Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 30 : Chapter 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    29 เม.ย. 60

บทที่ 27

        “ขอบคุณนะที่รักกัน แต่ฉันเบื่อแล้วว่ะ J” ชายหนุ่มสะบัดมือเล็กที่จับมือเขาออกอย่างแรง ก่อนจะหันหลังไปอีกทาง

        แต่แขนเรียวก็รั้งรอบเอวสอบไว้อย่างรวดเร็ว

        “จองกุก นายพูดเล่นใช่มั้ย ฮึก นะ นายไม่ได้คิดแบบนั้น ชะ ใช่มั้ย”

        “หึ เธอคิดอย่างนั้นเหรอ” ร่างสูงแกะแขนบอบบางออกก่อนจะหันมาหาเธอแล้วจับไหล่แคบไว้แน่น “อย่าทำให้ฉันรำคาญไปมากกว่านี้เลยนะเยริม แค่นี้ฉันก็เบื่อจะตายแล้ว”

        “จองกุก...”

        “ขอโทษนะที่ทำให้คิดว่ารักมาตั้งนาน” พูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก “แต่สำหรับฉัน ความรักก็เหมือนกับการ เล่นของเล่นเท่านั้นแหละ”

        “โอเคค่ะ” เสียงหวานของดาวปีสองเอ่ยขึ้นทำให้ทั้งสองผละออกจากกันทันที เยริมปาดน้ำตาของตัวเองออก ในขณะที่จองกุกก็ผลักหัวเธอเบาๆ

        “อะไรวะ ร้องไห้จริงเลยเหรอยัยเต่า”

        “ก็เออดิ นายแม่งโคตรเย็นชา น่ากลัวชะมัดเลย”

        “แต่ก็จริงนะ รอยยิ้มแกตอนแสดงฉากบอกเลิกมันน่าขนลุกมากเลยนะ” ฮยอนอูว่า เดือนคนปัจจุบันก็ทำแค่ยิ้มออกมาเท่านั้น

        ใช่แล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังซ้อมการแสดงของดาวเดือนที่กำลังจะประกวดในอาทิตย์หน้าแล้ว

        สำหรับจองกุกมันก็เป็นซีนสุดท้ายของเขาแล้ว หลายคนก็มองว่ามันเป็นฉากที่ยากมากสำหรับเขาเพราะมันเป็นบทที่ร้ายมากในความคิดของคนอื่น

        แต่หารู้ไม่ว่า มันเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้น

        ไม่แปลกหรอกที่เขาจะทำได้

        “เอ้าๆ ร้องไห้ไม่หยุดเลยทีนี้” จูฮยอนเดินมาก่อนจะกอดปลอบรุ่นน้องสาวไว้ “นี่แค่ฉากโดนบอกเลิกยังขนาดนี้ ฉากฆ่าตัวตายจะขนาดไหนเนี่ยยัยหนู ^^

        “ฮือ หนูสงสารเยริมในเรื่องจริงๆ นะพี่จูฮยอน คงเจ็บปวดมากแน่ๆ จองกุกแม่งเลวอ่ะ ToT

        “ระบุด้วยสิว่าตัวจริงหรือในเรื่อง ไอ้นี่สะดุ้งหมดแล้ว” เดือนปีสองว่าพร้อมกับขยี้ผมดาวคนปัจจุบันเบาๆ “แสดงว่าจองกุกก็แสดงดีเลยนะ ถ้าคนวางพล็อตอย่างพี่ซอกจินมาเห็นคงจะดีใจน่าดู”

        “แหะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ^^;;

        “มีใครพูดถึงพี่อยู่หรือเปล่า” เสียงหวานเอ่ยขึ้น ก่อนจะปรากฏตัวร่างเพรียวเจ้าของเสียง ซอกจินเดินเข้ามาพร้อมกับถุงขนมและน้ำอัดลมกระป๋อง “อ่ะ พี่ซื้อขนมมาให้”

