OS รองเท้าแก้ว BeeCris l บีคริส

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,835 Views

  • 15 Comments

  • 120 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10

    Overall
    1,835

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ในนิทาน มีงานเลี้ยง นางฟ้า รองเท้าแก้ว และเจ้าชาย แต่เรื่องราวของเซลีน มีงานเลี้ยง รองเท้าแตะเก่าๆ และเจ้าหญิงน้ำทิพย์ ..


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เมื่อเจ้าหญิงน้ำทิพย์ จัดงานเลี้ยงสุดอลังในพระราชวัง 
โดยประกาศว่า ผู้โชคดีที่เจ้าหญิงถูกใจจะได้เป็นเจ้าสาวของเจ้าหญิง



"ที่ชั้นจัดงานนี้ก็เพื่อตามหาใครคนหนึ่ง"
เจ้าหญิงน้ำทิพย์


"เจ้าเด็กเหม่งคนนั้น โตขึ้นมาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ"
เซลีน สาวใช้ก้นครัว


เค้าโครงจากนิทานเรื่อง Cinderella

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 3 ก.ค. 60 / 22:33

บันทึกเป็น Favorite


 

เสียงกรี๊ดกร๊าดวุ่นวายดังมาจากชั้นบนดังมาเป็นเวลาหลายวันต่อเนื่อง พี่สาวและน้องสาวต่างสายเลือดกำลังเลือกลองชุดและรองเท้าสวยงามเพื่อที่จะใส่ไปงานเลี้ยงเต้นรำ ณ พระราชวังของ เจ้าหญิงน้ำทิพย์


งานเลี้ยงสุดอลัง ที่อยู่ดีๆเจ้าหญิงก็ได้ส่งทหารมาแจกบัตรเชิญบรรดาหญิงสาวโสดในราชอาณาจักรที่อายุระหว่าง 18-28 ปีทุกคน โดยทุกบ้านที่มีหญิงสาวโสดจะได้รับบัตรเชิญตามจำนวนสมาชิกที่เป็นหญิงสาวในบ้าน ไม่เว้นแม้กระทั่งสาวใช้ คนครัว คนสวน ชาวไร่ชาวนา ทุกชนชั้นอาชีพ ในราชอาณาจักรนี้ต่างมีสิทธิ์ร่วมงานเต้นรำนี้  และยังประกาศออกมาด้วยว่า หากเจ้าหญิงพอพระทัย จะได้รับเลือกให้เป็นเจ้าสาวของเจ้าหญิง

 

เรื่องมันเริ่มเมื่อมีทหารมาเคาะประตูบ้านเมื่อหกวันก่อน

"เชิญมารับบัตรขอรับท่านเค้าน์เตส"

"คุณหนูทั้งสามต้องลงชื่อรับด้วยตนเองนะขอรับ"

เซลีนจึงถูกเรียกมาให้ลงชื่อรับบัตรเชิญด้วยความไม่เต็มใจจากสมาชิกในบ้านที่มองเธออย่างหมั่นไส้ระคนดูแคลน

 

เซลีนขัดพื้นครัวด้วยอาการเหม่อลอย งานเต้นรำวันพรุ่งนี้ ทำให้เธอใจเต้นแรง แต่เธอจะไปได้รึเปล่า มารดาเลี้ยงแสนใจคับแคบจนเธอกลัวใจ ถ้า..ทำงานเสร็จทัน เธออาจจะขอไปงานด้วยได้ เธอคิดด้วยความหวังที่รู้ตัวว่าแสนจะเลือนลาง นอกจากนั้นเสื้อผ้าที่มีก็มีเพียงชุดที่ใส่ทำงานบ้านถึงจะซักสะอาดเพียงไรก็ยังดูมอมแมม รองเท้าก็มีเพียงรองเท้าแตะเก่าๆเพียงคู่เดียวเท่านั้น เซลีนยกหลังมือที่เลอะผงถ่านปาดน้ำตาที่รินไหลอาบแก้ม ทำให้แก้มเนียนเปรอะคราบมอมแมมยิ่งไปอีก เธอคิดถึงบิดา ถ้าบิดายังไม่เสียชีวิต อะไรๆก็อาจจะดีกว่านี้


