแย่งไปทำไม”

        “ก็ผมอยากถือให้นี่ครับ” จองกุกยิ้ม ก่อนที่มืออีกข้างจะจับมือนุ่มไว้ “เพื่อนพี่รออยู่ตรงไหนนะ”

        “นี่ อย่ามาเนียน ปล่อยมือพี่เลยนะ”

        “พี่ยุนกิกับรุ่นพี่อีรินอยู่ไหนน้า~”

        “จอนจองกุก!” เสียงหวานเอ็ดออกมา ก่อนที่ร่างเพรียวจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจแล้วก้มลงมามองมือหนาที่ยังจับมือตัวเองอยู่

        ให้ตายเถอะ ฉวยโอกาสซะจริงนะเด็กคนนี้

        แต่แปลกนะ ที่เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกๆ กับสัมผัสนี้

        ยังรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำ...

        ใจง่ายจริงๆ นะคิมซอกจิน

        “คืนกระเป๋าพี่มาได้แล้วน่า ถึงตึกเรียนพี่แล้วนะ” เสียงหวานว่าพร้อมกับรั้งแขนร่างสูงไว้ “นายก็ไปเรียนได้แล้ว ใกล้ถึงเวลาแล้วนี่”

        “โอ๊ะ จริงด้วยสิครับ” เดือนคนปัจจุบันของคณะวิทยาศาสตร์ก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองแล้วส่งกระเป๋าคืนให้รุ่นพี่หน้าหวาน “งั้นผมไปเรียนก่อนนะครับ เดี๋ยวถ้าเลิกแล้วผมจะมารอนะ”

        “ไม่ต้องหรอก พี่เรียนถึงเย็นเลยนะ นายกลับไปก่อนเถอะ”

        “ได้ไงล่ะครับ ผมพาพี่มาผมก็ต้องรอพี่กลับด้วยกันสิครับ” จองกุกว่าพร้อมรอยยิ้มบางๆ “หรือว่าพี่เป็นห่วงผมล่ะครับคนสวย J

        “ไปเรียนเลยเด็กบ้า” ซอกจินเอ็ดเสียงแข็งพร้อมกับทำท่าจะฟาดรุ่นน้องแต่ร่างสูงก็วิ่งหนีไปเสียก่อน คนหน้าหวานได้แต่มองตามแล้วยิ้มราวกับคนบ้า

        ตอนที่ร้ายนี่ก็ร้ายเสียเลยเกิน แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ ><

 

        เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของคนที่อยู่แถวนั้น

        และสามในกลุ่มคนเหล่านั้น ก็มีแก๊งปีสองของคณะบริหารอีกด้วย

        “โอ้โห หวานแหววกันไม่เกรงใจเพื่อนกูเลยนะ” จีมินว่ากลั้วหัวเราะแล้วหันมาหาโฮซอก “แบบนี้เพื่อนเราก็แห้วแล้วสิเนอะ ใช่มั้ยไอ้โฮซอก”

        “มึงก็อย่าไปซ้ำมันสิไอ้จีมิน นิสัยไม่ดีเลย” เสียงหวานเอ็ดเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก “มึงไม่เป็นไรใช่มั้ยไอ้แทฮยอง”

        “...”

        “ไอ้แทฮยอง”

        “...”

        จีมินกับโฮซอกถึงกับมองหน้ากันทันทีที่ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร เดือนปีสองก็ยังเอาแต่เหม่อมองไปทางที่ซอกจินกับจองกุกเคยยืนอยู่ จนสุดท้ายร่างหนาก็ทนไม่ไหว เป็นฝ่ายยื่นมือไปตบหัวเพื่อนด้วยแรงที่ไม่เบานัก

        ผัวะ!!