        “ว้าว พี่ซอกจินใจดีจัง ขอบคุณครับ ^o^” ฮยอนอูรีบเข้ามารับถุงของกินจากรุ่นพี่ทันที “เรียนเสร็จแล้วเหรอครับ”

        “อื้อ แล้วก็ไลน์มาถามจูฮยอนว่ายังซ้อมกันอยู่หรือเปล่าน่ะ” รุ่นพี่ตอบ “อ้าว แล้วนี่เยริมเป็นอะไร ทำไมร้องไห้แบบนั้นล่ะ”

        “น้องอินน่ะค่ะพี่ซอกจิน จองกุกแสดงดีเกินไปหน่อย”

        “โถ น่าสงสาร” เดือนหน้าหวานหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่งมือบางไปขยี้ผมคนที่เริ่มหยุดสะอื้นแล้ว “ซ้อมฉากไหนกันอยู่เหรอ”

        “ฉากก่อนสุดท้ายน่ะครับ ที่พระเอกบอกเลิกนางเอก”

        “อ่อ ฉากนั้นเองน่ะเหรอ” เสียงหวานรับรู้ ไม่แปลกหรอกนะที่จองกุกจะทำให้เยริมอินขนาดนี้

        เหตุการณ์เก่าไง ก๊อปมาเป๊ะด้วย เจ้าเดือนคนปัจจุบันนี่จะทำได้เหมือนจริงก็ไม่แปลก

        “พี่ดูไม่ตกใจเลยนะคะที่รู้ว่าจองกุกแสดงบทร้ายๆ แบบนั้นได้”

        “ก็พี่รู้อยู่แล้วนี่ว่าเด็กนี่ทำได้” ร่างเพรียวหัวเราะ “อย่างที่พี่เคยบอกไง จองกุกน่ะเก่งทุกด้าน”

        “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” ร่างสูงที่เงียบไปนานก็เอ่ยขึ้นมาบ้างพร้อมรอยยิ้ม “ก็ถ้าผมเก่งจริง ผมต้องได้หัวใจพี่มานานแล้วสิครับพี่จิน ^^

        “อ้าว มีการจีบกันเกิดขึ้นว่ะ” ฮยอนอูหัวเราะ “พี่ซอกจินว่ายังไงครับ น้องว่าขนาดนี้แล้ว”

        “...อยากได้อะไรที่ดีๆ มันก็ต้องใช้เวลาหน่อยสิ จริงมั้ย?”

        “โห พี่ชายเราก็ใช่ย่อยนะเนี่ย” จูฮยอนหัวเราะบ้าง “เอาเป็นว่าตอนนี้เลิกจีบกันก่อนนะคะ ยัยหนูหยุดร้องไห้แล้ว เรามาซ้อมต่อกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเอาฉากเมื่อกี้ก่อนนะ พี่ว่ามันมีจุดที่ยังต้องแก้อยู่”

        “ฮือ หนูกลัวร้องไห้อีกอ่ะพี่จูฮยอน T^T

        “ในบทแกต้องร้องอยู่แล้วนี่เยริม” มือเรียวส่งไปผลักหัวดาวคนปัจจุบันเล็กน้อย “พี่ซอกจินเขาจะได้ช่วยดูด้วย เตรียมตัวเลยทั้งคู่”

        “ครับ ^^/ค่ะ ^^;;” ทั้งคู่ตอบรับ ก่อนจะเดินขึ้นเวทีไปเพื่อเตรียมซ้อมให้คนอายุมากสุดดู

        ร่างเพรียวของเดือนปีสามนั้นเดินไปนั่งตรงเก้าอี้หน้าเวที ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นในระหว่างที่รอน้องๆ เตรียมตัว

        เอ๊ะ เมื่อกี้อะไรเขียวๆ มันแจ้งเตือนขึ้นมา

        ซอกจินกดออกจากหน้าเว็บข่าวที่ตัวเองกำลังนั่งอ่านอยู่เพื่อมาดูที่หน้าจอ และเป็นจริงเสียด้วยที่ไลน์ของเขามีการแจ้งเตือน นิ้วเรียวกดเข้าไปดูข้อความที่ค้างไว้

