Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 24 : Chapter 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    5 มี.ค. 60

บทที่ 21

        ซอกจินกำลังนั่งอ่านนิยายอยู่ที่ม้าหินอ่อนของคณะ

        วันนี้เขามีเรียนตอนเช้าแค่วิชาเดียว แต่เพราะตอนเย็นของวันนี้ ปีสามที่เป็นพี่ระเบียบและปีสี่จะทำการรับปีหนึ่งเป็นน้อง (แต่พวกพี่สันทนาการและพี่พยาบาลอย่างเขานี่รับมานานแล้ว) แล้วจะมีการเปิดสายรหัสกันอีกด้วย จะกลับคอนโดก่อนก็เสียเวลา ก็เลยต้องรอยาวแบบนี้

        กิจกรรมวันนี้ก็เตรียมตัวเหนื่อยและกลับดึกได้เลย

        แต่เขาก็โล่งใจไปได้เปลาะหนึ่งแล้ว ว่าน้องรหัสตัวเองไม่ใช่จองกุกแน่ๆ

        ไม่งั้นเขาคงต้องเตรียมตัวปวดประสาทเพิ่มแน่นอน

        ตั้งแต่วันนั้นมา เด็กนั่นก็ไม่ค่อยเปลี่ยนไปเท่าไหร่หรอกนะ เอาแต่ใจอย่างไรก็เอาแต่ใจอย่างนั้น

        แต่เพิ่มเติมคือความรู้สึกบางอย่างที่ถูกส่งมาจากร่างสูง

        เขาก็อธิบายไม่ถูกว่ามันเป็นแบบไหน แต่มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งเลย

        แต่ก็ไม่ได้แปลกในแง่ร้ายหรอกนะ

        หรือเขาจะเริ่มชินแล้ว มันเลยรู้สึกแบบนี้

        ไม่นะ มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะชินได้สิ T^T

        “โอ๊ะ ซอกจินใช่มั้ยคะ” เสียงหวานที่ไม่ค่อยจะได้ยินบ่อยเท่าไหร่เรียกความสนใจของเดือนหน้าหวานทันที ตากลมมองหญิงสาวร่างผอมบางที่วิ่งเข้ามาหาก่อนที่เธอจะนั่งลงข้างเขา “แฮ่กๆ เหนื่อยชะมัด นายเห็น... นายเห็น...”

        “ใจเย็นๆ ก่อนนะกึมโจ ค่อยๆ หายใจนะ” ซอกจินว่ายิ้มๆ ตาหวานมองหญิงสาวผมดำผู้เป็นเพื่อนในกลุ่มของฮเยมิน “เปลี่ยนสีผมมาเหรอ”

        “ค่ะ ช่วงนี้ใกล้จะฝึกงาน เลยต้องกลับมาผมดำเหมือนเดิม” เธอว่าพร้อมกับจับผมสีเข้มของตัวเองอย่างเสียดาย “ว่าแต่ นายเห็นพี่ฮเยมิมั้ยคะ”

        “หืม? ไม่เห็นนะ แล้วฮเยมิจะมาอยู่ที่คณะฉันทำไมล่ะ”

        “ก็พี่ฮเยมิบอกว่าจะมาหาพี่ฮยอนอาน่ะสิคะ แล้วตอนนี้เพื่อนให้ฉันมาตามเฮดระเบียบอย่างพี่ฮเยมิแบบด่วนๆ เลยน่ะค่ะ นี่ฉันก็เดินตามทั่วคณะวิทย์ฯ แล้ว ยังไม่เห็นเธอเลย โทรหาก็ไม่รับด้วย”

        “เอ อันนี้ฉันก็ไม่รู้สิ ฉันกับฮยอนอาก็เรียนกันคนละเมเจอร์ด้วย” ร่างเพรียวขมวดคิ้วเล็กน้อย “งั้นไปที่เมเจอร์ฟิสิกส์มั้ย เผื่อจะเจอ”

        “แต่ฉันเดินจะทั่วคณะ...”

        “ถ้าเธอเดินแค่แถวนี้ก็เจอตึกภาคเคมีกับชีวะเท่านั้นแหละ” เสียงหวานเอ่ยขัดก่อนที่เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มผู้เป็นเด็กน้อยของกลุ่มเทพธิดาจะโวยวายไปมากกว่านี้ “ถ้าเธอจะหาเมเจอร์ฟิสิกส์ คณิต และอัญมณี ต้องข้ามถนนด้านหลังไปอีก”

        “อ้าว จริงเหรอคะ” กึมโจกะพริบตาปริบๆ “อ่า แล้วจะไปยังไงดีล่ะคะ ฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าตึกฟิสิกส์อยู่ตรงไหน”

        “พูดแบบนี้จะให้ฉันไปส่งสินะ”

        “ใช่แล้วค่ะ ><” ร่างบางว่าก่อนที่จะจับแขนของเดือนปีสามไว้จนซอกจินสะดุ้ง “ไปส่งหน่อยนะคะ ฉันกลัวหลงจริงๆ”

        “อะ เอ่อ ได้สิ ^^;; แต่ปล่อยก่อนได้มั้ย ฉันไม่ชินน่ะ”

        “โอ๊ะ ขอโทษค่ะ” เธอรีบปล่อยทันที “ขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่รู้ว่านายจะไม่ชอบให้คนอื่นแตะตัว...”