        “โอ๊ย! ไอ้เชี่ยจีมิน ทำบ้าอะไรเนี่ย”

        “เอ้า ไอ้ห่านี่ โฮซอกมันอุตส่าห์เป็นห่วง มึงก็เสือกไม่ได้ยินอีก”

        “อ้าวเหรอ” แทฮยองทำหน้างง ก่อนจะหันไปหาเพื่อนร่างบาง “มึงห่วงอะไรวะ”

        “ยังต้องให้กูพูดอีกเหรอ เหตุการณ์อยู่ต่อหน้าแท้ๆ หรือสติหลุดไปแล้วที่เห็นจองกุกมันเล่นกับพี่ซอกจินน่ะ”

        “อ้อ จริงสิ” เสียงทุ้มตอบรับ ก่อนจะหันกลับไปทางที่สองคนนั้นเคยยืนอยู่ “ทำไงได้ พี่จินเลือกแล้วนี่นา”

        “...”

        “แต่ใช่ว่ากูจะยอมแพ้เสียหน่อย กูไม่เชื่อว่าไอ้คนที่เอาแต่ทำร้ายพี่จินจะมาทำตัวน่ารักๆ กับพี่เขาได้”

        “น้องมันอาจจะคิดอะไรได้แล้วก็ได้”

        “คนอย่างไอ้จองกุกเนี่ยนะไอ้จีมิน มึงคิดอะไรอยู่ ก็รู้อยู่ว่ามันร้ายกับพี่จินแค่ไหน”

        “มันก็คงไม่ใช่ไร้หัวใจขนาดนั้นหรอกมั้ง พี่ซอกจินก็ดีขนาดนั้น ใครใจแข็งต่อได้ก็เกินไปแล้ว”

        “มึงนี่ดูจะเข้าข้างไอ้เด็กนั่นจังเลยนะ” แทฮยองมองเพื่อนด้วยสายตาหยอกล้อ “ถ้าไม่สนิทกัน กูคงคิดว่ามึงรู้จักกับไอ้จองกุกแล้ว ปกป้องกันขนาดนี้”

        “บะ บ้าไง กูแค่ลองคิดอีกมุมหนึ่งไง” จีมินยิ้มแห้งๆ “ว่าแต่ ที่มึงบอกว่าไม่ยอมแพ้ มึงจะทำอะไรวะ”

        “เดี๋ยวก็รู้” เดือนปีสองยิ้มมุมปากก่อนที่ตาคมจะเหลือบมองไปที่โฮซอกเล็กน้อยจนร่างบางนั้นถึงกับขนลุก

        มันต้องเกี่ยวกับพี่ชายเขาแน่ๆ

        “มะ มึงอยากทำอะไรก็ทำเถอะ แต่อย่าเดือดร้อนคนอื่น กูขอล่ะ”

        โฮซอกกำลังตั้งใจสื่อให้เพื่อนเลิกยุ่งกับพี่ชายของเขา และแทฮยองก็รู้ดีเสียด้วย

        แต่ใครจะแคร์ล่ะ J

        ยุนกิเข้ามายุ่งกับเรื่องของเขาก่อนเองนะ ช่วยไม่ได้

        ไม่ต้องกังวลกันขนาดนั้นหรอก เขาไม่ได้จะไปทำร้ายรุ่นพี่ตัวขาวหรอกนะ

        แค่ต้องให้ ช่วยอะไรนิดหน่อยเท่านั้นเอง

        Rrrr~

        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ทั้งสามคนมองหาต้นเสียงทันที แต่โฮซอกก็เป็นคนหยิบเครื่องมือสื่อสารของตัวเองออกมารับสาย

        “สวัสดีครับพี่นัมจุน... ฮะ!! ว่ายังไงนะครับ!!!” ร่างบางร้องเสียงดังพร้อมกับลุกพรวดขึ้นมาจนเพื่อนทั้งสองตกใจ “ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

        ตอบแค่นั้นแล้วกดวางสาย ก่อนที่มือเรียวจะเก็บของของตัวเองเข้ากระเป๋าอย่างรีบร้อน “เฮ้ยพวกมึง คาบนี้กูโดดนะ ไปล่ะ”

        “เฮ้ย เดี๋ยว มึงจะไปไหน” มือหนาของจีมินรีบคว้าแขนเพื่อนไว้แต่โฮซอกก็สะบัดออกอย่างรวดเร็ว

        “พี่ยุนกิเข้าโรงพยาบาล กูต้องไปหาพี่เขา...”

