Fic BTS In Relation... KookJin, VGa, MonHope

ตอนที่ 14 : Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,481
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    27 ต.ค. 59

บทที่ 11

        นัมจุนกำลังทำอาหารเช้าอย่างอารมณ์ดี

        ร่างสูงที่สวมแค่กางเกงสแลคสีดำหยิบจับอุปกรณ์ในครัวอย่างคล่องแคล่ว ถึงเขาจะไม่เก่งเท่าโฮซอกและที่นี่จะไม่ใช่บ้านของเขา แต่ด้วยความเคยชิน ทำให้การทำอาหารครั้งนี้ไม่ได้ยากเย็นนัก

        อ้อ ที่บอกว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขา แล้วรู้มั้ย ว่าที่นี่คือที่ไหน?

        แขนเรียวขาวของใครบางคนโอบเข้าที่เอวสอบเปลือยเปล่าของชายหนุ่มช้าๆ นัมจุนหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงใบหน้าเล็กที่ซบลงบนแผ่นหลังกว้าง ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยออกมาเบาๆ

        “ตื่นสายนะยุนกิ”

        ใช่แล้ว ตอนนี้เขาอยู่ที่คอนโดของยุนกิ

        ช่วงนี้เป็นช่วงใกล้สอบประกอบกับอาทิตย์นี้ทางมหาวิทยาลัยของเขาหยุดทั้งอาทิตย์ นัมจุนจึงขนของบางส่วนมานอนที่ห้องของแฟนตัวเล็กตลอดหนึ่งอาทิตย์เพื่อติวหนังสือให้กันและกัน

        ติวหนังสือ แล้วก็คลายเครียดกันนิดหน่อย

        อย่างเมื่อคืนไง J

        “เพราะใครกันล่ะ เมื่อกี้กูเกือบจะลุกไม่ขึ้นแล้วนะ”

        “ไม่เรียกกูล่ะ เดี๋ยวจะไปช่วยอุ้มถึงเตียงเลย” ว่าพลางปิดแก๊สแล้วหันมาโอบเอวคนตัวเล็กกว่าก่อนจะมองหน้ายุนกิอย่างกรุ้มกริ่ม ทันทีที่เห็นสายตาของแฟนหนุ่ม มือบางก็ฟาดเข้าที่อกแกร่งอย่างแรง

        “ไอ้หื่น!!

        “อะไรมึง นี่หวังดีนะ ^o^

        “เหอะ หวังดี อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงคิดอะไรอยู่” ว่าพลางหลบตาลงอย่างขัดเขิน ริ้วสีแดงบนแก้มขาวทำเอาร่างสูงถึงกับหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู

        แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งคนตัวเล็กกว่า

        “รู้ได้ไงว่ากูคิดอะไร มึงอาจจะคิดลึกไปเองก็ได้”

        “แค่เห็นสายตาของมึงกูก็รู้แล้ว นอกจากเรื่องเรียน สมองมึงก็มีแต่เรื่องแบบนี้แหละ” ตาเรียวตวัดกลับมามองหน้าหล่อของแฟนหนุ่มอย่างดุๆ เรียกเสียงหัวเราะจากร่างสูงอีกครั้ง ตาคมมองรอยที่ตัวเองเป็นคนทำบนกระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นเสื้อยืดตัวโคร่งมาก่อนจะส่งยิ้มกลับไป

        “งั้นมึงต้องโทษตัวเองแล้วล่ะ เพราะกูก็หื่นแต่กับมึงเท่านั้นแหละ”

        “...มึงแม่ง” ร่างเล็กถึงกับหมดคำพูดที่จะเถียงกับคนรัก ยุนกิดันอกแกร่งออกเบาๆ ซึ่งนัมจุนก็ยอมปล่อยแต่โดยดี “ทำเสร็จแล้วใช่ป่ะ ยกออกไปกัน กูหิวแล้ว”

        “ครับๆ ^o^” เสียงทุ้มตอบรับอย่างร่าเริงก่อนที่ทั้งคู่จะช่วยกันยกจานอาหารออกไปที่โต๊ะทานข้าวแล้วลงมือทานพลางหยอกล้อกันบ้างตามประสาคู่รักทั่วๆ ไป

        “นี่ กูถามหน่อยดินัมจุน” จู่ๆ ยุนกิก็เข้าโหมดจริงจังทำให้นัมจุนต้องหยุดเล่นตามไปด้วย

        “ว่า?”

        “ทำไมมึงถึงชอบกูวะ” เสียงห้าวเอ่ยอย่างสงสัย “กูอยากรู้มาตั้งนานแล้วทั้งๆ ที่เมื่อก่อนกูก็ไม่เห็นว่ามึงจะมีทีท่าว่าจะชอบผู้ชายเลยสักนิด แล้วยิ่งกับคนแบบกูด้วย”

        “กูก็นึกว่าเรื่องอะไร ไอ้ตัวเล็กเอ๊ย” ร่างสูงหัวเราะเบาๆ “ข้อแรกเลย มึงน่ารัก”

        “ไอ้บ้า นี่ขอสาระนะเว้ย”

        “ก็สาระไง ไม่เชื่อมึงก็ไปถามที่คณะดิ มีแต่คนมองว่ามึงน่ารักทั้งนั้นแหละ ^^

        “...ไอ้บ้า -///-

        “และอีกอย่างนะ...”

        “...?”