        “ไม่หรอกๆ ฉันแค่ไม่ชินเท่านั้นเอง” เสียงหวานว่าพร้อมกับยิ้มแห้งๆ  ไม่ใช่ว่าหวงตัวนะ แต่เขาแค่ไม่ค่อยชอบให้คนที่ไม่สนิทถึงเนื้อถึงตัวเท่าไหร่ “ไปกันหรือยัง แต่ไม่รับประกันนะว่าฮยอนอาจะยังเรียนอยู่หรือเปล่า”

        “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่ฮยอนอาไม่ว่าง ฉันก็คงเจอพี่ฮเยมินั่งรอเธออยู่”

        “อ่า โอเค” เขาว่าก่อนจะลุกขึ้นเก็บของของตัวเองแล้วพาหญิงสาวไปอีกทาง ทั้งคู่เดินกันไปโดยมีสาวพยาบาลสุดร่าเริงเป็นคนชวนคุยตลอดทาง

        “ซอกจินได้เป็นพี่ระเบียบแบบพี่ฮยอนอาหรือเปล่าคะ”

        “หน้าอย่างฉันคงปกครองใครไม่ได้หรอกนะ” ร่างเพรียวหัวเราะเบาๆ “อีกอย่าง เพราะเป็นเดือนปีสามของคณะด้วยแหละ เพื่อนบอกว่าอยากให้คีพลุคใจดีมากกว่า”

        “แล้วปกติซอกจินเป็นคนใจดีหรือเปล่าคะ”

        “ไม่รู้สิ” เสียงหวานตอบทั้งๆ ที่รู้สึกแปลกใจ แต่สายตาใสซื่อของเธอก็บอกเขาว่าเธอไม่ได้คิดอะไร “ฉันก็เหมือนคนทั่วๆ ไปนั่นแหละ”

        “อ่อ” กึมโจตอบรับ “แต่ฉันได้คำตอบแล้วล่ะค่ะ”

        “คำตอบ?”

        “ซอกจินรู้ตัวหรือเปล่าคะว่าตัวเองเป็นคนใจดีมาก”

        “หืม? ฉันเนี่ยนะ”

        “ค่ะ ก็ขนาดเราไม่ได้สนิทกัน นายก็ยังช่วยมาส่งฉันที่ภาคฟิสิกส์ แถมยังตอบคำถามไร้สาระของฉันอีก”

        “อย่างน้อยเราก็เคยเจอกันนี่นา เธอก็เป็นเพื่อนของเพื่อนสนิทฉัน อีกอย่าง คำถามของเธอก็ไม่ได้ไร้สาระขนาดนั้นหรอก”

        “เนี่ย คำตอบยังใจดีเลย” หญิงสาวว่าพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “ฉันไม่แปลกใจแล้วล่ะค่ะ ว่าทำไมถึงมีคนที่ชอบซอกจินเยอะขนาดนี้”

        ซอกจินเหลือบมองร่างบางข้างๆ เล็กน้อย รูปแบบประโยคของเธอมันดูแปลกๆ ไปหน่อยนะ กับการจะคุยกับคนที่ไม่สนิทแบบนี้

        แต่อาจไม่มีอะไรหรอกมั้ง กึมโจก็แค่ร่าเริงและเฟรนลี่มากเท่านั้นเอง

        “โอ๊ะ พี่ฮเยมิ” เสียงหวานปลุกให้เดือนปีสามตื่นจากความคิด ตากลมมองตามก็เห็นหญิงสาวผู้เป็นเป้าหมายมาพร้อมกับเฮดระเบียบของคณะผู้เป็นแฟนสาวของเธอ

        “อ้าว กึมโจ” เสียงใสของฮเยมิดูแปลกใจที่เห็นญาติตัวเองที่นี่

        แต่ไม่ใช่แค่สาวพยาบาลหรอกนะ ฮยอนอาก็ยังดูตกใจมากที่เห็นกึมโจอยู่กับเขา

        แต่เพียงแป๊บเดียว เธอก็เก็บอาการได้อย่างรวดเร็ว

        “มาทำไมอ่ะ แล้วมาอยู่กับซอกจินได้ยังไง”

        “ก็ฉันมาหาพี่นั่นแหละค่ะ พอดีที่คณะให้มาตามด่วน ฉันก็เลยขอให้ซอกจินพามาหาพี่ฮยอนอา เพราะฉันรู้ว่ายังไงพี่ก็อยู่ด้วยกัน ^^

        “โทรตามก็ได้นี่นา”

        “ก็พี่ไม่รับนี่คะ ฉันโทรไปหลายสายแล้วนะ”

        “อ้าว จริงเหรอ” เธอว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู “อุ้ย จริงด้วย แหะๆ โทษที ฉันปิดเสียงไว้น่ะ ^^;;

        “นั่นไง ฉันว่าแล้ว มาสวีทกับแฟนทีไรก็ชอบปิดเสียงหนีทุกทีเลยนะคะ” กึมโจเอ่ยแซวก่อนจะเข้าไปควงแขนพี่สาวตัวเองไว้ “งั้นฉันขอตัวพี่ฮเยมิก่อนนะคะพี่ฮยอนอา ออกมานานแล้ว ป่านนี้ที่คณะบ่นฉันแย่แล้วมั้ง”

        “อื้ม ได้สิ” ฮยอนอาตอบรับก่อนจะโบกมือให้แฟนสาวของตัวเอง “แล้วเจอกันนะ เดี๋ยวฉันไปหาที่ห้อง”

        “อื้อ ^^

        ฮยอนอาโบกมือจนหญิงสาวที่ร่างเล็กกว่าตัวเองทั้งสองคนเดินไปลับตา รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวจึงค่อยๆ หายไป ก่อนที่เธอจะหันกลับมาหาซอกจินที่ยืนอยู่แถวนั้นด้วยสายตาคมกริบจนชายหนุ่มสะดุ้ง

        บอกแล้วว่าพี่ระเบียบคนนี้น่ากลัว T^T

        “มะ มีอะไรเหรอฮยอนอา”

        “กึมโจมาอยู่กับนายได้ยังไงเหรอ”

        “เอ่อ เธอมาหาฮเยมิน่ะ ฉันเลยจะพาไปที่ภาคฟิสิกส์ แต่ก็มาเจอพวกเธอก่อน”

        “แล้วยัยนั่นได้ถามอะไรแปลกๆ หรือเปล่า”

        “เอ่อ ก็นิดหน่อยแหละ แต่ก็ไม่ได้แปลกอะไรขนาดนั้นหรอก” เสียงหวานตอบ วันนี้เขาเจออะไรแปลกๆ หลายอย่างเลยนะ -0-

        “งั้นก็ดีแล้ว” หญิงสาวตัวสูงเกือบจะเท่าเขาถอนหายใจ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกรอบ “เป็นไปได้ อย่าอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนั้นอีก”

        “...ฮะ??” ซอกจินทำหน้างง “มีอะไรหรือเปล่าฮยอนอา”

        “เธอไม่ใช่คนที่นายควรจะไว้ใจ” เธอว่าก่อนจะแค่นยิ้ม “ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูก ก็ทั้งฉันและกึมโจนั่นแหละที่นายไม่ควรไว้ใจ”

        “พูดอะไรของเธอน่ะ เธอสองคนเป็นเพื่อนอีรินนะ ฉันจะไม่ไว้ใจ...”