เซลีนนึกถึงนิทานเรื่องใหม่ล่าสุดของพี่น้องตระกูลกริมส์ ที่กำลังโด่งดังไปทั่วอาณาจักร ตัวเอกชีวิตช่างเหมือนกับเธอตรงที่บิดาผู้ร่ำรวยเสียชีวิตจากอุบัติเหตุขณะออกเดินทางไปติดต่อกิจธุระ ทำให้มรดกทั้งหมดตกไปอยู่กับมารดาเลี้ยง จากคุณหนูจึงกลายมาเป็นคนรับใช้ในบ้าน ทำงานเป็นสาวใช้ก้นครัว เพราะเธอเป็นลูกติดคนเดียวของฝ่ายบิดา


ในนิทานเรื่องนั้น เจ้าชายจัดงานเลี้ยงเต้นรำเพื่อเลือกคู่อภิเษก แล้วก็จะมีนางฟ้าแสนใจดี ช่วยเสกรถม้า ชุดแสนสวยและ รองเท้าแก้ว ช่วยนางเอกได้เข้าไปอวดโฉมในงานเต้นรำ พบรักกับเจ้าชาย และเมื่อเวทย์มนตร์ของนางฟ้าหมดลง ก็จะหลงเหลือรองเท้าแก้วไว้ให้เจ้าชายตามหาผู้ที่จะสวมใส่ได้พอดี ในตอนจบเจ้าชายก็ได้ตามหานางเอกจนพบแล้วอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป


แม้เนื้อหาจะพ้องกันซะเหลือเกิน ที่เจ้าหญิงก็กำลังจะจัดงานเต้นรำเลือกคู่อภิเษกเช่นเดียวกันกับเจ้าชายในนิทาน แต่เซลีนรู้ดี นิทานก็คงเป็นเพียงนิทาน ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีนางฟ้า และไม่มีรองเท้าแก้ว หากเซลีนก็อยากจะไปงานนี้ด้วยเพราะเป็นโอกาสเดียวที่ประตูวังจะเปิดออกรับคนภายนอกให้เข้าไปได้ เธออยากรู้ว่า เจ้าเด็กเหม่งคนนั้น หรือที่ใครใครเรียกขานกันว่า เจ้าหญิงน้ำทิพย์ โตขึ้นมาจะเป็นอย่างไรนะ

 

"เอ่อ คุณแม่คะ ถ้าคริสทำงานบ้านเสร็จทัน พรุ่งนี้คริสขอไปงานที่พระราชวังด้วยคนนะคะ" เซลีนเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

"อย่างเธอน่ะไม่ต้องไปหรอก คิดว่าคนระดับเจ้าหญิงเขาจะชายตาแลแกงั้นเหรอ" แม่เลี้ยงเอ่ยอย่างไม่สนใจไยดี

"เฮอะ ทั้งมอมแมมทั้งสกปรก ไม่เจียมเล้ย" เสียงแทรกแหลมสูงจากพี่สาวต่างมารดา

"เฝ้าบ้านไปนั่นแหละ มอซอแบบนี้ เอาเธอไปด้วยพวกชั้นอายคนเขา" น้องสาวต่างมารดาเสริม

"แต่คริสก็ได้บัตรเชิญนะคะ" เซลีนหยิบบัตรเชิญขึ้นมายืนยันว่าเธอเองก็มีสิทธิ์จะเข้าวังเช่นกัน

"บัตรนั้นไม่จำเป็นสำหรับเธอ" มารดาเลี้ยงดึงบัตรเชิญจากมือเด็กสาว แล้วฉีกบัตรเชิญที่ส่งมาถึงเธอทิ้งต่อหน้าแล้วโยนเข้าไปในเตาผิงที่ไฟกำลังลุกโชน

เซลีนน้ำตาไหล มองเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้บัตรเชิญที่มีชื่อของเธอเป็นเถ้าถ่าน

 

เพราะอะไร .. แม่เลี้ยงใจร้ายถึงมีตัวตนอยู่จริงบนโลก แต่นางฟ้ากลับมีอยู่แต่ในนิทาน..

