Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 23 : Chapter 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 ก.พ. 60

บทที่ 20

        รถสปอร์ตราคาแพงจอดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่

        สองหนุ่มก้าวลงมาจากรถพร้อมกัน จองกุกที่ลงมาจากฝั่งคนขับก็เดินมาอยู่ข้างๆ คนตัวเล็กกว่า ท่าทีของซอกจินดูเป็นกังวลแปลกๆ จนคนเด็กกว่าอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

        “พี่ไม่ต้องกังวลหรอกน่า ที่นี่ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักหน่อย”

        “รู้แล้วน่า” เสียงหวานแต่ก็ยังมีท่าทางกังวล แหงล่ะ เขาไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้วนี่นา จะรู้สึกไม่คุ้นเคยก็คงไม่แปลก

        “งั้นก็เข้าไปกันเถอะ”

        “อือๆ” ร่างเพรียวตอบรับแล้วก้าวตามลูกชายเจ้าของบ้านอย่างเกร็งๆ รู้สึกแปลกที่แม้ว่าที่นี่จะเหมือนเดิมทุกอย่าง

        ร่างสูงพาคนเป็นพี่เดินตามไปจนถึงห้องครัว เสียงทำอาหารกับและกลิ่นหอมที่โชยมาตามอากาศยิ่งทำให้ร่างเพรียวเกร็งกว่าเดิม

        เขารู้ นายหญิงของบ้านหลังนี้ชอบทำอาหารแค่ไหน

        “แม่ครับ ผมพาเขามาแล้ว” จองกุกเอ่ยบอกแม่ของเขาเมื่อมาถึงหน้าห้อง หญิงสาววัยกลางคนที่หน้าตายังสะสวยดูอ่อนกว่าวัยหันมายิ้มให้ลูกชาย ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยชายหนุ่มหน้าหวานที่เดินตามมา

        “อะ เอ่อ สะ สวัสดีครับคุณนายจอน”

        “...เรียกแม่เหมือนเดิมก็ได้จ้ะหนูซอกจิน” หญิงสาวระบายยิ้มออกมาหลังจากที่นิ่งไปนาน “ฉันก็คิดอยู่ว่าใครที่สามารถสอนลูกชายฉันได้ ที่แท้ก็เธอนั่นเอง”

        “แหะๆ ครับ ^^;;

        “แต่ฉันคงจะนัดเธอไวไปหน่อย ฉันยังทำกับข้าวไม่เสร็จเลย ถ้าไม่รังเกียจ มาช่วยฉันหน่อยได้มั้ย”

        “ได้สิครับ” ซอกจินรีบตอบรับเพราะไม่อยากขัดให้ผู้ใหญ่คิดว่าเขาไม่อยากช่วย นายหญิงของบ้านส่งยิ้มให้ร่างเพรียวก่อนจะหันไปหาลูกชายของตัวเอง

        “เดี๋ยวจองกุกออกไปรอข้างนอกก่อนนะ เสร็จแล้วแม่จะเรียก”

        “ครับ” ร่างสูงตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วเดินออกไป เหลือเพียงร่างเพรียวของผู้เป็นแขกกับคุณนายของบ้าน ซอกจินขยับตัวอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะไม่รู้จะทำตัวอย่างไรในขณะที่คนอายุมากกว่านั้นส่งยิ้มอย่างเอ็นดูมาให้

        “มาตรงนี้สิหนูซอกจิน”

        “เอ่อ คือ คุณนาย...”

        “บอกแล้วไงว่าให้เรียกว่าแม่” เสียงหวานทรงอำนาจขัดขึ้นมา “อีกอย่าง นามสกุลของฉันคือปาร์ค ไม่ใช่จอน”

        “...ได้ครับ เอ่อ คุณแม่” เดือนหน้าหวานได้แต่ตอบรับเสียงอ่อย ก็รู้นะว่าพ่อแม่ของจองกุกใช้คนละนามสกุล แต่ปกติก็เห็นในหนังสือต่างๆ เรียกเธอว่าคุณนายจอนตลอด

        บ้านนี้มีความสัมพันธ์กันแบบไหนเนี่ย

        “ดีมาก” เธอยิ้มอีกครั้ง “เธอมาตรงนี้สิ มาหั่นผักให้ฉันหน่อย”

        “ได้ครับ” เสียงหวานตอบรับ ก่อนจะเดินไปล้างมือแล้วมาทำตามที่คนอายุมากกว่าไหว้วาน

        “ไม่เจอกันนาน เธอแทบไม่เปลี่ยนไปเลยนะหนูซอกจิน”

        “ครับ คุณแม่ก็เช่นกันนะครับ”

        “เธอไม่ต้องแกล้งชมฉันหรอก ฉันก็แก่ขึ้นทุกปี ฉันรู้ตัวฉันดี” คุณนายของบ้านหัวเราะ “แล้วเธอมาเจอจองกุกได้ยังไงเหรอ”

        ว่าแล้ว พอเห็นคุณนายไล่ลูกชายตัวเองออกไป เขาต้องโดนซักไซ้ไล่เรียงแบบนี้ -0-

        “เอ่อ คือ...”

