King Club (JinBam) feat.GOT7

ตอนที่ 10 : ตอนจบ เพอร์เฟคแมน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ม.ค. 63

เช้าวันต่อมา
หลังจากที่ร่างบางได้อีเมลมาเมื่อคืน เขายังไม่ได้บอกใคร ยังไม่ได้ตัดสินใจที่จะไปเรียนต่อหรือจะอยู่ที่นี้ต่อ 

ร่างบางที่ตื่นมาจากการหลับไหล เขาได้แต่นอนนึดว่าจะเอาอย่างไรกับตัวเขาดี ทางมหาลัยมีโครงการจะส่งนักศึกษาไปเรียนต่อด้านการทำอาหารที่ฝรั่งเศส เป็นเวลา 1 ปี ก่อนจะกลับมาเรียนต่อในปีสามที่นี้ 




ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องร่างบาง
" ครับๆ " ร่างบางเปิดประตูให้
" วันนี้ไม่ลงไปทำครัวเหรอ
" ยังไม่ได้ทำเลยครับ " ร่างบางตะลึงกับชุดของร่างหนาวันนี้ที่ดูหล่อ มีเสน่ห์ ดูอบอุ่นอบอวนด้วยสีขาว 
" มีอะไรรึเปล่า " ร่างหนาทักร่างบางที่มองเขาอยู่อย่างนั้น
" คิดอะไรนิดหน่อยนะครับ " ร่างบางเอ่ย
" ตาคล่ำมากเลยนะ เอาอย่างนี้ดีกว่า นายไปแต่งตัวนะ ฉันจะพาออกไปทานข้างนอกเอง " จิินยองเสนอให้
" แล้วคนอื่นๆล่ะครับ " แบมแบมเอ่ยถาม
" พวกนั้นยังไม่กลับหรอก ส่วนแจบอมออกไปไหนแต่เช้าไม่รู้ คงกลับมาเย็นๆนั้นแหละ " จินยองเอ่ย
" ผมขอเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ " แบมแบมเอ่ยก่อนจะกลับเข้าห้องไป
" ให้พี่ช่วยเข้าไปเลือกชุดให้ไหม " จินยองถาม
" ไม่ต้องเลยครับบบ รอหน้าห้องนี้แหละครับ แปปเดียว​ " ร่างบางเอ่ยก่อนจะปิดประตูไปแต่งตัว




ไม่นานนักร่างบางแต่งตัวเสร็จเดินออกมาหาร่างหนาที่รออยู่หน้าห้อง
" น่ารักจังเลย " ร่างหนาเอ่ย 
" น่ารักอะไรล่ะครับ ผมต้องหล่อสิ " ร่างบางเอ่ย
" น่ารักจริงๆนะ "​ ร่างหนาขยับเข้าไปหาร่างบางพร้อมจัดปกเสื้อให้ร่างบางเพื่อความเรียบร้อย
" สมกับเป็นเพอร์เฟคแมนเลยนะครับ " ร่างบางเอ่ย
" กลิ่นตัวนายก็หอมดีนะ ฉันชอบ " ร่างหนาเอ่ยกระซิบใหล้หูร่างบาง
" พี่จินนะ ไปกันเถอะครับ "​ ร่างบางอย่างเขินอาย
" ครับๆ " จินยองเอ่ยเดินลงไปพร้อมกัน

ร่างบางเดินตามร่างหนาไปที่ลานจอดรถของบ้าน



ไม่นานนักทั้งสองคนถึงร้านอาหาร บรรยากาศของร้านอาหารมีความอบอุ่น เรียบร้อยตกแต่งสไตล์วิเทศสมัยใหม่



