Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 22 : Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    26 ม.ค. 60

บทที่ 19

        เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่จองกุกกลับมาอยู่ที่บ้าน

        เด็กหนุ่มกำลังนั่งเล่นเกมโทรศัพท์อยู่ในห้องกับพี่ชายของตัวเอง ซึ่งจีมินก็เอาแต่เล่นเกมออนไลน์ในคอมพิวเตอร์ ทำให้ทั้งห้องมีแต่ความเงียบ

        และท่ามกลางความเงียบ กลับมีเสียงเสียงหนึ่งดังอยู่ในหัวของเดือนวิทยาศาสตร์

        นายรักพี่บ้างมั้ยจองกุก...

        ตั้งแต่วันนั้นมา ประโยคนี้ก็วนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา

        ยิ่งช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้เจอรุ่นพี่หน้าหวานอีกด้วย ขนาดเห็นกับตานะว่าอยู่ตรงหน้า แต่พอใกล้จะเจอตัว ร่างเพรียวก็หายไปราวกับกำลังหลบหน้าเขาอยู่อย่างนั้น

        นั่นยิ่งทำให้ประโยคนั้นมันฝังลึก

        เขาไม่เข้าใจ กะอีแค่คำว่ารัก มันทำให้ซอกจินเจ็บปวดขนาดนั้นเลยเหรอ

        ความรักมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ

        “...กุก ไอ้กุก!” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยปลุกให้ร่างสูงตื่นจากความคิด จองกุกกระพริบตาปริบๆ มองพี่ชายของตัวเองที่เหลือบมองมาอย่างหงุดหงิดในขณะที่มือก็ยังควบคุมเมาส์อยู่

        “มะ มีอะไรจีมิน”

        “เหม่ออะไรของมึงฮะ กูเรียกมึงตั้งนานแล้ว”

        “คิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อยน่ะ ^^;; ว่าแต่พี่มีอะไรเหรอ”

        “กูถามว่ามึงนึกครึ้มอะไรกลับมาที่บ้าน แถมยังมานั่งเล่นที่ห้องกูอีก”

        “ก็แค่อยากมาคุยกับพี่บ้าง อีกอย่าง แม่โทรตามให้กลับมาบ้าน จริงๆ แม่บอกให้พาคนที่ติวหนังสือให้ผมมาด้วย แม่อยากเลี้ยงขอบคุณเขาน่ะ”

        “จ้ะ พ่อคนคะแนนดี แต่แค่ครึ่งเทอมแรก อย่าเพิ่งได้ใจไปไอ้น้อง -0- แล้วทำไมมึงไม่พาเขามาล่ะ”

        “ในตอนนี้คงยากว่ะพี่ แค่มองหน้าผมเขายังไม่อยากมองเลย”

        “...พี่ซอกจินสินะ” ร่างหนาหัวเราะเบาๆ “คราวนี้ไปทำอะไรไว้อีกล่ะ คุณเจ้าของของเล่น”

        “ขนาดไม่ทำอะไร เขาก็อยากอยู่ใกล้ผมที่ไหนล่ะพี่” คนเป็นน้องหัวเราะบ้าง “เอ้อ พี่ ถามไรหน่อยดิ”

        “ว่า?” จีมินถามในขณะที่นิ้วยังกดปุ่มโจมตีอีกฝ่ายอยู่

        “ความรักมันคืออะไรวะ”

        ฮะ!!

        คราวนี้คนเป็นพี่ถึงกับละออกจากเกมมาทันที ปล่อยให้ตัวละครของตัวเองโดนโจมตีจนตาย ใบหน้าหล่อมองหน้าน้องชายอย่างไม่เชื่อหู

        เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เขาหูฝาดหรือเปล่า

        คนอย่างไอ้เด็กนี่เนี่ยนะ ถามเรื่องความรัก

        “เอ้า นิ่งเลย”

        “เออดิ ไม่ให้กูสตั๊นได้ไงวะ” จีมินถามอย่างอึ้งๆ “โอ้โห กูไม่เชื่อเลยว่าชาตินี้จะได้ยินคำถามนี้จากมึง”

        “เวอร์ละจีมิน = = ผมก็แค่อยากรู้เท่านั้นเองแหละ คำคำนี้มันมีอิทธิพลอะไรนักหนา ทำไมคนถึงต้องการมันนัก”

        “สิ่งที่ทุกคนต้องการมันไม่ใช่คำนี้เว้ย แต่เป็นความหมายของมันต่างหาก” เสียงทุ้มตอบ “แล้วมึงมาถามกูมึงคิดว่าจะได้คำตอบเหรอวะ”

        “เอ้า อย่างน้อยพี่ก็น่าจะรู้จักคำนี้มากกว่าผมนะ ไม่งั้นกับพี่ซึลกิพี่คงยกเลิกหมั้นไปแล้ว”

        “แล้วไงวะ กูกับยัยหมีนั่นก็รู้จักกันมาตั้งนาน แค่หมั้นกันไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรมากมาย” คนพี่หัวเราะ “อีกอย่าง คำว่ารักระหว่างกูกับซึลกิคงไม่ใช่ความหมายที่มึงต้องการหรอก”