 

 

"พี่คริสร้องไห้ทำไมเหรอฮะ" เด็กหนุ่มที่มาส่งไข่ไก่เอ่ยถาม

"พี่คริสอยากไปงานเต้นรำ แต่คุณนายไม่ให้พี่คริสไป แล้วพี่คริสก็ไม่มีบัตรเชิญแล้วด้วย"

หนุ่มน้อยผู้ทำงานในฟาร์มใกล้ๆนิ่งไปอย่างใช้ความคิด

"คือถ้าเรื่องไปงาน ผมพอช่วยได้นะ แต่บัตรผมคงหาให้ไม่ได้"

เซลีนเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างตั้งใจฟัง

"ผมจะขับรถม้าเข้าไปส่งของในเมืองช่วงเย็น ผมไปส่งพี่แล้วรอรับกลับด้วยกันได้ แต่ต้องออกจากเมืองราวๆเที่ยงคืนนะ ช้ากว่านั้นไม่ได้ เจ้านายผมจะมาตรวจฟาร์มตอนตีสี่ทุกวัน หากผมกลับไม่ทันผมโดยเฆี่ยนตายแน่ พี่จะไปมั้ยล่ะ"

"ไปสิ ไป" เซลีนตอบอย่างไม่ลังเล ความหวังถุกจุดขึ้นมาใหม่ในหัวใจดวงน้อยๆ เมื่อมีโอกาสเธอควรคว้าไว้

"งั้นผมมารอพี่ที่หลังบ้านตอนหกโมงนะ ไปถึงพระราชวังคงสามทุ่มครึ่ง สายนิดหน่อย"

"สายก็ไม่เป็นไร ขอแค่ให้พี่ได้มีโอกาสไปเห็น"

"แล้วจากนั้นพอนาฬิกาเที่ยงคืนพี่ต้องตรงมาขึ้นรถม้าเลยนะ พี่ทำได้ใช่ไหม"

"ได้ซิ ขอบใจนะ ปีเตอร์" เซลีนยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ

 

 



เสียงดนตรีที่เริ่มบรรเลง บ่งบอกว่างานเต้นรำสุดอลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว เจ้าหญิงน้ำทิพย์ในชุดสูทสีขาวประดับยศ สวมแว่นกรอบทอง นั่งมองหญิงสาวแต่ละคนที่ถอนสายบัวคำนับยามถูกขานชื่อด้วยใจเต้นแรง หากแต่เจ้าหญิงก็พบกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจ้าหญิงรำพึงในใจ 'นึกว่าลงทุนจัดงานเต้นรำตามนิทานสุดฮิต แล้วจะทำให้ได้พบกับพี่สาวคนนั้นซะอีก' พี่สาวคนที่เธอไม่รู้จักชื่อ แต่ถ้าได้พบกันอีก เธอมั่นใจว่าจะต้องจำได้

'เฮ้อ ทำไมถึงไม่มาล่ะ ส่งบัตรเชิญไปครบมั้ยนะ'

เมื่อประตูโถงปิดลง นั่นหมายถึงว่าหญิงสาวทุกคนในอาณาจักรก็น่าจะมาถึงกันครบแล้ว เจ้าหญิงน้ำทิพย์ ถอนใจ ปลีกตัวเดินออกมาจากงานที่แสนจะคึกครื้น 

เจ้าหญิงเดินออกมาเรื่อยยังสวนดอกไม้ เธอมองดาวบนฟ้า 'พี่อยู่ที่ไหนกันนะ' เจ้าหญิงคนสวยถอดแว่นออกมาเช็ดน้ำตาแห่งความผิดหวังที่หยดลงมาจากดวงตาคู่งาม

'หรือพี่เขาจะไปจากอาณาจักรของเราแล้ว หรือจะกำลังล้มป่วย หรือเขาจะแต่งงานไปแล้ว' ยิ่งคิดยิ่งไปในแง่ร้ายขึ้นทุกที

ทันใดนั้นเองเจ้าหญิงก็ถูกชนจากใครบางคนที่วิ่งมาทางด้านหลังจนเซ และแว่นสายตาในมือก็หลุดกระเด็นลงกระทบพื้นที่ปูด้วยหินแข็ง

 


"อ๊ะ ขอโทษค่ะ" เสียงแหบๆแอบเซ็กซี่ดังขึ้นจากอีกฝ่าย

เจ้าหญิงหยิบแว่นที่พื้นกลับมาสวมกลับ ดวงตาพร่ามัวเพราะเธอสายตาสั้นมาก และคืนนี้ก็เป็นคืนเดือนมืด จึงยิ่งมองอะไรได้เพียงเลือนลาง