เมื่อทั้งสองหนุ่มถึงร้านอาหารแล้ว ต่างเลือกมุมที่เหมาะสมในการนั่ง 
" ร้านสวยน่ารักนะครับ " ร่างบางเอ่ย
" ฉันว่าแล้วว่าแล้ว ว่านายต้องชอบ " ร่างหนาเอ่ย
" พี่จินมาที่นี้บ่อยไหมครับ " ร่างบางเอ่ยถาม
" ไม่บ่อยมากนะ ถ้าเบื่อๆก็จะมานั่งเล่นที่นี้แหละ คนไม่เยอะมากดี " ร่างหนาเอ่ย
" แนะนำอาหารเลยครับ " ร่างบางเอ่ยเพราะตอนนี้ท้องน้อยๆของร่างบางเริ่มอาละอาดกับเขาแล้ว
" ส่วนใหญ่ที่พี่สั่งจะเป็น อาหารเช้าแบบอเมริกันกับกาแฟอเมริกาโน่เย็น "​ ร่างหนาเอ่ย
" ผมขอด้วยล่ะกัน แต่ขอเปลี่ยนจากอเมริกาโน่เป็นลาเต้ล่ะกันนะครับ " ร่างบางเอ่ย
" ได้เลย เดี่ยวพี่ไม่สั่งให้ที่เคาเตอร์นะ " ร่างหนาเอ่ยก่อนจะเดินไปสั่งอาหารที่เคาเตอร์


ไม่นานนักอาหารที่สั่งได้มาเสริฟที่โต๊ะ
" ลองทานดู " ร่างหนาเอ่ยเมื่ออาหารมาวางไว้ข้างหน้าของทั้งสองคน
"​ ครับ " ร่างบางเอ่ย

ทั้งสองคนทานอาหารกันไปจนเสร็จสิ้น พวกเขาสองคนนั่งอยู่ที่นี้ต่อ ร่างบางนำงานที่ต้องส่งที่มหาลัยมาทำด้วย ส่วนร่างหนาก็ไม่ต่างกัน รวมถึงนำหนังสือมาอ่าน 

เวลาผ่านมาล่วงเลยมาถึงเวลาเที่ยง 
ด้านร่างหนาที่อ่านหนังสือของเขาจบไป เงยหน้ามาดูคนนั่งฝั่งตรงข้ามเขาจึงเห็นว่าร่างบางหลับอยู่
" แบมแบม " จินยองเรียกร่างบางที่เผลอหลับไปหลังจากที่ร่างบางทำงานเสร็จ
" อืมม " แบมแบมยังไม่ยอมตื่น
" แบมแบม ตื่นได้แล้วนะ มันเที่ยงแล้วนะ " จินยองเรียกแบมแบม
" เที่ยงแล้วครับ พี่จินยอง "​ แบมแบมที่กึ่งหลับกึ่งตื่นถามจินยอง
" ใช่ จะทานอะไรไหมจะได้สั่งมา " จินยองเอ่ย
" ได้ครับ " แบมแบมพูดทัั้งทีมือยังขยีตาอยู่
" อย่าขยี้ตาด้วยเจ็บตา ลืมตาก่อนดีไหมค่อยตอบ " จินยองมือร่างบางที่กำลังจะขยี้ตาพร้อมรอยยิ้ม



" ครับบบ " แบมแบมขานรับจินยอง
" ทานอะไรดีครับ " จินยองถามแบมแบม
" ผมสั่งเป็นสเต็กล่ะกันครับ " แบมแบมเอ่ยเลือกเมนูอาหารกับจินยอง
" โอเคครับ " จินยองเรียกพนักงานให้มารับออเดอร์

จากนั้นเมื่ออาหารได้มาเสริฟต่อ 
" ทานอาหารเสร็จ แบมแบมทำงานเสร็จหรือยัง " จินยองถามแบมแบม
" เสร็จแล้วล่ะ "​ แบมแบมเอ่ยขณะทานอาหารตรงหน้า
" ดีเลย พี่จะพาเราไปที่ที่หนึ่ง รับรองนายต้องชอบ " จินยองเอ่ย