        “...พูดอะไรของพี่วะ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

        “มึงนี่นะ บทจะเข้าใจอะไรยากก็น่าเตะชะมัด” จีมินหัวเราะอีกครั้ง “ก็ถ้ามึงต้องการคำว่ารักแบบคนรัก กูก็ให้คำตอบไม่ได้ เพราะกูกับยัยนั่นไม่ได้รักกันแบบนั้น แต่ความรักของเราก็ไม่ใช่แค่เพื่อน”

        “...” จองกุกได้แต่เงียบ ไม่อยากขัดเพราะเดี๋ยวจะไม่เข้าใจ

        “จริงๆ มึงต้องหาคำตอบเองว่ะ ความหมายคำว่ารักของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน”

        “...สรุปคือพี่ก็ให้คำตอบไม่ได้ใช่ป่ะ จะพูดยืดยาวทำไม -0-

        “กูก็ไม่เคยมีในแบบที่มึงอยากรู้นี่หว่า จะให้ตอบว่าไง = = แต่เท่าที่กูเคยเห็นนะ สิ่งที่คนเราจะรู้สึกต่อคนรักคือเราไม่อยากให้เขาเจ็บปวด ไม่อยากให้เขายุ่งกับใคร และถ้าเป็นไปได้ เราก็ไม่อยากเสียเขาไป”

        “...”

        “เจอคนแบบนั้นแล้วหรือยังล่ะน้องชาย”

        “...ผมคิดว่ายังหรอกนะ” จองกุกยิ้มมุมปาก “เพราะอย่างที่เคยบอก การเห็นเขาเจ็บปวด นั่นแปลว่าเขายังอยู่กับผม ซึ่งเป็นสิ่งที่น่ายินดีมากที่สุด”

 

        “จิน”

        “...”

        “ไอ้จิน”

        “...”

        “ไอ้เชี่ยซอกจิน!” เสียงห้าวพร้อมกับสัมผัสที่แตะลงบนแขนเรียวทำเอาคนผมชมพูสะดุ้ง ซอกจินหันมามองตามเสียงเรียกก็พบกับสายตาที่มองมาของเพื่อนสนิททั้งสองคน ร่างเพรียวจึงส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป

        “เอ่อ มีอะไรเหรอ”

        “นายนั่นแหละเป็นอะไร ฉันกับยุนกิเรียกตั้งหลายรอบแล้วนะ นายก็เอาแต่เหม่อแถมคนข้าวเละเป็นโจ๊กแบบนี้” ฮเยมินว่าอย่างเป็นห่วง “เครียดอะไรหรือเปล่า นายเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้วนะ”

        “เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก ^^;; แค่คิดอะไรเพลินๆ น่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ”

        “มึงคิดว่าพวกกูเชื่อมั้ยล่ะ” ยุนกิพูด “แต่เอาเถอะ กูไม่ถามหรอก เพราะกูรู้ว่าคนอย่างมึง ถ้าอยากเล่าเดี๋ยวมึงก็เล่าออกมาเอง”

        “...”

        “แต่อย่าทำท่าทางเป็นหมาหงอยแบบนี้เลยนะ กูกับอีรินเป็นห่วงมึงมากจริงๆ พวกเราเป็นเพื่อนกัน กูไม่สบายใจหรอกที่เห็นมึงเป็นแบบนี้”

        “...”

        “...”

        “...ขอบใจนะ” ร่างเพรียวส่งยิ้มให้เพื่อนทั้งสองคน “แต่กูไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ ไม่ต้องคิดมากกันหรอก”

        “...โอเคๆ” คนตัวขาวยกมืออย่างยอมแพ้ “แดกข้าวกันต่อเถอะ เดี๋ยวพวกเราต้องเข้าเรียนต่อ”

        “เอ้อ แล้วแฟนมึงอ่ะ หายไปไหน”

        “ไปรับโฮซอกน่ะ น้องกูมีเรียนตอนบ่ายแล้วนัมจุนมันยกเซคพอดี” เสียงห้าวว่าก่อนจะยิ้มออกมา “นั่นไง มาพอดีเลย”

        ทั้งโต๊ะหันไปมองด้านหลัง ก็พบกับทั้งสองคนที่กำลังเดินเข้ามาหา นัมจุนส่งยิ้มให้ทุกคนก่อนจะนั่งลงข้างแฟนตัวเล็กของตัวเองในขณะที่คนเด็กสุดก็นั่งลงข้างรุ่นพี่สาวคนเดียวในกลุ่ม

        “ทำไมไปไวจัง”

        “เอ้า แค่ไปรับน้องมึงมั้ยล่ะ”

        “ก็บ้านน้องกูอยู่ไกลจากมอจะตาย นี่อย่าบอกซิ่งมา” พูดพร้อมกับหันมามองหน้าน้องชายตัวเอง พอได้รอยยิ้มแหยๆ กลับมาก็หันไปเล่นงานแฟนหนุ่มของตัวเองทันที “บอกหลายรอบแล้วใช่มั้ยว่าน้องกูมันเมารถน่ะ ไม่ได้เรื่องเลยนะมึง -0-

        “อย่าว่าพี่นัมจุนเลยครับ ผมเป็นคนบอกให้พี่นัมจุนรีบเอง ผมกลัวว่าพี่เขาจะมาเรียนเลท”