        “มึงอาจจะไม่รู้ตัวนะ แต่มึงเป็นคนที่แคร์คนอื่นมาก แม้ท่าทางมึงเหมือนจะไม่สนใจใครก็เถอะ” พูดพลางส่งยิ้มบางให้คนรัก “กูยังจำตอนปีหนึ่งได้อยู่เลย ที่มึงลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าพี่ระเบียบที่ผิดคิวจนทำให้เพื่อนร่วมรุ่นหัวแตกน่ะ”

        “เหตุการณ์ไม่น่าจำมึงก็ไปจำเนอะ” ยุนกิแค่นหัวเราะ จนถึงตอนนั้นเวลาเจอพี่รหัสที่จบไปแล้ว เขาก็ยังโดนแซวอยู่ตลอด

        มานึกถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าตัวเองฟิวส์ขาดขนาดนั้นไปได้ยังไง เขาคิดแค่ว่าการรับน้องถ้ามันถึงขั้นต้องเจ็บตัวกันขนาดนั้น มันก็ไม่สมควรที่ทุกคนจะฟังและเคารพรุ่นพี่ที่ใช้ความรุนแรงเกินเหตุแบบนั้น

        “เฮ้ย แต่เหตุการณ์นั้นเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้กูสนใจมึงเลยนะ กูอึ้งมากอ่ะ ไม่คิดว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่ตัวเล็กๆ ขาวๆ ดูไม่ค่อยสนใจใครจะออกโรงปกป้องเพื่อนก่อนคนอื่นๆ แบบนั้น”

        “มึงพูดซะกูดูเลวเลย - -

        “เอ้า ก็จริงอ่ะ ไม่มีใครคิดว่ามึงจะทำแบบนั้นจริงๆ นะ” เสียงทุ้มหัวเราะออกมา “หลังจากนั้นกูก็คอยดูมึงมาตลอดเลย พอมารู้ตัวอีกที กูก็ชอบมึงไปซะแล้ว”

        “...มึงแม่งโรคจิตว่ะ”

        “มึงช่วยอินกับสิ่งที่กูพูดหน่อยเถอะ” นัมจุนหัวเราะอีกครั้งก่อนจะยื่นมือไปจับมือเล็กของแฟนหนุ่มไว้ “ถึงเหตุผลมันจะดูแปลกประหลาดไปหน่อย แต่กูรักมึงมากจริงๆ นะยุนกิ”

        “...”

        “รักมาก มากพอที่จะทำให้มึงได้ทุกอย่างตามที่มึงต้องการ”

        “...”

        “เพราะฉะนั้น วันไหนที่ไม่ต้องการกันแล้ว บอกกูมาตามตรงนะยุนกิ ไม่ต้องห่วง ยังไงถ้ามึงอยากจะไปจริงๆ กูก็ยอมให้มึงไปได้เสมอ”

        “...ทำไมมึงพูดแบบนี้วะ” ยุนกิถอนหายใจก่อนจะกระชับมือที่จับกันแล้วยกมืออีกข้างมาวางบนมือใหญ่ “คิดมากอีกแล้วใช่มั้ยมึง”

        “...”

        “กูขอโทษที่ช่วงนี้ทำตัวแปลกๆ ไป กูรู้ตัวนะ แต่กูมีเรื่องที่ต้องคอยเคลียร์อยู่ และกูก็บอกมึงไม่ได้ด้วย”

        “...”

        “แต่กูยังเหมือนเดิมจริงๆ นะ มึงทำให้กูที่ชอบผู้หญิงเปลี่ยนใจมารักมึงได้ มึงคิดว่ากูจะเลิกรักมึงได้ง่ายๆ ขนาดนั้นเลยหรอ”

        “...”

        “เชื่อใจกูนะ ตอนนี้กูมีมึงแค่คนเดียว กูรักมึงมากนะ รักมาตลอดเลย เพราะฉะนั้น กูจะไม่ปล่อยมือไปจากมึงเด็ดขาด นอกจากในวันข้างหน้า เราทั้งคู่จะไม่ต้องการกันอีกแล้ว”

        “...มันต้องไม่มีวันนั้นแน่ๆ” เสียงทุ้มตอบรับอย่างหนักแน่น “ขอโทษที่พาเครียดนะ รีบกินข้าวกันเถอะ จะได้อ่านหนังสือกันต่อ”

        “อื้อ” ยุนกิพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่ทั้งคู่จะก้มลงทานอาหารในส่วนของตัวเองต่อ นัมจุนแอบลอบมองแฟนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามก่อนจะก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิด

        ที่เขาพูดกันไปเมื่อครู่ มันคือคำสัญญาหรือเปล่า

        พวกเขาไม่เคยเชื่อในคำสัญญา เพราะคำคำนั้นมันไม่มีอยู่จริง

        สิ่งที่พวกเขาเชื่อคือปัจจุบัน และตอนนี้เขาก็เริ่มมั่นใจแล้วว่าในตอนนี้คนตัวขาวจะไม่ปล่อยเขาไปเด็ดขาด

        เพราะพวกเขายังมั่นคงต่อกันแบบนี้ ในอนาคตจะเป็นยังไงก็ช่าง แค่ตอนนี้พวกเขายังรักกัน ยังอยู่ด้วยกัน แค่นี้ก็พอแล้ว

 

        “โอเค เข้าใจยัง?” เสียงหวานถามออกมาหลังจากอธิบายเนื้อหาให้เพื่อนฟังจบ โฮซอกมองใบหน้าหล่อของเพื่อนทั้งสองที่ขมวดคิ้วแน่น ก่อนที่ทั้งคู่จะเงยหน้ามาฉีกยิ้มแหยๆ ให้เขา

        เป็นอันเข้าใจว่า ทั้งแทฮยองและจีมินไม่เข้าใจอะไรเลย = =

        “สาบานทีว่าที่กูอธิบายไปสามรอบมันมีประโยชน์น่ะ - - นี่วิชาตัวเมเจอร์เลยนะมึง”

        “ก็มันยากนี่มึง ทำไมเราต้องมาจำอะไรแบบนี้ด้วยวะ โอ๊ย! มันเจ็บนะโฮซอก!” จีมินบ่นก่อนจะร้องออกมาเมื่อมือเรียว (แต่หนักมาก -0-) ของเพื่อนตัวบางฟาดลงบนไหล่หนาอย่างแรง

        “อย่าบ่นน่า ก็บอกแล้วว่านี่เป็นตัวเมเจอร์ของเรา ถ้าคะแนนไม่ดีนี่ชีวิตจบเห่เรียนห้าปีแน่มึง = = เอางี้ มึงลองอ่านเองกันก่อน ถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ค่อยถาม โอเคป่ะ?”