จากนั้นทั้งสองคนได้ทานอาหารมื้อเที่ยง รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากที่จอดรถของร้านคาเฟ่ มายังสวนสนุก
" ถึงล่ะ " จินยองจอดรถที่ลานจอดของสวนสนุก
" สวนสนุกเหรอครับ " แบมแบมหันไปถามจินยองอย่างงง
" พักผ่อนซะบ้าง นายไม่ค่อยได้มาเที่ยวเลยไม่ใช่เหรอ " จินยองเอ่ยถาม
" ผมเรียนเยอะนี้ครับ ไม่ค่อยรู้จักสถานที่ด้วย " แบมแบมเอ่ย
" ฉันเลยพานายมาที่นี้ไง ไปกัน " จินยองเอ่ย
" อ่ะนี้เปลี่ยนชุดกันดีกว่าจะได้เหมาะกับการมาเที่ยวสวนสนุกด้วย​ " จินยองเอ่ยจะหยิบกระเป๋าที่ใส่เสื้อหันแบมแบม







จากนั้นทั้งสองคนไปซื้อตั๋วเล่นเครื่องเล่น 
" อย่าไปเล่นอะไรกันก่อนดี " จินยองหันไปถามแบมแบม
" จัดไวท์กิ้งกันเลยดีกว่า " แบมแบมดึงมือจินยองให้เดินตาม
​" คนเยอะเหมือนกันนะ "​ จินยองเอ่ยเมื่อเห็นแถวที่ยาวออกมา
" รอแปปเดียวเอง " แบมแบมเอ่ย

ไม่นานนักทั้งสองหนุ่มได้ขึ้นไปอยู่บนเรือไวท์กิ้งแล้ว ด้านร่างบางชอบกิจกรรมประเภทนี้ ต่างจากร่างหนาที่ไม่ถูกกับเครื่องเล่นพวกนี้เท่าไรนัก หลังจากที่ทั้งสองคนเล่นเรือไวกิ้งเสร็จแล้ว
" พี่จินยอง พี่ไหวไหมครับ " ร่างบางที่พยุงร่างหนาที่ดูเหมือนจะเวีวนหัวนิดๆ
" พี่ไหว " จินยองเอ่ยกับแบมแบม
"​ แน่นะครับ ไหวนะครับ " แบมแบมถามย้ำอีกรอบ
" แบมอยากไปไหนต่อครับ " จินยองถามแบมแบม
"​ ไปเล่นทีเอ็กซ์เพรสกันครับ " แบมแบมชวนไปเล่นรถไฟเหาะไม้ต่อ

จากนั้นทั้งสองคนจึงเข้าไปโซนเอทแวนด์เจอร์เพื่อไปเล่นรถไฟเหาะไม้ที่มันที่สุดที่ใครมาที่นี้ต้องไม่พลาด
" ไปขึ้นกันครับ " แบมแบมเดินนำหน้าจินยองไป
จากตอนแรกจินยองที่นั่งเฉยๆเริ่มมีอารมณ์กริ๊ดออกมาตามสถานการณ์ที่รถไฟเคลื่อนตัวไป 
เวลาผ่านไปสักพักจนหมดเวลาเล่นแล้ว ทั้งสองหนุ่มลงมาจากเครื่องเล่น
" พี่จินยองผมเห็นพี่กริ๊ดด้วยนะ " แบมแบมแซวจินยอง
" ได้ปลดปล่อยดี เก็บไว้แล้วอึดอัด " จินยองบอกแบมแบม
" พี่ไหวอยู่ไหม หน้าพี่ดูสีดๆน้า " แบมแบมถามเมื่อเห็นน่าจินยองที่ไม่ค่อยดี
" พี่ว่าเราไปหากิจกรรมที่มันสบายๆกว่านี้ดีกว่านะ " จินยองเอ่ย
" ไปนั่งชิงช้าสวรรค์กันนะครับ " แบมแบมเอ่ยกับคนข้างๆ
" ไปสิ " จินยองจูงมือแบมแบมไปที่ชิงช้าสวรรค์