        “มันยกเซคบ่าย ทำไมมึงไม่บอกน้องกูฮะ” ยุนกิหันกลับมาเล่นงานนัมจุนต่อ

        “ก็บอกไม่ทัน โฮซอกก็เอาแต่เร่งด้วย กูก็เลยได้แต่เลยตามเลย”

        “มึงนี่มันจริงๆ เลย”

        “วันนี้ทำไมมึงเหวี่ยงจังวะ เมนส์ไม่มาเหรอ ^o^

        “เมนส์บ้านมึงสิ กูเป็นผู้ชาย = =” คนตัวขาวหันไปว่าใส่แฟนหนุ่มที่กอดคอเขาเองและส่งยิ้มกวนๆ มาให้ ทั้งคู่เถียงหยอกล้อกันจนเพื่อนๆ ที่ถูกแย่งซีนได้แต่ยิ้มบางๆ ให้กับความน่ารักของทั้งคู่ ก่อนที่ฮเยมินจะหันไปหาน้องชายของเพื่อน

        “อยู่กับพวกนี้บ่อยๆ นี่ไม่เลี่ยนบ้างเหรอน้องโฮซอก”

        “ผมชินแล้วน่ะครับพี่อีริน ^^;;

        “อ้าว ไอ้โฮซอก มาไวจังวะ” เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมอง แทฮยองเดินเข้ามาทักทายอย่างอารมณ์ดีก่อนจะนั่งลงข้างรุ่นพี่ที่ตัวเองแอบชอบ “สวัสดีครับรุ่นพี่ทุกคน ^^

        “ว่าแต่กู มึงก็มาเร็วเหมือนกันนี่”

        “กูจะมาหาพี่จินไง กลัวใครบางคนจะตลบหลังกูไปซะก่อน” ว่าพร้อมกับมองเดือนปีสามของวิศวะแล้วยิ้มมุมปาก ยุนกิเม้มปากเล็กน้อยพร้อมเบียดตัวเข้าหาร่างสูงข้างกายจนนัมจุนรับรู้ได้ ตาคมมองตามสายตาของแฟนหนุ่ม พอเห็นสายตาที่รุ่นน้องมองมาก็กระชับแขนที่โอบคนตัวเล็กมากขึ้น

        เขาไม่รู้ว่าสองคนนี้มีเรื่องอะไร แต่หน้าที่ของเขาคือปกป้องคนที่เขารัก

        “พูดจาแปลกๆ นะ” แต่คนความรู้สึกช้าอย่างซอกจินก็ยังไม่รู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ “แล้วมาหาพี่ทำไมเหรอ”

        “ถ้าไม่มีธุระ ผมจะมาหาคนที่ผมจีบไม่ได้เหรอครับ ^o^

        “ออกตัวแรงตลอด ^^” หญิงสาวนักจิ้นเอ่ยแซวบ้าง

        “ก็ต้องนิดนึงแหละครับพี่อีริน เดี๋ยวคนแถวนี้จะพาพี่จินไปเสียก่อน”

        “วันนี้ไปแดกอะไรมาวะ พูดจาแปลกๆ นะมึงอ่ะ” โฮซอกเอ่ยหยอกเพื่อนก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาดึงแขนแกร่ง “ไปกันเหอะ เดี๋ยวจะเรียนสายนะ”

        “ฮะ? กูเพิ่งจะมาถึงนะมึง แล้วอีกอย่าง เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมง...”

        “มึงลืมแล้วเหรอว่าเราเรียนที่เภสัชอ่ะ ไม่ใช่ใกล้ๆ นะเว้ย รีบไปกันเถอะ”

        “อะ เออๆ โอเคๆ” พอตอบรับแล้วก็รีบลุกขึ้นตามเพื่อนร่างบางไป สองหนุ่มสาวจากวิทยาศาสตร์มองหน้ากันอย่างงงๆ ส่วนยุนกิก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เหตุการณ์ล่าสุดที่เจอกันทำให้เขาทั้งอึดอัดและโกรธรุ่นน้องผิวเข้มมาก

        และอีกความรู้สึก เขาไม่อยากจะยอมรับหรอก แต่เขา กลัวแทฮยองขึ้นมาจริงๆ

        ถ้าหมอนั่นเกิดสติแตกขึ้นมาแล้วมาทำลายความรักระหว่างเขากับนัมจุน เขาจะทำยังไง

        “งั้นเราก็ขึ้นไปรอเรียนกันบ้างเถอะ อาจารย์ของฉันกับจินชอบเข้าก่อนเวลาน่ะ”

        “เอ้อ จริงด้วย งั้นเรารีบไปกันเถอะ” ซอกจินรีบเก็บของแล้วลุกขึ้นตามเพื่อนสาว “พวกมึงสองคนก็รีบไปเรียนนะ กูกับอีรินไปก่อนล่ะ”

        “โอเค” นัมจุนตอบรับ ตาคมมองร่างบอบบางของทั้งสองคนเดินออกไปแล้วก้มลงมาหาแฟนตัวเอง “ไปเถอะมึง วันนี้มึงเรียนที่เจอร์นี่”

        “อะ อือ”

        “ไหวใช่มั้ยยุนกิ ไม่สบายหรือเปล่า”

