[YAOI]#สายจิ้น จิ้นสายมโน

ตอนที่ 8 : จิ้นสายมโน LAVEL 7 มนุษย์น้ำเย็นหายตัวไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    22 มี.ค. 60

จิ้นสายมโน LAVEL 7
มนุษย์น้ำเย็นหายตัวไป




          “เอาล่ะเสร็จแล้ว ทีนี้ก็อย่าไปซ่าที่ไหนสักพักละกัน”
          คุณหมอหนุ่มพูดยิ้มๆก่อนจะส่งท้ายด้วยการจิ้มนิ้วติดพลาสเตอร์เป็นอย่างสุดท้าย ไอ้อิฐนี่แทบจะแดกหัวหมออยู่มะรอมมะร่อ กระโดดสกายคิกได้มันคงทำอ่ะผมว่า
          ผมกับมันตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลอ่ะครับ ตอนแรกก็ว่าจะพามันไปแค่ห้องพยาบาลของม. แต่ผมก็คิดว่าน่าจะพามันไปตรวจที่ดีๆถึงจะชัวว์กว่าเลยพามันมาที่นี่แทน ผลสุดท้ายมันก็มานั่งทำหน้าเหวี่ยงใส่หมออยู่นี่แหล่ะครับ
          เขาจิ้มแรงหน่อยก็แทบจะงาบหัวเขา ถามจริงๆ นี่มึงเคยเป็นมิตรกับใครเขาบ้างป่ะ?
          “เดี๋ยวไปรอรับยาข้างนอกนะ”
          “ขอบคุณครับ”ผมยกมือไหว้หมอที่อายุมากกว่าอย่างมีมารยาท ซึ่งเขาก็พยักหน้าให้เบาๆก่อนจะลุกออกไปดูผู้ป่วยคนอื่นต่อ
          ซึ่งคนต่อมาที่ว่าก็ไม่ใช่ใคร ซีนสุดหล่อนั่นเอง ฮี่ๆ
พอดีเราบังเอิญเจอกันตรงลานจอดรถครับ ไอ้แต้งค์ ไอ้โม ไอ้พีท ไอ้แอม เจอมันครบแก๊งค์เลยทีเดียว ผมเห็นว่าพวกมันเองก็เจ็บไม่ต่างอะไรกับไอ้อิฐเลยตัดสินใจจับพวกมันยัดเข้ารถแล้วบังคับพามาโรงพยาบาลพร้อมๆกันไปเลย
          พวกมันก็ดีเนอะ ให้ผมจูงมาโรงพยาบาลไม่ขัดขืนสักนิด ผิดกับไอ้อิฐลิบลับที่กว่าจะลากลงมาจากรถได้ก็เล่นตัวแล้วเล่นตัวอีก
          “โอ๊ยยย เบาๆคร้าบบ”
          “หมอทำเบาสุดแล้ว ทนหน่อย”
          “มันเจ็บๆ!”
          ผมชะโงกหน้าไปดูไอ้แต้งค์ที่ร้องอย่างกับถูกเชือดเสียงดัง ในกลุ่มหน้ามันแผลเยอะสุด แถมคิ้วมันยังแตกด้วย ผมก็ไม่คิดหรอกนะว่ากองหน้าอย่างมันจะมาร้องเจ็บๆกะอีแค่หมอเอาแอลกอฮอลล์จิ้มหน้ามันอ่ะ ใจเสาะจริงๆนะมึง
          “หมอกันต์คะ มีเด็กมาเพิ่มอีกกลุ่มแล้วค่ะ”
          “สักครู่นะครับ”
          ‘หมอกันต์’หันไปบอกกับพี่พยาบาลคนหนึ่งที่ร้องเรียกอยู่ตรงประตู
          “น่าจะม.เดียวกัน หมอจะให้เข้าไปนั่งรอด้วยกันเลยไหมคะ?”
          “ม.เดียวกันเหรอครับ?”ผมเห็นหมอกันต์เหลือบมองพวกผมอย่างพิจารณาเล็กน้อยก่อนจะร้องบอกให้พี่พยาบาลพาเข้ามานั่งรอได้เลย
          ซึ่งพอลูกกะตาผมเหลือบไปเห็นว่าเป็นเด็กกลุ่มไหนเท่านั้นแหล่ะ…
          “เฮ้ย!”