ไม่นานนักทั้งสองหนุ่มถึงแถวสำหรับนั่งชิงช้าสวรรค์
" ถึงตาเราแล้ว " จินยองเอ่ย
" ไปกันครับ " แบมแบมเดินตามจินยองไป

ทั้งสองหนุ่มนั่งชิวอยู่บนชิงช้าสวรรค์ชมวิวเมืองที่สวยงามในมุมสูง ด้านแบมแบมเองที่ยังคงคิดเรื่อง ที่ต้องไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสเขายังเลือกไม่ได้ว่าจะเอาอย่างไรต่อไป ด้านจินยองที่เห็นแบมแบมเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกวิวอย่างเดียว จึงทักขึ้น
" แบมแบม แบมแบม แบมแบม! "  จินยองเอ่ยเรียกร่างบางที่ยังคงเหม่ออยู่
" ครับ ครับ มีอะไรรึเปล่าครับ เรียกแบมซะดังเลย " ร่างบางที่รู้สึกตัวจากเสียงจินยองที่เรียกเขา
" พี่เห็นเรานั่งเหม่อลอยตั้งแต่ชิงช้าเคลื่อนตัวแล้ว ไมสนุกเหรอ " จินยองถามความรู้สึกแบมแบม
" เปล่านะครับ สนุกดีครับ ได้มาเล่นเครื่องเลนกับพี่ มาใช้เวลากับพี่ ถือเป็นความทรงจำที่ดีมาก แบมแบมจะไม่มีวันลืมเลยครับ " แบมแบมเผลอเอ่ยคำซึ้งออกไป
" ถ้าแบมชอบ พี่ก็สบายใจ " จินยองเอ่ย
" ก่อนที่ผมจะไม่ได้มีโอกาสได้มากับพี่อีก " แบมแบมเอ่ยเสียงเบา
" อะไรนะ " จินยองถามที่แบมแบมพูดเมื่อกี้
" ป่ะ พี่จะพาเราไปอีกที่หนึ่งก่อนกลับบ้าน " จินยองเอ่ยจูงมือแบมแบมออกจากสวนสนุกไปที่รถยนต์ของจินยอง

จากนั้นร่างหนาขับรถมายังริมฝั่งสะพานแม่น้ำฮั่นในเวลา 5 โมงเกือบ 6 โมงแล้ว แสดงแดดยามเย็นที่ส่องมาทำให้มีทั้งความสุขและความเหงา 
   ร่างบางที่นั่งทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ว่าจะตั้งแต่เขาเข้ามาคลับนี้ใหม่ๆ ได้เจอกับพี่จินยองโดยบังเอิญแม้ว่าการเจอกันครั้งแรกจะไม่น่าประทับใจเท่าไร ส่วนคิงออฟสตอรงแจ็คสันที่เจอกันมีแต่ความแข็งแรงค่อยปกป้องเขาเสมอมา ได้ไปออกกำลังกายกันใช้เวลาร่วมกัน จนกระทั่งแจ็คสันบอกความจริงในใจให้ร่างบางรับรู้ ความรู้สึกที่ไม่ตรงกันทำให้ ร่างบางเลือกให้ได้แค่พี่น้องกัน ส่วนคิงออฟแดนซ์อย่างยูคยอมที่ช่วยสอนเขาเต้นให้มีความสามารถที่ไม่เคยรู้เลยว่าสามารถทำได้ ได้เพื่อนใหม่ที่ค่อยให้คำปรึกษาเขาเสมอ ส่วนคิงออฟสมายล์อย่างยองแจเป็นอีกคนที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับเขาเสมอ ทั้งการสอนร้องเพลง ให้โอกาสได้โชว์ร้องเพลงต่อหน้าคนแปลกหน้า กล้าแสดงออกมากขึ้นและกลายเป็นเพื่อนซี้กันต่อไป ส่วนพี่มาร์ค คุณชายริชได้สอนการขี่ม้าให้กับร่างบางพร้อมกับบอกความรู้สึกของเขากับร่างบางไป แต่โดนปฏิเสธ ถึงแม้ตอนแรกเหมือนจะไม่มองหน้ากันสุดท้ายแล้วเขากลายเป็นพี่ชายอีกคนของร่างบาง คนต่อมา คิงออฟทรี คิงแห่งน้ำชา ดอกไม้ต่างๆ อิม แจบอมเป็นเหมือนผู้ปกครองที่ค่อยดูแลเขา ค่อยถามร่างบางในยามที่ร่างบางไม่มีใครในช่วงแรกๆ ด้วยความเป็นหัวหน้าของเขาทำให้เขาสามารถให้คำปรึกษาที่ดีเสมอ แต่แจบอมเองไม่ได้ชอบร่างบางแต่ชอบอีกคน แต่เขาเองได้ตัดใจไปเรียบร้อยแล้ว จนในที่สุดคำตอบสุดท้ายที่อยู่ในใจของเขา คือ ปาร์ค จินยอง เพอร์เฟคแมนคนนี้ที่เคยพูดร้ายกับเขา ไม่ชอบหน้ากัน แต่ตอนเขาป่วยเขาก็ค่อยดูแล เป็นคนแรกที่เขาจะนึกถึงเมื่อเจอปัญหาเข้ามา 