        “เปล่า กูสบายดี” คนตัวขาวส่งยิ้มให้แฟนหนุ่ม ก่อนจะลุกขึ้นแล้วดึงมือร่างสูงให้ลุกขึ้นตาม “ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ไปส่งกันหน่อยดิ แล้วพอกูเลิกแล้วไปหาอะไรกินกัน ^^

        “ครับๆ ไม่บอกกูก็จะทำอยู่แล้วน่า”

 

        แทฮยองเดินตามแรงกึ่งลากกึ่งจูงของเพื่อนสนิทจนมาถึงที่รถของตัวเอง

        ดูเหมือนโฮซอกจะรีบไปเรียนนะ แต่เพราะคบกันมานาน เขาเลยรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น

        “มึงมีอะไรจะพูดกับกูหรือเปล่าโฮซอก”

        “มี” เสียงหวานนั้นฟังดูแข็งๆ “มึงทะเลาะอะไรกับพี่ชายกู”

        “หืม? กับพี่ยุนกิเนี่ยนะ”

        “เออดิ” โฮซอกหันมาสบตากับเพื่อนสนิททันที “ตอนที่พี่นัมจุนมาเล่าให้ฟัง กูก็คิดว่าอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมาก แต่ตอนนี้กูว่ามันไม่ใช่แล้วว่ะ”

        “...นี่แฟนพี่ชายมึงถึงขั้นมาปรึกษาเลยเหรอ” ร่างสูงยิ้มมุมปาก “แสดงว่าที่กูทำไปก็พอจะได้ผลอยู่นะ”

        “มึงทำอะไรพี่ยุนกิ”

        “มึงไม่ต้องยุ่งหรอก แค่คอยปลอบใจคนที่มึงเคยแอบรักเขาก็พอแล้ว” คำพูดของเดือนปีสองทำให้โฮซอกตะลึง มันเหมือนไม่ใช่คำพูดของเพื่อนสนิทที่ร่าเริงตลอดเวลาเลยแม้แต่นิดเดียว

        ไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนจะเอาเรื่องที่เขาเคยเล่าขำๆ มาพูดแบบนี้

        “มันไม่เกี่ยวกับเรื่องเก่าของกูมั้ย” ร่างบางพูดเสียงแผ่ว “หรือมึงคิดว่าพี่กูช่วยจองกุกจริงๆ น่ะ”

        “...”

        เงียบ

        แปลว่าใช่

        “กูยืนยันด้วยอีกหนึ่งคนว่าพี่ยุนกิไม่ได้ช่วยเด็กนั่นจริงๆ นะ เขาทำร้ายพี่ซอกจินขนาดนั้น พี่กูจะเข้าข้างทำไม”

        “แล้วมึงให้เหตุผลได้มั้ยล่ะ ว่าพี่ยุนกิเขากันกูกับพี่จินทำไม”

        “...”

        “เห็นมั้ย มึงก็ตอบกูไม่ได้ แล้วมึงจะมายืนยันได้ยังไงว่าพี่ชายของมึงไม่ได้เข้าข้างไอ้เวรนั่น”

        “แต่ว่า...”

        “มึงไม่ต้องพูดแล้วโฮซอก กูไม่อยากทะเลาะกับมึงด้วยเรื่องแบบนี้”

        “...”

        “กูไม่เคยทำอะไรใครก่อน มึงก็รู้ และถ้าพี่ยุนกิยังไม่เลิกยุ่งกับเรื่องของกู กูก็คงไม่หยุดเหมือนกัน”

 

        “งั้นฉันกลับก่อนนะจิน”

        “เธอไม่ได้เอารถมานี่ กลับเองได้ใช่มั้ย ให้ฉันไปส่งหรือเปล่า” ซอกจินถามกลับอย่างเป็นห่วง ถึงฮเยมินจะถึกกว่าเขาแต่เธอก็เป็นผู้หญิง

        “ไม่ต้องหรอก พอดีวันนี้มีมีตติ้งกันในกลุ่มนิดหน่อย”

        “งั้นให้ฉันไปส่งที่ร้านก็ได้”

        “ไม่ต้องๆ ฮยอนอารออยู่ที่ภาคฟิสิกส์น่ะ” หญิงสาวส่งยิ้มกลับมาพร้อมกับขยิบตาให้ “นายรีบกลับไปพักเถอะ วันนี้ดูมึนๆ ลอยๆ นะ อย่าเอารถไปคว่ำไหนล่ะ”

        “ยัยนี่แช่ง เดี๋ยวจะโดนนะ” ร่างเพรียวหัวเราะอย่างไม่จริงจัง ตากลมมองจนเพื่อนสาวเดินไปลับตาแล้วเดินออกมาบ้าง

        เฮ้อ สงสัยพอกลับถึงห้องแล้วเขาต้องงีบสักหน่อยล่ะ รู้สึกมึนๆ อย่างที่ฮเยมินว่าจริงๆ

        และภาวนาให้ไม่เจอจองกุกอย่างหลายวันที่ผ่านมาด้วยนะ เขาเหนื่อยมามากพอแล้ว ขอพักจากเรื่องแบบนี้สักระยะแล้วกันนะ

        “พี่ซอกจิน” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยที่ดังมาไกลๆ เรียกให้ร่างเพรียวสนใจทันที