          นี่มันกลุ่มที่เพิ่งอัดกับพวกมันมาไม่ใช่เหรอไงวะ!?
          ตายแล้วๆ!
          “ไอ้กล้วย!”
          “พวกมึง!”
          กูว่าแล้ว…
          โรงพยาบาลก็มีตั้งเยอะ แล้วทำไมพวกมึงไม่แยกย้ายกันไปวะห๊ะ ปิ่นละเครียดดดดด
          ผมถึงกับกุมขมับ เมื่อพบว่าพวกมันพากันแง่งๆใส่กันเหมือนหมาข้างบ้าน…
          กลุ่มไอ้กล้วย…ชื่อแม่งมุ้งมิ้งชิบหาย พูดแล้วกระดากปากจริงๆเลยกู 
          กลุ่มมันพากันมาแค่สามคนครับ แต่ละคนก็ไม่ได้ต่างจากกลุ่มไอ้อิฐเสียเท่าไหร่ เยินพอๆกัน พี่พยาบาลเห็นว่าพวกมันสวมช็อปสีเดียวกันล่ะมั้งเลยอัญเชิญให้มาอยู่ด้วยกัน โดยที่ไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าพวกมันเพิ่งอัดกันมาหยกๆ
          “เดี๋ยวให้หมอเปรมมาช่วยนะคะหมอ”
          อาเจ๊แกคงสัมผัสได้ล่ะมั้งว่าพวกผมไม่ถูกกันเลยอัปเปหิตัวเองไปตามหมอคนอื่นมาเป็นไม้ให้อีกแรง
          “ที่อื่นก็มีตั้งเยอะแยะ ทำไมพวกมึงไม่ไปที่อื่นวะ แม่ง…เสือกมาแย่งอากาศกูหายใจอีก”
          เปิดประเด็นขึ้นมาหนึ่งดอกจากไอ้แอม…
          “แล้วมันหนักหัวมึงเหรอ”
          นี่ก็แร๊ง…
          “หมัดกูเจ็บมะ? มึงอยากโดนอีกทีป่ะ”
          “คันๆไม่ถึงกับเจ็บ”
          ไอ้กล้วย(วุ้ย กระดากปาก)ก็ปากจัดเหมือนกันนะเนี่ย เห็นหน้าตาหล่อๆไม่คิดว่าจะปากหมาสูสีกับไอ้แอมขนาดนี้ได้ ดูไปดูมาพวกมันด่ากันได้น่ารักดี?
          “นี่โรงพยาบาล อย่าทะเลาะกันนะเด็กๆ”หมอปรามครับ
          “เด็กๆสามคนนั้นมานั่งตรงนี้ครับ เดี๋ยวหมอจะทำแผลให้เอง”
          หมอคนหนึ่งกวักมือเรียกพวกไอ้กล้วย ซึ่งพวกมันก็เบะปากให้ฝั่งเรานิดนึงก่อนจะเดินผ่านไปหาหมอที่กวักมือเรียก
          และตอนที่พวกมันเดินผ่านนั่นเอง…
          ตุบ
          “โอ๊ย ใครวะ!”
          ไอ้กล้วยร้องลั่นเมื่อโดนไอ้แอมสกัดขาเอาไว้จนตัวมันถลาไปข้างหน้า ผลคือฟันมันเฉาะเข้าเต็มๆที่ไหล่หมอ ฝั่งไอ้อิฐก็พากันส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยยกใหญ่ ประหนึ่งสะใจนักหนา 
          ปิ่นก็ด้วยแหล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ
          สมน้ำหน้า อยากจะมาใช้ปิ่นเป็นของเดิมพันดีนัก
          พวกมันเกือบจะแจกหมัดให้กันอีกรอบแล้วครับ แต่ติดตรงที่ว่าหมออีกคนเขามีของครับ สามารถกำราบไอ้พวกบ้าเลือดนี่ให้สงบลงได้ ผมก็เลยอดเห็นของดีเลยอ่ะ อิๆ
          น่าจะต่อยกันอีกสักยกนะ เผื่อจะได้เห็นเวลาหมอเขาองค์ลงมั่ง ฮ่าๆๆ





          “ดีนะที่แขนมึงแค่เคล็ดอ่ะ กูก็นึกว่ามันจะหักซะแล้ว”
          ผมชวนมันคุยหลังจากที่เดินออกนั่งรอรับยาหน้าเคาร์เตอร์ แต่ก็ไร้เสียงตอบรับจากมัน
          “เป็นไรอ่ะ ทำไมมึงทำหน้าหงิก ปวดแผลเหรอ?”