"แตกแล้วใช้ไม่ได้แล้วแฮะ" เจ้าหญิงถอดแว่นมาถือในหัตถ์ แต่เธอไม่โกรธคนที่วิ่งมาชน เพราะอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้

"หนีอะไรมางั้นเหรอ" เจ้าหญิงทรงซักถาม

"จะ จะ เจ้า ..เจ้าหญิง" เซลีนตกในเมื่อคนตรงหน้า อยู่ในชุดประดับเต็มยศ คือคนที่เธออยากจะมาแอบดู เจ้าเหม่งน้อยของเธอตัวสูงได้ขนาดนี้เลย ท่ามกลางแสงสลัวหากยังสะท้อนเห็นโครงหน้าคมสวยได้สัดส่วนน่าหลงใหล

"ฮื่อ แล้วเธอหนีอะไรมา"

"ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมชั้นหนีเอ่อ .. หนี ทหารยามหน้าวังเพคะ" เซลีนตอบตามจริง

"ทำไมล่ะ"

"หม่อมชั้นไม่มีบัตรเชิญแต่ เอ่อ แต่ แอบปีนกำแพงหลบเข้ามา" เซลีนตอบเสียงอ่อย 'จะโดนโยนออกไปรึเปล่านะ'

"ไม่มีบัตรเชิญ ทำไมไม่มีล่ะ เธอเป็นคนเมืองอื่น หรือ ทหารของชั้นแจกไม่ครบทุกบ้าน" เจ้าหญิงถามอย่างสนใจ เผื่อจะเป็นสาเหตุเดียวกับที่ทำให้พี่สาวคนน้้นไม่ปรากฎตัวในงานนี้

"ไม่เพคะ หม่อมชั้นเอ่อ..ทำหาย แล้วชุดที่หม่อมชั้นใส่ก็ไม่เหมาะจะมางานเต้นรำแบบนี้" เซลีนตอบเสียงเบา มองชุดตัวเองอย่างเสียใจที่ไม่อาจหาชุดดีกว่านี้ใส่มาพบเขา


"ไปไหนแล้ว ลองหาทางนี้" เสียงเอะอะของทหารยามดังใกล้เข้ามา เซลีนมองพักตร์คนตรงหน้าอย่างเสียดาย เราจะได้พบกันแค่นี้เองเหรอ


แต่เจ้าหญิงพลันจับแขนเซลีนไว้

"เธอ.. พาชั้นหลบทหารยามด้วยได้ไหม ชั้นไม่อยากกลับเข้างานแล้ว"

 

เซลีนจับมือเจ้าหญิงตัวสูงหลบไปตามพุ่มไม้ ความใกล้ชิดตอนที่ดึงเขามาซ่อนหลังต้นไม้ใหญ่ เมื่อทหารยามเดินผ่าน ทำให้เธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

"ไม่มีใครตามมาทางนี้แล้วเพคะ"

"ขอบใจนะ สาวน้อย" เจ้าหญิงยืนเต็มความสูงดูสง่างาม

"พะ เพคะ" เซลีนตอบเสียงแผ่ว

"แล้วทำไมเธอถึงอยากมางานนี้ล่ะ" เจ้าหญิงถาม

"หม่อมชั้นมาตามหาใครคนหนึ่งอยู่เพคะ หม่อมชั้นรู้ว่าจะเจอเขาที่งานนี้"

"แล้วพบรึยัง งั้นชั้นพาเธอเข้างานดีไหม เธอจะได้พบกับคนที่เธออยากเจอ" เจ้าหญิงเอ่ยอย่างใจดี

'ถึงชั้นจะผิดหวังแต่ถ้าได้ทำให้คนอื่นสมหวังก็คงจะดี' เจ้าหญิงคิด

"ไม่ต้องแล้วเพคะ หม่อมชั้นพบแล้วเพคะ" เซลีนตอบ อยู่ตรงหน้านี้เอง

"เหรอ ดีจัง เธอเป็นคนโชคดีนะ ชั้นอยากโชคดีแบบเธอบ้าง"