        “แป๊บนะ” มือเรียวของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้ายีนส์แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนที่นัยน์ตาดุจะเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อมองหน้าจอ “เวรเอ๊ย”

        “ฮยอนอา...”

        “เอาเป็นว่าเชื่อฉันและไม่ต้องถามอะไรมาก ต่อหน้าคนอื่นก็ช่วยทำเหมือนฉันไม่ได้พูดอะไรแบบนี้ด้วย เจอกันตอนเย็น” ฮยอนอาพูดแค่นั้น ก่อนที่ร่างสูงเพรียวของเธอจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนผมชมพูมองตามอย่างงงๆ

        นี่มันเรื่องอะไรกัน

 

        “ก้มหน้าลงไปสิครับ! หลับตาด้วย! มองหน้าทำไม อยากรู้จักพวกผมนักหรือไง!” หนึ่งในพี่ระเบียบตะโกนบอกทำให้ปีหนึ่งรีบก้มหน้าลงไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนนั่งอยู่กลางลานกิจกรรมของคณะท่ามกลางความมืดโดยมีแค่เสียงของพี่ระเบียบเข้ามาในประสาทสัมผัสเท่านั้น

        แต่ดูเหมือนบางคนจะยังมีท่าทีไม่เชื่อฟังจนเฮดระเบียบอย่างหญิงสาวตัวสูงต้องออกโรง

        “อย่าคิดว่าปีสามคนอื่นรับพวกคุณเป็นน้องแล้วจะทำอะไรก็ได้นะคะ ตราบใดที่พวกฉัน ป.ปก ปีสามและรุ่นพี่ปีสี่ยังไม่ยอมรับพวกคุณ ก้มหน้าหลับตาแล้วหุบปากได้แล้ว!” เสียงหวานห้าวเอ่ยก่อนที่พี่ระเบียบคนอื่นจะเริ่มส่งเสียงบ้าง ฮยอนอาเสยผมเล็กน้อยก่อนจะมองฝ่าความมืดไปด้านหลัง ปีสามคนอื่นๆ ที่ไม่ได้อยู่ในฝ่ายปกครองและปีสองกำลังช่วยกันเตรียมงานด้านหลังอย่างขะมักเขม้น ถึงแม้พวกพี่ระเบียบจะช่วยกันถ่วงเวลาเพื่อให้พวกเขาเตรียมงานเสร็จได้ทันแต่ด้วยความสงสารน้อง (และรู้ว่าพวกพี่ระเบียบจะต้องสงสารน้องยิ่งกว่าพวกเขา) ก็เลยต้องรีบเตรียมของให้เสร็จ

        ซอกจินที่ช่วยยกของอยู่ด้านหลังเหลือบมองไปที่กลุ่มพี่ระเบียบที่กำลังรุมต่อว่าปีหนึ่งจนฟังไม่ได้ศัพท์ก่อนจะหันกลับไปช่วยงานต่ออย่างรวดเร็ว เขาเคยอยู่ในเหตุการณ์แบบนั้น เขาเลยเข้าใจดีว่ามันรู้สึกยังไง

        เขาจำได้ว่าตอนนั้นเขาร้องไห้ด้วย น่าอายชะมัด T^T

        ผ่านไปสักพัก ทางฝั่งเตรียมงานก็ส่งสัญญาณว่าพร้อมแล้ว หญิงสาวตัวสูงก็หันกลับมาก่อนจะเอ่ยให้ระเบียบทุกคนเงียบ แล้วเธอก็เอ่ยออกมา “ปีหนึ่ง อยากเป็นน้องของพวกฉันและปีสี่มั้ยคะ”

        “...”

        “ถามก็ตอบสิคะ เงียบทำไม!

        “อยากครับ!/อยากค่ะ!

        “อยากงั้นเหรอคะ” เธอว่าพร้อมกับแค่นหัวเราะข่มขวัญน้อง “ถามก็ตอบช้าแบบนี้! แน่ใจจริงๆ เหรอคะว่าอยากให้พวกฉันยอมรับพวกคุณ!

        “แน่ใจครับ!/แน่ใจค่ะ!

        “หึ แบบนี้ค่อยดีหน่อย” ฮยอนอาเว้นจังหวะเล็กน้อย “งั้นขอให้พวกคุณทุกคนลืมตาด้วยค่ะ”

        เสียงที่อ่อนลงพร้อมกับแสงไฟที่สว่างขึ้นทำให้รุ่นน้องปีหนึ่งทุกคนเงยหน้าขึ้นมา รอยยิ้มใจดีจากพี่ระเบียบปีสามและปีสี่ที่ยืนอยู่รอบๆ ทำให้ปีหนึ่งทุกคนถึงกับอึ้งไปทันที

        “ในนามของ ป.ปกปีสาม พี่ มุน ฮยอนอา ต้องขอโทษน้องๆ ทุกคนด้วยนะคะที่ทำแบบนี้ ถ้าพวกพี่ระเบียบทำอะไรให้น้องๆ ไม่พอใจ พี่ขอรับผิดทุกอย่างค่ะ”

        “พวกพี่ปีสี่เช่นกันนะครับ ถ้าทำอะไรให้น้องไม่พอใจ พี่ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

        “พี่ก็กร่างไปงั้นแหละครับ แต่จริงๆ พี่กลัวมากเลยนะ ว่าพวกเราจะโกรธและไม่ยอมรับพวกพี่”

        “พวกน้องๆ จะรับพวกพี่ ให้เป็นพี่ของพวกน้องได้มั้ยคะ”

 

        ซอกจินมองภาพความประทับใจอยู่ไกลๆ เจ้าของผมสีชมพูอดไม่ได้ที่จะยิ้มขำเมื่อมีช่วงให้ปีหนึ่งได้แก้แค้นพี่ระเบียบและปีสี่

        ถึงจะเป็นเบื้องหลังเป็นปีที่สองแล้วก็เถอะ แต่ภาพนี้มันก็สวยงามจริงๆ นะ

        “อยู่นี่เองเหรอครับพี่ซอกจิน”