          แต่มันก็ยังเงียบ…อะไรวะ!?
          “นี่…มึงปวดแผลเหรอ”
          ก็ยังเงียบเหมือนเดิม…คงไม่ใช่ว่ามันปวดแผลที่ปากมากจนพูดไม่ได้หรอกนะ!
          “ไหนหันมาให้กูดูหน่อย”
          วันนี้ปิ่นอุตส่าห์ใจดีสุดๆเลยนะเนี่ย สำนึกบุญคุณปิ่นซะด้วยนะจะบอกให้
          “อยากกินอะไรมะ เดี๋ยวกูเดินไปซื้อให้?”
          “ไม่เอา”
          “เจ็บแผลเหรอ”
          “เปล่า”
          “แล้วมึงเป็นอะไรอ่ะ”
          “เบื่อฟันเหยินๆของมึง”ผมรีบหุบปากตัวเองลงทันทีด้วยสีหน้าบึ้งตึง หนอยยย มาว่ากูฟันเหยิน บอกกี่ครั้งแล้วว่ากูไม่ได้ฟันเหยิน! กูแค่ฟันกระต่ายโว้ยยยยย!
           “วันนี้มึงต้องไปนอนห้องกูด้วย มึงสัญญาแล้ว”
           “เอิ่ม แต่พรุ่งนี้กูมีเรียนเช้านะ”
           “เดี๋ยวกูไปส่ง”
          ถรุ้ย แขนมึงก็เดี้ยงซะขนาดนี้ยังจะมีหน้ามาโชว์ขับรถให้กูดู เย็นนี้มึงตักข้าวแดกเองให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาขับรถให้กูนั่ง
          “มึงด่าอะไรกู”มันหันมามองตาเขียวจนผมเผลอสะดุ้ง
          “เปล่าซะหน่อย!”
          “กูรู้นะว่ามึงด่ากูอยู่ในใจ”
          “ปะ เปล่า!”
          “อย่าให้กูรู้นะมึง…”
          เอื๊อก!...
          ปิ่นเชื่อละว่ามันเลี้ยงผีเอาไว้กระซิบ ด่าแค่ไหนมันก็จับได้หมดเลยอ่ะ!
          แล้วหลังจากนั้นผมก็พามันกลับคอนโดโดยสวัสดิภาพจนได้ พวกซีนแยกย้ายกันกลับไปตั้งแต่โรงพยาบาล ส่วนผมก็ต้องมานอนค้างห้องไอ้อิฐตามที่เคยสัญญาเอาไว้ ไม่รู้ว่าไอ้ปิ๊งพี่บ้าจะด่ายังไงมั่งเพราะจนป่านนี้ผมก็ยังคงไม่ได้เปิดโทรศัพท์ออกมาดู
          “ปิ่น”
          “หือ?”
          “มึงมาดูนี่”
          “อะไรอ่ะ เดี๋ยวก่อนได้ป่ะ”
          ผมบอกมันขณะที่เทโจ๊กใส่ถ้วยเตรียมให้มันกิน
          “ตามใจมึง”
          เหวี่ยงใส่กูอีก
          “เออๆ ไหนมาดู”สุดท้ายผมก็ต้องเดินมาดูจนได้
          ผมนั่งลงข้างๆมัน ไอ้อิฐยื่นสมาร์ทโฟนให้ผมดู มันค้างเอาไว้ที่หน้าเฟสบุ๊คซึ่งพอผมเห็นก็ได้แต่ทำหน้าละเหี่ยเพลียใจ ก็คงไม่พ้นข่าวตัวเองอ่ะ มีแต่รูปตอนผมประคองมันให้ขึ้นรถทั้งนั้น
          “ดูคอมเม้นต์นี้ดิ”
          “อะไร…เฮ้ยยยยย!!”
          ผมเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อไอ้อิฐกดเลื่อนคอมเม้นต์ลงมาให้ผมดูอะไรบางอย่าง ผมหันไปมองหน้ามันอย่างตื่นตระหนกเพราะสมองเริ่มคุ้ยๆความทรงจำได้แล้วว่าผมลืมอะไรไป
          ผมลืมน้ำเย็น!