"ทำไมทรงดูเศร้าโศกนัก ขอทรงไว้พระทัยระบายมาเถิด หม่อมชั้นยินดีรับฟังนะเพคะ" เซลีนเผลอจับหัตถ์นุ่มของเขาอย่างปลอบใจ

เจ้าหญิงรู้สึกแปลกที่อยู่ๆก็รู้สึกอบอุ่นและไว้ใจสาวน้อยตรงหน้า

"ชั้นจะบอกความลับให้ฟังนะ ที่ชั้นจัดงานนี้ก็เพื่อตามหาใครคนหนึ่ง"

เซลีนกลืนน้ำลาย รู้สึกเหมือนมีประกายไฟของความหวังที่แสนอบอุ่นเกิดขึ้นในหัวใจ

"ใครเหรอเพคะ"

"รักครั้งแรกของชั้น เราเคยพบกันเมื่อประมาณสิบปีที่แล้ว ชั้นตามเสด็จเสด็จพ่อไปตรวจงานที่จตุรัสกลางเมือง ตอนนั้นมีการสร้างกรมทหาร ระหว่างเสร็จพ่อคุยงาน ชั้นก็แอบไปเล่นกับพี่สาวคนนึงทุกวัน แต่ก็แค่ช่วงสั้นๆ หลังจากนั้นชั้นไม่สบายเลยไม่ได้รับอนุญาตให้ตามไปนอกวังอีก แล้วพอชั้นโตขึ้นมาหน่อยกลับไปหาอีกครั้งพวกเขาก็ย้ายไปหมดแล้ว" เจ้าหญิงเล่าด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"แล้วฝ่าบาททรงจำพี่สาวคนนั้นได้อยู่หรือเพคะ ตั้งสิบปีแล้ว" หัวใจของเซลีนพองโตและสั่นระรัว ไม่รู้จะดีใจเรื่องอะไรมากกว่ากัน เรื่องที่เธอคือรักแรกของเขา หรือที่แท้เขาจัดงานนี้ก็เพื่อตามหาเธอ ที่จริงเซลีนเองก็มารู้ทีหลังว่าเพื่อนเล่นของเธอคือเจ้าหญิงก็เมื่อบิดาของเธอบอกกับเธอในวันที่เจ้าเด็กเหม่งไม่กลับมาเล่นกับเธออีกแล้ว

"จำได้สิ ชั้นว่าชั้นต้องจำได้ ชั้นยังจำรอยยิ้มของพี่สาวคนนั้นได้ ชั้นไม่เคยเจอใครที่ยิ้มแบบนั้นอีกเลย" พักตร์คมสวยปรากฎรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อระลึกถึงคนในความทรงจำ

"แล้วถ้าฝ่าบาทไม่เจอเค้าจะทำยังไงต่อเพคะ"

"ก็ตามหาต่อไปนั่นแหละ ชั้นไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก"

"แล้วฝ่าบาท เอ่อ ชอบ พี่สาวคนนั้นตรงไหนเพคะ" คำถามแผ่วเบาติดขัดด้วยความเขินอาย

"ไม่รู้สิ เขาเป็นคนน่ารัก ยิ้มสวย ใจดี รักสัตว์ แต่ไม่รู้เขาจะรู้สึกเหมือนกันรึเปล่านะ เขาอาจจะลืมเราไปแล้วก็ได้" น้ำเสียงเขาเศร้าลงคนคนฟังใจหาย

"รู้ไหม เขาชอบเรียกเราว่า.."

"เจ้าเหม่งน้อย" เซลีนเอ่ยออกมาพร้อมๆกับเจ้าหญิงน้ำทิพย์

 

เจ้าหญิงหัวใจกระตุก "เธอ เธอรู้ได้ยังไง เธอคือ พี่สาวใช่มั้ย ใช่รึเปล่า บอกชั้นมาเถิด ได้โปรด" เจ้าหญิงคว้าสองมือหยาบกร้านด้วยการทำงานหนักของคู่สนทนามาจับไว้แน่นด้วยความหวัง ระคนความหวาดกลัวที่จะผิดหวังไปพร้อมๆกัน

