SF//OS// ชั่ ว วู บ #Nielong #เนียลอง

ตอนที่ 3 : SF: ความ(ไม่)ลับ 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    17 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N
   

ความ(ไม่)ลับ : 02








         “องงงงง กินดิ!

         “กูกินเองได้”


         “ก็อยากป้อนอ่ะ” คังแดเนียลยังคงดื้อดึง เขาจ่อต๊อกบกกิลดเผ็ดที่ควันยังพวยพุ่งเพราะเพิ่งตักมาจากกระทะที่ปากขององซองอู คนขี้หงุดหงิดเพียงแต่มองหน้ารองเดือนหน้าหมีที่ยิ้มกว้างทั้งที่ต๊อกบกกิยังเต็มปาก แต่ก็ยังส่งสายตาอ้อนวอนกลายๆให้เขากิน แม้ว่าจะมีสายตาอีกหลายคู่ที่แอบๆมองพวกเขาอยู่ในร้านนี้



         “...”



         “...”



         “...” ตามสูตรเดิม คังแดเนียลเชื่อมั่นมาก ว่าไม่ว่าอย่างไร องซองอูก็จะยอมอ่อนให้เขา และครั้งนี้ ...



         “เออ แดกก็แดก มึงแม่ง..” ก็เช่นกัน..


         “ดีมากกกกค้าบบ กินเยอะๆจะได้อ้วนๆ กะจะผอมชิงแชมป์โลกเลยหรือไง”


         “เว่อร์ไอสัสเว่อร์” รองเดือนหน้าหมีหัวเราะในลำคอ มือหมีๆจิ้มต๊อกบกกิส่งให้อีกคนอีกครั้ง เราทั้งคู่นั่งอยู่ในร้านต๊อกบกกิเล็กๆข้างทางในตลาดเมียงดง แม้ว่าร้านนี้จะไม่ใหญ่มากนักและจะมีแค่เฉพาะวันตลาดนัด แต่ก็มีคนเยอะมากๆ คุณป้าเจ้าของร้านใจดีแถมยังชอบแถมต๊อกให้เขาทุกๆครั้งที่มาซื้อ




         ที่สำคัญ ยังเป็นสถานที่แรกที่ทำให้เขาได้พบกับองซองอู ชายหนุ่มขี้หงุดหงิดที่สุดในประเทศเกาหลีใต้



         ต้องพูดเกริ่นก่อนเลยว่าองซองอูนี่แม่งเป็นคนที่ขี้หงุดหงิดจริงๆ หงุดหงิดได้แม้กระทั่งยุงที่บินผ่าน ใบไม้ที่ล่วงใส่หัว หรือแม้กระทั่งขี้ฝุ่นที่เกาะบนปกเสื้อนักศึกษา




         แต่ใครจะรู้ว่าไอคนขี้หงุดหงิดที่ทุกคนต่างขนานนามให้ว่าองคนขี้ยั้วจะเรียนคณะสัตวแพทยศาสตร์ และชอบสัตว์(เลี้ยง)ทุกชนิด พิเศษสุดก็คงจะเป็นน้องหมา ไม่ว่าจะหมาเร่ร่อนหรือหมาน่ารักๆ องซองอูก็จะมองว่ามันน่ารักและพร้อมจะใจอ่อนให้ทุกเมื่อ



         “อิ่มยัง? กินอีกไหม”


         “ไม่..”


         “กินอีกๆ”


         “แล้วมึงจะถามกูเพื่อ!!” ถึงจะบ่นแค่ไหนแต่ปากเรียวๆก็ยังรับต๊อกบกกิอาหารที่คังแดเนียลโปรดปราณไม่ขาดปาก  




         อ้อ! สัตว์อีกชนิดที่องซองอูใจอ่อนให้มากกว่าสัตว์ที่กล่าวไปแล้วก็คงจะเป็น...




         หมียักษ์รองเดือนมหาลัยจากคณะรัฐศาสตร์ละมั้ง..





 

 

         “ให้ไปส่งไหม?”


         “จำเป็นหรือไง”


         “เอ้า จำเป็นดิ่” รองเดือนหน้าหมีหยุดเดิน คังแดเนียลขมวดคิ้วมองคนตัวผอมที่ยืนทำหน้าบูดบึ้งอยู่ข้างๆ


         “กูก็ผู้ชายไหม? แมนขนาดนี้ใครจะทำอะไรได้วะ?”