        “เอ้า ก็ถ้าพวกกูอ่านเข้าใจ พวกกูจะให้มึงสอนมั้ยล่ะ -0-

        “แล้วที่กูอธิบายเรื่องเดิมๆ ไปสามรอบนี่จะไม่เข้าหัวมึงบ้างเลยเหรอไอ้แทฮยอง - - อ่านเองตอนนี้เลย ถ้าไม่เข้าใจกูก็อยู่ตรงนี้ หันมาถามได้เลย” พูดจบก็หันไปอ่านหนังสือในส่วนของตัวเอง ทิ้งให้อีกสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างงงๆ ก่อนจะจำใจก้มลงอ่านเพราะไม่อยากให้คนที่ได้ชื่อว่าใจเย็นอย่างโฮซอกหงุดหงิดไปมากกว่านี้

        คงไม่เคยเห็นนางฟ้าของกลุ่มฟิวส์ขาดกันสินะ

        อย่าเห็นเลย คุณจะจำภาพที่แสนใจดีของโฮซอกไม่ได้เลยทีเดียวแหละ -0-

        แต่จะว่าไป สิ่งที่เพื่อนร่างบางพูดก็ถูกแฮะ พวกเขาเข้าใจเนื้อหามากขึ้นกว่าตอนอ่านเองในตอนแรกเยอะเลย

        โฮซอกลอบมองเพื่อนทั้งสองคนก่อนจะลอบยิ้มออกมาเบาๆ ทำเป็นบ่นอย่างนั้นอย่างนี้ พอปล่อยให้อ่านเองมันก็ตั้งใจอ่านดีนี่

        “พวกมึง...” จู่ๆ แทฮยองก็โอดครวญขึ้นมาเรียกสายตาของอีกสองคนทันที “กูคิดถึงพี่จิน L

        ฮะ? อย่าบอกว่าที่ก้มลงอ่านนิ่งๆ เมื่อกี้คือไม่ได้คิดเรื่องเนื้อหาที่จะสอบเลยน่ะ -0-

        ให้ตายเถอะ ไอ้สี่มิตินี่น่าเหลือเชื่อจริงๆ

        “ไอ้ห่า กูก็นึกว่ามึงตั้งใจอ่านหนังสืออยู่” จีมินพูดพร้อมกับผลักหัวเพื่อน “มึงเพิ่งเจอพี่เขาเมื่อสองวันที่แล้วไม่ใช่หรือไง”

        “ตั้งสองวันมั้ยล่ะมึง -0- กูอยากไปหาพี่เขาจัง”

        ท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเดือนปีสองคณะเรียกให้โฮซอกและจีมินกลอกตาใส่เขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่คนสวยของกลุ่มจะเป็นคนเอ่ยออกมา

        “มึงไปตอนนี้ก็ไปรบกวนพี่เขาอ่านหนังสือเปล่าๆ น่า - - มึงคิดว่าช่วงใกล้สอบแบบนี้ เด็กเรียนอย่างพี่เขาจะทำอะไรในวันหยุดนอกจากนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องของตัวเองน่ะ”

        “แต่กูอยากเจอพี่เขาจริงๆ นะมึง”

        “ไว้หลังสอบเสร็จก็ได้นี่มึง ถึงตอนนั้นมึงจะไปหาพี่เขาสามเวลาหลังอาหารเลยก็ได้ ไม่มีใครว่า” จีมินว่าก่อนจะลุกขึ้น “ห้องน้ำบ้านมึงไปทางไหนวะโฮซอก”

        “ตรงเข้าไปในบ้าน อยู่ทางขวา” เสียงหวานตอบ “มาบ้านกูตั้งบ่อย ควรจะจำได้แล้วนะมึง - -

        “ของบ้านกูเองบางทีกูยังลืมเลย -0- พวกมึงติวกันไปก่อนนะ กูไปเข้าห้องน้ำแป๊บ รำคาญไอ้แทฮยอง”

        “ไม่เกี่ยวกับการที่มึงไปเข้าห้องน้ำมั้ยล่ะ = =” แทฮยองตะโกนไล่หลังเพื่อนตัวหนาไป ก่อนจะหันมาหาโฮซอก “มึงไม่รำคาญกูใช่มั้ย ^^

        “อย่าให้กูต้องพูดความจริงเลย” ร่างบางทำหน้าเอือม “อ่านหนังสือไป แล้วก็เลิกเพ้อได้แล้ว กูต้องการสมาธิ”

        “มึงแม่งใจร้ายว่ะ” เสียงทุ้มตัดพ้อ “ใจร้ายเหมือนกับพี่มึงไม่มีผิด”

        “หือ? พี่ยุนกิเนี่ยนะ”

        “เออดิ บางเวลาก็ชอบขัดขวางกูกับพี่จินตลอดเลย L

        “มึงไม่น่าไว้ใจไง” เสียงหวานเอ่ยแซวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ทำให้แทฮยองหน้าหงิกกว่าเดิม

        “กูไม่ได้ล้อเล่นนะ พี่มึงทำท่าเหมือนจะอยู่ข้างไอ้เด็กจองกุกนั่นตลอดเลย”

        “แล้วทำไมพี่ยุนกิจะต้องไปเข้าข้างคนที่ทำร้ายพี่จินด้วยล่ะ ในเมื่อพี่จินก็เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายกู”