        “ฮะ!! มึงว่าไงนะ!!” แทฮยองรีบหันไปหาเพื่อนทันที ก่อนจะลุกเข้าไปคว้าข้อมือเรียวทันที “งั้นรีบไปเถอะ เดี๋ยวกูไปส่ง”

        “เฮ้ย ไม่ต้องหรอก กูไปเองได้”

        “มึงมาเรียนเป็นเพื่อนกูนี่ ไม่ต้องไปส่งมันหรอก เรื่องของครอบครัวเขา มึงจะไปยุ่งอะไรล่ะ”

        “กูก็รู้จักกับพี่เขา กูจะห่วงพี่เขาไม่ได้เหรอ” เสียงทุ้มว่าแบบนั้นแล้วลากเพื่อนร่างบอบบางออกไป ทิ้งให้จีมินนั่งมองตามพร้อมกับเกาหัวอย่างงงๆ

        สรุปแล้ว แทฮยองมันชอบพี่ซอกจินหรือพี่ยุนกิกันแน่เนี่ย

        แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ประเด็นอยู่ที่ตรงนี้ต่างหาก

        “สุดท้ายกูก็โดนเทให้เรียนคนเดียวสินะ = =

 

        ผ่านมาสักพัก โฮซอกและแทฮยองก็มาถึงโรงพยาบาลที่ยุนกิถูกพาเข้ามารักษาตัว

        น้องชายของผู้ป่วยก็โทรหาแฟนพี่ชายเพื่อถามเรื่องห้องที่ยุนกิอยู่ ในขณะที่ร่างสูงก็เดินตามเพื่อนสนิทของตัวเองไป

        ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ใบหน้าที่แสนเจ็บปวดของรุ่นพี่ตัวขาวนั้นเข้ามาแทนที่ใบหน้าหวานแสนน่ารักของรุ่นที่เขาแอบชอบเกือบทุกครั้งในเวลาที่เขาเผลอ

        คงเพราะความรู้สึกผิดล่ะมั้ง

        เมื่อตอนที่อยู่ในรถ เขาก็คุยเรื่องอาการของคนป่วยอยู่คร่าวๆ ก็ทำให้พอรับรู้ว่ายุนกินั้นมีอาการเครียดสะสมจนทำให้ไมเกรนกำเริบ หนำซ้ำเจ้าตัวยังมีไข้สูงมาตั้งแต่เมื่อคืนแต่ก็ยังฝืนมาเรียนจนสุดท้าย การใช้ร่างกายเกินขีดจำกัดก็ทำให้เจ้าของร่างนั้นชัตดาวน์ตัวเองจนนัมจุนต้องหามมาส่งโรงพยาบาลอย่างที่เห็น

        และแทฮยองก็เชื่อว่า หนึ่งในสาเหตุที่ยุนกิเครียด มันน่าจะมาจากเขาด้วย

        ดังนั้น ถ้าเขาจะแอบรู้สึกผิดก็คงไม่ผิดใช่มั้ย

        ก๊อกๆๆ

        “ผมขอเข้าไปนะครับ” โฮซอกเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูเข้าไป ทั้งสองโค้งให้กับรุ่นพี่ทั้งสองที่มีปฏิกิริยาเล็กน้อยเมื่อเห็นแทฮยอง ก่อนที่ร่างบอบบางของผู้เป็นน้องชายจะวิ่งเข้าไปหาพี่ชายตัวเล็กของตัวเองที่ยังนอนซมอยู่บนเตียงคนไข้ “พี่ยุนกิเป็นยังไงบ้างครับ ผมตกใจแทบแย่ตอนที่พี่นัมจุนโทรไปบอกว่าพี่เข้าโรงพยาบาล”

