Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 21 : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    14 ม.ค. 60

บทที่ 18

        “จะไปไหนกันต่อมั้ย” ซึลกิเอ่ยถามคนที่ตัวเองกอดคอเอาไว้อยู่ในขณะที่เดินเล่นอยู่ที่ย่านการค้าในตัวเมือง จูฮยอนนิ่งคิดไปสักพักก่อนจะหันไปส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม

        “ไม่แล้วล่ะ ฉันจะกลับไปดูคลิปที่ถ่ายน้องดาวเดือนมาก่อน เผื่อจะมีจุดไหนที่จะบรี๊ฟน้องใหม่ได้”

        “ขยันจังเลยนะ ไอรีนของฉัน” ไม่ว่าเปล่า มือเรียวอีกข้างยังขึ้นหยิกแก้มขาวเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว คนตัวบางกว่ารีบดึงมือของหญิงสาวออกก่อนจะหันไปตำหนิ

        “อย่าเล่นแบบนี้น่า เดี๋ยวคนของที่บ้านเธอเห็นจะทำยังไง”

        “ไม่เห็นหรอกน่า เราอยู่ในที่ที่วุ่นวายแบบนี้” เธอว่าพร้อมกับส่งยิ้มมุมปากให้คนน่ารักในอ้อมแขน “แล้วกลับไงล่ะ ให้ไปส่งมั้ย”

        “ไม่เป็นไรหรอก ฉันมีธุระต่อนิดหน่อย”

        “แอบไปหากิ๊กป่ะเนี่ย ^o^

        “อยากให้มีมั้ยล่ะ” จูฮยอนหยอกกลับ “ไหนๆ แฟนก็มีคู่หมั้นแล้ว ฉันหาคนใหม่แทนก็ได้”

        “โห พูดแค่นี้ทำเป็นงอน” ถึงจะโดนกลับมาแรงขนาดนั้นแต่ดาวปีสองของบริหารก็ยังหัวเราะอย่างไม่ถือสา

        “ก็น่าน้อยใจมั้ยล่ะ ฉันยอมให้เธอขนาดนี้แล้วก็ยังล้อกันเล่นแบบนี้อีก”

        “โอ๋ๆ ขอโทษนะคะที่รัก คราวหลังไม่แกล้งแล้วนะ” หญิงสาวผมส้มว่าก่อนจะเหลือบไปเห็นอีกทาง รอยยิ้มมุมปากลอบปรากฏบนใบหน้าสวยคมก่อนจะหันไปหาคนรักสาวของตัวเอง “งั้นแยกกันตรงนี้เลยเนอะ ถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วยนะ”

        “โอเค” ดาวปีสองของวิทยาศาสตร์ส่งยิ้มให้หญิงสาวคนรักของตัวเอง ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานจะค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อเห็นว่าซึลกิกำลังเดินไปหาชายหนุ่มผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของตัวเอง ตาคู่สวยมองหญิงสาวที่เพิ่งกอดเธอเมื่อครู่ถูกรั้งเอวบางเข้าหาร่างกายแกร่งของเจ้าของหล่อน ตัวจริงด้วยสายตาเรียบนิ่ง

        ก็รู้นะว่าอีกคนนั้นมีคนของตัวเองอยู่แล้ว

        รู้อีกด้วย ว่าแฟนสาวของเธอไม่มีทางยกเลิกความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนั้น

        แต่เธอก็เต็มใจที่อยู่ในสถานะแบบนี้

        เพราะเธอกลัว ถ้าเธอเสียซึลกิไป ภาพเก่าๆ คงจะกลับมาทำร้ายอีกครั้ง

        แต่ธุระของเธอที่บอกไปเมื่อครู่ ก็คือไปหา เจ้าของภาพเก่าๆ ตามที่อีกฝ่ายขอร้อง

        ความย้อนแย้งนี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย

        หญิงสาวเสยผมสีเข้มของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหันหลังให้กับภาพบาดตา มือบางหยิบแว่นตาดำในกระเป๋าสะพายมาสวมให้ตัวเองก่อนจะเดินออกไปอีกทาง

        และเดินไปไม่ไกล เธอก็เจอกับร้านกาแฟที่เป็นที่นัดหมาย

        ร่างบอบบางเดินเข้าไปในร้าน สายตาสอดส่องไปรอบๆ จนเห็นคนที่นัดตัวเองมา เธอจึงเดินเข้าไปหาร่างสูงที่นั่งอยู่ทันที

        “เรียกพี่มาทำไม โบกอม

        ปาร์คโบกอมหันมามองตามเมื่อได้ยินเสียงหวานที่ไม่ได้ยินมานาน เมื่อเห็นรุ่นพี่สาวเขาก็เชิญให้นั่งทันที

        “นั่งก่อนสิครับพี่ไอรีน”

        “เรียกจูฮยอนเถอะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นแล้ว” หญิงสาวพูดอย่างเย็นชา ก่อนจะถอดแว่นตาดำแล้วสบตากับรุ่นน้องตรงหน้า “มาคนเดียวเหรอ”

        “ครับ”