ติ้ง ติง เสียงอีเมลดังในโทรศัพท์ ร่างบางเปิดดูจึงรู้ว่าเป็นเมลจากทางมหาลัยเรื่องการไปเรียนที่ฝรั่งเศสว่า ให้ตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ภายใน 3 วัน  

ร่างบางที่อ่านข้อความแล้วนั่งคิดว่าจะตัดสินใจเรื่องการเรียนที่ฝรั่งเศสอย่างไร 
โดยไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่ามาอยู่ที่ไหนแล้ว รถเคลื่อนที่มาจอดที่สะพานฮั่น
" แบมแบมเราลงไปกันเถอะ " จินยองเรียกแบมแบมให้เดินลงไปพร้อมกัน
ทั้งสองหนุ่มได้เดินไปพร้อมกันที่ด้านข้างของสะพาน เริ่มมีไฟสวยงามในยามเย็นไม่มีแสงแดดค่อยรบกวน มีเพียงแสงไฟตามตึกของเมือง และไฟประดับบนสะพานทอดยาวสวยงามสองข้างทาง

ร่างบางที่เดินข้างร่างหนาแล้วมองหน้าร่างหนาไปด้วยจนตัดสินใจได้แล้วว่าจะบอกกับคนข้างๆ
" พี่จินยองครับ " แบมแบมเอ่นเรียกคนข้างๆให้หยุดเดินหันไปคุยกัน
" ว่าไงครับ " จินยองหยุดเดินหันไปทางแบมแบมทันที
" ผมมีอะไรจะบอกพี่ครับ " แบมแบมเอ่ย
" ว่า " จินยองรอฟังแบมแบมอยู่
" คือว่า ที่มอเขามีโครงการจะส่งนักศึกษาไปศึกษาที่ฝรั่งเศสด้านอาหารนะครับ " แบมแบมบอกกับจินยอง
" ดีนี้ เราจะได้มีที่เรียนต่อหลังจบนี้ด้วย " จินยองออกความเห็น
" พี่จินยอง.....มันไม่ได้ไปหลังเรียนจบหรอก แต่มันต้องไปปีหน้าแล้วครับ " แบมแบมอธิบายเพิ่ม
" ปีหน้า กระทันหันจังเลยนะครับ ไปคงไม่นานเนอะ " จินยองที่พูดอะไรไม่ออก
" 1 ปีหรืออาจจะมากกว่านั้นครับ " แบมแบมเงียบไป
" ว้าวว พี่เคารพการตัดสินใจของเรานะ " จินยองเอ่ย
" ผมตัดสินใจได้แล้วครับ " แบมแบมเอ่ย
" ตัดสินใจว่า " จินยองลุ้นกับคำตอบ
" ผมจะ..ไม่ไปครับ " แบมแบมเอ่ย
" แบมแบม ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม " จินยองเอ่ยถาม
" ครับ จริงอยู่ว่าการเป็นเชฟ การได้ไปเรียนทำอาหารที่ต่างประเทศคือ ความใฝ่ฝันของแบมนะครับ แต่ว่าความฝันของผมไปต่อไม่ได้หรอกครับ ถ้าไม่มีกำลังใจจากคนรัก หรือความรักจากคนที่แบมรัก ดังนั้นผมเลือกที่จะอยู่ที่นี้ต่อ มีทั้งความรักและความฝันไปพร้อมๆกัน " แบมแบมอธิบายให้จินยองฟัง