        “พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกน่า” เสียงห้าวบอกพร้อมรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปหาแฟนหนุ่มของตัวเอง “มึงต้องไปเวอร์ให้น้องกูฟังแน่เลย โฮซอกถึงได้ตกใจเกินเหตุแบบนี้”

        “กูก็เล่าตามที่มึงเป็นจริงๆ นั่นแหละ คนบ้าอะไรเป็นหนักขนาดนี้แล้วยังบอกว่าไม่เป็นไรอยู่” นัมจุนลูบผมของยุนกิเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม “เป็นทั้งไข้ทั้งไมเกรน ไม่ช็อคตายก็บุญแล้ว”

        “แช่งกูเหรอ L

        “เปล่าสักหน่อย” เสียงทุ้มหัวเราะเมื่อเห็นว่าคนตัวขาวเบะปากเบาๆ “มึงเครียดอะไรทำไมไม่เล่าให้กูฟังฮะ เก็บไปเครียดจนเป็นไมเกรนทำไม กูก็ตกใจเหมือนกันนะที่เห็นแฟนตัวเองล้มลงไปแบบนั้น”

        ตาเรียวสวยแอบเหลือบมองไปที่รุ่นน้องผิวเข้มเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองหน้าคนรักของตัวเอง “กูก็บอกมึงทุกเรื่องแหละ แต่บางทีกูก็ต้องคิดอะไรบ้างหรือเปล่าวะ”

        “ไม่บ้างแล้วมั้ง” นัมจุนหัวเราะอีกครั้ง “สองสามวันนี้ก็อยู่ที่นี่ไปจนเบื่อเลยแล้วกัน”

        “ไม่เบื่อหรอก ยังไงมึงก็ไม่ปล่อยให้กูเหงาอยู่แล้ว กูรู้ ^o^

        “ทำเป็นรู้ดี” มือหนาขยี้ผมแฟนอย่างหมั่นเขี้ยว “เฝ้ามึงนานๆ แล้วง่วงชะมัด กูลงไปซื้อกาแฟดีกว่า”

        พูดจบก็เดินออกไป ทิ้งแฟนตัวเล็กไว้กับรุ่นน้องอีกสองคน อย่างน้อยก็มีโฮซอกอยู่ เขาก็เบาใจได้ว่าแทฮยองจะไม่ทำอะไรคนตัวขาว

        หารู้ไม่ว่า โฮซอกก็กำลังจะมีงานเข้าเช่นกัน

        ยังไม่ทันที่จะได้คุยอะไรกันตามประสาพี่น้อง เสียงโทรศัพท์ของร่างบางก็ดังขึ้น มือเรียวหยิบมันขึ้นมาก่อนจะรับสาย

        “ว่าไง ซึลกิ”

        “(โฮซอก นายอยู่ไหน มาที่คณะด่วนเลยได้มั้ย)”

        “เอ่อ ฉันไม่ได้อยู่ในมออ่ะ ฉันมาหาพี่ที่โรงพยาบาล มีอะไรด่วนหรือเปล่า”

        “(อ้าวเหรอ งั้นนายพอจะมีเวลามั้ย พอดีสโมฯ นัดประชุมด่วนน่ะ แต่คราวแล้วนายเป็นคนเข้าประชุมของฝ่ายเรา ฉันเลยอยากได้สรุปการประชุมคราวที่แล้วหน่อยน่ะ)”

        “อ่อ โอเค แป๊บนึงนะ” ตาหวานหันไปตรงโซฟาเพื่อหากระเป๋าของตนเอง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเอากระเป๋าไว้บนรถของแทฮยอง “โอ๊ะ ตายจริง ถือสายรอหน่อยได้มั้ย ฉันเอากระเป๋าไว้ไกลตัวน่ะ”

        “(ได้ๆ)”

        โฮซอกมองพี่ชายตัวเองสลับกับเพื่อนสนิทอย่างไม่ไว้ใจนัก เขาไม่อยากให้ทั้งสองคนนั้นอยู่ด้วยกันตามลำพังเลย