        “แล้วซอลฮยอน?” เอ่ยถามถึงรุ่นน้อง เคยสนิทของตนเอง เรียกให้นัยน์ตาคมวูบไหวไปพักหนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มจะตอบกลับมา

        “ไม่มาหรอกครับ เราเลิกยุ่งกันนานแล้ว”

        “อ่อ งั้นเหรอ” เสียงหวานก็ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม “แล้ววันนี้เรียกพี่ออกมา มีธุระอะไรงั้นเหรอ”

        “คือว่า พี่ไอรีน ไม่สิ พี่จูฮยอน” โบกอมรีบเปลี่ยนสรรพนามเพราะกลัวอีกฝ่ายจะโกรธ “เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย”

        “เหมือนเดิม? แบบไหนล่ะ คนรู้จัก รุ่นพี่รุ่นน้อง หรือว่า แฟนเก่าที่พี่เกลียดสุดใจ”

        “พี่รู้ว่าผมหมายถึงอะไร” ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะเงยหน้ามองรุ่นพี่ “ผมคิดถึงพี่”

        “เก็บคำจอมปลอมของนายไว้เถอะ อย่าคิดว่าพี่จำไม่ได้นะว่าสิ่งที่นายทำไว้คืออะไร”

        “ผมไม่เคยทำแบบที่พี่เข้าใจนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยบอก “ผมไม่เคยมีอะไรกับซอลฮยอน พี่กำลังเข้าใจผิด...”

        “แล้วนายจะให้พี่เข้าใจว่าอะไร เห็นคนสองคนนอนไม่ใส่เสื้อผ้าอยู่บนเตียงเดียวกัน จะบอกว่าร้อนแล้วเลยนอนแก้ผ้ากันเฉยๆ อย่างนี้เหรอ” หญิงสาวขึ้นเสียง ก่อนจะเบาลงพร้อมกับเสยอย่างสงบสติอารมณ์ “ช่างเถอะ เรื่องมันเก่าแล้ว”

        “พี่จูฮยอน...”

        “ถ้าจะพูดเรื่องนี้ก็กลับไปเถอะ พี่มีคนใหม่แล้ว”

        “แต่พี่ซึลกิมีคู่หมั้นอยู่แล้วนะครับ” โบกอมเสียงดังบ้าง “พี่กำลังเป็นมือที่สามเขาอยู่นะ ไม่รู้ตัวหรือไง!

        “รู้สิ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ” เสียงหวานแผ่วลง “แต่ซึลกิทำให้พี่ลืมนายได้ไงโบกอม”

        “...”

        “ไม่มีเลยนะ ไม่มีใครเคยทำให้พี่รู้สึกดีเหมือนตอนที่คบกับนายเลยนะ จนกระทั่งมาเจอเธอ ซึลกิทำให้พี่ลืมเรื่องร้ายๆ ทั้งหมดจริงๆ”

        “...”

        “นายกลับไปเล่นสนุกอย่างที่นายเคยชอบทำเถอะ พี่จะทำอะไรก็เรื่องของพี่ ต่างคนต่างอยู่เหมือนตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเถอะนะ”

        “พี่จูฮยอน เดี๋ยวสิครับ!” ชายหนุ่มพยายามเรียกสาวรุ่นพี่ แต่ร่างบอบบางที่หยิบแว่นตาดำขึ้นมาสวมก็เดินจากไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกแต่อย่างใด ร่างสูงนั่งทึ้งหัวตัวเองก่อนจะเงยหน้าพิงพนักเก้าอี้อย่างเจ็บปวด

        เขายังยืนยันคำเดิม ว่าเขาไม่เคยทำในสิ่งที่เธอเข้าใจจริงๆ

        แต่เพราะสิ่งที่เขาเคยเป็น เคยเชื่อ และเคยคิด มันคงทำให้คนที่เขารักมาตลอดไม่ไว้ใจอีกต่อไปแล้ว

 

        ร่างเพรียวโยนกระเป๋าไปที่โซฟาก่อนจะทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อน

        ซอกจินหอบเล็กน้อยก่อนจะยกมือเรียวขึ้นนวดขมับของตัวเองเบาๆ ถึงแม้ว่าเขาจะมีเรียนแค่ช่วงบ่ายแต่ก็หนักหน่วงจนทำให้รู้สึกปวดหัวได้เหมือนกัน

        ปีสามก็อย่างนี้แหละ เนื้อหาก็ต้องยากขึ้นเป็นธรรมดา

        โอ๊ะ จริงสิ ลืมเอาเจออกมาวิ่งเล่นนี่นา

        เมื่อคิดได้ เดือนหน้าหวานก็ลุกขึ้นไปในห้องของตัวเอง ร่างเพรียวก้มลงไปให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับกรงของกระต่ายน้อย พอเจ้าตัวเล็กเห็นปะป๊าคนสวยก็รีบมาเกาะที่ประตูกรงทันที

        รู้สึกว่าหลังจากที่พาออกไปวิ่งเล่นกับหลานสาวของเขา เจ้าอ้วนก็ดูจะร่าเริงขึ้นเยอะเลยนะ

        “ใจเย็นนะ จะปล่อยเดี๋ยวนี้แหละ” นิ้วเรียวสอดเข้าไปแตะบนหัวเล็กนั่นเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูแล้วอุ้มลูกชายตัวเองออกมา

        กริ๊ง!