        “อยากพูดอะไรก็พูดเถอะ ฉันไม่เอาไปบอกลูกฉันหรอก”

        ไม่ได้กลัวเอาไปบอกจองกุกหรอก แต่กลัวตอบไม่เข้าหูคุณนายมากกว่า T^T

        “คือ ผมเป็นรุ่นพี่ในสาขาของจองกุกน่ะครับ” ร่างเพรียวตอบกว้างๆ ไม่อยากอธิบายอะไรมากมายนัก

        “หืม? เธอก็เรียนวิทยาศาสตร์งั้นเหรอ”

        “ครับ”

        “แสดงว่าเจอกันตั้งแต่ช่วงรับน้องก่อนเปิดเทอมแล้วอย่างนั้นสิ”

        “ใช่ครับ”

        “แล้วก็ไม่เคยเล่าให้ฟังเลยนะเจ้าลูกคนนี้” เธอหัวเราะก่อนจะเอาผักที่ซอกจินหั่นเสร็จแล้วใส่หม้อ “แล้วกลับมาสนิทกันอีกครั้งได้ยังไงเหรอ”

        “ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอกครับ” เสียงหวานรีบแก้ทันที “แค่บังเอิญว่ามีอะไรหลายอย่างที่พวกเราต้องทำด้วยกันเท่านั้นเอง ผมเลยต้องเจอกับน้องบ่อยๆ”

        “เธอเป็นคนแรกเลยนะ ที่กล้าปฏิเสธลูกชายฉันขนาดนี้” คุณแม่คนสวยหัวเราะ ทำให้ซอกจินเงียบทันที “จองกุกคงทำให้เธอเจ็บมากเลยสินะหนูซอกจิน”

        “...”

        “แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็อยากจะขอเธอสักเรื่องหนึ่ง”

        “...”

        “ช่วยดูแลจองกุกให้ฉันหน่อยได้มั้ย”

        ตาหวานเบิกกว้างด้วยความตกใจที่ได้ยินคำขอแบบนั้นจากนายหญิงของตระกูลจอน กำลังจะเอ่ยคัดค้านแต่สายตาที่คนอายุมากกว่ามองมาก็ทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าค้านอะไรมากมาย

        “ฉันไม่มีโอกาสได้ดูแลเขาใกล้ๆ อย่างที่คนเป็นแม่ควรจะทำเพราะด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง เธอที่เป็นคนนอกยังดูใกล้ชิดมากกว่าฉันเสียอีก”

        “...”

        “จองกุกเป็นเด็กที่น่าสงสารนะ ฉันรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับ แต่ฉันอยากให้เธอเข้าใจเขา”

        “...ผมขอโทษนะครับคุณแม่” ซอกจินเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับสบตากับคุณนายตระกูลจอน “แต่ถ้าผมไม่รู้ว่าจองกุกคิดอะไร ผมก็เข้าใจเขาไม่ได้หรอกครับ”

        “...”

        “ผมอาจจะช่วยดูแลเขาอย่างที่คุณแม่ต้องการได้ แต่ถ้าจะให้เข้าใจทุกอย่างผมคงทำไม่ได้”

        “...”

        “เขาทำกับผมไว้มากมายจริงๆ และผมเชื่อว่าคุณแม่ก็คงรู้”

        “...”

        “...”

        “...เธอนี่ ใจแข็งเหมือนกันนะ” หญิงสาวหัวเราะออกมาเบาๆ “ความร้ายกาจของลูกฉัน ฉันรู้อยู่แล้ว”

        “...”