          บ้าเอ๊ยยยยยย!!
          “ไอ้แห้งนี่เพื่อนมึงป่ะ”
           ดูเรียกเข้า -*-
          “อื้อ นี่น้ำเย็นเพื่อนกูอ่ะ TOT”
          “เหอออ สงสัยว่าจะไม่รอดแล้วมั้ง”
          กรี๊ดดดด มึงอย่าพูดให้กูรู้สึกผิดได้ม้ายย
          ผมแหกปากร้องในใจอย่างรู้สึกผิดเป็นที่สุด
         เพราะในคอมเม้นต์นั้นมันก็คือรูปตอนที่น้ำเย็นถูกคนในกลุ่มไอ้กล้วยหิ้วขึ้นรถไปนั่นเอง ใบหน้าซีดๆของมันเหมือนจะร้องไห้ ดูเหมือนน้ำเย็นถูกบังคับชัดๆ!


           ‘ไปอยู่กับกลุ่มพี่กล้วยได้ไงอ่ะ’
           ‘เหออออ นี่เล่นเกาะคนใหม่เหรอ’
           ‘วันก่อนเห็นอยู่กับปิ่น’
          ‘อย่าไปยุ่งกับมันเลย’


          “อิฐ!”
          “เออ”
          “มึงต้องช่วยน้ำเย็นนะ”ผมจับมือข้างที่ไม่เจ็บของมันเขย่าๆ ไอ้อิฐทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เหมือนคำพูดผมเป็นเสียงแมลงหวี่ ผมเลยพูดอีกครั้ง
          “นี่มันจะสองทุ่มแล้วปิ่น ไปตอนนี้ก็คงไม่ทัน”
          “แต่เพื่อนมึงเยอะอ่ะ นะๆๆ ช่วยน้ำเย็นนะ”
          “แล้วกูจะรู้ไหมว่าไอ้กล้วยมันพาเพื่อนมึงไปไหน”
          “…”
          หน้าผมม่อยลงเพราะรู้สึกผิดจับใจ ป่านนี้น้ำเย็นจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ ผมเองก็เผลอเรอลืมเขาทั้งๆที่อยู่ด้วยกันแท้ๆ…
          ทั้งๆที่มันเป็นความผิดผมแต่ผมก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย พวกมันจะพาน้ำเย็นไปไหนก็ไม่รู้…
          “เฮ้ออ…เดี๋ยวให้ไอ้ซีนไปดูให้”
          แขนซ้ายมันที่ไม่ได้เจ็บยื่นมาผลักหัวผมอย่างหงุดหงิด ประโยคที่มันพูดทำให้ผมยิ้มกว้างขึ้นด้วยความดีใจจนเผลอกระโดดกอดมันแน่น สุดท้ายแล้วมันก็ต้องช่วยผมเย้ๆๆ
          “แต่จะทันหรือเปล่ากูไม่รู้นะ”
          “ต้องทันซี่”
          ผมพูดเสียงหงุดหงิด ไอ้กล้วยนะไอ้กล้วย ชื่อก็มุ้งมิ้งดีอยู่หรอกแต่ไม่น่าเชื่อเลยว่าสันดานจะแย่ อย่าให้กูเจอตัวนะมึง กูจะอัดแม่งให้เดี้ยงเลย!
   




          “เจอตัวน้ำเย็นหรือยังอ่ะอิฐ”
          ผมถามมันอีกครั้งขณะที่กำลังล้มตัวลงนอน
           ห้องไอ้อิฐก็ใช่ว่าจะมีแต่สีดำอย่างคิดเอาไว้หรอกครับ มันก็เหมือนห้องนอนธรรมดาทั่วๆไปแหล่ะ มีตัวการ์ตูนฮีโร่ มีหนังสือการ์ตูน มีหนังสือโป๊วางไว้หัวเตียงด้วย =_=
          แหม…บางครั้งมึงก็ควรเก็บไว้ในที่ลับตาคนบ้างนะอิฐ โชว์หลาเชียวนะมึง
          เกิดกูใจแตกขึ้นมามึงจะว่าไงเนี่ย
          “นอนเหอะน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงก็เจอตัวมันเองนั่นแหล่ะ”
          ไอ้อิฐพูดอย่างไม่ยี่หระ ขณะที่กระโดดขึ้นมานอนข้างผมๆ สารรูปของมันดูๆไปก็น่าสงสาร แม้ท่าทางมันจะไม่ให้ก็เถอะ
          “พรุ่งนี้มึงจะอาบน้ำแต่งตัวยังไงวะอิฐ”ปิ่นล่ะ จินตนาการไม่ออก
           “ให้มึงอาบให้”
           “ฝันไปเถอะ”
           “ไม่ฝัน เพราะถ้ามึงไม่ยอมอาบให้กูนะ รับรองตื่นเช้ามารูปหลุดมึงว่อนเน็ตแน่”
           เออ ขู่กูได้ขู่กูดี อย่าให้ถึงทีกูบ้างนะมึง
          ว่าแต่มันมีรูปหลุดผมด้วยเหรอ?