        เขากลัวว่าเพื่อนเขาจะหน้ามืด ทำร้ายพี่ชายอีก

        แต่งานเขาก็ด่วนเหมือนกัน

        เอาวะ แป๊บเดียว คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

        “แทฮยอง กูขอกุญแจรถหน่อย จะไปเอากระเป๋า”

        “โอเค ได้”

        “ไปเอาให้น้องกูหน่อยไม่ได้เหรอ อยู่ในรถมึงนี่”

        “ของของใครก็ให้ไปเอาเองสิครับ ผมไม่รู้ว่าโฮซอกจะเอาอะไรนี่นา” มือหนาล้วงกุญแจในกระเป๋าออกมาให้เพื่อนร่างบาง “รีบไปรีบมาล่ะ พี่ชายมึงจะได้สบายใจ”

        โฮซอกถอนหายใจพร้อมกับมองทั้งสองคนที่จ้องกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

        ก็เหลือแค่แทฮยองกับยุนกิที่อยู่ในห้อง

        “ทำไม กลัวพี่นัมจุนจะไม่พอใจเหรอครับถ้าผมอยู่กับพี่แค่สองคน”

        “อย่ามากวนประสาทให้มาก กูไม่อยากเถียงกับมึง ปวดหัวเปล่าๆ”

        “ป่วยแล้วยังพูดจาแบบนี้ได้ สมกับเป็นพี่จริงๆ” เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกมานั่งข้างเตียงของรุ่นพี่ “ตอนแรกผมก็รู้สึกผิดนะที่มีส่วนให้พี่เครียด แต่เห็นพี่เป็นอย่างนี้ผมก็สบายใจแล้วล่ะ”

        “เหอะ ถ้ามึงจะรู้สึกผิดจริงๆ มึงไม่ทำแต่แรกหรอก” ร่างเล็กแค่นยิ้ม “แล้วถึงขั้นมาหากูถึงโรงพยาบาลนี่มีอะไร เรื่องไอ้จินกับไอ้จองกุกนี่กูไม่รู้หรอกนะว่าทำไมสองคนนั้นถึงกลับมาดีกันได้น่ะ”

        “ผมก็เชื่อว่าพี่ไม่รู้” แทฮยองยิ้มมุมปาก “แต่ผมไม่เชื่อว่าไอ้จองกุกมันหวังดีกับพี่จินจริงๆ มันทำร้ายเพื่อนพี่แค่ไหน พี่ก็รู้”

        “มึงมั่นใจได้ยังไง ไอ้เด็กนั่นอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ ใครจะรู้...”

        “ผมต้องการให้พี่ช่วย” ร่างสูงขัดเสียงห้าวขึ้นมาทันที “พี่ใกล้ชิดกับสองคนนั้นมากกว่าผม เพราะฉะนั้นพี่ต้องสืบท่าทางของจองกุกแล้วมารายงานผม”

        “แล้วทำไมกูต้องทำตามคำสั่งของมึง”

        “พี่อย่าลืมสิว่าพี่ยังมีความลับกับพี่นัมจุนอยู่” แทฮยองมองอีกคนอย่างเหนือกว่า “พี่คงไม่ได้บอก เรื่องของเราให้แฟนพี่ฟังหรอกนะ”

        “...แล้วไง คิดว่าไอ้จูบกระจอกๆ นั่นจะทำให้กูกับนัมจุนเลิกกันได้หรอ”

        “แล้วถ้าผมทำให้พี่เขาคิดว่าผมรักพี่จริงๆ ล่ะ” มือหนาไล้ไปตามกรอบหน้าสวย ก่อนจะประคองใบหน้าขาวไว้ “จริงๆ พี่ก็สวยนะ ถ้าผมจะหันมาจีบพี่แทน ก็คงไม่ผิดใช่มั้ย”

        “อย่าไร้สาระ แล้วเอามือออกไปจากหน้ากูเดี๋ยวนี้” ยุนกิกัดฟันบอกอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับปัดมือใหญ่ออกอย่างแรง แต่รุ่นน้องก็คว้ามือบางไว้อย่างรวดเร็ว

        “แต่ถ้าพี่ช่วยผมและพิสูจน์ทุกข้อสงสัยให้ผมได้แล้ว ผมจะเลิกยุ่งกับความรักของพี่ทุกอย่างเลย โอเคมั้ย”

        “...”