        “แต่ฉันก็ยังยืนยันว่าเขาเป็นคนที่น่าสงสารมากจริงๆ”

        “ขออนุญาตค่ะคุณผู้หญิง” เสียงของสาวรับใช้ดังขึ้นขัดคนสองคนที่กำลังคุยกันอยู่ “คุณผู้ชายกลับมาแล้วค่ะ”

        “พอดีเลย กับข้าวเสร็จพอดี” นายหญิงของบ้านหันไปยิ้มให้เด็กรับใช้ของตัวเอง “เดี๋ยวเธอช่วยเตรียมโต๊ะอาหารแล้วตามจองกุกมาหน่อยนะ ฉันจะไปต้อนรับคุณจอนเอง”

        “ได้ค่ะคุณผู้หญิง”

        “ส่วนหนูซอกจินก็รอออกไปพร้อมจองกุกก็ได้ จะได้เซอร์ไพรส์คุณจอนเขาด้วย ^^

        “เอ่อ ได้ครับ”

 

        เป็นมื้ออาหารที่อึดอัดที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา

        จริงๆ เมื่อก่อนเขาก็เคยมาทานข้าวกับครอบครัวนี้ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขนาดนี้มาก่อน

        อาจจะเพราะในตอนนี้เขาไม่ได้มาในฐานะคนรักของจองกุกอีกแล้ว

        ตาหวานเหลือบมองไปรอบๆ โต๊ะ ทั้งสามคนต่างก้มหน้าก้มตาทานในส่วนของตัวเอง จะมีก็แค่คุณหญิงของบ้านที่ชวนลูกชายตัวเองคุยเล็กน้อย จากนั้นทุกอย่างก็เงียบต่อตามเดิม

        ซอกจินเหลือบไปทางหัวโต๊ะที่มีประมุขของบ้านนั่งอยู่ ชายหนุ่มวัยกลางคนที่มีความคล้ายคลึงกับร่างสูงข้างกายราวกับว่าผู้เป็นลูกนั้นได้พ่อมาทุกอย่างกำลังนั่งทานอย่างเงียบๆ ตาคมที่เรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ทำให้ร่างเพรียวอดขนลุกไม่ได้

        ไม่ใช่แค่หน้าตานะ แต่นิสัยก็เหมือนกันจริงๆ

        “อิ่มแล้วเหรอหนูซอกจิน”

        เดือนหน้าหวานสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาหันไปฉีกยิ้มแหยๆ ให้เจ้าหล่อนก่อนจะเอ่ยตอบ “เอ่อ ครับ ^^;;

        “ไม่น่า พี่ถึงตัวบางแค่นี้” ลูกชายของบ้านไม่ว่าเปล่า ยังตักกับข้าวใส่จานให้คนพี่อีกต่างหาก “กินเยอะๆ เถอะครับ แม่ผมอุตส่าห์ทำขอบคุณพี่นะ”

        อยากจะด่านะ แต่เกรงใจ ที่นี่ถิ่นเขา -0-

        “เอ่อ คือ...”

        “นานๆ ทีคุณนายปาร์คจะเข้าครัวนะ เธอไม่ต้องเกรงใจหรอก” เป็นครั้งแรกของวันที่พ่อของจองกุกเอ่ยกับคนหน้าหวาน “หรือว่าภรรยาฉันทำอาหารไม่ถูกปากเธอ?”

        “ไม่ใช่นะครับ คุณแม่ทำอาหารอร่อยมากเลยครับคุณจอน...”

        “เรียกเธอว่าแม่ แต่เรียกฉันว่าคุณจอนเนี่ยนะ” ผู้เป็นใหญ่ในบ้านหัวเราะเบาๆ “เรียกว่าคุณพ่อเหมือนเดิมก็ได้ ฉันไม่ถือหรอก”

        “เอ่อ ได้ครับ คะ คุณพ่อ”

        “แล้วก็ทานเยอะๆ นะ ขอบคุณเธอมากที่ช่วยสอนหนังสือให้เจ้าเด็กนี่”

        “ไม่เป็นไรหรอกครับ รุ่นพี่ก็ต้องช่วยเหลือรุ่นน้องอยู่แล้ว ^^;;

        “ยังไงพวกเราก็ต้องขอบใจเธออยู่ดี” ว่าเสร็จก็รวบช้อนแล้วลุกขึ้นยืน “ฉันขอตัวไปทำงานก่อน เธอก็ตามสบายนะ ส่วนจองกุก ไปส่งพี่เขาเสร็จแล้วก็ขึ้นมาหาพ่อที่ห้องทำงานด้วย”

        “คงจะอีกนานนะครับ เพราะผมจะให้พี่จินช่วยดูบทดาวเดือนให้ก่อน” จองกุกว่าพร้อมกับหันไปมองพ่อของตัวเองด้วยสายตาเรียบนิ่ง “ผมคงยังให้พี่จินกลับตอนนี้ไม่ได้”

        “...ก็แล้วแต่แก” คนอายุมากกว่าหันกลับไปที่บันได “กินเสร็จแล้วก็ตามพ่อมาแล้วกัน”

        ร่างสูงมองจนพ่อของตัวเองเดินขึ้นไปชั้นบน มือหนายกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแล้ววางไว้ที่เดิม ก่อนจะหันมาหารุ่นพี่หน้าหวาน “พี่ไปรอที่ห้องผมก่อน จำได้ใช่มั้ย”

        “เดี๋ยวพี่กลับเองก่อน...”