        ห้าโมงกว่าแล้วนะ ใครมีธุระอะไรกับเขาป่านนี้

        คนหน้าหวานขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะออกจากห้องนอนทั้งๆ ที่ยังอุ้มเจไว้ในอ้อมแขน มือเรียวข้างหนึ่งส่งไปเปิดประตูของตัวเอง

        “สวัสดีครับพี่ซอกจิน ^o^

        ตาคู่สวยกระพริบปริบๆ เมื่อเห็นร่างสูงของคนสองคนที่อยู่หน้าห้องของตัวเอง (มีแอบสะดุ้งเล็กน้อยที่เห็นจองกุก = =) ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยถาม

        “อะ อะไรของพวกนาย ฮยอนอู จองกุก”

        “ผมเอาเด็กมาฝากน่ะครับ โอ๊ะ พี่ซอกจินเลี้ยงกระต่ายด้วยเหรอครับ” เสียงทุ้มเปลี่ยนเรื่องทันทีที่เห็นตัวน้อยของรุ่นพี่ “น่ารักดีนะพี่ เหมาะคนตัวเล็กๆ หน้าหวานๆ อย่างพี่ดี ^^

        “อย่าเพิ่งสนใจเรื่องอื่นได้มั้ย = = เอาเด็กมาฝากอะไรของนายฮยอนอู ขยายความด้วย”

        “ก็นี่ไง ฝากน้องมาให้พี่ช่วยบรี๊ฟบทให้หน่อย” ไม่ว่าเปล่า คนตัวใหญ่ยังดันร่างของเดือนคนปัจจุบันเข้ามาในห้องเขาอีกต่างหาก “เมื่อกี้จูฮยอนมันโทรมาบอกให้ผมช่วยบรี๊ฟจองกุกใหม่หน่อย น้องเขายังแสดงแข็งๆ อยู่เลยน่ะครับ”

        “แล้ว?”

        “แต่ผมลองบรี๊ฟแล้วบรี๊ฟอีก น้องก็ยังเหมือนในคลิปเป๊ะเลย -0- ผมหมดหนทางจริงๆ พี่ เลยอยากให้พี่ช่วยหน่อย”

        “กากจังวะ” เสียงหวานว่าอย่างไม่จริงจัง “ไว้ก่อนได้มั้ย นี่พี่เพิ่งมากลับมาจากเรียนนะ ขอพักแป๊บได้มั้ย”

        “พี่ก็พักไง แต่เอาน้องไปอยู่ในห้องก่อน ผมต้องรีบไปเรียนต่อตอนหกโมง ไปแล้วนะครับ” พูดปุ๊บก็ไปปั๊บ ทิ้งให้ร่างเพรียวยืนงงอยู่อย่างนั้น คือ รีบมาหาเขาเพื่อมาส่งจองกุกแค่นั้นใช่มั้ย

        จากเหตุการณ์ที่ผ่านๆ มา อย่าบอกว่านี่ก็สายจิ้นเหมือนเพื่อนสาวเขาน่ะ -0-

        ถ้าจริงนี่ขอร้องล่ะ ขนาดตอนที่ไม่มีใครจับคู่ให้เขายังหลุดจากเด็กนี่ไม่ได้เลย - -

        “ซ้อมกันเลยมั้ยครับพี่จิน” เสียงทุ้มเรียกความสนใจของคนพี่ทันที จองกุกที่นั่งสบายอยู่บนโซฟาของทำเอาร่างเพรียวกลอกตาเล็กน้อยอย่างเอือมๆ

        “นายไม่ได้แกล้งทำเป็นเล่นไม่ได้ใช่มั้ย”

        “หืม? ผมจะทำแบบนั้นไปทำไมล่ะครับ”

        “ไม่รู้สิ พี่แค่สงสัย...”

        “ถ้าพี่คิดว่าผมวางแผนเข้าหาพี่ก็ผิดแล้วล่ะครับ ผมไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นหรอก ผมไม่ใช่ไอ้แทฮยองของพี่สักหน่อย”

        “อย่าพาดพิงถึงคนอื่นจะได้มั้ย” ซอกจินว่าพร้อมกับถอนหายใจ ก่อนจะปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไปหาคนอายุน้อยกว่า แขนเรียวปล่อยกระต่ายในอ้อมแขนลงบนพื้นพรมแล้วหันไปสนใจเดือนคนปัจจุบันของคณะ “มีฉากไหนบ้างที่ปีสองให้แก้”

        “หลายฉากเลยครับพี่” ไม่ว่าเปล่า มือหนายังส่งกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้คนพี่ “พี่จูฮยอนบอกว่าผมทำเหมือนเยริมไม่ใช่คนรักตามบท ก็มันจริงนี่นา ผมกับยัยนั่นไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