        ร่างเพรียวหันไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะส่งยิ้มให้กับเด็กหนุ่มร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับกุหลาบสีขาวสามดอกและกุหลาบสีแดงหนึ่งดอก

        “อื้อ มาดูพี่ปีสี่สายเราโดนแกล้งน่ะ ตลกดีนะแมธธิว”

        “ผมจะบอกพี่แบคฮยอน” แมธธิวหัวเราะ “อ้อ ผมเอากุหลาบมาเผื่อพี่น่ะ พี่กับพี่แบคฮยอนจะได้ไม่ต้องไปเอาเอง”

        “ทำดีๆ เดี๋ยวว่างๆ จะพาไปเลี้ยง ^o^

        “ให้จริงเถอะพี่ เทอมนี้ผมเห็นพี่บอกจะพาไปเลี้ยงหลายรอบแล้วก็ไม่ได้ไปสักที”

        “ก็ฉันติดงานดาวเดือน แกจะมาทำแทนฉันมั้ยล่ะ” เสียงหวานหัวเราะพร้อมกับเอาดอกไม้ในมือตีหัวรุ่นน้องตัวสูงเบาๆ “แล้วทำไมนายมีดอกสีแดงมาด้วย พี่จำได้ว่าปีสามเตรียมแค่ดอกสีขาวนี่”

        “เอ่อ คือ...”

        “ยัยตัวเล็กที่ชอบเล่าให้ฟังอยู่สายเราสินะ”

        “อย่าแซวสิพี่ ผมก็เขินนะ”

        “อย่างนายเขินเป็นด้วยหรือไง”

        “เย่ จับยัยตัวแสบมาได้หนึ่งคนแหละ” เสียงหวานของแบคฮยอนเรียกความสนใจของทั้งสองคนทันที ก่อนจะพบรุ่นพี่ปีสี่ร่างบางที่เกี่ยวคอเด็กสาวร่างเล็กมาด้วย “จัดให้หนักเลยนะพวกนาย อยู่สายเราจะเป็นคนนิ่งๆ ไม่ได้เด็ดขาด ^o^

        “พี่คะ ปล่อยหนูก่อน หนูหายใจไม่ออก” เสียงหวานห้าวว่าก่อนจะพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนบอบบางของรุ่นพี่ปีสี่ พอหลุดออกมาได้ก็วิ่งไปเกาะแขนรุ่นพี่ปีสองในสาย “พี่แมธธิว ช่วยด้วย”

        “อ้าว รู้จักกับปีสองด้วยเหรอ”

        “ยัยตัวเล็กสุดห้าวของแมธธิวไงครับพี่แบคฮยอน” ซอกจินเอ่ยพร้อมกับชี้ให้พี่ใหญ่ในสายดู “ดูสิ มีการเตรียมดอกกุหลาบสีแดงให้ด้วย”

        “โห ไม่เบานะเนี่ย ^o^

        “อย่าแซวสิครับ” ชายหนุ่มเกาหัวเล็กน้อยอย่างขัดเขิน ก่อนจะยื่นดอกกุหลาบสีขาวที่หยิบมาเผื่อให้แบคฮยอนแล้วยื่นดอกไม้สองดอกที่เหลือให้รุ่นน้องสาว “อ่ะ ยินดีด้วยนะ ที่พี่ๆ รับเป็นน้องแล้ว”

        “เอ่อ ขอบคุณนะ” เด็กสาวรับดอกไม้มาก่อนจะก้มหน้างุดอย่างเขินๆ มือใหญ่ของชายหนุ่มตัวสูงวางบนกลุ่มผมสีบลอนด์อย่างเอ็นดู

        แต่ทั้งคู่คงลืมว่ายังมีพี่รหัสอีกสองคนอยู่ตรงนี้

        “นี่ๆ โลกสีชมพู ลืมคนอื่นเลยนะ” แบคฮยอนแซวทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันทันที “แล้วปีหนึ่งจะไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอครับว่าน้องเป็นใคร อยู่สาขาอะไร”

        “โอ๊ะ  ขอโทษค่ะ” เธอรีบโค้งขอโทษรุ่นพี่ทันที “เอ่อ หนูชื่อจีอูค่ะ จอนจีอู อยู่สาขาชีววิทยาค่ะ”

        “หืม สาขาเดียวกับพี่เหรอครับเนี่ย ยินดีต้อนรับนะ” เดือนปีสามหน้าหวานว่าพร้อมกับยื่นดอกกุหลาบให้รุ่นน้องในสาขาของตัวเอง “แล้วก็ยินดีด้วยนะ สำหรับการเข้ามาเป็นรุ่นน้องในคณะของเราอย่างสมบูรณ์แบบ ^^

        “ขอบคุณค่ะ”

        “นี่ก็ทางการเสียจริง” รุ่นพี่ปีสี่เอ่ยแซวอีกรอบแล้วยื่นกุหลาบขาว “พี่ก็ยินดีด้วยเช่นกันนะ ที่เข้ามาเป็นรุ่นน้องของพี่ ที่ว้ากแกบ่อยๆ ก็เพราะอยากแกล้งแกนั่นแหละ”

        “เอ่อ ค่ะ ^^;;

        “อ้อ แล้วช่วงนี้ทำตัวให้ว่างนะ เดี๋ยวพี่ไปคุยกับอีกสายก่อนว่าจะพาไปกินอะไร”

        “อีกสาย? 0.0

        “อื้อ สายของแฟนพี่แบคฮยอนน่ะ ^o^” แมธธิวได้ทีก็เอ่ยแซวรุ่นพี่ปีสี่กลับบ้าง ส่งผลให้มือเรียวฟาดลงบนไหล่หนาทันที “โอ๊ย! มันเจ็บนะครับพี่แบคฮยอน”

        “พูดมากเองนี่ โอ๊ะ มานั่นพอดีเลย” แบคฮยอนมองไปด้านหลังของทุกคนเรียกให้รุ่นน้องหันตามทันที

        และใครที่เดินตามมาหลังสุดของกลุ่มนั้น ก็ทำให้ซอกจินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

        นี่อย่าบอกนะว่า...