        และพอเห็นข้อความ ตากลมก็เงยขึ้นมองคนที่อยู่บนเวทีทันที

 

        Jungkook : ตอบได้ดีนี่ครับ

 

        จะกวนประสาทกันใช่มั้ย = =

 

        Seokjin : มันก็คือความจริงนี่

        Jungkook : ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ ผมก็แค่ชอบคำตอบของพี่เท่านั้นเอง

        Seokjin : แล้วมันเป็นเรื่องที่พี่ต้องรู้มั้ย

        Jungkook : ก็บอกให้รับรู้ไง ว่าผมน่ะสนใจทุกอย่างที่พี่พูดเลยนะ J

        Seokjin : ถ้าจะมีเวลามาพูดอะไรไร้สาระก็ไปเตรียมตัวซ้อมเถอะ

 

        คนผมชมพูตอบแค่นั้นก็ออกจากแอพทันที ก่อนที่ตาคู่สวยจะเงยหน้ามองไปบนเวทีอีกครั้ง

        แล้วก็พบกับรอยยิ้มใสซื่อแต่สายตาเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับของเจ้ากระต่ายเจ้าเล่ห์นั่น

        ก็อยากทำอะไรก็ตามใจเถอะ ไม่หลงกลง่ายๆ หรอก

        มุกเก่าๆ มันก็ไม่สมควรเล่นบ่อยหรอกนะ จริงมั้ย

 

        พอดูรุ่นน้องซ้อมอยู่สักพัก ซอกจินก็กลับมาก่อน

        ร่างเพรียวเปิดเพลงจากแล็ปท็อปไว้ แล้วเข้าไปอุ้มกระต่ายของตัวเองที่ตอนนี้เริ่มโตแล้วออกมานั่งที่โซฟาด้วยกัน

        “หนักจังเลย เจ้าอ้วนเอ๊ย” ว่าพร้อมกับจับเจ้าลูกชายให้นอนหงายหลังบนตักแล้วก้มลงฟัดพุงนิ่มๆ เล็กน้อย “แต่เพลงนี้ฉันชอบมากเลยแหละ ฟังตอนที่ออกมาครั้งแรกก็ติดหูเลย”

        ยิ่งท่อนฮุกเนี่ย ยิ่งได้ใจเขาไปเลย

        ‘You just want attention, you don’t want my heart

        (คุณแค่เรียกร้องความสนใจ คุณไม่ได้ต้องการหัวใจของผม)

        Maybe you just hate the thought of me with someone new

        (บางทีคุณก็แค่เกลียดที่คิดว่าผมอยู่กับคนใหม่)

        Yeah, you just want attention, I knew from the start

        (คุณก็แค่เรียกร้องความสนใจ ผมรู้มาตั้งแต่เริ่มแล้ว)

        You’re just making sure I’m never gettin’ over you, oh

        (คุณแค่ต้องการมั่นใจว่าผมจะไม่สามารถลืมคุณได้)

        เนี่ย โคตรจะตรงชีวิตของเขาเลย

        เขาค่อนข้างมั่นใจเลยแหละว่าความคิดของจองกุกมันต้องเป็นแบบนี้แหละ

        หมอนั่นไม่ได้ต้องการความรักหรือหัวใจของเขาจริงๆ หรอก คงแค่อยากจะมั่นใจมากกว่าว่าเขาจะไม่สามารถหนีไปไหนได้

        ถ้าอยากเล่นนักก็จะเล่นด้วย

        แต่ใครจะรอด ก็อีกเรื่องนึง

        Rrrr~

        เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นฝ่าเสียงเพลงของเขาขึ้นทำให้ร่างเพรียวที่กำลังนอนกอดกระต่ายอย่างเคลิบเคลิ้มไปกับเพลงสะดุ้งขึ้นมา ก่อนที่มือบางเลื่อนไปเบาเสียงเพลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