        “มันคือการแสดง” เสียงหวานตอบนิ่งๆ ก่อนจะกุมขมับ ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะที่ต้องแก้ “ทั้งๆ ที่พี่คิดว่าจะง่ายสำหรับนายแท้ๆ”

        “ถึงมันจะเคยเกิดขึ้นแต่มันก็นานมาแล้วนะครับ” จองกุกหัวเราะเบาๆ เรียกให้รุ่นพี่หมั่นไส้ ดูคนเด็กกว่าจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับบทที่เขาตั้งใจทำให้แล้ว “เริ่มกันเลยมั้ยครับ”

        “ได้ๆ จูฮยอนได้ส่งคลิปฉากที่นายต้องแก้มาให้หรือเปล่า”

        “ครับ” มือหนาส่งโทรศัพท์ให้รุ่นพี่หน้าหวาน แอคติ้งโค้ชจำเป็นรับมาดู รู้สึกฉากนี้จะเป็นฉากที่พระนางจะช่วยกันทำอาหาร เล่นหยอกล้อกันจนนางเอกเผลอทำมีดบาดนิ้วและพระเอกก็ช่วยดู เผลอสบตากันและนำไปสู่ฉากจูบ

 

        พี่จิน ผมช่วยทำนะ ^o^’

 

        ‘อย่าเพิ่งไล่กันสิครับ ผมจะช่วยจริงๆ ไม่ได้ก่อกวนสักหน่อย

 

        พี่จิน! ทำยังไงให้มีดบาดนิ้วตัวเองเนี่ย ไปๆ ไปล้างแผลเลย เดี๋ยวผมทำแผลให้

 

        ‘จูบได้ไหม...

 

        ซอกจินสะบัดหัวเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ความคิดเก่าๆ ก็กลับเข้ามาในสมองอีกครั้งแค่เพียงได้อ่านบท ทั้งๆ ที่ตอนแต่ง มีแค่นึกถึงก็จริงแต่ไม่ได้มาเป็นประโยคขนาดนี้

        หรือเพราะว่าคนต้นเรื่องอยู่ตรงนี้...

        หยุดคิดเลยนะ ตอนนี้ทำงานอยู่นะเว้ยซอกจิน

        นิ้วเรียวกดเล่นวิดีโออีกครั้ง พยายามตั้งสติให้จดจ่อกับสิ่งที่กำลังดูอยู่ ก่อนที่เสียงหวานจะร้องอ๋อออกมาเมื่อจับจุดได้ “พี่พอจะรู้แล้วว่าทำไมพวกปีสองถึงไม่พอใจที่นายแสดง”

        “ครับ?”

        “นายไม่ได้มีความรู้สึกร่วมกับบทเลยไง” เสียงหวานว่า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เพื่อชี้จุดให้ร่างสูงได้ดูไปด้วยกัน “ตอนเล่นกับเยริมนายดูมีความสุขนะ ดูสนุกกันมากด้วย แต่มันเหมือนเพื่อนเล่นกันมากกว่า”

        “ก็เราสองคนเป็นเพื่อนกัน”

        “แต่นี่คือการแสดงไง พอให้ทำเป็นงานเป็นการดันทำไม่ได้นะ” ซอกจินอดไม่ได้ที่จะแขวะออกมา “บทของนายคือเป็นแฟนกับเยริม นายก็ต้องจินตนาการว่าเยริมคือคนที่นายรัก”

        “ผมนึกไม่ออกจริงๆ นะพี่”

        “อ้อ จริงสินะ” คนอย่างนายมันรักใครไม่เป็นนี่นา “งั้นเอางี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา นายลองจินตนาการถึงคนที่นายเคยคบมา นายรู้สึกดีกับใครมากที่สุด ก็จินตนาการว่าเยริมคือเธอคนนั้น แต่ตอนแสดงก็อย่าเผลอเรียกชื่อคนนั้นออกมาแล้วกัน”

        พูดติดตลกพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ รู้สึกเจ็บแปลบที่ใจขึ้นมาแต่ก็ข่มมันไว้ได้ เขารู้ว่าคนคนนั้นที่บอกให้จองกุกนึกถึงไม่มีทางใช่ตัวเองแน่นอน

        เพราะถ้ารุ่นน้องรู้สึกดีกับเขาจริง คงไม่ทำร้ายกันแบบนี้...