        “หาปีหนึ่งเจอแล้วเหรอชานยอล” แบคฮยอนเอ่ยทักเจ้าของมือใหญ่ที่วางลงบนหัวเขา ชานยอลส่งยิ้มให้แฟนตัวเล็กก่อนจะเอ่ยตอบ

        “นั่นไง ดีกรีเดือนปีหนึ่งเชียวนะ”

        นี่แหละ ที่ทำให้ซอกจินอึ้งก็เพราะแบบนี้แหละ

        จองกุกไม่ใช่น้องรหัสเขา แต่ดันเป็นน้องรหัสของสายที่โคกับสายเขานี่ไง

        ท่าทางของคนตัวเล็กกว่าอยู่ในสายตาของร่างสูงทุกอย่าง เดือนคนปัจจุบันลอบส่งยิ้มมุมปากให้รุ่นพี่คนสวยจนซอกจินสะดุ้ง รีบหลบสายตาไปทางอื่นทันที

        “โห งี้สายเราก็มีเดือนสามคนเลยสิคะ” อันฮโยจิน สายปีสามของชานยอลเอ่ย “สมแล้วที่เขาเรียกสายเราว่าสายหน้าตาดีน่ะ ^o^

        “ก็เฉพาะพี่ชานยอล พี่ซอกจิน แล้วก็น้องจองกุกไม่ใช่เหรอคะ” ปาร์คจองฮวา สายปีสองของชานยอลเอ่ยหยอก ก่อนจะโดนแขนยาวของรุ่นพี่ปีสามควบกับตำแหน่งแฟนสาวของตัวเองเกี่ยวคอทันที

        “อ้าว พูดแบบนี้ เธอก็ว่าทุกคนเลยนะ ^^

        “จะว่าไป นี่พวกเราก็อยู่เป็นคู่กันเลยนะครับ” แมธธิวพูด “พี่ชานยอลกับพี่แบคฮยอน พี่ฮโยจินกับจองฮวา แล้วผมกับยัยจีอูนี่”

        “ออกตัวแรงเชียวนะ หวงขนาดนี้ก็เอาน้องไปเก็บที่บ้านเลยก็ได้”

        “น้องมีพ่อมีแม่นะครับพี่แบคฮยอน พูดแบบนี้ได้ยังไง” เด็กหนุ่มตัวใหญ่หัวเราะก่อนจะใช้แขนข้างที่ไม่ได้กอดคอแฟนสาวมาเกี่ยวคอพี่รหัสปีสาม “พี่ซอกจินก็หาแฟนได้แล้ว นี่ทั้งสายเขาก็มีกันหมดแล้วนะครับ”

        “มากอดคอเดี๋ยวก็ฟาดให้นี่ พี่เป็นรุ่นพี่นายนะ” ร่างเพรียวว่าอย่างไม่จริงจัง “อีกอย่าง ไม่เห็นจำเป็นต้องรีบเลย ของแบบนี้ถ้ามันจะมาเดี๋ยวมันก็มาเองแหละ”

        “โห ก็มาตั้งสองคนแล้วนี่ ไม่เลือกสักทีว่าจะเอาใคร” ชานยอลแซวบ้าง ก่อนจะหันไปหาปีหนึ่งของตัวเอง “นี่ก็เงียบเลย จีบเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ ไม่ยอมพูดอะไรเลยนะ”

        “แหะๆ ไม่รู้จะพูดอะไรนี่ครับ ผมก็ไม่กล้าออกตัวแรงด้วย” จองกุกหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเกาท้ายทอยอย่างขัดเขิน “พี่จินยังไม่เลือกผมนี่นา ผมก็ยังไม่กล้าอะไรมากเท่าไหร่”

        ไอ้ตอแหลเอ๊ย

        ซอกจินลอบกลอกตาให้กับคำพูดของรุ่นน้อง นี่ขนาดไม่กล้าออกตัวนะ ยังทำเขาร้องไห้มานับครั้งไม่ถ้วน ถ้ามันออกตัวแรงเมื่อไหร่ เขาไม่ฆ่าตัวตายเลยเหรอ -0-

        แต่จริงๆ ก็เคยแอบคิดนะ...

        “เอ้า ฝ่ายเราล่ะว่าไง น้องเขาพูดมาขนาดนี้แล้ว” แบคฮยอนเอ่ยพร้อมกับแตะไหล่น้องที่ร่างบอบบางพอกัน เดือนปีสามได้แต่หันไปยิ้มแห้งๆ ให้รุ่นพี่ของตัวเอง ก่อนจะหันมามองหน้าจองกุกพร้อมกับเอ่ยออกมา

        “ก็คงต้องเป็นเรื่องของอนาคตแหละครับ ถ้าใครทำให้ผมเชื่อว่าเขาจริงใจได้ ผมก็เลือกคนนั้นแหละ”

 

        ซอกจินบอกลาสายรหัสของตัวเองทั้งสองสายก่อนจะเดินมาที่ลานจอดรถ

        ที่ต้องหนีกลับมาก่อนเพราะยังมีกระต่ายที่ต้องดูแล ยิ่งช่วงนี้น้องคันเขี้ยวด้วย แทะไปทั่วกรงแล้วมั้ง -0-

        ร่างเพรียวเข้าไปนั่งบนรถของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ออกรถไปทันที เขากลับนั่งพิงเบาะนิ่งๆ พร้อมกับเสยผมสีชมพูอย่างเหนื่อยอ่อน

        ชีวิตเขามันหนีจองกุกไม่ได้สักครั้งเลยเหรอ

        ทำไม ทำไมเขาต้องมาคอยรับมือกับอะไรบ้าบอแบบนี้ด้วย

        มีคนเคยบอกว่า การที่เราได้กลับมาเจอกัน ได้มาผูกพักกัน ได้มาอยู่ร่วมกัน มันคือโชคชะตา

        ของเขาคงเป็นโชคชะตาที่ขมขื่นมากจริงๆ

        แต่ถึงจะอย่างนั้น เขาก็ยังใจอ่อนให้เด็กคนนั้นตลอด

        แม้จะรู้ว่าพอเขากลับมาเข้มแข็ง เขาก็จะร้ายต่อเหมือนเดิม

        น่าสมเพชจริงๆ นะ คิมซอกจิน

        ก๊อกๆ

        เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากด้านข้างเรียกให้คนหน้าหวานตื่นจากความคิด ซอกจินลืมตาขึ้นก่อนจะหันไปมอง