         “เอ้า เป็นผู้ชายแล้วเป็นห่วงไม่ได้หรือไง?”


         “หยอดไอสัสหยอด” องซองอูอมยิ้ม พาลเอารองเดือนหน้าหมียิ้มกว้าง ไม่อยากจะบอกว่านานทีปีหนจะเห็นคนขี้หงุดหงิดทำหน้าดีดีกับเขาบ้าง




         เขาบอกว่าอะไรที่ได้มายากมักมีคุณค่า




         ถึงว่าแหละ รอยยิ้มเพียงเล็กน้อยขององซองอูก็ต่อชีวิตเขาได้อีกหลายวันเลย  



         “แล้วสรุปยังไงงงง”


         “ไม่ต้องอ่ะ วันนี้เข้าคลินิก”


         “ไม่ใช่ว่าแอบเข้าแกงค์นัดต่อยกับใครนะ”


         “อ่าว บางทีก็เปลี่ยนบ้างแล้วปะละ”


         “เปลี่ยนได้อ่อ”


         “แล้วที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เปลี่ยนไหมล่ะ” มือหมีขยี้ผมสีดำของอีกคนเป็นคำตอบ องซองอูปัดมือหมีออกด้วยสีหน้ารำคาญแต่ดูก็รู้ว่าอีกคนไม่ได้รำคาญอย่างที่พยายามแสดงออกมา อาจดูเป็นภาพที่แปลกน่าดูที่ผู้ชายตัวสูงเท่ากันมาทำอะไรมุ้งมิ้งใส่กันบนฟุตปาธในเมืองที่มีรถรามากมาย





         แต่ถามว่าเขาทั้งคู่สนไหม?




         แล้วคิดว่าสนไหมล่ะ..




         “กลับดีดีนะถึงคลีนิคพ่อแล้วโทรมาด้วย”


         “จ้าพ่อคนที่สองของกูจ้า”


         “ใคร?”


         “??”


         “ใครพ่อคนที่สอง นี่พ่อทูนหัวหรอก” พูดจบคนขี้หงุดหงิดก็สกายคิกใส่รองเดือนหน้าหมี แต่โชคดีที่คนตัวโตหลบทัน แถมยังหลบด้วยสีหน้าระรื่นจนองซองอูละอยากเตะปากเข้าอีกสักที


         “ไปละ พ่อโทรตามละเนี่ย”


         “ค้าบบบบบบบบ”




 

         เสียงบีบแตรรถกับความวุ่นวายบนท้องถนนในเมืองใหญ่อย่างกรุงโซล ไม่อาจทำให้โลกอันมีความสุขของคังแดเนียลพังทลายไปได้ หลังจากแยกกับองซองอูเขาก็พาสองเท้าของตัวเองกลับไปยังหอพักที่อยู่ไม่ไกลมากนักด้วยหัวใจที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ


         ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาเหมือนคนใกล้ตาย เพราะกิจกรรมมากมายรวมถึงการเรียนที่มันรุมเร้าคนเฟรนด์ลี่ปฎิเสธใครไม่เป็นอย่างเขา แต่เพียงแค่เจอผู้ชายหน้าตาหล่อๆแมนๆตัวสูงแถมผอมมากๆและยังชอบทำหน้าเหมือนแมวพองขนตลอดเวลาใส่เขา ก็เหมือนได้รับพลังชีวิตขึ้นมาทันทีอย่างน่าประหลาด


         “เห้ย! คังแดเนียล”รองเดือนหน้าหมีเหมือนโดนกระชากออกมาจากโลกส่วนตัวของตัวเอง เขาหันไปมองเสียงเรียกที่เรียกจากด้านหลัง ปรากฏว่าเป็นเพื่อนสนิทของเขาที่คบกันมาตั้งแต่อนุบาลทานตะวัน แต่เพราะว่าเราอยู่ต่างคณะกันและเรียนหนักกันทั้งคู่ทำให้ตอนนี้ห่างหายกันไปบ้าง


         “อ้าว! ไอแจฮวาน” คิมแจฮวาน เพื่อนสนิทสุดติสท์ที่เรียนคณะบริหาร มันผู้มีความฝันว่าอยากจะเป็นผู้ใหญ่บ้านตามความฝันของลุงมันที่อยากจะเป็นมานานแต่พอก่อนวันเลื่อนตำแหน่งหนึ่งวัน ที่บ้านมันจ้างโคโยตี้มาโชว์ ทำเอาลุงแม่งหัวใจวายเสียได้