        “ผมว่าผมพอจะนึกออกแล้วล่ะ”

        “งั้นลองแสดงให้พี่ดูเลย”

        “ฮะ?” จองกุกเหวอไปทันที นี่เขาเพิ่งจะเข้าใจในสิ่งที่คนหน้าหวานพูดนะ จะให้ทำให้ดูแล้วเหรอ

        ยังเหมือนเดิมเลยแฮะ พอจริงจังก็จะชอบทำอะไรรวดเร็วแบบนี้

        “ก็ถ้านายเข้าใจ นายก็ต้องทำออกมาได้” เสียงหวานว่า “คิดซะว่าพี่เป็นเยริมก็ได้ ตั้งสติ แล้วก็เล่นตอนที่เห็นเยริมโดนมีดบาดได้เลย”

        มันเป็นงานนะคิมซอกจิน ตั้งสติไว้แล้วกัน

        จองกุกหลับตาตั้งสติตามที่รุ่นพี่หน้าหวานบอก ก่อนจะลืมตาแล้วขยับเข้ามาจับมือเรียวด้วยท่าทีตื่นตระหนก

        และสายตาที่มองมาด้วยความเป็นห่วงเหมือนเมื่อก่อนก็ทำเอาใจของร่างเพรียวเผลอกระตุกขึ้นมาทันที

        “เยริม! ทำยังไงให้มีดบาดเนี่ย ไปล้างแผลเลย เดี๋ยวฉันทำแผลให้” ว่าจบ ร่างสูงก็จับนิ้วชี้เรียวแล้วทำท่าเหมือนทายาให้ “ซุ่มซ่ามจังเลยนะ นี่ขนาดฉันอยู่ด้วยเธอยังซุ่มซ่ามได้เลย”

        “...เพราะนายกวนสมาธิฉันต่างหากเล่า” เสียงหวานเอ่ยเถียงตามบทที่เขียนไว้ เขาเป็นคนช่วยปีสองเขียน ทำไมจะจำไม่ได้ “ถ้านายปล่อยให้ฉันทำคนเดียว ฉันอาจจะไม่โดนมีดบาดก็ได้”

        “ยังจะมาเถียงอีก” เสียงทุ้มหัวเราะ ก่อนจะจูบที่ปลายนิ้วเรียวผิดรูป สัมผัสอุ่นร้อนราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านทำเอานัยน์ตาหวานเบิกกว้าง

        จองกุกกำลังนอกบท!

        แต่เพราะอารมณ์ที่ส่งมาดีกว่าในคลิปมากๆ ทำให้เขาต้องตามน้ำต่อไป

        “อย่าเล่นแบบนี้น่า...”

        “คราวหลังทำอะไรให้ระวังนะ” มือหนาอีกข้างยกขึ้นมาประคองใบหน้าสวย “อย่าทำให้เป็นห่วงอีกได้มั้ย”

        “...อื้อ รับปาก” ซอกจินส่งยิ้มให้รุ่นน้องตามบท แต่พอให้สายตาคู่คมที่มองลึกเข้ามา เขาก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์

        ไม่ได้เห็นมานานแค่ไหนแล้วนะ สายตาแบบนี้

        สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ทั้งกังวล เป็นห่วง และอะไรอีกมากมาย

        แต่ก็เท่านั้นแหละ มันไม่มีคำว่ารักออกมาจากดวงตาคมคู่นี้หรอก

        นิ้วโป้งของมือใหญ่ที่ประคองใบหน้าหวานเกลี่ยที่ริมฝีปากอิ่มของคนพี่เบาๆ เรียกสติของซอกจินให้กลับมา แต่มันก็ลางเลือนอีกครั้งเมื่อร่างสูงโน้มเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

        แต่ก่อนที่สติจะหายไป มือบางก็ยกขึ้นมากั้นระหว่างริมฝีปากคนทั้งคู่ได้ทัน

        ร่างเพรียวผละออกมา รู้สึกหน้าร้อนผ่าวจนไม่กล้าสบตาคนน้อง เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก “เอ่อ มะ เมื่อกี้ ดีแล้วล่ะ จะ จำความรู้สึกนั้นไว้นะ”

        “หึๆ ครับผม”

        เขาเกลียดเสียงหัวเราะแบบนี้ชะมัด

        เมื่อกี้มันการแสดงนะ นี่เขาเกือบเผลอไผลไปได้ยังไงกัน

        ใจง่ายชะมัดเลยซอกจิน

        “ซ้อมต่อกันเถอะ พี่จะได้พักแล้ว พรุ่งนี้พี่มีเรียนเช้า”

 

        เวลาผ่านไปจนถึงเกือบจะสองทุ่ม ซอกจินก็ช่วยจองกุกแก้บทเท่าที่จูฮยอนส่งมาให้จนเสร็จ

        ร่างเพรียวยืดแขนบิดขี้เกียจ นี่ขนาดยังซ้อมกันไม่ครบทั้งเรื่องนะ กว่าจะบรี๊ฟกันเสร็จ โคตรจะเหนื่อยเลย -0-

        “ขอบคุณนะครับพี่จิน ช่วยผมได้เยอะเลย ^o^

        “ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็ทำเพื่อคณะนั่นแหละ” เสียงหวานตอบปัดๆ “กลับห้องนายไปได้แล้ว พี่อยากพัก”

        “รีบไล่กันแบบนี้ผมเสียใจนะ” จองกุกหัวเราะ “พี่ไม่อยากรู้เหรอ ว่าเมื่อกี้ผมนึกถึงใคร”

        “จะนึกถึงใครก็เรื่องของนายสิ พี่ไม่ได้รู้จักคนของนายทั้งหมดหรอกนะ”

        “แต่คนนี้พี่รู้จักดีเลยแหละครับพี่จิน” เสียงทุ้มยังคงเอ่ยยั่วเย้า “อยากรู้ขึ้นมาบ้างหรือยัง”