        “มึงเป็นญาติพี่เขานะ ถ้ามึงไม่รู้กูจะรู้ได้ยังไง” เสียงทุ้มเอ่ย ก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง “เดี๋ยวนะ มึงรู้เรื่องของไอ้เด็กนั่นกับพี่จินด้วยหรอ”

        มือเรียวที่กำลังจดอะไรบางอย่างอยู่ถึงกับชะงัก ตาหวานเผลอเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะรีบกลับมาปกติอย่างรวดเร็ว

        จริงด้วย เพื่อนเขาไม่รู้นี่นาว่าเขาก็รู้เรื่องของจองกุกและซอกจิน

        แถมยังรู้พอๆ กับที่พี่ยุนกิรู้ด้วย

        ซวยแล้ว จองโฮซอก ToT

        “อะ เอ้อ ก็รู้ดิ กะ ก็ตอนที่สองคนนั้นคบกัน เป็นที่จับตามองของคนในโรงเรียนมากเลยนะ พะ พอเลิกกันก็เลยรู้กันหมด ^^;;” โฮซอกตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ ไม่เปิดช่องทางให้เพื่อนสุดหล่อของตัวเองได้ถามอะไรทั้งนั้น

        ตาคมมองเพื่อนตัวบางของตัวเองอย่างครุ่นคิด ท่าทางของคนตรงหน้ามีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด

        โฮซอกโกหกเขา เพราะไม่มีใครรู้ว่าจองกุกเป็นคนบอกเลิกซอกจินนอกจากคนที่สนิทกับพี่เขา

        และเขาเชื่อว่าเพื่อนเขาต้องรู้อะไรมากกว่านี้แน่ๆ

        แต่เขารู้นิสัยของเพื่อนดี ถ้ามันไม่เล่า ยังไงมันก็ไม่เล่าแน่นอน

        ครืดๆ~

        เสียงโทรศัพท์ของใครบางคนที่สั่นขึ้นมาหยุดความคิดของแทฮยอง ตาคมมองไปที่เพื่อนตัวบางซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับตาหวานเงยขึ้นมาสบตากับเขาพอดี

        “ไม่ใช่ของกูอ่ะ”

        “ไม่ใช่ของกูเหมือนกัน”

        “อ้าว แล้วของใครวะ” สิ้นเสียงหวาน สายตาทั้งสองคู่ก็หันไปมองตามต้นเสียงพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

        โทรศัพท์ของจีมิน

        ชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอทำให้ทั้งสองถึงกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย

        ‘My Bro’

        จีมินมันมีพี่น้องด้วยหรอวะ ทำไมพวกเขาไม่เห็นจะรู้เรื่องมาก่อน

        “เอาไง รับแทนมั้ย”

        “ก็ได้มั้ง คงไม่เสียหาย” พูดจบ มือหนาก็ยื่นหมายจะไปหยิบโทรศัพท์ของเพื่อนที่วางอยู่บนหนังสือ

        แต่มือของใครอีกคนก็คว้ามันออกไปอย่างรวดเร็ว

        “มึงจะทำอะไร” จีมินถามอย่างเอาเรื่อง ตาคมมองชื่อที่ขึ้นจอก่อนจะหันกลับไปหาเพื่อนทั้งสองอีกครั้ง “กูถามว่ามึงจะทำอะไร!!

        “อะไรมึง กูก็แค่จะรับแทน...”

        “ไม่ต้องยุ่ง” เสียงทุ้มเอ่ยสั่นๆ “กับเบอร์นี้เท่านั้น พวกมึงห้ามยุ่ง”

        พูดจบก็เดินออกไปรับโทรศัพท์อีกทาง ทิ้งให้เพื่อนทั้งสองคนมองตามอย่างงงๆ ปนกับไม่พอใจที่ถูกโมโหใส่แบบนั้น

        “ไอ้จีมินมันเป็นอะไรของมันวะ”

        “เออดิ ปกติมันก็ไม่เคยว่าอะไรเวลาเรารับโทรศัพท์แทนนะ”

        “นั่นดิ” แทฮยองเกาหัวแล้วหันกลับมาสบตากับเพื่อนร่างบาง “หรือว่า มันแอบไปเลี้ยงเด็กหนุ่มที่ไหนวะ”

        “มึงจะบ้าไง” โฮซอกแหวกลับทันที “ไอ้จีมินมันชอบผู้หญิง เมียมันก็เป็นเพื่อนคณะเรานี่ไง”

        “เอ้า ก็ไม่รู้นี่หว่า ท่าทางแบบนี้มันต้องเป็นความลับมากแน่เลย เราไปสืบกันดีมั้ยโฮซอก”

        “ปล่อยมันเหอะ คนเรามันต้องมีเรื่องที่บอกใครไม่ได้เหมือนกันหมดนั่นแหละ ถ้ามันอยากเล่าเดี๋ยวมันก็เล่าเอง มึงอ่ะเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ” ว่าพร้อมกับจิ้มลงบนหนังสือของเพื่อนตัวสูงก่อนจะกลับมาสนใจหนังสือของตัวเองต่อ

        ใช่ เราทุกคนมีความลับ

        เขาก็มีเหมือนกัน เพราะฉะนั้น เขาจึงเข้าใจจีมินที่มีท่าทางแบบนั้น

        เพราะถ้าวันหนึ่งแทฮยองกับพี่นัมจุนทำท่าจะเข้ามาก้าวก่ายในสิ่งที่เขากับพี่ยุนกิปกปิดไว้ พวกเขาก็คงจะมีท่าทีที่รุนแรงกว่าเพื่อนร่างหนาแน่นอน

 

        และก็เป็นอย่างที่พวกรุ่นน้องคิด ซอกจินกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่จริงๆ