          “พอมึงหลับ อย่าคิดว่ากูจะทำอะไรไม่ได้”
          เออ! กูยอมแล้ว
          ผมส่งเสียงฟึดฟัดด้วยความหงุดหงิด ไอ้อิฐมันก็หัวเราะโรคจิตหน่อยๆก่อนจะดึงร่างผมไปกอด…
          อร๊ายยยย มึงขึ้นจะทำอะไรปิ่นอนงค์ห๊าา!!
          “ขอกอดหน่อย”
          “กูเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะว๊อยย!”
          “เดี๋ยวให้พ่อกูส่งขันหมากไปขอ”
          “อย่ามาตลก ปล่อยเลยนะมึง”
          ผมเสียงดังกลบเกลื่อน…ก็กลบเกลื่อนความเขินของตัวเองน่ะเซ่ มันไม่รู้สึกจักกะจี้บ้างเลยหรือไงวะมานอนกอดกับผู้ชายเนี่ย
          “ให้กูกอดหน่อยเหอะน่า…”
          เหมาได้ไหมว่าเสียงมันอ้อนๆยังไงชอบกล
          “ขาดความอบอุ่นเหรอไงมึงอ่ะ ตอนเด็กๆไม่มีใครให้กอดเหรอ”
          “อือ แม่กูไม่ชอบให้กอด”
          “…”
          ตอนที่มันพูดประโยคนั้นจบ ผมก็แทบอยากยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองด้วยความโมโห ไอ้อิฐมันเอาหน้ามาซุกๆลงตรงหัวผม ลมหายใจร้อนผ่าวของมันทำให้ผมเงียบเสียงของตัวเองลงด้วยความรู้สึกอึดอัด
          ที่มันพูดเมื่อกี้เหมือนมันไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด…
          หรือว่ามันจะเป็นเด็กมีปัญหากันนะ…แต่มันก็ไม่ได้ดูก้าวร้าวร้องหาความอบอุ่นอะไรเลยนี่หว่า
          “อิฐ”
          “อือ”
          “มึง…”
          “…”
          “เอ่อ…มึงมีพี่น้องบ้างหรือเปล่า”ผมถามมันแบบสิ้นคิด ไอ้อิฐก็เลยเงียบไปนิดหน่อยก่อนจะพูดออกมาเหมือนมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ
          “มีพี่ชายสองคน พี่สาวคนนึง…”
          “เหรอ แล้วพี่ๆมึงเขาโตๆกันหมดแล้วเหรอ”
          “ถามทำไม? อยากรู้เรื่องกูเหรอ”
          “แหมมม! ก็รู้จักกันแล้วนี่ รู้จักกันไว้ก็ไม่เสียหายนี่หว่า เผื่อวันต่อมามึงแขนเดาะตายกูจะได้เอาข้อมูลไปรายงานที่บ้านมึงถูก”
          “โอ้โห่ มึงนี่ไม่รู้จักบุญคุณคนจริงๆนะไอ้เหยิน”
          “อยากต่อยกับกูอีกรอบมะ?”
          ไอ้ห่านี่ กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกกูเหยิน กูแค่ฟันกระต่ายโว้ย!
           พูดไม่รู้จักจำเลยแต่ละคน ตั้งแต่พี่ยันผัว!...ผิด เอาใหม่ ตั้งแต่พี่ยันเพื่อน!