        “ผมคุยกับพ่อเสร็จแล้ว ผมต้องเจอพี่อยู่ในห้อง” เอ่ยประโยคแกมบังคับเสร็จก็ลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นบันไดไป ร่างเพรียวที่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจก่อนจะหันกลับมาหาคุณหญิงของบ้าน

        “งั้นเดี๋ยวผมรอช่วยเก็บ...”

        “ไม่ต้องหรอก ที่นี่มีแม่บ้านเยอะแล้ว เธอไปรอจองกุกที่ห้องเถอะ” เสียงหวานทรงอำนาจว่า “ยังจำได้ใช่มั้ย”

        “...ครับ”

        “ยังไงช่วยพิจารณาคำขอของฉันด้วยนะ” เธอว่าก่อนจะลุกขึ้น “ถึงเขาจะพูดจาแบบนั้น แต่เขาคงต้องการเธอจริงๆ”

 

        ซอกจินกำลังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงสีดำสนิท

        ในหัวของเขากำลังครุ่นคิดเรื่องที่คุณแม่ของจองกุกเอ่ยกับเขาไว้

        จองกุกต้องการเขาอย่างที่เธอเอ่ยไว้จริงๆ น่ะเหรอ

        ถ้าต้องการกันจริงๆ ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้

        ถ้าต้องการกันจริงๆ แค่ร่างสูงมอบความรักให้เขาแค่เพียงสักเสี้ยวหนึ่ง เขาก็ยอมกลับไปง่ายๆ แล้ว...

        ไม่สิ นี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรคิดตอนนี้

        ว่าแต่ ตอนนี้รุ่นน้องไปคุยกับคุณพ่อแบบนั้น จะเป็นยังไงบ้างนะ

        จองกุกกับคุณจอนไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่ เขารู้เรื่องนี้มาตั้งแต่สมัยที่ยังคบกันแล้ว

        เขาควรไปดูดีมั้ยนะ?

        รออยู่นี่แหละ ไม่ต้องไปยุ่งหรอก ไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อย

        และมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว จองกุกคงจะเคลียร์กับคุณพ่อได้เรียบร้อยแล้วล่ะมั้ง

        ปึก!! ปัง!!

        เสียงเปิดและกระแทกปิดประตูดังลั่นทำให้ร่างเพรียวสะดุ้ง เมื่อหันไปมองก็พบกับเจ้าของห้องที่ยืนพิงประตูอยู่ ตาหวานมองอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

        “ก็รู้ว่านี่คือบ้านของนายนะ แต่ช่วยรักษาของหน่อยก็ดี อย่างน้อยนี่ก็เงินพ่อแม่ของนายนะ”

        ร่างสูงหันมามองตามเสียงต่อว่า ท่าทางที่นิ่งกว่าปกติทำให้ซอกจินขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย

        และนั่นก็ทำให้เขาเห็นสิ่งผิดปกติบนใบหน้าของร่างสูง

        “จองกุก นี่นาย...” คนเป็นพี่รีบเดินเข้ามาหา มือเรียวยื่นไปจับใบหน้าหล่อให้หันกลับมาแต่ก็โดนปัดออก สุดท้าย ซอกจินก็ต้องใช้มือสองข้างจับหน้าของจองกุกไว้จนร่างสูงยอมอยู่นิ่งๆ

        ตาหวานเบิกกว้างอย่างตกใจ ก่อนจะละสายตาจากรอยแผลแตกที่มุมปากไปสบตาคมที่มองลงมาทันที “นี่พ่อนายทำเหรอ”

        “ไม่ต้องยุ่งหรอกน่า ก็เหมือนทุกๆ ครั้ง”

        “พวกนายไม่เคยทะเลาะกันแรงขนาดนี้ พี่จำได้อย่างนั้นนะ”

        “...”