         ณ จุดจุดนี้เล่ากี่ทีก็ขอ RIP ในใจครับ



         และด้วยเหตุนั้น คิมแจฮวานจึงสานฝันลุงของมันด้วยการมาเรียนคณะนี้



         “เออๆสบายดีเปล่าวะมึง”


         “สุดๆ”


         “แหมมมมมม ว่าแต่ว่าเหอะ ถึงกูจะห่างหายไปเป็นปีปีแต่ในเมื่อใจกูสั่งมาขนาดนี้ กูก็ไม่สามารถห้ามตัวเองได้”


         “อ่าห้ะ”


         “เพราะฉะนั้นกูขอถามคำถามมึงสักข้อเถอะ ถ้าไม่ได้รู้วันนี้กูคงนอนไม่หลับส่ายกระสับตับพิการแน่ๆ”


         “เออ ถ้ามึงยังไม่รีบถามเดี๋ยวจะได้พิการจริงๆ” คิมแจฮวานสะดุ้ง อะไรกันไอเพื่อนคนนี้ เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนเกรี้ยวกราดตั้งแต่เมื่อไร


         “มึง....”


         “กู?”


        “มึงพอ....”


        “เล่าสักทีเถอะ!


        “เออๆ คือมึงพอจะมีสาวแนะนำบ้างปะวะ?” คังแดเนียลถอนหายใจ มือหมีตบท้ายทอยเพื่อนรักส์จนคิมแจฮวานแทบหัวคะมำ มันลูบหัวตัวเองพร้อมมองเขาด้วยสายตาค้อนใส่


        “มึงนี่ก็อีกคน คบกูมากี่สิบปีนี่ยังคิดว่ากูมีสาวเหมือนไอข่าวลือผีผีพวกนั้นไง๊”


        “เอ้า มันก็เป็นผลพลอยได้ปะล่ะ ถ้ามึงมีขึ้นมาก็กำไรชีวิตกูเหมือนกันนะ...”


        “ยัง ยังอีก”


        “สัสนี่ก็โหดจริงๆ เออถามจริงๆแล้ว”


        “เออว่ามาสักที กูอยากกลับหอแล้วเนี่ย” แดเนียลยกข้อมือของตัวเองขึ้นมา ดูเวลาที่บอกว่าผ่านมาได้สักพักแล้วหลังจากที่เขาแยกกับคนขี้หงุดหงิด และคิดว่าอีกไม่นานองซองอูคงจะโทรหาเขาแล้ว เขาไม่มีเวลาจะมาพูดเรื่องไร้สาระกับคิมแจฮวานนานๆแน่ๆ เพราะมีเรื่องที่โคตรมีสารักรอเขาอยู่ อิอิ


        “เออๆ คือตะกี้มึงไปตลาดนัดเมียงดงร้านต๊อกที่มึงชอบไปกินบ่อยๆใช่ปะ”


        “เออ แล้วทำไม”


        “แล้วแบบกูก็เห็นคนมากับมึงอ่ะ คือไม่ได้อยากจะเสือกอะไรนะ แต่ก็แบบ..”


        “??”


        “แบบคือกูก็สงสัยไงว่าใคร ไม่ได้อยากจะเสือกจริงๆนะ แต่กูก็ตามออกมาดูอ่ะ คือไม่ได้เสือกจริงๆนะเว้ย ใจกูมันสั่งมาอ่ะ แล้วกูก็แบบเห็นช็อตที่มันแบบ เออกูก็ไม่อยากเสือกนะ”


        “โอ๊ยยยย มึงจะไม่อยากเสือกอะไรนักหนาวะ ที่มึงทำอยู่เนี่ยคือเสือกเว้ย เข้าใจไหมว่าเสือกเนี่ย!


        “เออเสือก็เสือก! ก็กูอยากรู้อ่ะ กูเห็นมึงสวีทกับเขามาก มีขยี้ฮงขยี้หัว แถมเขาก็ดูหล่อแบบแมนๆมาก กูไม่คาดคิดเท่าไรว่ามึงจะกล้าทำมุ้งมิ้งอะไรใส่เขาด้วย แต่มึงก็ทำไง แถมหน้าตาแม่งก็คุ้นมากแบบ...ใช่ไอคนที่ชื่อองซองอูฉายาองขี้ยั้วปะวะ?”