        “ไม่ กลับห้องไปได้แล้ว พี่อยากพักผ่อนจริงๆ” ซอกจินเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนจะมองหากระต่ายของตัวเองแล้วเดินไปอุ้มมันขึ้นมา จากนั้นก็จะเดินเข้าห้องนอนตัวเอง

        แต่เสียงทุ้มก็รั้งร่างเพรียวไว้ได้ทันที

        “ว้า แย่จัง ทั้งๆ ที่ผมนึกถึงพี่ตลอดตอนซ้อมแท้ๆ J

        “พะ พูดอะไรของนายน่ะ” เดือนหน้าหวานเอ่ยเสียงสั่น รู้สึกมือไม้อ่อนจนต้องปล่อยให้เจวิ่งเข้าห้องนอนไปก่อนแล้วปิดประตูห้องไว้ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาคนที่ยืนตรงโซนรับแขก “เมื่อกี้หมายความว่าไง”

        “ก็พี่บอกให้ผมนึกถึงคนที่ผมรู้สึกดีด้วยมากที่สุดเท่าที่เคยคบมา” จองกุกยิ้มมุมปาก “คนๆ นั้น ผมก็นึกถึงพี่ไง”

        ตาหวานมองคนตรงหน้าอย่างเคลือบแคลง รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อและสายตาที่มองมาไม่ได้ช่วยให้หายแคลงใจเลย

        มันไม่เหมือนตอนซ้อมเมื่อครู่ ที่สีหน้า ท่าทาง หรือสายตาของจองกุกจะบอกทุกอย่าง

        แต่เมื่อกี้ก็แค่การแสดงนี่นา

        แล้วตอนนี้จองกุกต้องการอะไรจากเขา

        แต่ถึงจะสงสัย เพราะด้วยความที่บทมันมาจากชีวิตจริงของเขาและจองกุก ทำให้ภาพอดีตนั้นไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

        ให้ตายเถอะ เขาแต่งบทมาทำร้ายตัวเองเหรอวะ

        ภาพสิ่งดีๆ ที่เคยทำด้วยกันตีกับภาพที่ร่างสูงเคยทำร้ายจนเริ่มปวดหัว สุดท้าย ความเจ็บปวดและความอึดอัดที่มาพร้อมกันก็ทำให้น้ำตาของร่างเพรียวไหลลงมาช้าๆ

        “เฮ้ย พี่ร้องไห้ทำไมเนี่ย”

        “แม่งไม่ควรถามเลยนะ” มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาออก “พี่ไม่ไหวแล้วนะ นายต้องการอะไรกันแน่ พูดมาตรงๆ เลยดิวะ”

        “อะไรของพี่ ผมก็เคยบอกแล้วไง...”

        “ต้องการให้พี่กลับไป เหอะ แน่ใจเหรอวะ ว่าต้องการแบบนั้นน่ะ นายอยากให้พี่กลับไป แต่ดูสิ่งที่นายทำกับพี่สิ”

        “...”

        “นายบอกว่าพี่เป็นของเล่น แต่นายก็บอกว่านายรู้สึกดีกับพี่มากที่สุด นายเคยเกือบข่มขืนพี่ แต่นายก็ช่วยพี่ไม่ให้คนอื่นทำร้าย สนุกนักหรือไงที่ตบหัวแล้วลูบหลังกันแบบนี้น่ะ”

        “...”

        “นายดึงพี่ขึ้นไป แล้วก็ผลักพี่ให้ตกลงมาเมื่อไม่ต้องการ จากนั้นแม่งก็เป็นวงจรแบบนี้ซ้ำๆ ตามอารมณ์ของนาย แล้วนายคิดว่าพี่จะไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอที่ต้องมารองรับอารมณ์นายแบบนี้ ทั้งๆ ที่พี่ก็เป็นคนเหมือนกับนาย”

        “...”

        “ถ้าจะทำกันขนาดนี้ นายก็เอาพี่ไปขังไว้เลยก็ได้ ดูจะทรมานน้อยกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ด้วยซ้ำ อย่างน้อยพี่ก็ยังได้รู้ว่าพี่ต้องทำอะไร ไม่ใช่ต้องมาเจอกับอะไรครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้”

        “...”

        “บอกแล้วไง ทำอะไรก็ทำให้สุด พี่จะได้รู้ว่าควรรักหรือเกลียด...” เสียงหวานหายไปทันทีเมื่อร่างบอบบางของตัวเองถูกดึงเข้าหาอีกฝ่าย แขนแกร่งกอดรัดพร้อมกับกดหัวคนที่กำลังร้องไห้ให้ซบลงบนบ่ากว้าง ซอกจินเบิกตากว้าง พยายามขืนตัวออกจากร่างกายแกร่งแต่ก็ทำไม่ได้ “ปล่อย ปล่อยพี่นะ!