        “คิดดูดีๆ นะครับ ผมให้โอกาสพี่เสมอ” ว่าแล้วก็กดจูบลงบนผิวขาวซีดอย่างแผ่วเบา “เลือกให้ฉลาดๆ หน่อยล่ะ คนสวยของผม”

--------------------------------------------------------------------

        ทำไมยิ่งแต่งเรายิ่งปวดหัว 55555 สวัสดีค่ะทุกคน ไม่เจอกันนานเลย ไม่มีอะไรจะสารภาพนอกจากช่วงนี้เราติดเกมอย่างแรงค่ะ 55555555 พอเปิดเกมปุ๊บ เริ่มม่วน ลืมนิยายเลยค่ะ //โดนตบ เข้าเรื่องกันดีกว่า ก็ตอนที่ 30 แล้วเนอะ เป็นไปได้ก็จะเริ่มของจริงแล้วค่ะ ความสัมพันธ์ของกุกจินพัฒนาขึ้นแล้วในขณะที่อีกสี่คนยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลยยย 55555 แต่ในเรื่องของเรา อะไรก็เป็นไปได้นะคะ ^^ เอาเป็นว่า เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อ ต้องติดตามนะคะ ^o^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #393 Sptfon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 09:28
    กุกกหนูฉลาดแล้วโอ้ยยดีใจ แทมาแบบกุกอีกละ ชอบเขาก็รู้ตัวสักทีว่าชอบเขา เดี๋ยวเถอะ
    #393
    0
  2. #340 Jskj (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 01:43
    กุกกลับใจแล้วววว ฮือออออ ดีจายยย
    #340
    1
    • #340-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:30
      ดีใจด้วยคนนนน ><
      #340-1
  3. #339 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 01:23
    คนร้ายตัวจริงคือนายนี่เอง /ชี้แท
    พี่กิไม่สบายอยู่นะะะะะ นายนี่มัน มัน มัน ฮึ่ยยยยยยยยยยยย
    คู่กุกจินนี่ดีขึ้นแน่นอนแล้วใช่มั้ยคะ ฮือ ทำไมรู้สึกเสียวๆเหมือนกลัวจะมีคลื่นสึนามิมาภายหลังยังไงก็ไม่รู้ /สั่น //หรือว่าเราคิดมากไปกันนะ ฟฟฟฟ
    #339
    1
    • #339-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:28
      ทำไมระแวงจองกุกเราล่ะ 55555 ส่วนตาแทก็ร้ายแล้วค่ะ เชื้อจากจองกุกแพร่ไป //โดนกระต่ายเฉาะหัว
      #339-1
  4. #338 ปงจี้ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 00:02
    ยังไม่เห็นหนทางสว่างของอีก2คู่เลย โดยเฉพาะม่อนโฮป5555555555555555 จอนจองกุก! คนบว้า แงงงงง้ เขิลลลลล
    #338
    1
    • #338-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:26
      อีกสองคู่เดี๋ยวก็รู้ค่ะ 5555
      #338-1
  5. #337 atalljin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:34
    กุกจินนี่เขาจะรักกันจริงๆ แล้วใช่มั้ยค่ะ ไรท์ไม่หลอกกันใช่ไหม รอลุ้นกับความสัมพันธ์​ของอีก 2คู่ที่เหลือนะคะ
    #337
    1
    • #337-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:25
      เราไม่รู้ เราไม่บอก5555 อีกสองคู่ต้องรอกันต่อไปค่ะ
      #337-1
  6. #336 chonseok (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:32
    แทเอ้ยแททททท
    #336
    1
    • #336-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:25
      ไม่น่าเลยยย
      #336-1