        เพียงแต่เขาไม่ได้อ่านคนเดียว และมันอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับใครหลายๆ คนที่โฮซอกกับจีมินปรามแทฮยองไว้ไม่ให้มาหาเดือนปีสามคนนี้

        เพราะกองหนังสือของนักศึกษาปีหนึ่งที่วางอยู่ตรงข้ามร่างเพรียว อาจจะทำให้หนุ่มผิวเข้มอาละวาดเลยก็เป็นได้

        ตาหวานเงยหน้าจากหนังสือของตัวเองไปมองกองหนังสือที่อยู่อีกฝั่งแล้วถอนหายใจออกมาในตอนที่อีกคนไปคุยธุระกับใครบางคนอยู่

        ตั้งแต่วันนั้นที่จองกุกมาขอให้เขาติวหนังสือให้ ร่างสูงก็มาหาเขาที่ห้องแทบจะทุกวัน แถมเวลาที่มาแต่ละครั้ง ก็ตรงกับเวลาที่เขาถึงห้องพอดีเป๊ะด้วย

        เด็กนี่มันรู้ได้ไงนะว่าเขาจะว่างตอนไหน

        ทำตัวเหมือนคนไม่มีเรียนจริงๆ ให้ตายเหอะ = =

        ยังดีนะที่หมอนั่นยังทำตัวดี ถึงแม้ก่อนเวลาที่เขาจะเริ่ม จองกุกยังกวนประสาทให้หงุดหงิดตลอดเวลา แต่พอเริ่มติว ร่างสูงก็เข้าสู่โหมดจริงจังได้เสมอ

        และไม่อยากจะยอมรับหรอกนะ แต่หลายวันมานี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ดีขึ้นกว่าตอนแรกๆ มากเลย

        ให้ตายเหอะคิมซอกจิน ความคิดแบบนี้อันตรายชะมัด -0-

        จะอ่อนข้อให้เด็กนั่นก็นึกสงสารตัวเองด้วยเถอะ

        “มาแล้วครับพี่จิน” เสียงทุ้มร่าเริงเรียกให้ร่างเพรียวหันไปหาทันที จองกุกเดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามเขาแล้วเอ่ยออกมา “ขอโทษทีครับ พอดีมีธุระต้องติดตามไปทางบ้านนิดหน่อย ^^

        “อือๆ ตามสบายเถอะ ว่าแต่ เมื่อกี้พี่พูดถึงไหนแล้ว จะได้ไปเรื่องอื่นต่อ เนื้อหามันเยอะ”

        “พี่นี่เคร่งจังเลยนะครับ ^^

        เออ จะได้ติวให้หมดๆ แล้วนายจะได้เลิกยุ่งกับฉันสักทีไง = =

        “เมื่อกี้พี่ถึงว่าโลกมีก๊าซหลายชนิดแล้วครับ”

        “อ่า โอเค หลังจากนั้นก๊าซต่างๆ ก็จะทำปฏิกิริยากันและพื้นผิวของโลกในตอนนั้นมีอุณหภูมิที่ร้อนมากในขณะที่บรรยากาศนอกโลกมีอุณหภูมิที่เย็นจัด” เสียงหวานเอ่ยตามความรู้ที่ได้เรียนมา “เมื่อความร้อนจัดเจอกับความเย็นจัด ทำให้เกิดการควบแน่นและเกิดเป็นฝน ทำให้โลกมีน้ำ...”

        “หลังจากนั้นก็ทำให้เกิดสิ่งที่เรียกว่าโพรโตไบออนและวิวัฒนาการต่อเป็นโพรคาริโอตใช่มั้ยครับ”

        “อื้อ ก็รู้นี่” คนหน้าหวานเอ่ยชม “เอาแค่นี้ก่อน นายลองเขียนลำดับตั้งแต่แรกเลยว่าโลกเกิดมาได้ยังไงจนถึงกำเนิดสิ่งมีชีวิตโพรคาริโอต เสร็จแล้วเอาให้พี่ดู ถ้านายเขียนถูกหมด ค่อยมาต่อกัน”

        “ได้เลยครับ ^^” จองกุกตอบอย่างอารมณ์ดีแล้วก้มลงเขียนตามที่คนพี่สั่งอย่างกระตือรือร้น ซอกจินจึงก้มอ่านในส่วนของตัวเองต่อ แต่ก็ไม่วายที่จะแอบลอบมองร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงข้าม

        ท่าทางตั้งใจแบบนั้น เหมือนตอนที่ขอให้เขาติวชีวะให้ในตอนที่รู้ตัวว่าอยากเรียนชีววิทยาเหมือนเขา

        เอาอีกแล้ว นึกถึงอดีตอีกแล้ว -0-

        ร่างเพรียวถอนหายใจแรงๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง

        จะบ่ายโมงแล้วเหรอ

        ก็ว่า ทำไมรู้สึกว่าเริ่มหิวแล้ว

        “จะบ่ายแล้ว พี่ไปทำอาหารก่อนนะ นายก็อ่านหนังสือรอไปก่อนแล้วกัน” " พูดจบ ร่างเพรียวก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในโซนห้องครัวอย่างรวดเร็ว ตาหวานกวาดมองวัตถุดิบที่มีในห้องแล้วคิด

        กินอะไรดีนะ ที่มันทั้งเร็วและอิ่ม

        อ่า ทำข้าวผัดกิมจิแล้วกัน

        คิดดังนั้นก็หยิบวัตถุดิบออกมา ด้วยความที่ชอบทำอาหารอยู่แล้ว ทำให้ซอกจินเตรียมอาหารมื้อนี้ได้อย่างรวดเร็ว ปากอิ่มยกยิ้มอย่างพอใจในความชำนาญของตัวเองแล้วตักข้าวผัดใส่จานสองใบที่เตรียมไว้

        ก่อนจะแทบหยุดหายใจ เมื่ออ้อมแขนแข็งแรงของใครบางคนค่อยๆ โอบรัดเอวคอดอย่างแผ่วเบา

        กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยกับร่างกายแกร่งที่แนบชิดกับแผ่นหลังบางทำเอาคนหน้าหวานถึงกับไปไม่เป็น

        “จะ จองกุก” เอ่ยเสียงสั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงใบหน้าคมที่วางอยู่บนไหล่กว้างแต่บอบบาง ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคออยู่มันจั๊กจี้จนทำให้เขาต้องหดคอเล็กน้อย

        “พี่จิน...”