        “...”


        “...”


        “ใช่”


        “แล้ว........” คิมแจฮวานกัดปาก เขาไม่แน่ใจว่าควรจะถามไปตรงๆหรือว่ารอให้เพื่อนพูดเอง แต่ถ้าเพื่อนเขามันฉลาดพอเขาก็คิดว่ามันน่าจะพอเข้าใจว่าเขาอยากรู้เรื่องอะไรกันแน่


        “แล้ว? อ๋อออออออ เอออออออออออออ”


        “เออคือ?”


        “เออก็คือเออไง”


        “แล้วคืออะไรล่ะวะ”


        “เออคือคนนั้นอ่ะองซองอูจริงๆ”


        “แล้ว?”


        “แล้วอะไรละวะ?” สรุปคือเพื่อนคิมแจฮวานแม่งโง่หรือโง่ค้าบบบบ


        “แล้วคือสถานะเหี้ยอะไรไง โว๊ะ มึงนี่แม่งซื่อหรือโง่เนี่ย”


        “ก็ตอบแล้วไง”


        “ตอนไหนของมึ๊งงงง”


        “ก็เออไงงงงง”


        “โอ๊ยยยยยกูจะบ้าตายยยยยยย”


        “เอออออ แฟนกูเองงงงงงง” ไอเพื่อนหมีตอบหน้าแป้นแล้น แจฮวานเลิกคิ้วประหนึ่งจะถามว่า เอาจริงดิ่และก็ได้คำตอบเป็นรอยยิ้มกว้างๆแสนน่าหมั่นไส้จากเพื่อนสนิท


        “???”


        “....”


        “เอาจริงปะเนี่ย..”


        “...”


        “นานยังวะ?”


        “นานอยู่นะ” แจฮวานเกาหัวตัวเองดังแกร๊กๆ นี่เขาหายไปนานขนาดที่เพื่อนมีเมียเป็นผู้ชาย(หรือผัววะ งง) เลยหรอวะเนี่ยยย


     “ที่ถามว่านานไหมนี่คืออยากรู้ระยะเวลาเว้ยย ฟายเยอร์!


         “ห้าเดือน”


         “แล้วทำไมกูไม่ได้ข่าวเลยวะ? มึงแอบคบกันหรอ?”


         “หึ” ไอเพื่อนหน้าหมีหันหลังเหมือนจะหนีคำถามขี้เผือกจากเขากลายๆ มันเดินถือโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าและไม่พ้นสายตาเหยี่ยวขี้เสือกของคิมแจฮวานที่อ่านรายชื่อหน้าจอทัน และรายชื่อคนโทรเข้าคือ “อ๊ง แหมม กูไม่รู้เลยมั้งครับเนี่ยว่าใครโทรมา


         “เอ้า แล้วถ้าไม่ได้แอบคบกันทำไมกูไม่รู้วะ เว้ยแดเนียลลเว้ยยย อย่าเพิ่งไปดิวะ”


         “..กูไม่ได้ปิด” ไอเพื่อนหน้าหมีหันมาตอบเขา ใบหน้ามันฉีกยิ้มกว้าง มือข้างขวาของมันถือโทรศัพท์แนบไว้กับหู





         “แต่ความรู้สึกของกูสองคน มันเริ่มจากกูทั้งคู่ พวกกูรู้ แล้วทำไมกูต้องป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ แค่พวกกูรู้กันและกันมันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรอวะ? ถ้าคนอื่นอยากจะรู้มากนักเดี๋ยวก็มาเสือกแบบมึงนั่นแหละ แล้วเจอกันเว้ยมึง!” ว่าจบมันก็วิ่งหน้าบานเข้าหอมันไป ปล่อยให้คิมแจฮวานยืนเกาหัวแกร๊กกับปรัชญาความรักที่คังแดเนียลทิ้งท้ายไว้พร้อมกับคำหลอกด่าว่าขี้เสือกให้กับเขา...