        “นั่งก่อน เดี๋ยวจะทำแผลให้”

        “บอกว่าไม่ต้องยุ่งไง”

        “อย่าดื้อได้มั้ย นั่งลง”

        เพราะเสียงหวานที่แข็งขึ้นทำให้คนเป็นน้องนั่งลงอย่างเสียไม่ได้ ซอกจินเดินไปหยิบกล่องยาที่จำได้ขึ้นใจว่าอยู่ตรงไหนแล้วนั่งลงตรงหน้าร่างสูง “แสบหน่อยนะ”

        พูดจบก็ค่อยๆ ใช้สำลีเช็ดแผลให้จองกุกอย่างเบามือ ตากลมลอบมองสายตาคมไปด้วย นัยน์ตาที่ว่างเปล่า ไม่เหมือนคนที่เพิ่งทะเลาะกับบุพการีมาทำให้ร่างเพรียวถอนหายใจเล็กน้อย

        ต้องชินชาแค่ไหน ถึงทะเลาะกับพ่อแม่แล้วไม่รู้สึกอะไรแบบนี้

        “ยังทะเลาะกับท่านอยู่อีกเหรอ”

        “...”

        “...ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะ พี่ก็แค่ถาม...”

        “ปกติไปแล้วพี่” ร่างสูงถอนหายใจ “เรื่องเดิมๆ”

        “...”

        “แต่ครั้งนี้ผมคงจะเถียงเขาเยอะเกินไปหน่อย เขาก็เลยทำแบบนี้”

        “แล้วนายจะไปเถียงท่านทำไมล่ะ”

        “ก็ผมไม่ชอบนี่นา พี่ก็รู้ว่าผมเกลียดการโดนบังคับที่สุด”

        “แต่นายก็ใช้วิธีนี้กับคนอื่น” ร่างเพรียวเผลอหลุดพูดออกมา จองกุกเหลือบมองใบหน้าหวานก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

        “ก็จริงอย่างที่พี่ว่า” เสียงทุ้มพูดราวกับไม่รู้สึกอะไร “งั้นมันก็คงเป็นกรรมแล้วล่ะมั้ง”

        “...”

        “แต่ผมคงไม่เลิกทำแบบนี้หรอกนะ จนกว่าผมจะได้สิ่งที่ผมต้องการ”

        “...นายนี่มันจริงๆ เลย” เสียงหวานว่าพร้อมกับเก็บกล่องยา เขารู้ว่าสิ่งที่จองกุกต้องการคืออะไร “แล้วทะเลาะกันบ่อยแบบนี้ แม่นายไม่รู้เหรอ”

        “...คงรู้แหละครับ ผมก็ไม่แน่ใจ” ร่างสูงมองตามคนตัวเล็กกว่า “แต่บ้านผม ไม่ค่อยก้าวก่ายเรื่องของใครอยู่แล้ว”

        ร่างเพรียวที่วางกล่องยาไว้บนตู้เสร็จถึงกับหันมามองทันทีเมื่อจบประโยคนั้น ตาคมที่ก้มลงนิ่งราวกับชินชาเหลือเกิน

        คุณกับคุณนายที่เวลาให้สัมภาษณ์ในฐานะเจ้าของสถาบันวิจัยและนักธุรกิจชื่อดัง พอพูดถึงครอบครัวก็จะให้ภาพของครอบครัวที่อบอุ่นมาก (เขายังเคยคิดเลยว่าทำไมจองกุกเป็นแบบนี้ทั้งๆ ที่ครอบครัวน่ารักขนาดนี้แท้ๆ)

        แต่ในความจริงแล้ว ทำไมมันดูอ้างว้างแบบนี้นะ

        เขาไม่เคยเห็นจองกุกในมุมแบบนี้มาก่อน

        ถึงเมื่อก่อนร่างสูงก็ทะเลาะกับคุณจอนบ่อย แต่ก็ไม่เคยรุนแรงขนาดนี้ และเขาก็ไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้เลยสักครั้ง

        การกระทำไวกว่าความคิด อคติในใจก็หายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ รู้ตัวอีกที เขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าคนน้องแล้ว

        แขนเรียวโอบคนที่นั่งอยู่บนเตียงเข้าหา ซอกจินกดหัวร่างสูงให้ซบลงบนอกบางของตัวเองในขณะที่แขนอีกข้างก็โอบคนตัวใหญ่อย่างปลอบประโลม มือบางลูบกลุ่มผมสีเข้มอย่างแผ่วเบาแล้วกดจูบลงบนมือของตัวเอง

        “พะ พี่จิน...”