           แบบนี้ซิค่อยถูกต้องหน่อย -__-
          “สรุปมึงจะบอกกูป่ะเนี่ย ลำบากใจไม่เล่าก็ได้นะ”
          กูนี่ก็ไม่ค่อยเสือกเลยวุ้ย
          “พวกเขาโตกันหมดแล้ว ตอนนี้ก็อยู่เมืองนอกโน่น”
          “แล้วทำไมมึงไม่ไปอยู่กับเขาวะ ได้เรียนเมืองนอกเลยนะเว้ย อินเตอร์จะตาย”
          “มึงจะบ้าเหรอ”
          “ด่ากูไมอ่ะ”
          “กูจะไปอยู่ได้ไงเล่า พ่อกูอยู่นี่ กูก็ต้องอยู่ที่นี่ดิ”
          ฟังดูแล้วมันทะแม่งๆจังวะ นี่อย่าบอกนะว่า…
          “พ่อกับแม่กูเลิกกันแล้ว”
          “…”
          “แม่กูน่ะ ตอนแรกเขาแต่งงานมีลูกแล้วซึ่งก็คือพี่ๆทั้งสามคนของกู แฟนเก่าเขาเป็นคนต่างชาติน่ะ แต่ไปๆมาๆก็เลิกกันแล้วมาแต่งงานกับพ่อกูแทน มีกูออกมาแค่คนเดียว”
          มันเล่าให้ฟังเสียงเรียบๆเรื่อยๆเหมือนไม่ได้คิดอะไร…
          แต่ปิ่นนี่อินจนน้ำตาจะร่วงอยู่แล้วครับทุกคน ฮืออออออ
          “แม่มึงไทยแท้เหรอ”
          “พ่อกับแม่กูไทยแท้ พ่อกูเขาทำงานที่โน่นก็เลยได้เจอกับแม่กู”
          อืมม…เหมือนมันจะเคยพูดเอาไว้อยู่นะว่าตอนเด็กๆมันเคยอาศัยอยู่ต่างประเทศ
          “แล้ว…ทำไม…”ถึงเลิกกัน
          “ความเห็นไม่ตรงกันล่ะมั้ง พวกเขาเลิกกันตอนกูได้สี่ขวบ แม่กูกลับไปอยู่กับแฟนเก่า”
          อ้อมแขนของมันรัดร่างผมแน่นขึ้น…ครั้งนี้ผมไม่ปริปากบ่น เพราะรับรู้ได้จางๆว่ามันคงรู้สึกสลดหดหู่จากการที่มันเล่าเรื่องบางอย่างให้ฟัง
          “มึงได้ติดต่อกับแม่มั่งหรือเปล่า”
          “ไม่”
          “เขาอาจจะคิดถึงมึงก็ได้นะ”
          “แม่กูเขาคงไม่อยากให้กูไปเจอกับฝั่งนั้นหรอกมั้ง”
          “คิดไปเรื่อยเลยมึงอ่ะ”
          “เหอะน่า”
         แล้วคืนนั้นผมกับมันก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ไอ้อิฐหลับเร็วมาก คงจะด้วยเพราะมันเหนื่อยจากการต่อยตีมาทั้งวันล่ะมั้ง
          ดีแล้วล่ะ เพราะขืนมันยังตื่ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ…
          หวังว่าน้ำเย็นจะปลอดภัย…

.............................................
          100%
          ก่อนต้องขอโทษด้วยเพราะปล่อยไว้นานเหลือเกินกว่าจะมาต่อ พอดีมีธุระส่วนตัวต้องทำให้เสร็จค่า(นี่ก็รีบสุดชีวิตเลยเค่อะ)
         เราจะยังไม่พูดถึงน้เย็นในอีพีนี้เพราะจะยกไปในตอนพิเศษ เดากันต่อปายยว่าน้ำเย็นจะเป็นยังไง
         ส่วนอิฐ เราก็มีส่วนได้รู้เรื่องส่วนตัวของเขานิดนึง
         ฝากเม้นต์ฝากแชร์ด้วยนะคะ ขอให้อ่านกันอย่างมีความสุขค่าาา^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

1,915 ความคิดเห็น

  1. #1913 dear1093 (@dear1093) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 19:26

    น้ำเย็นลูก
    #1913
    0
  2. #1912 dear1093 (@dear1093) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 19:22
    เรื่องนี้เป็นไรกะฟันคะ555เฉาะนั่นเฉาะนี่ไปหมด5555
    #1912
    0
  3. #1845 Spwdsr (@misumint40) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:30
    ลืมน้ำเย็นได้ไงงงง ปิ่น!