        และก็ทำให้รู้ ว่าพระเจ้าไม่เคยฟังคำขอของเขาเลย

        “ว่าไงเหรอฮยอนอู” เดือนหน้าหวานตอบรับรุ่นน้องปีสอง พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเมื่อเห็นร่างสูงที่ตัวเองพยายามหลบหน้ามาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

        “ผมมีเรื่องจะรบกวนหน่อยได้มั้ยครับ”

        “เรื่องอะไรล่ะ”

        “เอาจองกุกไปส่งที่บ้านทีครับ” ร่างสูงใหญ่ว่าพร้อมกับดันรุ่นน้องมาด้านหน้า “ตอนซ้อมผมไปรับน้องมาน่ะครับ น้องเลยไม่มีรถ ผมก็ดันมีธุระกะทันหันด้วย พี่ไปส่งน้องได้มั้ยครับ”

        “เอ่อ...” ซอกจินได้แต่นิ่ง ให้ตอบตามตรงก็คือเขาไม่อยากจะยุ่งเด็กนี่เท่าไหร่ (ขนาดเขาไม่เอาตัวเข้าไปยุ่ง จองกุกยังวุ่นวายกับเขาเลย) และอีกอย่าง เขาก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับคนที่ทำเขาร้องไห้หรอกนะ

        บอกว่ามีธุระบ้างดีมั้ยเนี่ย

        “ถ้าพี่ซอกจินไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวผมไปส่งจองกุกเองก็ได้”

        “ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ฮยอนอู ผมกลับเองได้”

        “เฮ้ย ได้ยังไงล่ะ พี่พานายมานะ”

        “แต่พี่มีธุระต่อนี่ครับ ผมไม่อยากให้พี่ดาซมรอพี่”

        “ไม่ได้จองกุก...”

        “เดี๋ยวพี่ไปส่งจองกุกให้ก็ได้” เสียงหวานขัดคนสองคนที่กำลังเถียงกันอยู่ตรงหน้า เห็นว่ามันจำเป็นหรอกนะ “นายรีบไปหาดาซมเถอะ ยัยนั่นใจดีก็จริงแต่ถ้ากลายร่างเป็นเดวิลเมื่อไหร่ นายตายแน่ๆ -0-

        “ได้ครับๆ ขอบคุณนะครับพี่ซอกจิน ^^” เดือนปีสองตอบรับก่อนจะรีบออกไปทันทีเพราะกลัวรุ่นพี่สาวจะกลายร่างเหมือนที่รุ่นพี่หน้าหวานบอก

        ก็เหลือแค่คนสองคนที่ยืนสบตากันนิ่ง

        “ตามมาสิ พี่จอดรถไว้ตรงนู้น” เสียงหวานเอ่ยทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นอยู่นาน ก่อนจะเดินนำไปที่รถของตัวเอง พอถึงที่หมาย มือเรียวก็ล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเองแต่ก็โดนมือหนาดึงออกไป

        “เดี๋ยวผมขับให้”

        ร่างเพรียวพยักหน้าอย่างว่าง่าย ซอกจินเดินอ้อมไปที่นั่งข้างคนขับ จากนั้นจองกุกก็ขับรถออกไป ความเงียบเกาะกุมไปทั่วบริเวณ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนหน้าหวานอึดอัดเท่ากับคนที่ขับรถอยู่ข้างๆ

        ถึงคอนโดไวๆ ทีเถอะ

        “พี่หลบหน้าผม” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาทำให้ซอกจินสะดุ้ง ตาคู่สวยเหลือบมองคนข้างกายเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองตรงเหมือนเดิม

        “รู้ตัวนี่”

        “ทำไม”

        “พี่ไม่อยากเจอคนที่ทำให้พี่เจ็บปวด ก็แค่นั้นเอง”

        “แล้วพี่คิดว่าจะหนีผมพ้นหรือไง”

        “...ก็รู้ว่าไม่พ้นไง” ซอกจินถอนหายใจ “พี่ก็แค่อยากพักสักระยะเท่านั้นเอง”

        “...”

        “สู้กับนาย มันเหนื่อยจริงๆ นะจองกุก”

        “...”

        “มันไม่ใช่แค่เสียเวลานะ แต่มันเปลืองทั้งตัว เปลืองทั้งใจ แถมยังทำให้พี่เจ็บปวดตลอดเวลา”

        “...”

        “นายจะทำร้ายพี่ไปถึงไหนเหรอจองกุก ถ้านายจะใช้วิธีร้ายๆ แบบนี้ดึงพี่กลับไป พี่ก็บอกไปหลายครั้งแล้วว่าเปล่าประโยชน์ ไม่มีใครกลับไปหาคนที่ทำร้ายตัวเองหรอกนะ ต่อให้นายจะไม่มีทางออกให้พี่เลยสักทาง แต่ใจพี่ก็ไม่มีทางอยู่กับนาย”

        “...”

        “แต่ถ้านายยังอยากจะขังกันไว้แบบนี้ก็ได้ แต่ปล่อยให้พี่ได้พักหน่อยเถอะ พี่เหนื่อยจริงๆ”

        “...พูดจบหรือยังครับ” จองกุกเอ่ยขึ้นมาบ้าง “ผมไม่เคยอนุญาตให้พี่หลบหน้าผมได้นะ”

        “...ขอแค่นี้ นายยังไม่ให้เลยเหรอ” ร่างเพรียวแค่นยิ้ม “ชีวิตของพี่ทำอะไรได้บ้างงั้นเหรอ อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ให้ พี่มีอิสระทำอะไรได้บ้างงั้นเหรอ”

        “ทำในสิ่งที่ไม่ขัดใจผมไง” ร่างสูงอยู่ในมุมปาก “และผมก็เคยบอกพี่ไปแล้วเหมือนกัน ว่าผมไม่ได้ต้องการแค่ตัวพี่”

        “...”