        อย่าเรียกกันด้วยเสียงแบบนั้นได้มั้ย -0-

        แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร ร่างเพรียวก็โดนจับให้หันไปหาก่อนจะโดนโอบให้เข้าไปแนบชิดกับคนน้องที่พิงเคาน์เตอร์ด้านหลังอยู่

        “ปะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ” ซอกจินเอ่ยเสียงสั่นๆ พร้อมกับเงยหน้าสบตาคนน้องอย่างไม่สบอารมณ์

        แต่ดวงตาคมที่มองมาในระยะประชิดทำให้คนหน้าหวานถึงกับนิ่งงันราวกับต้องมนต์

        ซอกจินไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยอะไรออกไปอีก เพราะริมฝีปากที่ใกล้กันมากเหลือเกิน ถ้าเผลอขยับเพียงนิดมันจะต้องสัมผัสกันแน่นอน

        แต่จะมีประโยชน์อะไรล่ะ ในเมื่อสุดท้าย ริมฝีปากหยักของคนตัวสูงก็ทาบทับลงบนริมฝีปากของเขาอยู่ดี

        จองกุกขบเม้มริมฝีปากล่างของคนตัวเล็กกว่าอย่างแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนมือข้างหนึ่งมาประคองใบหน้าหวานไว้พร้อมกับกดสัมผัสให้แนบแน่นยิ่งขึ้น รุกล้ำเข้าไปสัมผัสความหวานที่แสนคุ้นเคย ซึ่งคนเป็นพี่ก็ไม่ยอมแพ้ ปากอิ่มตอบรับสัมผัสของคนเป็นน้องอย่างดูดดื่ม มือเรียวข้างหนึ่งวางทาบลงบนอกแกร่ง ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนขึ้นไปประคองใบหน้าหล่อไว้

        เพราะสัมผัสที่แสนคุ้นเคย ทำให้พวกเขาเริ่มปล่อยตัวปล่อยใจไปกับมัน

        แต่คงจะมีแต่จองกุกที่คิดแบบนั้น

        ซอกจินอาศัยจังหวะที่ร่างสูงเผลอผ่อนแรงที่กอดเขาไว้ผละออกมาจากอ้อมแขนแกร่งทันที ตากลมสบกับตาคมที่มองมาก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างที่จองกุกชอบทำก่อนที่ลิ้นเล็กจะแลบเลียไปตามริมฝีปากล่างของตัวเอง

        “ยังหวานเหมือนเดิมเลยนะ” ไม่ว่าเปล่า ร่างเพรียวยังขยับเข้าไปหาร่างสูงอีกรอบ ริมฝีปากอิ่มแดงฉ่ำจากจูบเมื่อครู่เฉียดข้างแก้มกร้านไปกระซิบข้างหูของจองกุก “แต่คนอย่างนาย มันก็ได้แค่นี้แหละ”

        แขนแกร่งของรุ่นน้องทำท่าจะเข้ามาคว้าตัวคนพี่ให้เข้าไปในอ้อมกอดอีกครั้ง แต่ก็ไม่ทัน ซอกจินผละออกมามองรุ่นน้องด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเดินออกมาไปหยุดที่ทางออกจากห้องครัวเมื่อนึกอะไรได้บางอย่าง

        “อ้อ แล้วถ้า หิวมากก็กินข้าวไป พี่ทำไว้ให้แล้ว จะได้ไม่ต้องไปลำบากคนอื่น” พูดจบก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้ร่างสูงยังคงอึ้งกับท่าทีที่ไม่เคยเห็นจากรุ่นพี่หน้าหวานเลยและไม่คิดด้วยซอกจินจะมีมุมแบบนี้

        “ว้าว คิมซอกจิน” จองกุกเอ่ยเสียงแผ่วก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะเผลอหลุดอาการเพราะคนนิ่งๆ อย่างรุ่นพี่หน้าหวานเสียได้

        คนอย่างคิมซอกจินนี่เหลือเชื่อมากจริงๆ

        ดูเหมือนว่าการเขาทำท่าเหมือนเริ่มอ่อนข้อให้และใจดีด้วย มันคงทำให้รุ่นพี่หน้าหวานกล้าทำอะไรแบบนี้สินะ

        โอเค คราวนี้ยกให้ก่อนก็ได้

        แต่คราวหน้า เขาจะไม่อ่อนให้แน่

        เตรียมตัวไว้เลย ของเล่นที่น่ารักของผม ^^

 

        หลังจากที่หนีร่างสูงออกมาจากห้องครัว เจ้าของห้องหน้าหวานก็เข้ามาในห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว

        ก่อนที่ขาเรียวทั้งสองข้างจะค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น

        มือบางยกขึ้นวางเหนือหัวใจของตนเองที่ตอนนี้เต้วรัวและเร็วมากจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แทบจะทะลุอกออกมา

        ดีนะที่ได้สติทัน ไม่งั้นล่ะก็...

        เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองต้องมาทำอะไรแบบนี้ มันไม่ใช่ตัวตนของเขาเลยสักนิด

        แต่ความเย็นชาแบบนี้แหละ คงเป็นเกราะป้องกันเขาจากผู้ชายที่ชื่อว่าจอนจองกุกได้ดีไปสักระยะ

        ร่างสูงชอบอะไรที่มันได้มายาก แต่ไม่ใช่ยากเกินไปแบบที่เขากำลังจะหยิบยื่นให้

        อีกไม่นาน หมอนั่นคงต้องเบื่อเขาแน่ๆ

        ภาวนาให้เป็นแบบนั้นด้วยเถอะ เขาเจ็บเพราะผู้ชายคนนี้มามากแล้วจริงๆ
--------------------------------------------------------------------
        ยัยพิ้งค์ซอกจินเริ่มแล้วค่า นางเริ่มแล้ววววววว >o< สวัสดีค่ะ มาเจอกับไรท์ที่บอกว่าจะงดอัพหนึ่งเดือนแต่นึกขึ้นได้ว่าช่วงนั้นไม่ว่าง 5555 ไรท์ขอทุ่มเทให้กับไฟนอลหน่อยเนอะเพราะหลังจากเห็นคะแนนมิดเทอมแล้วนั้น... ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดีอ่ะ 5555 ขอพื้นที่บ่นนิดนึง คือแบบ คะแนนบางวิชามันเป๊ะกับค่าเฉลี่ยมากอ่ะค่ะ บางวิชาก็มากกว่าค่าเฉลี่ยมานิดนึง น้ำตาไหลเลยทีเดียว 555555 เข้าเรื่องๆ มายเมนนางเริ่มเดินเกมกลับแล้วค่ะ จริงๆ อยากจะให้นางยั่วกว่านี้แต่เพราะคาแรคเตอร์เลยได้แค่นี้เนอะ (แต่ก็ทำให้จองกุกตกใจได้นะ 55555) ในช่วงนี้ก็จะไม่มีอะไรมากเนอะ ช่วงพวกนางสอบกัน ตอนหน้าจะเป็นยังไง จองกุกจะแก้เกมยังไงและเมนเราจะทำยังไงต่อ ต้องติดตามนะคะ ^^
        ปล. เอ็มวีพาแทจินมากเหลือเกินค่ะซิส ><
        ปล2. คัมแบคสเตจก็ดีงามมม พ่อกระต่ายของเราคาริสม่าแรงมาก เกือบนอกใจเมนหลายรอบมาก 5555 เรียกเลือดวีก้าด้วย ตายๆๆๆๆๆๆ ไรท์ว่าไรท์ไม่หื่นนะ แต่ทั้งเอ็มวีและคัมแบคสเตจนี่ไรท์คิดดีไม่ได้จริงๆ ค่ะ 55555
        ปล3. หลังคัมแบคทำไมเมนเราบ้าขึ้นคะ 5555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

552 ความคิดเห็น

  1. #546 Kwankwan100338 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 11:15
    ทนไว้อยากปัยยอมกุกมันนะ หมั่นใส้คนไรจัยร้ายจิงๆ
    #546
    0
  2. #382 Sptfon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 10:55
    พี่จินทำดีแล้ววอย่าไปยอมกุกมัน เข็มแข็งๆ
    #382
    0
  3. #254 Bismarck (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 13:33
    คิมซอกจิ๊นนนนนนนนน อมก. ชอบลุคนี้ค่ะ ชอบให้จองกุกตกใจ 555555555 /จินสู้ ๆ นะเคอะ
    #254
    1
    • #254-1 ILovePCY(จากตอนที่ 14)
      29 เมษายน 2560 / 15:41
      เราก็ชอบให้จองกุกตกใจค่ะ 555555
      #254-1
  4. #105 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 09:12
    เห็นคู่ม่อนก้าแล้วก็สะเทือนใจเหลือเกิน ฮือออออ ไม่อยากคิดถึงตอนร้าวเลยจริงๆค่ะ เขารักกันมากขนาดนี้ แงงงงงงงงง

    โฮปปี้หลุดปากแล้วนะคะพ่อหนุ่ม ต้องมีสตินะ 555555

    หู้ยยยย พี่จินเริ่มแล้วค่ะ ดีๆเอาคืนให้สาสม(?)เลย แต่ก็กลัวเจ้าเด็กจอนตลบหลังจัง จะไหวไหมเนี่ยที่รัก แต่ก็เอาใจช่วยนะ ฟฟฟฟฟ



    --------



    เอ็มวีมันแทจินจริงๆเลยค่ะ 5555 แบบอู้ย พยายามจะไม่คิดแล้วเชียว 

    คัมแบคก็ดีงามค่ะ ฮืออ ท่าเต้นโลดโผนดีจัง (ฮา) ไฟนอลสู้ๆนะคะ นี่ก็ไฟนอลเซม ไม่มีมิดเทอมช่วยด้วย กี๊ส
    #105
    1
    • #105-1 ILovePCY(จากตอนที่ 14)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 00:36
      นั่นสิ ไรท์ก็ไม่อยากคิดเหมือนกัน T^T
      ยัยสวยเบลอนิดหน่อย อ่านหนังสือไปด้วย ตั้งสติไม่ทัน 55555
      งานกุกจินตอนนี้ก็จะเป็นแบบนี้แหละค่ะ คนพี่ก็เริ่มเย็นชากับคนน้องที่ร้ายอยู่แล้ว จะเป็นยังไงนะ?