    #1845
    0
  4. #1675 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 14:42
    ซีนคู่น้ำเย็นปะเนี่ย จะรอดไหมล่ะน้อง อยู่ไหนน
    #1675
    0
  5. #1569 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 12:06
    ซีน-น้ำเย็น แน่นอน!
    #1569
    0
  6. #1497 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:48
    ซีนกับน้ำเย็นแน่ๆ
    #1497
    0
  7. #1489 srisuda1792 (@srisuda1792) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:55
    เราเชียร์คู่นี้ ซีนน้ำแข็งอ่ะ
    เราว่ามันต้องดีแน่ๆเลย
    #1489
    0
  8. #1357 my name😛 (@suwan_rt112) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 20:47
    น้ำเย็นเปนไงมั้งลูก
    #1357
    0
  9. #1354 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 20:10
    ถ้าจะเชียร์น้ำเย็นกับซีนจะผิดไหม?
    #1354
    0
  10. วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 02:08
    โธน้ำเย็นนน
    #1339
    0
  11. #1287 Dearcb (@Dearcb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 15:44
    จะช่วยน้ำเย็นทันไหมอาาา
    #1287
    0
  12. #1264 paechpeach♡、 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 12:59
    ฮืออออพี่อิฐ ;_;
    #1264
    0
  13. #1018 BaiiKKanYAN01 (@BaiiKKanYAN01) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 00:55
    ซีนจะไปช่วยทันมั้ยนั่นนน
    #1018
    0
  14. #935 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 18:34
    เดี๋ยวนะ แม่อิฐแปลกๆนะ คือเลิกกันเพราะไปกันไม่รอดอันนี้เข้าใจได้ แต่เลิกกันแล้วกลับไปคบแฟนเก่าแบบนี้ก็ได้หรอ อารมณ์เหมือนหลงผิดชั่วครู่ คือไม่น่าถึงขั้นแต่งงานใหม่กับพ่ออิฐได้อ่ะ คือละ?? น่าสงสารจัง //ซีนน้ำเย็นใช่ไหม
    #935
    0
  15. #255 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 10:42
    น้ำเย็นนนนนน อย่าเป็นอะไรนะ ฮืออออออ ห่วงน้องง่าาาาาา
    #255
    0
  16. #187 gooaengkaa (@iamgooaeng) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 19:30
    น้ำเย็นอยู่หนายยยยย
    #187
    0
  17. #116 mata4111 (@mata4111) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 10:45
    น้ำเย็นลูกกกกกกก
    #116
    0
  18. #115 Onpilin Chiakngulueam (@ice_chockey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:33
    น้ำเย็นนนนนนนนนนนน
    #115
    0
  19. #114 kaohom_d (@kaohomd) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 19:50
    ท่อนหุบเหยินคือน่ารักมาก น้ำเย็นทำให้เราคิดถึงพอร์ชค่ะ5555555555
    #114
    1
    • #114-1 kaohom_d (@kaohomd) (จากตอนที่ 8)
      22 มีนาคม 2560 / 19:50
      ปิ่นอนงค์*
      #114-1
  20. #113 Jirachaya Ketsantea (@jirachayaketsa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 16:41
    อยากอ่านคู่น้ำเย็นอะ พอจะมีไหม
    #113
    0
  21. #112 Nam_rattikan (@Nam_rattikan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 16:16
    น้ำเย็นลูกอยู่หนายยยยยยT_T
    #112
    0
  22. #111 Bskyalloons (@PumpMM_PW) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 14:51
    ไว้อาลัยน้ำเย็น. จงปลอดภัย......
    #111
    0
  23. #110 Hayployly (@Hayployly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 14:20
    ซีนจะได้กับน้ำเย็นรึป่าวน้ะ555
    #110
    0
  24. #109 Jazmine Jasmin (@19kanya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 13:17
    แอบจิ้นกล้วยกะน้ำเย็น จะได้ไม่มีใครกล้านินทาน้ำเย็นอีก (รึเปล่าหว่า)
    #109
    0
  25. #108 Meennie2124 (@Meennie2124) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 19:08
    อยากให้น้ำเย็นคู่กับซีน
    #108
    0