  7. #335 k_922 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 21:08
    ในขณะที่จองกุกเริ่มดีขึ้น แล้วทำไมคนที่แสนดีอย่างแทฮยองกลับร้ายขึ้น
    #335
    1
    • #335-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:24
      นั่นน่ะสิคะ?
      #335-1
  8. #334 NCSJK (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 12:10
    ฮื่ออ จองกุกกลับตัวแล้วจริงๆใช่มั้ยยย ยังไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่เลยย ส่วนแทฮยองเนี่ยยย ทำไมถึงกลายเป้นแบบนีเไปได้ สงสารนัมจุนกับยุนกิอ่าาาา TT
    #334
    1
    • #334-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:23
      ในส่วนของจองกุกก็ต้องดูกันต่อไปค่ะ ^o^ ส่วนตาแทนั้น ไม่น่าเลยนะคะ T^T
      #334-1
  9. #333 Jung Tien-In (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 09:58
    กุกจินเค้าไปในทางที่ดีละ หวังว่ากุกจะไม่เอาความรู้สึกมาเล่นอีกนะ ส่วนแทยังไม่จบอีก เอาไงละนี่เป็นห่วงยุนกิมากนะนั่นน่ะ เอะอะขู่พี่เค้านะแก
    #333
    1
    • #333-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:20
      รอดูกันต่อไปนะคะ ^^
      #333-1
  10. #332 princessJIN (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 09:32
    แทฮยองอ่าา ทำแบบนี้จะดีหรอ แล้วก็ไอเรื่องที่ยกขึ้นมาอ้างเพื่อจะไปทำร้ายยุนกิหน่ะ จริงจังแค่ไหน เราเชื่อว่ามันก็จริงอยู่บ้างแหละที่อยากจะพิสูจน์เรื่องของจอกกุก แต่เราว่ามันไม่ใช่ทั้งหมดอ่ะ โอ้ย ปวดหัวแทนยุนกิ เรื่องน่าปวดหัวน่าจะตามมาอีกเยอะ
    แต่เอาจริงๆ ก็ไม่ใช่แค่แทฮยองที่สงสัยจองกุกนะ เราก็สงสัย (ขอโทษค่ะกัปตัน) ไม่ใช่ไม่เชื่อนะว่าจองกุกจะรักพี่จินจริงๆ แต่เรากลัวว่าจองกุกอาจจะเกิดความไม่เข้าใจ(หรือเข้าใจแบบผิดๆ)อะไรขึ้นมาอีกก็ได้ กลัวใจล้วนๆ
    สู้ๆค่ะไรท์
    #332
    1
    • #332-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:19
      เราก็เดาใจแทแทไม่ถูกเหมือนกัน (เดี๋ยว เราเป็นคนแต่ง 5555) มาเอาใจช่วยพี่กิกันเถอะค่ะ ^o^
      ส่วนในส่วนของตากุกนั้น ก็ต้องดูกันต่อไปนะคะ
      #332-1
  11. #331 9ppp (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 05:51
    แทหนูจะเอายังไงงงงลูกกก
    #331
    1
    • #331-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:14
      นั่นสิคะ แทแทจะเอายังไงเนี่ย
      #331-1
  12. #330 ppap (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 03:29
    สรุปแทจะขัดขวางความรักเขาโดยไปลงที่ยุนกิ เอ้อ ร้ายพอกัน

    สงแหละ พ่อซาตานในเทพบุตร 5555555 สงสารพี่กิ แต่พี่กิก็ไปทำให้เรื่องวุ่นวายเพิ่มด้วยส่วนหนึ่ง

    (วุ่นวายตัวเองเนี่ยแหละ) พี่ยุนกิอย่าไปยอมง่ายๆนะคะ!!
    #330
    1
    • #330-1 ILovePCY(จากตอนที่ 33)
      23 มิถุนายน 2560 / 23:14
      แทแทนี่ตัวดีเลยค่ะ 5555

      มาดูกันนะคะว่าสองคนนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป ^^
      #330-1