      ทุกอย่างของอัลบั้มนี้คือปังจริงค่ะ ไรท์ชอบทุกอย่างจริงๆ TwT
      เรามาสู้กับไฟนอลด้วยกันนะคะ แต่รีดดูหนักหน่วงกว่าตรงที่ไม่มีมิดเทอม -0- สู้ๆ นะคะ ไรท์เป็นกำลังใจให้ ^^
      #105-1
  5. #104 Ininrmy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 20:45
    พี่จินทำดีมากค่ะ ปรบมือรัวๆอย่าไปยอมกุกง่ายๆค่ะคนแบบนี้ต้องได้รับบทเรียน
    #104
    1
    • #104-1 ILovePCY(จากตอนที่ 14)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 00:32
      แต่คนอย่างจองกุกจะสำนึกมััยนะ 5555
      #104-1
  6. #103 princessJIN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 08:48
    นัมจุนกับยุนกิคู่นี้ ตอนนี้ดีมากอ่ะ ดีต่อใจ สองคนนี้รักกันมากๆเลย ไม่อยากจะคิด ถ้าถึงวันนั้นขึ้นมา โฮ เจ็บค่ะ
    แทฮยองต้องสงสัยมากแน่ๆ เพื่อนทั้งสองคยก็ดูมีความลับ ของโฮซอกนี่อาจจะไม่ค่อยแปลกที่จะรู้เรื่องเพื่อนสนิทของพี่ตัวเอง แต่ถ้ารู้เรื่องราวความเป็นมาทั้งหมด เบื้องลึกเบื้องหลังทั้งหมด อืมมม จะคิดว่าแปลกก็อาจจะคิดได้หล่ะนะ
    แต่กับจีมินนี่ กับท่าทางแบบนั้น บอกเลย โครตพิรุท 55555 ต่อไปจะเป็นยังไงนะเพื่อนกลุ่มนี้
    และแล้ววว ซอกจินนี่ มาแล้วคร่าาา
    คุณพี่ออกแนวแซ่บนะคะ แต่จะเป็นอย่างนี้ได้อีกนานเท่าไร เพราะซอกจินต้องพยายาม ฝืนใจตัวเองตลอด
    โฮ สู้ๆค่ะพี่จิน อย่าให้น้องมันมาทำร้ายนะคะ
    ส่วนน้องจอน นี่คงมีแผนอยู่แล้วสินะ แผนต่อไปจะเป็นอะไรกัน โอ้ยยย สงสารซอกจิน ตั้งรับไว้นะ

    สู้ๆค่ะไรท์
    #103
    1
    • #103-1 ILovePCY(จากตอนที่ 14)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 00:29
      นี่ก็ปวดใจเหมือนกันเมื่อคิดถึงตอนดราม่า T^T
      แน่นอนค่ะ คนอย่างแทไม่ชอบความลับ (แต่ดูเหมือนคนรอบข้างจะชอบมีความลับกับนางเหลือเกิน 55555) จะเป็นยังไงต่อต้องติดตามนะคะ ^^
      ความเจ็บปวดสอนให้เมนเป็นแบบนี้ค่ะ แต่ก็ฝืนใจอ่ะเนอะ แต่เมนเราสู้ไม่ถอยแน่ค่ะ ^o^
      ขอบคุณนะคะ ^^
      #103-1
  7. #102 JeonJin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 07:49
    งื้ออออออ พี่จินกับจองกุกกก โอ้ยยยยยย เกือบแล้วพี่จิน ม่อนก้า ดีงามมม แต่ตะไมส่อแววดราม่าเลยง่ะ???????? ไรท์สู้ๆน้าา??? เก๊ารอตอนต่อไปอยู่ อิอิ ????????
    #102
    1
    • #102-1 ILovePCY(จากตอนที่ 14)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 00:26
      ประสบการณ์สอนการเอาตัวรอดให้พี่จินค่ะ 55555 ส่วนม่อนก้านี่เราก็ไม่รู้สิ
      ขอบคุณค่ะ จะรีบมาต่อนะ ^o^
      #102-1
  8. #101 The-Stranger (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 07:28
    ชอบบบบบ ดีมากเลยคะพี่จินนน เคะปีศตวรรษที่ 21 ต้องแกร่งแบบนี้แหละคะ ฮืออออออ อ่านแล้วรู้สึดวิน ช้อคทากตอนพี่จินร้ายใส่แบบ โอ้ยยยยย มันใช่ ดีกับใจ ฮือออออ แอบม่อนก้าตอนแรก ชอบคู่นี้ มันดูนารักอะ ไม่อยากให้มีเหตุดราม่าเลย????
    #101
    1
    • #101-1 ILovePCY(จากตอนที่ 14)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 00:24
      ชอบตรงเคะศตวรรษที่ 21 อ่ะ 55555 ความเจ็บปวดสอนให้คนเย็นชา แต่คนอย่างจองกุกก็อย่างที่รู้กัน ^^
      ม่อนก้ารักกันมากเลยเนอะ ไรท์ก็ปวดใจเหมือนกันที่สร้างดราม่าให้คู่นี้ TT
      #101-1
  9. #100 Jung Tien-In (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 06:25
    นัมจุนคิดมากตลอดเลยเนอะ ยุนกิพูดขนาดนี้แล้วคิดๆม่ออกเลยว่าจะเลิกกันยังไง โฮซอกเกือบไปแล้วไหมล่ะนั่นแต่แทก็สงสัยอยู่ดีอ่ะ จองกุกโทรหาจีมินมีอะไรกันนะ ส่วนจินสู้เค้าอย่ายอมๆๆๆ
    #100
    1
    • #100-1 ILovePCY(จากตอนที่ 14)
      1 พฤศจิกายน 2559 / 00:22
      นั่นสิ นัมจุนกับยุนกิจะเป็นยังไงต่อนะ ^^ ยัยสวยก็อย่างนี้แหละค่ะ หลุดง่าย 55555
      จองกุกกับจีมินเป็นพี่น้องกัน เขาก็ต้องติดต่อกันบ้างเนอะ 5555 ส่วนเมนเรา ก็...อันนี้ก็บอกไม่ได้เหมือนกัน 5555
      #100-1