        ให้ตายเถอะ ตายยากจริง

        “มีอะไร” มือบางกดเปิดกระจกรถเพื่อสนทนากับร่างสูงที่มาเคาะรถ ตากลมมองใบหน้าหล่อที่ส่งยิ้มมาให้อย่างไม่พอใจนัก

        คนกำลังเครียดเรื่องตัวเองแท้ๆ ยังจะมีหน้ามาส่งยิ้มแบบนี้อีก

        “วันนี้ผมกลับด้วยนะ” พูดจบ จองกุกก็เดินไปอีกฝั่งแล้วขึ้นรถมาทันทีโดยไม่รอให้ร่างเพรียวตอบรับหรือปฏิเสธเลยแม้แต่นิด

        “นี่ ใครบอกจะให้กลับด้วย ลงไปเลยนะ”

        “พี่ไล่ผมไม่ได้หรอกนะ” เสียงทุ้มว่าอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของคนสวย “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ มันไม่ได้เหมาะกับคนสวยที่แสนใจดีอย่างพี่เลยนะ”

        “จะกวนประสาทกันหรือไง ลงไปเดี๋ยวนี้” ไม่ว่าเปล่า มือบางยังดันร่างสูงไปจนชิดกับประตูรถอีกด้วย

        แต่แรงคนตัวบางอย่างซอกจินน่ะหรือจะสู้ร่างกายที่มีแต่กล้ามเนื้อแข็งแรงอย่างจองกุกได้

        มือหนาคว้าข้อมือเรียวที่เอาแต่ดันอกเขาแล้วเป็นฝ่ายโถมตัวเข้าไปหาแทน พื้นที่จำกัดนั้นไม่ได้มีผลต่อการกระทำของร่างสูงเลย แผ่นหลังบางแนบชิดกับประตูรถและข้อมือที่ถูกจับไว้แน่นทำให้ร่างเพรียวถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหลับตาปี๋เมื่อใบหน้าหล่อขยับเข้ามาใกล้

        “ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย” เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างหูทำให้ตาหวานค่อยๆ หรี่ขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่กล้าขยับเพราะลมหายใจร้อนที่ยังเป่าอยู่ตรงต้นคอ

        “งะ งั้นก็ถอยออกไปสิ มะ มาจับพี่ไว้ทำไม”

        “ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้ พี่ก็เอาแต่ไล่ผมน่ะสิครับ” น้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าทุกครั้งทำเอาซอกจินเริ่มใจสั่น “ให้ผมกลับด้วยนะครับ”

        เอาไงดี จะแพ้แล้ว T^T

        นี่แหละ ที่เขาบอกว่าจองกุกเริ่มเปลี่ยนไปก็เพราะแบบนี้แหละ

        “ไม่ตกลงไม่ปล่อยนะครับคนสวย”

        ฮือ แล้วเขาจะทำอะไรได้ล่ะ

        “อะ เออ ปล่อยได้แล้ว” เสียงหวานตอบรับ ทำให้ร่างสูงยอมผละออกมา ซอกจินขยับมานั่งดีๆ ก่อนจะเสยผมสีชมพูของตัวเองเพื่อปรับอารมณ์ “ให้ตายเถอะ พี่ตามนายไม่ทันจริงๆ แล้วนะ”

        ตาคมมองรุ่นพี่ที่เริ่มออกรถแล้วบ่นงุ้งงิ้งอยู่คนเดียวก่อนจะลอบหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับท่าทางแบบนั้น

        ไม่ได้อะไรหรอกนะ แค่เห็นรุ่นพี่หลุดอาการแล้วมันน่ารักดีเท่านั้นเอง

        และอีกอย่างนะ เมื่อกี้เขาก็แอบเห็นว่ามีคนมองมาที่รถ ก็เลยอยากแสดงความเป็นเจ้าของนิดหน่อย

        ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ร่างบอบบางคนนี้ก็เป็นคนของเขา ไม่มีทางที่ใครจะแย่งไปได้

        จำไว้นะ คุณเดือนปีสองของบริหาร J

 

        แทฮยองออกมาจากที่ซ่อนของตนเอง ตาคมมองรถสีดำแสนคุ้นเคยที่เพิ่งออกไปพร้อมกับกำหมัดแน่นระงับอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมา

        นี่เขาใจเย็นมากแล้วนะ ไม่งั้นเขาก็คงไปกระชากไอ้เด็กเวรนั่นตั้งแต่มันเดินขึ้นรถพี่จินของเขาแล้ว

        แต่ที่ทำให้เขาโกรธยิ่งกว่านั้น คือการที่เห็นคนที่เขารักขัดขืนแล้วทำให้เกือบจะโดนเด็กนั่น...

        พี่จินของเขาต้องโดนบังคับอีกแล้วแน่ๆ

        แล้วการที่จองกุกกล้าทำขนาดนี้ มันก็ต้องมีคนที่ให้ท้ายอยู่

        มือหนาหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนจะเลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ที่เขาเคยมีไว้เพื่อติดต่อเรื่องราวของซอกจิน

        แต่ในตอนนี้มีไว้เคลียร์ปัญหาระหว่างเขากับรุ่นพี่ตัวขาว

        “(ยอโบเซโย)”

        “ออกมาหาผมที่ภาคชีวะเดี๋ยวนี้ อย่าให้ผมต้องไปลากตัวพี่มาต่อหน้าพี่นัมจุน” พูดจบก็ตัดสายทิ้งโดยไม่รอให้ปลายสายตอบรับ ก่อนจะยืนรอด้วยท่าทางนิ่งๆ เขาเชื่อว่าถ้ามีนัมจุนเป็นเงื่อนไข ยังไงยุนกิก็ต้องมา

        แล้วเราจะมาคุยกัน ว่าจะเอายังไงต่อไป

 

        “ถึงแล้ว” ร่างเพรียวเอ่ยพร้อมกับจอดรถไว้ ก่อนจะหันไปหาร่างสูงที่ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ “นี่ อะ อ้าว...”