         อนาคตผู้ใหญ่บ้านแจฮวานคือค่อย น่าหลูโตนแท้น้อ   

 




TBC




มาแบบงงๆง่วงๆสั้นๆอีกแล้วจ้าาาา นี่ก็ไม่แน่ใจว่าจะมีกี่ตอนดี เอาเป็นว่าขออนุญาตแต่งตามใจฉันได้ไหม 55555 เเต่คิดว่าคงไม่เกิน 5 ตอน (หรือเปล่าวะ) อ่ะเนอะะะะ ฝากติดตามและติดแฮชแท๊ก 

#ความไม่ลับองเนียล ให้กำลังใจไรท์ด้วยเด้อออ รักแหละะะะ 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

649 ความคิดเห็น

  1. #558 ilykdn (@phamjsplus13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 01:44
    ก็คือ อยากกินต๊อก!! แงงง
    #558
    0
  2. #128 I AM NO ONE. (@joonkiller) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 04:25
    ง่อววววว น่าร้ากกกก คิดภาพแดนลูบหัวองคือบับบบบดีย์
    #128
    0
  3. #78 pinsudatomueange (@pinsudatomueange) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 16:39
    ไปคบกันตอนไหนละนิ
    #78
    0
  4. #38 I:AM XXI (@autakasan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 15:15
    คบกันละ? ดีงามพระรามแปด
    #38
    0
  5. #36 pineapple129122 (@pineapple129122) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 07:43
    ชอบ ชื่อที่เมมจุงง เป็นแหนกันน อ๋อ ไม่เจืิกเลยไม่เจือกจริงๆ
    #36
    0
  6. #35 P-pin (@pinpin43) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 09:43
    เปนแฟนกันอยู่แล้วววว งือออ คุณองขี้โมโหจริงๆ แต่มีคุณแดนอยู่ข้างๆงี้ก็โอเคนะ?
    #35
    0
  7. #33 Kaserr (@Kaserr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 23:22
    ให้คุณแดนเป็นผ.. ค่ะ 555555555 ชอบบบบ รักกก ทั้งฮาทั้งเขิน หลายอารมณ์ เขาก็ดูเขากันนะคะ ท่านผู้ชม คนหนึ่งบ้ายิ้มหัวเราะทั้งวัน อีกคนขี้โมโห คุณแดนเขาก็จะใช้ยิ้มและทริคดีๆของนาง เพื่อให้องเย็นลง น่ารักกกกกกกกกกกก พีคสุดก็คบกันนี้แหละค่าาาาาาา ก็นึกว่าคุณแดนตามจีบ 555555555555
    #33
    0
  8. #30 ppyys (@premmes) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 23:33
    อมกกกกตอนแรกนึกว่าแค่จีบกัน ชอบที่แดนแทนตัวเองว่าแดนกับพูดค้าบมากๆ ฮือ ละลายเลยค้าข
    #30
    0
  9. #29 M-Rabbit Jr. (@mmiekung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 23:23
    หู้ยยยยยย กินใจมากกกก ตอนแรกนึกว่าจีบกันอยู่นะคะเนี่ย
    ที่ไหนได้เขาลงเอยกันแล้ววววว หู้ยยยย น่ารักกกกกกก
    #29
    0
  10. #28 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 07:33
    โง้ยยยยยยย เป็นแฟนกันนนนงื้อออออ น่ารักกกกกกก มีขยี้หัวอีกก เขินนย>\\\\\<
    #28
    0
  11. #27 พาลอวไง (@preawbabe19madam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 01:27
    เปงแฟนกันนานแล้วอ่ออ ฮืออออออ คุณก็ขี้วีน คุณแดนก็ใจเย็นๆ อยู่กันได้ๆ555555
    #27
    0
  12. #26 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:41
    ฮือออออ เป็นแฟนกันอยู่แล้วอ่ มีเล่นหงุงหงิงกันด้วย คือคนไม่มีแฟนก็อิจฉาไปค่ะ ขอบคุณแจฮวานที่ทำให้รู้ว่าเค้าเป็นแฟนกันนะคะ ความอยากเผือกไมาเข้าใครออกใครจริงๆค่ะ
    #26
    0
  13. #25 neoyaneo (@neoyaneo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:09
    น่ารักมากกกกไม่ไหวแล้ววววว
    ชอบความเก็บเป็นเรื่องของเรา2คนแหมมม
    ตอนแรกนึกว่าคุณแดนจีบอยู่ คบกันมา5เดือนละจ้าา โง้ยยย รอนะคะ><
    #25
    0
  14. #24 lvsj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    โง้ยยยยย น่ารักเว่ออออ ไม่ได้ปิดแต่ก้ไม่ได้เปิดเนอะ5555555
    #24
    0