        “พี่ไม่มีสิทธิเกลียดผม คิมซอกจิน”

        “...แม้แต่ความคิด นายยังไม่ให้พี่มีอิสระเลยเหรอวะ” น้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิมจนไหล่แกร่งเปียกชื้นไปหมด “แม้แต่ความคิด พี่ยังถูกจำกัดไว้เลยเหรอ”

        “...”

        “นายแม่งโคตรร้ายเลยว่ะ ทั้งร้ายกาจ แล้วก็ใจร้าย”

        “...”

        “ใจร้ายมากๆ เลยนะ รู้ตัวมั้ย”

        “...เงียบเถอะ อย่าร้องไห้เลยนะ” เสียงทุ้มอ่อนลงพร้อมกับลูบผมนุ่มสีชมพูอย่างปลอบโยน “หยุดเถอะ ผมไม่ชอบน้ำตาของพี่เลย”

        “นายรักพี่บ้างมั้ยจองกุก นายอยากให้พี่กลับไปหาขนาดนี้ ขนาดปิดกั้นพี่ทุกอย่างแบบนี้ นายรักพี่บ้างมั้ย”

        “...”

        “หรือที่ทำอยู่ เพราะอยากจะขัง ของเล่นชิ้นนี้ไปจนกว่านายจะเบื่อ”

        พอจบคำถามนี้ ร่างเพรียวก็ไม่สามารถเอ่ยอะไรออกไปได้อีกเพราะก้อนสะอื้นที่มันจุกอยู่ในลำคอจนเอ่ยอะไรออกไปไม่ได้อีก

        แต่ที่ทำให้เจ็บกว่านั้น ก็คือการที่ร่างสูงไม่ยอมเอ่ยตอบอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

        สรุปคือนายต้องการอะไรจากพี่กันแน่

        พี่เจ็บจะตายแล้วนะจองกุก...

--------------------------------------------------------------------

        โอย จะเป็นไบโพลาร์ เราก็ขยันสร้างปมจริงๆ 55555 สวัสดีค่ะทุกคน รู้สึกช่วงต้นเทอมอัพบ่อยเสียจริง 55555 แต่ต่อจากนี้จะบ่อยได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ กิจกรรมเราหนักหน่วงมาก -0- คือ อย่าแปลกใจถ้าตอนนี้มันจะขึ้นๆ ลงๆ คือเรานั่งฟังเพลง Oh Nana ของ K.A.R.D ไปด้วย แต่งไปด้วย ความดาร์คหายหมดดดด 555555 เข้าเรื่องๆ จกุกเอ๊ย ไม่สงสารพี่เขาหน่อยเหรอ นี่เราก็เหนื่อยแล้วนะ 5555555 อ่านไปอ่านมา เราสร้างปมเยอะไปหรือเปล่าวะ 555555 จะรีบแก้เนอะ แต่คือไม่ได้วางแผนจะจบกี่ตอน เพราะฉะนั้น การเฉลยปมก็ตามอารมณ์เราค่ะ 555555 เอาล่ะๆ ไม่พูดมากเพราะง่วงมากกว่า -0- ตอนหน้าจะเป็นยังไง ต้องติดตามนะคะ ^o^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #305 ปงจี้ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:09
    ฮือออออ จะร้องตามพี่จินแล้วนะ!
    #305
    0
  2. #259 Bismarck (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:44
    จินพูดเรื่องนี้ย้ำถามเรื่องนี้บ่อยกับจองกุกมากเลยนะ เห็นแล้วเหนื่อยแทน T___T
    #259
    1
    • #259-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      29 เมษายน 2560 / 15:49
      แต่งแล้วก็เหนื่อยแทนเหมือนกันค่ะ 55555
      #259-1
  3. #242 มี อิม ลี ดา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:24
    ไรท์อยากให้จินเเนวเเบบไม่ไหวเเล้ว เเอบจะฆ่าตัวตายรัยเงี้ย
    #242
    1
    • #242-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      22 เมษายน 2560 / 18:48
      ในเรื่องยัยผ่านช่วงนั้นมาแล้วนะคะ อาจจะไม่มีแบบนั้น ^^
      #242-1
  4. #164 _now (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 06:58
    โคตรอิน ฮืออออ ร้องไห้
    #164
    1
    • #164-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      22 มกราคม 2560 / 21:56
      ขอบคุณนะคะที่อินขนาดนี้ T^T
      #164-1
  5. #163 Jung Tien-In (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 09:38
    นั่นสิจองกุกทำขนาดนี้ เพื่ออะไรแค่อยากให้จินกลับไปเนี่ยนะกลับไปเพื่ออะไรล่ะ ทำไมแกไม่ยอมรับว่ารักจินกันนะ
    #163
    1
    • #163-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      18 มกราคม 2560 / 00:16
      ก็น้องมันยังไม่รักนี่คะ (หรือเปล่า?)
      #163-1
  6. #162 VPid9ULChHFacUU (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 00:09
    คำว่าอิสระมันช่างใกล้เกินเอื้อมจริงๆ...เจ็บแทนอ่ะ...เหนื่อยแทน คงเป็นความรู้สึกที่แบบไม่รู้จะไปทางไหนดี...จะกลับไปก็กลัวเจ็บเหมือนเดิม แต่จะให้ถอยห่างก็ถูกดึงรั้งไว้...เห้อออออ
    ปล.สร้างปมเยอะเราไม่ว่าแต่ทำไมต้องให้มีตัวละครเยอะแยะด้วยอ่าาา...เราว่าตรงนี้มันมากไป(แค่ปมของทั้งคู่และผองเพื่อนเขานั้นเราก็ว่าเยอะจนแก้หาทางออกไม่ทันแล้ว555) คือมากันหลายวงมาก...หลายคนบทเด่นมาก คือน่าจะเน้นแค่ปมเขาแบบไม่แทรกบทคนอื่นเยอะไปไรงี้...เอาจริงๆคืออยากอ่านกุกจินแบบจัดเต็มด้วย กราบงามๆ
    ...อยากติแค่เรื่องนี้จริงๆ นอกนั้นเราชอบทั้งหมดเลย น้ำตาซึมตามตลอด สงสารพี่จินมากกกก
    ยังไงก็รับไว้พิจารณาด้วยนะครับผม????????
    #162
    1
    • #162-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      18 มกราคม 2560 / 00:14
      กลับไม่ได้ไปไม่ถึงค่ะ เป็นความรู้สึกที่อึดอัดมากจริงๆ T^T