        นั่นไง คิดถึงไม่ได้เลยสินะ

        “ว่าไง”

        “(ทำอะไรอยู่ครับพี่จิน)”

        “นอนฟังเพลง นายมีอะไรหรือเปล่า”

        “(เปล่าครับ ผมแค่จะบอกว่า ผมจะประกวดอาทิตย์หน้าแล้วนะ)”

        “เออ รู้แล้ว”

        “(อย่าลืมไปเชียร์ผมนะครับ)” เสียงทุ้มว่าซึ่งซอกจินก็เดาได้ว่าบนใบหน้าหล่อมันต้องมีรอยยิ้มมุมปากแน่ๆ

        เป็นรอยยิ้มนี่น่ารำคาญมากๆ เลยแหละ L

        “ถ้าพี่ว่างก็จะไปนะ”

        “(ไม่ได้สิครับ)” เสียงทุ้มโอด “(ถ้าพี่ไม่ไปผมจะเอากำลังใจจากไหนล่ะครับ)”

        “แฟนคลับนายก็มีเยอะแยะ”

        “(พี่กับแฟนคลับเหมือนกันที่ไหนล่ะครับ)”

        “...”

        “(ยังไงพี่ก็สำคัญสุดอยู่แล้ว)”

        “...พี่นอนล่ะนะ เรียนมาเหนื่อยชะมัด” เสียงหวานตอบกลับไปแค่นั้นก่อนจะตัดสายทันที มือเรียววางโทรศัพท์ของตัวเองลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นมานั่ง

        มือเรียวยกขึ้นมาทาบเหนือหัวใจของตัวเอง ก็พบว่ามันเต้นแรงมาก

        แค่คำคำเดียวว่า สำคัญมันทำให้เขาเป็นขนาดนี้เลยเหรอ

        ไม่ได้สิซอกจิน ครั้งนี้นายต้องชนะ อย่าให้เด็กนั่นรู้เด็ดขาดเลยว่าเขาหวั่นไหวขนาดนี้

        What are you doin’ to me?

        (คุณทำอะไรกับผม?)

        นั่นสิ นายทำอะไร ฉันถึงได้เป็นขนาดนี้ จอนจองกุก

 

        “พี่นัมจุนพาผมออกมาทำไมเหรอครับ” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นในขณะที่กำลังนั่งอยู่บนรถ นัมจุนก็ยิ้มออกมาบางๆ ในขณะที่ตาคมก็มองทางข้างหน้าไปด้วย

        “พี่อยากให้เราช่วยเลือกของให้ยุนกิหน่อยน่ะ”

        “หืม?” โฮซอกขมวดคิ้วอย่างสงสัย วันนี้มาแปลกแฮะ ปกติเวลาไปซื้อของให้พี่ชายเขานี่ก็เห็นไปเองตลอด คบกันมานานจนรู้ใจกันหมดแล้ว

        แล้ววันนี้มาอารมณ์ไหนล่ะนั่น

        “ช่วงนี้ยุนกิดูเครียดๆ น่ะ และนายก็เป็นคนเดียวที่ทำให้พี่ชายนายนั้นหายเครียด พี่ก็เลยอยากรู้ว่านายทำยังไง”

        “อ่อ เรื่องนี้เองเหรอครับ” ร่างบางพยักหน้ารับรู้ “จริงๆ แค่อยู่พี่ พี่ยุนกิก็หายเครียดแล้วนะครับ”

        “มันไม่เป็นอย่างนั้นแล้วน่ะสิเด็กน้อย” เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ แต่คนเป็นน้องก็จับน้ำเสียงชืดๆ ได้ “คงเป็นความลับของเรากับยุนกินั่นแหละ แต่ก็นะ ถ้ายุนกิไม่พูด พี่ก็ทำได้แค่หาทางให้หมอนั่นเครียดน้อยที่สุดแหละนะ”