        “แต่ผมต้องได้ทั้งตัวและใจ”

        “แต่นายไม่เคยให้ความรักแลกมางั้นเหรอ” ซอกจินตวัดตามามองคนที่ขับรถอยู่ทันที “ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอวะ”

        “ผมว่าผมฟังคำนี้มาเยอะแล้วนะ”

        “...”

        “และก็เคยบอกแล้วว่าผมไม่สนคำด่าแบบนั้นของพี่”

        “...”

        “เลิกตัดพ้อเรื่องเดิมๆ ได้แล้ว เพราะผมก็ขี้เกียจตอบคำถามเดิมๆ แล้วเหมือนกัน”

        “...”

        “อ้อ ผมมีเรื่องจะบอก” ร่างสูงว่าในขณะที่กำลังเลี้ยวรถไปอีกทาง “แม่ผมอยากเจอพี่”

        “คุณนายอยากเจอพี่งั้นเหรอ” ซอกจินขมวดคิ้ว “ทำไม”

        “แม่บอกว่าคะแนนมิดเทอมผมดีเลยอยากเลี้ยงข้าวคนที่ติวหนังสือให้ผมหน่อย”

        “อ้อ”

        “แล้วพี่ก็ไม่มีสิทธิปฏิเสธด้วย เสาร์นี้ทำตัวให้ว่าง สิบโมงผมจะมารับ”

        “...พี่ก็ไม่เคยปฏิเสธนายได้อยู่แล้วนี่” ยังไม่วาย ประชดออกไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางสำนึก

        “รู้ตัวก็ดี”

        ซอกจินพิงเบาะแล้วมองออกนอกกระจกรถไป ตาหวานปิดลงช้าๆ พร้อมกับเม้มปากเล็กน้อยระงับความเสียใจที่ได้รับความร้ายกาจแบบนี้

        เขาคงไม่มีทางหนีได้จริงๆ สินะ

        หรือเขาควรจะทำใจให้ชินกับเรื่องแบบนี้

        ไม่รู้ว่าควรจะหาตัวเลือกไหนให้ตัวเองเลย

--------------------------------------------------------------------

        (วันนี้ทอล์กยาวหน่อยนะคะ แต่อยากให้อ่านกันจริงๆ)

        ทำไมรู้สึกเปลืองพลังงานแปลกๆ แฮะ 5555 สวัสดีค่ะทุกคน มาเจอกันแล้วเน้อ ซึ่งช่วงต่อไปนี้อาจจะหายไปนานหน่อย 555555 กิจกรรมเราหนักมากตอนนี้ ทั้งของคณะและชมรม วุ่นวายมากเลย แถมเราก็เรียนวิชาที่เราไม่ถนัดอีกด้วย ยิ่งต้องทุ่มเทค่ะ มาๆ เข้าเรื่องกันดีกว่า ตากุกนี่ก็ไม่ใจดีกับพี่เขาเลยนะคะ ตอนที่แล้วพี่ก็ร้องไห้ไปขนาดนั้นแล้ว T^T ตาแทก็อีก เพื่อนเตือนยังว่าเพื่อนเลยอ่ะ สงสัยยัยสวย -0- แต่ๆๆ ตอนหน้าพี่จินจะไปบ้านของจองกุกแล้วนะคะ มันจะมีอะไรพลิกหรือเปล่า ต้องติดตามกันนะคะ ตอนนี้ไรท์ต้องไปแล้ว แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

        ปล. เนื่องจากเห็นกระแสเยอะมาก วันนี้ไรท์ก็จะมาชี้แจงนะคะ เรื่องตัวละครที่มันมากมายมหาศาล 55555 ก่อนอื่นต้องขอโทษก่อนนะคะที่ตัวละครเยอะขนาดนี้ ไม่ใช่แค่รีดเดอร์ที่รู้สึก แต่พอไรท์ได้กลับไปอ่านที่ตัวเองอ่าน เออ ไรท์ก็รู้สึกว่ามันเยอะเกินไปป่าววะ 55555 คือ ออกตัวเลยว่าเรื่องนี้ไรท์สร้างปมไว้เยอะ และวิธีการที่จะอธิบายปมได้ง่ายที่สุดสำหรับเราคือสร้างตัวละครใหม่ขึ้นมา และเมื่อมีตัวละครใหม่ มันต้องมีคนที่เกี่ยวข้องกับตัวละครนั้นๆ อีกเพื่อให้เห็นสังคมของเขา และเราก็สารภาพเลยว่าอยากหลอกให้ทุกคนไขว้เขว 55555 แต่อย่างที่บอกว่าเราก็รู้สึกว่ามันเยอะเกินไปจริงๆ เราก็เปิดปมที่พล็อตไว้ช้าด้วยแหละ กว่าจะเปิดหมดก็เกือบยี่สิบตอนแล้ว ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ T^T อีกอย่างเราก็ยังบอกไม่ได้ด้วยว่าเปิดปมมาเพื่ออะไร แต่ในเมื่อเราเฉลยปมหมดแล้ว ตัวละครที่ไม่เกี่ยวข้องกับปมนอกจากตัวละครที่เกี่ยวข้องกับตัวเอกก็จะเริ่มหายไปแล้วค่ะ สุดท้ายนี้ ก็ขอบอกว่าขอโทษอีกครั้งนะคะที่ทำให้ทุกคนคาใจขนาดนี้