      ปล. ขอบคุณสำหรับคำติชมนะคะ ชอบมากเลยแบบนี้ ^^ จริงๆ เราสังเกตตั้งแต่เห็นรีดคนอื่นๆ มาเม้นตอนแรกๆ แล้ว พอเราลองกลับไปอ่านตั้งแต่ตอนแรก เออ เยอะเกินไปจริงแฮะ 55555 เดี๋ยวเหตุผลที่มีตัวละครเยอะเราขออธิบายในทอล์คตอนหน้านะคะ จะได้แจ้งให้ทราบโดยทั่วกันด้วย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำอีกครั้งนะคะ ^^
      #162-1
  7. #161 princessJIN (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 20:54
    สงสารซอกจินไม่ไหวแล้ว จอนจองกุกต้องการอะไร จะเอายังไงพูดมาดิวะ (อารมณ์ขึ้นตามซอกจิน)
    แล้วคือจริงๆแล้วจกุกคิดอะไรอยู่ คิดอย่างที่พูด คิดอย่างที่ทำอยู่จริงๆรึป่าว อยากรู้แค่นี้แหละ ถ้าคิดอย่างที่พูดที่ทำจริงๆ ก็ปล่อยพี่จินไปเถอะ พี่จินหน่ะ เจ็บปวดเกินไปแล้ว
    #161
    1
    • #161-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      18 มกราคม 2560 / 00:09
      เด็กมันไม่ยอมปล่อยน่ะสิคะ ทำยังไงได้ล่ะเนี่ย T^T
      #161-1
  8. #160 k_922 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 21:57
    ต้องการอะไรจอนจองกุกกก
    #160
    1
    • #160-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      18 มกราคม 2560 / 00:08
      นั่นสิ ต้องการอะไรนะ
      #160-1
  9. #159 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 19:18
    หน่วงวนไปค่ะ ฮือออออ จกุกนายก็ควรบอกความจริงพี่เขาไปมั้ยยยยยย คือคิดว่ากุกต้องมีอะไรบางอย่างที่เป็นเป้าหมายจริงๆอยู่แน่เลยค่ะ แต่ก็...นั่นแหล่ะ ไม่ยอมบอกกกก ข่นบ้าาา ใจร้ายยยยยย
    แต่นี่กลัววีก้าสุดแล้วค่ะ มีความรู้สึกว่าบึ้มเมื่อไหร่เละทุกคน...
    #159
    1
    • #159-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      18 มกราคม 2560 / 00:08
      ใช่ แต่มันไม่พูดไงคะ ประเด็นอยู่ตรงนี้แหละ T^T

      ส่วนวีก้า ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะคะ 55555 เราอาจจะไม่ทำอะไรก็ด้ายยยยย
      #159-1
  10. #158 Love-Julia- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 08:48
    ฮือออออสงสารซอกจินจังเลย จองกุกอ่ะทำไมเป็นคนแบบเน้~~
    #158
    1
    • #158-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      18 มกราคม 2560 / 00:00
      นั่นสิ ทำไมเด็กนั่นเป็นคนแบบนี้
      #158-1
  11. #157 Jskj (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 05:01
    อ่านตอนนี้เป็นตอนที่เราเส้าสุดละร้องไห้ตามจินเลย เจ็บจี๊ดเลย กุกน่าจะรักจินนะแต่ไม่เข้าใจทำไมต้องร้ายใส่หรือว่าแบบไม่รู้ตัวว่ารักอ่อ หรืออะไรหะคนบร้า นี่กุอิน!!!!
    #157
    1
    • #157-1 ILovePCY(จากตอนที่ 21)
      17 มกราคม 2560 / 23:55
      ตอนนี้ก็เป็นตอนที่เราอึดอัดเหมือนกัน ขอบคุณนะคะที่อินกับเราขนาดนี้ T^T
      #157-1