        “พี่นัมจุน...” เสียงหวานเอ่ยเสียงแผ่วอย่างรู้สึกผิด ใจจริงเขานี่อยากจะบอกเรื่องนี้ให้ร่างสูงฟังเหลือเกิน แต่ก็อย่างที่เหตุผลที่เคยมี

        ทั้งยุนกิขอไว้ และเพราะไม่อยากให้นัมจุนเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้

        แค่สี่คนนี่ก็วุ่นวายมากพอแล้ว

        และเขาก็เป็นห่วงนัมจุน แต่ในฐานะน้องชายนะ ไม่ใช่ว่าเขายังรักคนพี่หรอก

        เรื่องของเขากับรุ่นพี่คนนี้มันผ่านมานานแล้ว

        แถมอีกฝ่ายยังไม่รู้ด้วยว่าเคยโดนเขาแอบรักมาก่อน...

        “ไม่ต้องทำเสียงรู้สึกผิดขนาดนั้นหรอกน่า พี่รู้ว่ายุนกิก็ไม่ยอมให้นายเล่าเหมือนกัน” นัมจุนหัวเราะ ก่อนจะจอดรถเมื่อมาถึงที่หมายแล้วหันมาขยี้ผมของน้องชายแฟนตัวเอง “เพราะฉะนั้น ไปช่วยพี่ทำให้ยุนกิอารมณ์ดีขึ้นดีกว่า”

 

        ทั้งคู่เดินเลือกของกันมาได้สักพักใหญ่ๆ

        ถุงในมือของนัมจุนนั้นมีแต่สิ่งของและวัตถุดิบทำอาหารที่ยุนกิชอบทั้งนั้นจากคำบอกเล่าของน้องชาย และตอนนี้ทั้งคู่ก็ได้มาหยุดที่ร้านอาหารร้านหนึ่งในห้าง

        “ขอบใจนะโฮซอก นายช่วยพี่ได้เยอะเลย”

        “ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็พี่เป็นแฟนของพี่ชายผมนี่นา ผมก็ต้องช่วยสิครับ”

        “พูดจาดีนี่ไอ้น้อง” ร่างสูงหัวเราะ “งั้นสั่งได้เต็มที่เลยนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

        “พี่พูดเองนะครับ”

        “ตัวบางๆ อย่างนายกินไม่เยอะหรอก จากทุกครั้งนายก็กินเหมือนคนปกติ”

        “ดูถูกกันเกินไปแล้วครับพี่นัมจุน” ร่างบางหัวเราะเบาๆ ถ้าเขากินน้อยนี่อยู่ร่วมกับกลุ่มอย่างแทฮยองและจีมินไม่ได้หรอก “พี่นัมจุนจะสั่ง...”

        เสียงหวานหายไปทันทีพร้อมกับตากลมที่เบิกกว้างเพราะภาพตรงหน้า

        พี่ชายของเขามาทำอะไรกับแทฮยองน่ะ!

        โฮซอกมองทั้งสองที่นั่งอยู่ร้านกาแฟตรงข้ามกับร้านที่พวกเขาอยู่นิ่ง ยิ่งตอนที่เพื่อนสนิทของเขาใช้ทิชชู่เช็ดที่มุมปากของยุนกิ เขาก็ยิ่งค้างจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

        ซวยแล้วพี่ยุนกิ

        “มีอะไรหรือเปล่าโฮซอก”

        “ไม่ครับ!” เสียงหวานปฏิเสธเสียงดัง “เอ่อ ผะ ผมแค่จะถามว่าพี่จะสั่งอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ ผมจะสั่งให้”

        “นายอยากกินอะไรก็สั่งมาเถอะ พี่กินได้ทุกอย่างแหละ” ร่างสูงตอบพร้อมกับขมวดคิ้ว ทำไมคนน้องถึงทำท่าทางแปลกๆ แบบนั้น