        ปล2. ใครมีข้อติอะไรอีก มาได้ตรงๆ เลยนะคะ ไรท์ชอบอ่านทั้งคำชมและคำติค่ะ 55555 ก็ถ้าอันไหนที่ไรท์อธิบายได้ก็จะตอบในคอมเม้น แต่อันไหนที่ไรท์รู้สึกว่า เฮ้ย รีดคนอื่นก็คงอยากรู้ หรือแบบที่เราเคยเห็นรีดคนอื่นๆ ถาม ไรท์ก็ขออนุญาตมาตอบในทอล์คนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนนะคะที่คอยคอมเม้นทั้งข้อดีและข้อติตลอด ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #488 RainniaR_1988 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:44
    เรารักแทแทนะแต่.... แทแทเริ่มร้ายอ่ะ อึดอัดอ่ะ ไม่ชอบแทแทแบบนี้เลย
    #488
    0
  2. #415 natty_0403 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:39
    ทำไมเรารู้สึกรำคาญแทฮยองจังเลยคะ
    #415
    0
  3. #306 ปงจี้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:20
    ทำไมแทแททำอย่างงี้กับโฮปบี้ ฮือออออ เป็นเพื่อนกันอย่าทะเลาะกันเลย
    #306
    0
  4. #173 HZTao_Tao (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 23:58
    ทำร้ายกันเกินไปแล้วนะกุก
    #173
    1
    • #173-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:28
      นั่นสิ ไม่สงสารพี่จินเลยยยย T^T
      #173-1
  5. #172 sesaii_kyuMB (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 21:21
    รำไยพระเอกกก อห.สงสารซอกจินมากกก ฮือออ จองกุกต้องได้ผลการกระทำที่เจ็บปวดมากกว่าซอกจินนะคะไรท์! ฮึ่ยยย
    #172
    1
    • #172-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:27
      ไรท์กลัวววว 555555 ทุกคนได้รับผลของการกระทำของตัวเองแน่นอนค่ะ แต่จะเป็นยังไงก็อีกเรื่องหนึ่ง 55555
      #172-1
  6. #171 k_922 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 20:46
    เกลียดพระเอกค่ะ
    #171
    1
    • #171-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:26
      อย่าเพิ่งเกลียดน้องเลยค่ะ 55555
      #171-1
  7. #170 NCSJK (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 20:02
    จองกุก! ต้องเสียพี่จินไปใช่มะถึงนะรู้ว่าตัวเองรักพี่เขา! สงสารพี่จินจังเลยยย ฮื่อออ
    #170
    1
    • #170-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:26
      จริง เราก็สงสารรรรร T^T
      #170-1
  8. #169 VPid9ULChHFacUU (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 13:47
    เบื่อกุกว่ะ...พระเอกจริงป่ะเนี่ยยย เป็นอะไรที่แม่งเอ๊ย...เกลียดอ่าาา ในใจตอนนี้ไม่มีใครคู่ควรกับความรักความดีของพี่จินสักคน ตอนจบเอาให้เจ็บเจียนตายไปเลยจอนจองกุกนี่นะ แบบว่าก่อนจะลงเอยกันได้ให้นางทรมาณกว่าพี่จินคูณร้อยไปเลย (ฝากไรต์พิจารณาคำขอ..อิ..อิ) ไรต์ต้องให้กุกกี้เจ็บปวดรวดร้าวกับการกระทำแบบนี้บ้างนะ พี่จินเหนื่อยแล้ว นี่ยังเหนื่อยแทนเลย
    ยังไงก็สู้ๆนะเป็นกำลังใจให้ไรต์
    (หยาบคายไปนิสสสสสสแต่คนมันอินอ่ะ)
    #169
    1
    • #169-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:24
      ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หยาบได้เต็มที่ เราก็คนหยาบ 55555

      ตอนนี้เราเริ่มกลัวรีดแล้ว ดูแค้นแรงอ่ะ 55555 แต่ทุกตัวละครจะได้รับผลจากการกระทำของตัวเองแน่นอนค่ะ แต่จะเหมาะสมในสายตาคนอ่านมั้ย ก็อีกเรื่องค่ะ 555555

      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ^^
      #169-1
  9. #168 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 11:29
    รู้สึกสงสารพี่จิน เหนื่อยมากมั้ยพี่ คือแบบเป็นนี่คงหมดพลังงานในการใช้ชีวิตไปแล้ว ฮือออออ
    แล้วอะไรของนายน่ะจกุก มาถามจีมินว่ารักคือไร หึย แล้วดูที่ตัวเองทำสิ /เบะปาก
    แต่เคสที่นี่กลัวสุดคงเป็นวีก้าอะค่ะ มีความรู้สึกว่าเจ้าแทต้องทำอะไรที่คาดไม่ถึงแน่ๆ น่าสงสารสุดในเรื่องคงเป็นนัมจุนนี่ล่ะค่ะ