        หลับไปแล้วงั้นเหรอ

        คงจะเหนื่อยมากสินะ ก็กิจกรรมมันหนักมากเลยนี่นา

        ตากลมมองใบหน้าหล่อเหลาที่แสนคุ้นเคยก่อนจะระบายยิ้มออกมา เวลาไม่มีความร้ายกาจออกมาก็เป็นคนที่น่ารักดีนะ

        น่ารัก...เหมือนตอนที่ยังเป็นแฟนเด็กของเขา

        ซอกจินชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระออกไป อะไรก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว อย่าใจอ่อนสิ

        ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่เหตุการณ์ที่บ้านของจองกุก ก็พาให้ใจดวงน้อยอ่อนยวบอีกครั้ง

        ถ้าเป็นเด็กดีก็อยากจะมอบความรักให้อยู่หรอกนะ

        ให้ตายเถอะ คิมซอกจิน

        “จองกุก ตื่นเถอะ ถึงแล้ว” มือบางเขย่าแขนแกร่งเล็กน้อยพอให้ร่างสูงรู้สึกตัวหลังจากตั้งสติได้ ก่อนจะผละออกมาเมื่อจองกุกเริ่มขยับตัวแล้ว “จะนอนบนรถพี่หรือไง ตื่นได้แล้ว”

        “อือ ถึงแล้วเหรอพี่”

        “ตั้งนานแล้ว วันนี้มันเหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือไง”

        “โหพี่ ก็ดูรุ่นพี่ฮยอนอาสั่งให้ทำแต่ละอย่างสิครับ สารภาพเลยว่าตอนที่นั่งหลับตา ผมเผลอหลับด้วย”

        “พี่จะเอาไปบอกฮยอนอา” ร่างเพรียวหัวเราะเบาๆ แต่ก็ยอมรับแหละว่าเฮดระเบียบของปีนี้โหดกว่าปีก่อนๆ จริง “ลงกันเถอะ”

        “ครับๆ” ร่างสูงตอบรับ ก่อนที่ทั้งคู่จะลงจากรถแล้วเดินเข้าลิฟต์พร้อมกัน ไม่มีใครพูดอะไรกันเลยจนกระทั่งออกจากลิฟต์ พวกเขาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของตัวเองแต่ก็ยังไม่มีใครเปิดเข้าไป ซอกจินหันไปมองด้านข้างก็เห็นว่าอีกฝ่ายก็มองมาเช่นกัน

        “เอ่อ...พี่เข้าไปก่อนนะ” บอกแค่นั้นก่อนจะใช้คีย์การ์ดปลดล็อกประตูของตัวเอง มือบางเตรียมผลักประตูเข้าไป

        “เดี๋ยวครับพี่จิน”

        “หืม? มี...” เสียงหวานหายไปทันทีเมื่อหันไปเจอร่างสูงในระยะประชิด ตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจเพราะไม่รู้ว่าจองกุกมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก่อนที่ตากลมจะโตขึ้นไปอีกเมื่อมือใหญ่มาประคองใบหน้าสวยไว้ “จะ จะทำอะไร...”

        เสียงของร่างเพรียวหายไปทันทีเมื่อริมฝีปากหยักทาบทับลงมาอย่างแผ่วเบา จูบอ่อนหวานที่ไม่มีการรุกล้ำทำให้ซอกจินเผลอหลับตาลงเพื่อรับสัมผัสนั้น ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อร่างสูงยอมผละสัมผัสออกไป

        “วันนี้พี่ทำผมหงุดหงิดไปสักพักเลยนะ” จองกุกแนบหน้าผากชิดกับหน้าผากของรุ่นพี่ “ยอมให้น้องรหัสกอดคอแบบนั้นได้ยังไง”

        “...ฮะ?”

        “ผมก็หวงของผมนะ พี่เป็นของผมคนเดียวนะรู้มั้ย ผมไม่ชอบหรอกที่พี่ยอมให้คนอื่นแตะตัวแบบนั้น”

        น่าแปลกมั้ย ที่ประโยคแบบนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่เท่าที่ควรจะเป็น

        “...”

        “ทุกอย่างของพี่เป็นของผมนะ คิมซอกจิน”

        แค่เสียงทุ้มที่เอื้อนเอ่ยอย่างแผ่วเบาแบบนี้ หัวใจของร่างเพรียวก็แทบจะยอมศิโรราบให้กับทุกคำพูดของร่างสูง