        หรือว่า ด้านหลังเขามันมีอะไรอย่างนั้นเหรอ

        เมื่อคิดดังนั้น ก็หันไปตามที่ร่างบางมองเมื่อครู่อย่างรวดเร็วจนโฮซอกไม่สามารถห้ามได้ทัน

        และภาพตรงหน้าก็ทำให้นัมจุนนิ่งไปทันที

        ยิ่งตอนที่แทฮยองจับมือของยุนกิไปเช็ดและเป่าให้เพราะแฟนของเขาเผลอทำกาแฟหกใส่มือตัวเองก็ยิ่งทำให้ร่างสูงกำหมัดแน่น

        ไอ้เด็กนั่น...

        “พี่นัมจุน” แต่เสียงหวานกับสัมผัสแผ่วเบาที่แตะบนมือเขาก็เรียกสติของนัมจุนให้กลับมา “พี่ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ”

        “...”

        “มันไม่มีอะไรหรอกนะครับ พี่ยุนกิรักพี่นัมจุนมากนี่นา ที่เห็นนี่ก็แค่...”

        “จะลนอะไรขนาดนั้นโฮซอก พี่ไม่ได้คิดมากอะไรขนาดนั้นสักหน่อย” รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อและเสียงทุ้มเจือเสียงหัวเราะเบาๆ ก็ทำให้ร่างบางที่พยายามแก้ตัวให้พี่ชายเงียบเสียงทันที “ถึงเมื่อกี้พี่จะตกใจมากก็เถอะ ยิ่งตอนที่เพื่อนนายกล้าจับมือแฟนพี่แบบนั้นด้วย”

        “...”

        “เอาเป็นว่า เรารออาหารมาเสิร์ฟกันเถอะเนอะ” ร่างสูงว่าแค่นั้น แล้วก็ไม่มีใครพูดอะไรต่อ นัมจุนได้แต่พยายามไม่มองไปที่ร้านกาแฟร้านนั้นในขณะที่โฮซอกก็ได้แต่มองแฟนพี่ชายอย่างสงสารจับใจ

        เฮ้อ พี่ยุนกิของเขานี่นะ ก็รู้อยู่ว่าเพื่อนสนิทเขามันหมายหัวไว้แค่ไหน ไม่ระวังตัวเลย

 

        “แล้วเจอกันนะอีริน”

        “อื้อ เจอกัน ^^” เสียงหวานบอกเพื่อนร่วมเซคอย่างร่าเริง ก่อนจะเดินออกมาจากตึกเรียนปฏิบัติการของภาคชีววิทยา

        ป่านนี้ซอกจินเพื่อนเธอนอนพักได้หลายตื่นแล้วมั้ง อิจฉาคนเรียนแลปไปก่อนแล้วจริงๆ

        “ยัยอีริน” และเสียงหวานที่คุ้นเคยก็เรียกความสนใจของเธอทันที

        “อ้าว โซจิน มีอะไรหรือเปล่า”

        “ตรงนี้คนเยอะไป มานี่เถอะ” สาวเย็นชาลากเพื่อนสนิทมาตรงที่คนเริ่มไม่สนใจ ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้งพร้อมกับหยิบซองสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋า “ลองเปิดดู”

        “อะไรของเธอเนี่ยโซจิน”

        “ก็เปิดดูสิ”

        มือเรียวยอมแกะซองตามที่เพื่อนสาวบอก แล้วหยิบสิ่งที่อยู่ในซองออกมา

        และนัยน์ตาคู่สวยก็เบิกกว้างทันทีที่เห็นของที่อยู่ในนั้น

        “นี่มัน...” ฮเยมินมองรูปในมือทั้งสองใบของตัวเอง เธอจะไม่ตกใจเลยถ้ารูปในมือเธอเป็นแค่รูปเพื่อนสนิทในกลุ่มเธอ

        แต่นี่เป็นรูปคู่ของเพื่อนเธอและจองกุกน่ะสิ!!