        “หืม? ว่าไงเหรอ”

        “...ทำแบบนี้จะยั่วกันหรือไง” เสียงทุ้มว่าพร้อมกับหัวเราะเบาๆ แต่ถึงจะพูดแบบนี้ แขนแกร่งกลับโอบเอวบางให้เข้ามาใกล้มากขึ้นแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีคุกคามคนที่กอดตัวเองเลย “ผมชอบกลิ่นของพี่จัง”

        “วันๆ จะคิดแต่เรื่องนี้หรือไง” เสียงหวานหัวเราะอย่างไม่จริงจังก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้ถนัดมากขึ้น ก่อนจะแค่นยิ้มให้ตัวเองในใจ

        ก็โดนมาเยอะนะ แต่พอเห็นคนที่ทำร้ายตัวเองดูไม่เหมือนที่เคยเจอก็ใจอ่อนทุกที

        อย่างนี้ทุกทีสิน่า คิมซอกจิน

 

        โฮซอกกำลังนั่งรอพี่ชายอยู่ที่บ้านของพวกเขาเอง

        หลังจากที่โทรไปนัดพร้อมกับกำชับยุนกิว่าให้มาคนเดียว ก็ร่วมครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมพี่ชายของเขายังมาไม่ถึงอีก

        เพื่อนสนิทของเขาไปดักทำร้ายพี่ตัวเล็กของเขาอีกหรือเปล่านะ?

        กริ๊ง!

        ในที่สุดก็มาสักที

        ร่างบางลุกจากโซฟาของตัวเองอย่างเร่งรีบ แต่ก็ไม่ลืมมองผ่านหน้าต่างเล็กน้อยเพื่อให้มั่นใจว่าเป็นพี่ชายของตัวเอง พอเห็นร่างขาว มือเรียวก็รีบเปิดประตูให้ทันที

        “ผมรอพี่นานมากเลยพี่ยุนกิ”

        “รถมันติด นายจะให้พี่ทำยังไงล่ะ” เสียงห้าวว่าก่อนจะแทรกน้องชายเข้าไปในบ้าน “มีอะไรจะคุยกับพี่งั้นเหรอ”

        “เรื่องที่พวกเรากำลังทำอยู่ไงครับ” เสียงหวานว่าเรียกความสนใจของคนที่นั่งบนโซฟาได้ทันที “พี่ยุนกิครับ บอกไอ้แทได้มั้ยว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่”

        “ไร้สาระน่าโฮซอก หมอนั่นชอบไอ้จินนะ จะให้มาเข้าใจในสิ่งที่พวกเราทำอยู่ได้ยังไง”

        “แต่เพื่อนผมกำลังจ้องจะเล่นงานพี่อยู่นะครับ มันบอกว่าถ้าพี่ยังไม่เลิกยุ่งเรื่องของมันกับพี่จิน มันจะไม่หยุดแล้ว”

        “ก็ต้องโทษตัวมันด้วยที่ทำตัววุ่นวายกับเรื่องของจองกุกกับซอกจิน” คนตัวขาวบอกเสียงเรียบๆ “ทั้งที่พี่ก็เคยบอกมันไปหลายรอบแล้วแท้ๆ ถ้าทำส่วนของมันดีมันก็จบ”

        “ไม่งั้นให้ผมช่วยควบคุมแทฮยองแทนก็ได้...”

        “ไม่ต้องหรอก แค่นัมจุนคนเดียวนายก็แทบจะกันไม่อยู่แล้วนะโฮซอก”

        “แต่พี่ยุนกิครับ...”

        “พี่ไม่เป็นไรหรอก เพราะถ้านายเป็นคนกันหมอนั่น คนที่เขาเกลียดจนอยากทำลายจะกลายเป็นนายแทน” ยุนกิถอนหายใจ “พี่ไม่อยากให้นายทะเลาะกับเพื่อนของนายเอง”

        “...แล้วพี่ไม่กลัวเหรอครับ” ร่างบางเดินเข้ามานั่งข้างพี่ชายตัวเอง “ผมรู้จักหมอนั่นดี ถ้ามันเอาจริง มันทำทุกอย่างอย่างที่มันพูดไว้จริงๆ นะพี่”

        “...”

        “ผมไม่อยากให้พี่สองคนเลิกกันเพราะเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องแบบนี้นะครับ”

        “...พี่ไม่เป็นไรหรอก” เสียงห้าวเอ่ย “อีกอย่าง ถึงมันจะไม่เป็นเรื่อง แต่มันก็เกี่ยวข้องกับเพื่อนพี่ และดีไม่ดี อาจจะลามไปถึงคนอื่นอีกด้วย เด็กอย่างไอ้จองกุกน่ะ พวกเราก็รู้กันอยู่แล้วนี่”

        “...”

        “และอีกอย่าง คนอย่างแทฮยองทำให้พี่กับนัมจุนเลิกกันไม่ได้หรอก เพราะสิ่งที่จะทำให้เราเลิกกันมันไม่ใช่มือที่สาม แต่เป็นเพราะเราไม่รักกันแล้วต่างหาก”

        “...”