" แบมแบมครับ พี่ว่าจะบอกเรานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาส " จินยองเอ่ยกับแบมแบม
" โอกาสอะไรครับ " แบมแบมยิ้มให้
" พี่รักแบมแบมนะ พี่ขอให้แบมมาเป็นกำลังใจของพี่ มาเป็นแฟนพี่ได้ไหมครับ เด็กดี " จินยองเอ่น จ้องมองไปในตาคู่สวยนั้น
" แบมแบมก็รักพี่จินยองครับ ไม่รู้ทำไม ปากร้ายๆของคนอื่น แบมแบมถึงเกลียดนัก แต่ปากร้ายๆของพี่ แบมกลับชอบและรักมากขนาดนี้ " แบมแบมเอ่ย น่าที่เขินอาย
" หลงพี่แล้วเหรอ " จินยองแกล้งแบมแบม
" พี่จินยองนะ พี่จินยองก็เป็นกำลังใจสำคัญของแบมแบมเหมือนกันนะครับ พี่คือสิ่งที่ผมขาดไม่ได้นะครับ ผมตกลงครับ ผมเลือกให้พี่เป็นคิงของผมนะครับ" แบมแบมเอ่ย
" ตกลงเหรอ เย้ยยยย เลือกแล้วห้ามเปลี่ยนใจนะ " จินยองกอดแบมแบมจมอก
" ครับ แฮ่ก! " แบมแบมยิ้มตอบกลับ

" พี่จินยองผมหายใจไปออกครับ " แบมแบมผลักออกเบาๆ

ร่างหนาจรดริมฝีปากบริเวณหน้าผากมนอย่างนุ่มนวล เลื่อนมาหอมแก้มทั้งสองข้าง มาหยุดอยู่บริเวณปากสวย 
" เราเป็นแหนกันแล้วนะ " จินยองเอ่ย
" อืม " แบมแบมเขินหน้าแดงไปหมดทั้งตัวแล้ว





ร่างหนามอบจูบนุ่มนวลให้ร่างบาง เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นรวมถึงความรู้สึกของเขาทั้งสองคนที่เต้นเป็นจังหวะที่เข้ากันได้อย่างลงตัว ทั้งสองคนกอดกัน ก่อนที่จะเดินทางกลับบ้านกัน













ความรักของคนสองคนที่มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กับเป็นส่วนที่สามารถเติมเต็มส่วนขาดของอีกฝ่ายได้อย่างลงตัว ทำให้สิ่งที่มีอยู่มีคุณค่าขึ้น ความรักไม่จำเป็นต้องถูกต้อง ไม่มีรูปแบบ ไม่สูตรสำเร็จ มีเพียงความรู้สึกภายในใจของคนสองคนที่จะรู้สึกกันแบบไหน ไม่ว่าความรักจะเป็นรูปแบบไหน ความรักยังคงสวยงามเสมอ คงเป็นสิ่งผู้คนตามหาและขาดไม่ได้เช่นกัน ขอให้ทุกคนมีความรักที่สมหวังและสมบูรณ์แบบในรูปแบบของตนเอง แล้วเจอกันใหม่เรื่องหน้าคะ 


The END



ASHLEY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 แองจี้น้อย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 00:21

    ซึ้งเลยย

    #12
    0