        “เดี๋ยวสิโซจิน แล้วยัยพวกนี้ไปรู้จักกับจองกุกได้ยังไง”

        “คิดว่าฉันรู้หรือไง” สาวผมดำตอบกลับมา “รูปนี้เป็นรูปเก่าที่ฉันดันบังเอิญไปเจอในเฟซยัยนั่น ส่วนอีกรูปเป็นรูปที่ฉันถ่ายมาเอง”

        “แสดงว่าตอนนี้ เพื่อนในกลุ่มก็ยังติดต่อกับเด็กนั่นอยู่”

        “ใช่”

        “...นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย” หญิงสาวถึงกับสบถออกมา นี่เรื่องของเพื่อนเธอกับไอ้เด็กนั่นทำไมถึงมีใครมาเกี่ยวข้องเต็มไปหมดเลย

        “ฉันก็อยากรู้” โซจินว่า “ฉันว่าที่จองกุกรู้เรื่องพวกเราทั้งหมดก็อาจจะเป็นเพราะใครสักคนในรูปก็ได้”

        “...”

        “ฝากไปเตือนซอกจินด้วยนะ ว่าที่เขาควรระวังไม่ใช่แค่จองกุกแล้วล่ะ”

        “...”

        “แต่เป็นยัยพวกนี้ที่อยู่ในรูปนั่นแหละ”

--------------------------------------------------------------------

        ก็ขอบคุณเพลง Attention ของ Charlie Puth ด้วยนะคะ กำลังชอบมากเพลงนี้ >< สวัสดีค่ะ มาเจอกันอีกแล้ว และเราก็มาเพื่อแจ้งข่าวว่าถ้าอัพอีกสองเรื่องแล้วจะหายไปสักสองสามอาทิตย์นะคะ เพราะเรากำลังจะสอบอาทิตย์หน้าแล้ว ขอไปทำคะแนนก่อนนะคะ จะติดเอฟแล้ววว T^T เอาเป็นว่าเข้าเรื่องดีกว่านะคะ 55555 มีความรุงรังสูงล่ะงานนี้ ถ้ากุกจินเราจะดรอปลง เราต้องปลุกวีก้าม่อนโฮปให้ลุกขึ้นค่ะ 55555 ตอนหน้าก็จะเป็นการประกวดดาวเดือนของจองกุกแล้วเน่อ แล้วจะเป็นอย่างไรต่อไปนั้น ต้องติดตามนะคะ ^o^

        ปล. SF ขอบคุณที่ยอด Followers ในทวิตเตอร์ของเราทะลุ 100 คนคลอดแล้วนะคะ สำหรับใครที่สนใจก็ตามไปดูรุ่นพี่จองกุกกับน้องลูกกวางซอกจินได้ที่นี่เลยค่ะ >>> Love Story KookJin