        “และพี่จะทำให้แทฮยองเห็นเองว่าพี่ไม่มีทางยอมให้มันหรอก และสักวันหนึ่งมันจะรู้เองว่าเราสองคนทำเพื่ออะไร”

        “...”

        “นายไม่ต้องห่วงพี่หรอกนะ เรื่องที่นายต้องห่วงก็คือเรื่องของนัมจุนเท่านั้นแหละ” ยุนกิว่าก่อนจะลุกขึ้น “พี่ฝากเขาด้วยโฮซอก”

        ร่างบางมองตามพี่ชายตัวขาวที่เดินออกจากบ้านไปอย่างกังวล ก่อนจะนั่งลงบนโซฟ้าแทนคนที่เพิ่งออกไป มือเรียวยกเสยผมตัวเอง

        ผมต้องปิดเรื่องนี้ไปได้นานแค่ไหนเหรอ

        แต่เพราะรู้ว่ามันอธิบายไม่ได้ไง อย่างที่เขาเคยบอก ถ้านัมจุนรู้คงไม่อยู่เฉยแน่

        แต่ตัวแทฮยองนี่สิ

        คนอย่างไอ้บ้านั่นถ้ามันเข้าใจก็คือเข้าใจเลยนะ แต่ถ้าไม่เข้าใจนี่สิ...

        ทุกอย่างได้วุ่นวายกว่านี้แน่ๆ

        แต่เขาก็ไม่ได้เห็นข้อดีของการปิดไว้แบบนี้เลย

        ถ้ารู้เรื่องทีหลัง มันจะไม่เลวร้ายกว่ารู้ตอนนี้หรือไง

        โอ๊ย เขาควรทำยังไงดี

--------------------------------------------------------------------

        ตัดอารมณ์มั้ยคะ 555555 สวัสดีค่ะ มีความอัพไว (หรือเปล่า 5555) ก็จะมาบอกข่าวเนอะ ว่านี่เป็นตอนสุดท้ายที่เราจะอัพในช่วงนี้นะคะ แต่ไม่ได้หายไปไหนนะคะ เราแค่จะสอบปลายเดือนนี้เท่านั้นเอง 55555555 ก็เดี๋ยวเราต้องไปทยอยอัพเรื่องอื่นเหมือนกันเนอะ จะกลับมาอีกทีก็ช่วงกลางมีนาเลยค่ะ มาๆๆ เข้าเรื่องกันดีกว่า เราว่ามาตอนนี้ทุกคนคงเดาอะไรได้บ้างแล้วมั้ง พี่จินก็ขี้ใจอ่อนจริงๆ แก้ไม่หายจริงๆ นะคะ นั่นตากุกที่ทำร้ายเธอนะ คนดีจริงๆ แล้วสองพี่น้องโฮปกินี่ยังไง มาทะเลาะแล้วก็ไปเหรอ 55555 เอาเป็นว่าตอนหน้าจะเป็นยังไงต่อ ต้องติดตามนะคะ ^o^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #260 Bismarck (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:13
    สับสนค่ะะะเจอบรรยากาศแฟมิลี่เข้าไป จองกุกนี่ดูแอบน่าสงสารนะ ไม่แน่ที่อยากได้จินกลับมาเพราะเหงาก็ได้ แบบว่าบรรดาแฟน ๆ ทั้งหลายไม่มีใครดีเท่าจินไรงี้ ส่วนเรื่องวีก้า ม่อนโฮปนี่มีแววปวดหัวหนักแน่ 55555
    #260
    1
    • #260-1 ILovePCY(จากตอนที่ 23)
      29 เมษายน 2560 / 15:50
      นั่นสิคะ จองกุกเขาคิดอะไรอยู่นะ ส่วนสี่คนนั้น เราก็คิดว่าน่าจะวุ่นวายค่ะ 55555
      #260-1
  2. #179 NCSJK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:24
    จองกุกน่าสงสารจังเลยค่ะ นี่อ่านแล้วยังสงสารเลยยย พี่จินก็คนดีเหลือเกินนน จองกุกต้องดีกับพี่เขาบ้างได้แล้ววววว
    ส่วนมินยุนกินี่ต้อง... .สู้ๆนะ เจอแทฮยองก่อกวนหนักแน่ๆ