        เฮ้อ ทำไมต้องเผลอหวั่นไหวให้กับประโยคเห็นแก่ตัวจากคนร้ายๆ แบบนี้ด้วยนะ เขาก็หาคำตอบไม่ได้
--------------------------------------------------------------------
        เราเชื่อว่าทุกคนคงสบถ อะไรของแกฮะจองกุก -0- 5555 สวัสดีค่ะทุกคนนนน เรากลับมาแล้ววว คิดถึงเรามั้ยยยยย >< โหยย เราไปผ่านสงครามมิดเทอมมา ไม่ได้นอนดีๆ มาหลายวันแล้ว จะตายแล้วค่ะ 55555 แต่รีบมาอัพก่อน เรามีกิจกรรมต่อ จริงๆ มีเรื่องอยากคุยเยอะมาก แต่พื้นที่ไม่น่าพอ 555555 เข้าเรื่องดีกว่า เราเชื่อว่าทุกคนคงคิดแบบ ตัวละครเพิ่มอีกแล้วหรออิไรท์ = = แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ สายรหัสไม่มีความสำคัญใดๆ ทั้งนั้น มาแค่คอยยุคอยจิ้นกุกจิน 5555 สนใจตอนต้นดีกว่า เรากำลังจะทำยำรวม(?) เปิดปมครบ วัตถุดิบครบก็ต้องจับรวมให้เป็นเนื้อเดียวกันค่ะ ^o^ แล้วอิตากระต่ายนี่ยังไงเนี่ย มาอ่อนโยนเฉย ไบโพลาร์มาก 55555 เอาเป็นว่าเรากำลังจะพิมพ์ไม่รู้เรื่องแล้ว (ตั้งนานแล้วล่ะไรท์ -0- //รีดเดอร์) เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ ต้องติดตามนะคะ ^^ ไปคุยกับที่ #IRTกุกจิน ในทวิตได้นะคะ ^o^
        ปล. เราขอฝากหน่อยนะคะ >>> Love Story KookJin หลังจากมีรีดคนหนึ่งเคยรีเควสมาเมื่อนานมาแล้วววว ว่าอยากเห็นเราแต่งแบบอิงความจริง (แต่เรื่องแรกที่เปิดก็ยังเป็นพล็อตที่เราคิด 55555) อันนี้จะเป็นคลัง OS/SF ของบังทัน คู่หลักกุกจินนะคะ ก็จะแต่งตามโมเม้นหรือพล็อตที่เราอยากแต่ง ยังไงก็ขอฝากด้วยนะคะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #422 เฟนนี่ อาร์มี่บังทัน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:16
    ไรท์เราว่ากุกเป็นไบโพล่าอ่ะ
    จีมินพาน้องไปหาหมอด้วยค่า ^ ^"
    #422
    0
  2. #387 Sptfon (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 12:09
    ทำไมกุกกี้มันอบอุ่นแบบนี้ผมหวงนะ ว๊ายยยยยชั้นเขิน ปล.แทใจเย็นๆเก้อสติๆ
    #387
    0
  3. #307 ปงจี้ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:50
    แทแทนี่ไม่ไหวแล้วนะ สอบตกแกทเชื่อมโยงแน่ๆ
    #307
    0
  4. #261 Bismarck (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:42
    นั่นสิอะไรของแกหะจองกุก 5555555555 โอย แทฮยองอย่าทำอะไรยุนกิแรงนะ เลาหวงนะคนนี้---
    #261
    1
    • #261-1 ILovePCY(จากตอนที่ 24)
      29 เมษายน 2560 / 15:51
      หวงยุนกิด้วยคนค่ะ ^o^
      #261-1
  5. #186 HZTao_Tao (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 08:32
    ตามไม่ทันแล้วค่ะคุณจองกุก..
    #186
    1
    • #186-1 ILovePCY(จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2560 / 21:31
      นั่นน่ะสิคะ
      #186-1
  6. #185 NCSJK (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:33
    อย่าว่าแต่พี่จินตามอารมณ์จองกุกไม่ทันเลยค่ะ คนอ่านก็ตามไม่ทันเหมือนกันนน5555 /แต่อ่านแล้วก็หวั่นไหวกะจองกุกจริงเลยยย ฮื่อออ
    #185
    1
    • #185-1 ILovePCY(จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2560 / 21:29
      ไรท์เตอร์ก็ไม่ทันค่ะ 55555 /เป็นเราก็หวั่นไหวค่ะ 555555
      #185-1
  7. #184 Jskj (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 15:25
    หมั่นไส้กุกจิงๆ
    #184
    1
    • #184-1 ILovePCY(จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2560 / 21:27
      เหมือนกันค่ะ ^o^
      #184-1
  8. #183 Jung Tien-In (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 02:04
    รู้สึกหมั่นไส้กุกตอนตอบพี่รหัสแหมมมมมมมมม แล้วหึงนี่คงจริงอ่ะนะมาทำแบบนี้ก็หสั่นไหวหนักอ่ะดิ แล้วแทคะเกี่ยวอะไรกับยุนกิเนี่ยแกคิดเองเออเองไปเยอะแล้วนะ
    #183
    1
    • #183-1 ILovePCY(จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2560 / 21:25
      หมั่นไส้ด้วยคนค่ะ 555555 นั่นสิ ตากุกหึงจริงหรือเปล่าไม่รู้ แต่ยัยพี่น่ะหวั่นไหวหนักแน่ -0- แทแทจะทำอะไรพี่กิมั้ยนะ?
      #183-1
  9. #182 k_922 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 20:58
    แหมมมมม ไม่อยากออกตัวแรงไม่ค่อยแรงเลยจองกุก แทจะไปลงพี่กิอีกแล้วอ่าา
    #182
    1
    • #182-1 ILovePCY(จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2560 / 21:23
      ขอแหมด้วยคนค่ะ 55555 ส่วนตาแทจะทำอะไรยัยพี่มั้ยต้องตามกันต่อไปค่ะ ^o^
      #182-1
  10. #181 princessJIN (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 16:49
    จอนจองกุกมาไม้ไหนอีก นี่ไม่ไบโพลาแล้วค่ะ นี่หลายสิบเลยค่ะ พี่จินจะรับมือได้มั้ยเนี่ยยยย
    ขำพี่จินอ่ะ ตอนจองกุกอ้อน แบบ มีบอก จะแพ้แล้ว โอ๊ยย น่ารักไปอ้ะ แหม แล้วโชคชะตาชักนำขนาดนี้แล้ว พี่จินจะหนีน้องจอนไปไหนพ้นหล่ะคะ นี่ขออยู่ฝ่ายเชียร์ละกัน คึคึ
    ว่าแต่ว่า โจกึม กับ ฮยอนอาหน่ะ ยังไงกัน โจกึมนี่ยังไม่เท่าไร แต่กับฮยอนอานี่ถึงขนาดพูดเองเลยว่าอย่าไว้ใจตัวเอง หือ แบบนี้ก็ได้หรอม
    #181
    1
    • #181-1 ILovePCY(จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2560 / 21:21
      นั่นน่ะสิ ตากระต่ายจะมีอะไรมาเล่นกับพี่จินอีกแล้วนะ
      พี่เขาน่ารักกกก 55555 เรื่องแบบนี้พี่แกใจแข็งได้ไม่นานหรอกค่ะ >< นั่นน่ะสิคะ พี่จินของเราจะหนีอิตากระต่ายไปไหนพ้น
      กึมโจนะคะ 555555 ส่วนของสองสาวก็ต้องติดตามต่อไปนะคะ
      #181-1
  11. #180 SueYoung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 15:01
    งานดีมากค่ะตอนนี้กุกแลทำตัวดีกันจินมากขึ้นเยอะเลย แบบนี้ก็น่ารักดี
    #180
    1
    • #180-1 ILovePCY(จากตอนที่ 24)
      12 มีนาคม 2560 / 21:11
      เนอะๆ น่ารักขึ้นเยอะเลยนะคะ ^^
      #180-1