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #550 NJ2018 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 23:21
    จะมีความลับอะไรกันนักหนาเนาะ
    #550
    0
  2. #311 ปงจี้ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 01:52
    สงสารม่อนโฮปใจจะขาดแล้ว ฮืออออออออ
    #311
    0
  3. #274 princessJIN (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 07:08
    นัมจุนอาา แงง ถึงจะทำเป็นไม่คิดอะไร แต่ว่านี่มันเรียกว่าอดกลั้นไม่ใช่รึไง ฉงฉาน ฉงฉานโฮปด้วย แทฮยองนี่ก็คิดจะทำอะไรน่ะ
    กลุ่มเทพธิดาเกิดการระหองระแหงกันแล้วสิ ฮู่ว ปาดเหงื่อ
    ซอกจิน เข้มแข็งไว้นะ
    สู้ๆค่ะไรท์
    #274
    1
    • #274-1 ILovePCY(จากตอนที่ 30)
      4 พฤษภาคม 2560 / 17:47
      นั่นสิคะ ต้องอดทนแค่ไหนนะที่มองแฟนตัวเองอยู่กับคนอื่นแบบนั้น T^T
      ส่วนสาวๆ ก็เริ่มแล้วค่ะ ต้องดูกันต่อไปนะ
      #274-1
  4. #273 k_922 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 22:22
    คู่หลักกำลังรุกกันอยู่ แต่อีกสองคู่นี่แบบบบบ --เราก็ติดเพลงนี้มากเหมือนกันคะชอบมากกกก
    #273
    1
    • #273-1 ILovePCY(จากตอนที่ 30)
      4 พฤษภาคม 2560 / 17:43
      คู่หลักกับคู่รองกำลังสวนทางกันค่ะ 55555 จริงเหรอคะ เพลงดีเนอะ เราเปิดวนเป็นชั่วโมงยังไม่เบื่อเลย ><
      #273-1
  5. #272 Bismarck (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 19:44
    สู้ ๆ เรื่องสอบนะคะ นี่นึกว่านัมจุนจะหัวร้อนที่เห็นแทฮยองกับยุนกิ ฮู่ว รอดตัวไป กลุ่มเทพธิดาจะเป็นยังไงบ้าง ทั้งระแวงกัน ทั้งมีสายให้จองกุก
    #272
    1
    • #272-1 ILovePCY(จากตอนที่ 30)
      4 พฤษภาคม 2560 / 17:42
      ตอนแรกก็กะจะให้นัมจุนหัวร้อนค่ะ แต่คาแรคเตอร์ที่เราวางไว้มันค้ำคอ 55555 ส่วนสาวๆ ก็ต้องรอดูกันต่อไปนะคะ ><
      #272-1
  6. #271 ก้อนเมฆ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 19:13
    ติดตามค่ะ
    #271
    1
    • #271-1 ILovePCY(จากตอนที่ 30)
      4 พฤษภาคม 2560 / 17:41
      ขอบคุณค่ะ ><
      #271-1
  7. #270 Seokmaijin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 18:57
    ชอบม่อนโฮปเหลือเกิน ฮืออออ แตแตกับพิก้าใจย้าย
    #270
    1
    • #270-1 ILovePCY(จากตอนที่ 30)
      4 พฤษภาคม 2560 / 17:41
      สงสารเหมือนกันค่ะ T^T
      #270-1
  8. #269 PP.Pongpang (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 13:25
    โอ้ยยยยตอนนี้สงสารนัมจุนสุดฮื่ออออเหมือนโดนหักหลังเลย นัมจุนดีเกินไปเป็นคนดีเกินไปแล้วว

    จะสอบแล้ววสู้ๆนะคะไรท์??
    #269
    1
    • #269-1 ILovePCY(จากตอนที่ 30)
      29 เมษายน 2560 / 16:13
      ก็ต้องดูกันต่อไปว่านัมจุนโดนหักหลังจริงหรือเปล่านะคะ

      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ><
      #269-1
  9. #268 chonseok (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 10:14
    อื้อฮืออออออ
    #268
    1
    • #268-1 ILovePCY(จากตอนที่ 30)
      29 เมษายน 2560 / 16:12
      อื้อฮือกันเลยทีเดียว 55555
      #268-1
  10. #267 Jung Tien-In (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 07:42
    จินเตือนสติตัวเองดีดีนะเดี๋ยวพลาดไปอีกก็เสียใจอีก วีก้านี่ยังไงๆๆๆๆ แทยังไงคะ นัมจุนเห็นแบบนี้ยังตั้งสติได้เนอะ โฮซอกอยู่ข้างๆนัมจุนตลอดแบบนี้แน่ใจนะว่าเลิกชอบได้น่ะ
    #267
    1
    • #267-1 ILovePCY(จากตอนที่ 30)
      29 เมษายน 2560 / 16:02
      ใช่เลย ถ้าเมนเราพลาดนี่จะเป็นยังไงล่ะเนี่ย วีก้าม่อนโฮปก็ต้องดูกันต่อไปค่ะ
      #267-1