    ไรท์มีสอบก็สู้ๆนะคะ ขอให้ได้คะแนนดีๆนะคะะ
    #179
    1
    • #179-1 ILovePCY(จากตอนที่ 23)
      2 มีนาคม 2560 / 17:12
      นั่นน่ะสิ เมื่อไหร่จองกุกจะดีกับพี่เขาสักที แล้วก็เอาใจช่วยพี่ยุนกิด้วยนะคะ

      ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะคะ >/\<
      #179-1
  3. #178 princessJIN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:38
    อื่ม ที่บ้านจองกุกเค้าอยู่กันยังไงคะ เอาจริงๆก็แปลกกันทั้งบ้าน คุณแม่นี่ต้องมีอะไรอยู่แน่เลย แล้วก็จองกุกกับพ่อทะเลาะกันเรื่องอะไร ดูรุนแรงอ่ะ เลือดตกยางออกเลย แล้วซอกจินก็ใจอ่อนอีกแล้ว แต่จองกุกก็น่าสงสารจริงๆนี่นา 5555 เอาเถอะ ยอมให้ตอนนึงละกัน
    และไรท์ก็เอาคู่พี่น้องโฮปกิมาตัดอารมณ์ค่ะ เอาจริงๆ สองคนนี้ทำไรกันอยู่หืม ปิดบังอะไรไว้กันแน่นะ โอยยย กลัวใจแทฮยอง กรี๊ดดด

    สู้ๆค่ะไรท์
    #178
    1
    • #178-1 ILovePCY(จากตอนที่ 23)
      2 มีนาคม 2560 / 17:11
      นั่นสิคะ แปลกกันทั้งบ้านเลย คนสวยเราก็ขี้ใจอ่อนเสียจริงๆ

      เอาใจช่วยพี่กิกันนะคะ ^^
      #178-1
  4. #177 VPid9ULChHFacUU (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:09
    เหมือนจะน่าสงสารนะแต่...เปิดเผยร่างจริงของนายออกมานะ จอนจองกุก นายเป็นยังไงกันแน่....พี่จินดูอบอุ่นมากกก ใจแข็งไว้นะอย่าพึ่งยอมมมมมม
    #ทีมคนมีแผล
    #177
    1
    • #177-1 ILovePCY(จากตอนที่ 23)
      2 มีนาคม 2560 / 17:08
      ร่างจริงของกระต่ายนั้น...ต้องรอต่อไปค่ะ 555555 ส่วนคนสวยของเราก็อย่างนี้แหละ จะทนไปได้สักเท่าไหร่

      ปล. ชอบแท็กจังค่ะ ><
      #177-1
  5. #176 HZTao_Tao (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:08
    ฮืออออออ อยากรู้แล้ววว
    #176
    1
    • #176-1 ILovePCY(จากตอนที่ 23)
      2 มีนาคม 2560 / 17:07
      อดใจรอนิดนึงนะคะ ><
      #176-1
  6. #175 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:58
    โธ่จกุก เราจะยอมสงสารนายแค่ตอนนี้ก็ได้ ._. แต่ตอนอื่นคือแบบบบบบ /มองบนร้อยรอบ
    ส่วนเรื่องโฮปกับกินี่พวกนายทำอะไรบอกกันก็ดีนะ TT อย่างน้อยก็ไม่ทำตัวลับๆล่อๆกันแบบเน้ กินายรู้มั้ยว่าความระแวงมันทำลายความเชื่อใจได้นะะะะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปกิไม่น่ารอดอะค่ะ บอกเหลย...
    สอบสู้ๆนะคะไรต์ สอบเร็วจัง นี่สอบช่วงปลายๆมีนาค่ะ :'D 
    #175
    1
    • #175-1 ILovePCY(จากตอนที่ 23)
      2 มีนาคม 2560 / 17:07
      ตอนอื่นนี่น่าตบใช่มั้ยคะ 555555

      นั่นน่ะสิ พี่กิเราจะรอดมั้ยเนี่ย แต่ก็ยังบอกใครไม่ได้นี่นา

      ขอบคุณนะคะ นี่กำลังจะตายแล้วค่ะกับการสอบ T^T รีดก็สู้ๆ นะคะ สำหรับการสอบในปลายเดือนนี้
      #175-1
  7. #174 Jung Tien-In (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:41
    แม่ต้องรู้อะไร ที่บ้านจองกุกแบบอึมครึมมาก จองกุกคงรู้ว่าการมีจืนอยู่มันดียังไงแต่แสดงออกไม่เป็นป่ะ
    #174
    1
    • #174-1 ILovePCY(จากตอนที่ 23)
      2 มีนาคม 2560 / 17:04
      นั่นสิคะ จองกุกรู้สึกยังไงนะ
      #174-1