    ส่วนเรื่องเปิดปมนี่ นอกจากคู่หลักแล้วคนอื่นๆก็ค่อนข้างจะคลุมเครือพอควรเลยค่ะ แต่ไม่ได้ทักก่อนหน้านี้เพราะไม่รู้ว่าไรต์อยากให้กี่ตอนจบ นึกว่าจะเขียนยาวๆน่ะค่ะ (...)
    แล้วก็ตลค. จริงๆเราอาจจะงงๆเพราะมีช่วงนึงที่โผล่กันมาพรวดๆน่ะค่ะ ประมวลผลไม่ทัน (5555)
    สู้ๆนะคะไรต์ นี่ก็เปิดเทอม+เดินทางไปม.แต่ละทีก็ไกลแท้ เหนื่อยมากค่ะ ฮือ
    #168
    1
    • #168-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:21
      เราก็สงสารเหมือนกัน เคยจินตนาการเหมือนกันว่าถ้าตัวเองเจอแบบนี้จะทำยังไง แต่สำหรับเราคงต้องมีมวยหน่อยล่ะ (ไรท์ไม่ได้ใจดีเหมือนพี่จิน 555555)
      จองกุกก็แค่ถามอ่ะค่ะ ไม่ได้อะไรหรอก -0-
      แต่เราเชื่อว่าทุกคนเดาได้แหละว่าตาแทจะทำอะไร จริงๆ นะ 5555

      เขียนยาวจริงๆ แหละค่ะ เพราะสารภาพตามตรงว่าเรายังไม่รู้เลยว่าจะจบกี่ตอน (เลขตอนอาจจะไม่สวยด้วย -0-) เราแค่คิดว่าถึงเวลาปล่อยปมไหนก็ปล่อย (...)
      ช่วงนี้จะเริ่มหายๆ ไปแล้วค่ะ หวังว่าจะไม่งงแล้วนะ 55555
      รีดก็สู้ๆ นะคะ เรายังดีที่เราอยู่หอใน ไปมอสะดวกอยู่ 5555
      #168-1
  10. #167 Jung Tien-In (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 08:08
    ยุกิกลัวแทจริงๆแล้วอ่ะ แทแกต้องมีสติหน่อยนะ เฮ้อ แล้วจองกุกกกกกกกก ไม่ให้พี่เค้าพักบ้างหรอ จะทำร้ายกันไปถึงไหน นี่ขนาดจีมินบอกแล้วยังคิดไม่ได้อีกว่าตัวเองรู้สึกยังไง
    #167
    1
    • #167-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:15
      คนใจร้อนจะมีสติมั้ยนี่แหละค่ะ ประเด็น -0- แล้วคนใจร้ายก็อีกกก ไม่สงสารพี่เลยยยย คำพูดของจีมินไม่ค่อยมีผลกับน้องชายตัวเองจริงๆ
      #167-1
  11. #166 princessJIN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 06:41
    สงสารยุนกิอ่ะ แทฮยองเริ่มร้ายแล้วนะ จริงๆคือเข้าใจผิดอ่ะ แบบไม่เข้าใจจุดประสงค์ของยุนกิไง เฮ้อ
    ส่วนซอกจิน ก็จะยังน่าสงสารตามเคย แอบช็อคนะที่จองกุกถามคำถามแบบนั้นกับจีมิน เออ แต่พอมาเจอซอกจินก็เป็นแบบเดิม อืมๆ แต่อาจจะพอคิดได้แล้วก็ได้นะ อื่มๆ

    ปล. ไรท์สร้างปมไว้เยอะจริงค่ะ แต่เราเชื่อว่าไรท์ต้องแก้ได้ 555
    สู้ๆค่ะไรท์
    #166
    1
    • #166-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:14
      ความเข้าใจผิดนี่มันทำร้ายคนได้จริงๆ นะคะ

      ตากุกเหมือนจะคิดอะไรได้เนอะ แต่คิดได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ 55555

      ไว้ใจไรท์มั้ยคะ 555555555
      #166-1
  12. #165 Jskj (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 04:27
    ลำไยน้องจอนมากค่ะ!!! ยังยืนยัน #ทีมแทฮยอง ไรท์ได้โปรดอนุญาติให้แทคบกะพี่จินเถอะค่ะ อยากเห็นจกุกลงไปดิ้นอกแตก หึ!!
    ปล.เราอ่านแรกๆก้คิดว่าตัวละครเยอะบางตัวนี่ไม่รุ้จัก(55) แต่ว่าเนื้อเรื่องมันก้ไม่ได้สะดุดนะคะ หลังๆมาตัวที่ไม่สำคัญก้หายไปตามบทบาทเหลือแต่ที่เกี่ยวกับพระนางจริงๆ
    #165
    1
    • #165-1 ILovePCY(จากตอนที่ 22)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:58
      ดูแค้นจกุกน่าดูเลยนะคะ 5555 แต่อย่าเพิ่งอยู่ทีมแทสิคะ ยังยืนยันว่ากุกจินนนน (ไรท์เแอบเชียร์แทเหมือนกัน แต่ก็ต้องดูที่เดือนคนสวยแล้วล่ะค่ะ 555555)
      #165-1