"พี่หมวยเองเพคะ เจ้าเหม่งน้อย" เซลีนตอบด้วยรอยยิ้มที่มีน้ำตาคลอ

"พี่หมวย" คำเรียกที่เจ้าเหม่งน้อยเคยเรียกพี่สาว ทำให้เจ้าหญิงยิ้มกว้างอย่างดีใจ ในที่สุดก็หาเจอ หาเจอจนได้

"นึกว่าจะไม่ได้เจอกันแล้วซะอีก ดีใจ ดีใจที่สุด" เขารวบตัวอีกฝ่ายมาไว้ในอ้อมแขน แล้วหัวเราะด้วยความดีใจ แล้วค่อยๆผละออกมาช้าๆ

"คืนนี้คนที่เจ้าหญิงเลือกเป็นคู่เต้นรำ คือคนที่เจ้าหญิงเลือกให้เป็นคู่ชีวิต พี่หมวยเต้นรำกับน้องเหม่งนะคะ"

เจ้าหญิงโค้งให้คู่เต้นรำด้วยท่วงท่างามสง่า เซลีนถอนสายบัวรับ

"อยากเห็นหน้าพี่หมายชัดๆจัง พี่กำลังยิ้มให้น้องเหม่งอยู่ใช่มั้ยคะ" เจ้าหญิงแตะหน้าผากมาชน เมื่ออีกฝ่ายที่พยักหน้าน้อยๆเป็นการตอบคำถาม


เจ้าหญิงน้ำทิพย์เปลี่ยนจากการจับมือมาเป็นโอบกอดหลวมๆ หัตถ์เรียวประคองเอวบางของพี่สาวตัวเล็ก "ทำไมผอมจังคะ" เจ้าหญิงค่อยยื่นหัตถ์มาแตะไล้โครงหน้าเรียวของเซลีน ที่ตอนนี้ดูเลือนรางในสายตา ไล้ปลายนิ้วไปที่ริมฝีปากอิ่มสวยก่อนจะกดเรียวโอษฐ์บางลงไปประทับจุมพิตอย่างอ่อนหวาน เซลีนชะงักด้วยความตกใจ แต่เพียงครู่ก็ตอบรับจุมพิตจากเจ้าหญิงด้วยความอ่อนโยน ทั้งคู่ต่างคลอเคลียซึมซับช่วงเวลาแสนหวานอย่างสุขล้นในใจ

 

จนกระทั่งเสียงนาฬิกาเรือนใหญ่เริ่มตีบอกเวลาเที่ยงคืน

"อ๊ะ หม่อมชั้นต้องไปแล้วเพคะ เจ้าเหม่งน้อย" เซลีนประคองพักตร์คมสวยมาประทับจูบที่ริมโอษฐ์หนักๆอย่างแสนรักแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว

"ดูแลพระองค์ดีๆนะเพคะ ลาก่อน" เซลีนเอ่ยด้วยน้ำตาคลอ แล้ววิ่งหนีจากไปอย่างรวดเร็ว

"เดี่ยวอย่าเพิ่งไป" เจ้าหญิงยังไม่ทันตั้งตัวที่จู่ๆอีกฝ่ายจะชิ่งหนี

เขาเอื้อมคว้าตัวอีกฝ่ายแต่ไม่ทัน ตัวเล็กๆแค่นี้ทำไมวิ่งเร็วจัง

เจ้าหญิงจึงรีบวิ่งตาม เขาไม่ยอมเหมือนเจ้าชายในนิทานที่จะวิ่งตามคนรักไม่ทัน..แต่ทว่า

เพราะมองเห็นไม่ชัดเขาจึงสะดุดรูปปั้นเจ้าชายกบที่ประดับตกแต่งตามทาง

"โว้ะ ใครมาวางตรงนี้เนี่ย" ส้นสูงหักอีก เจ้าหญิงถอดรองเท้าทิ้ง


'ที่รักไปไหนแล้ว' เจ้าหญิงน้ำตาคลอ 'เพิ่งจะพบกันทำไมทิ้งน้องเหม่งไปแล้วล่ะ'

'หน้าก็เห็นไม่ชัด ชื่ออะไร บ้านอยู่ไหนก็ยังไม่ได้ถามเลย'


"ทหาร" น้ำทิพย์ตะโกนเรียกเสียงดัง

"ตามหาผู้หญิงคนนั้นกลับมาให้ได้" เขาสั่งเสียงเข้ม

 

แต่สิ่งที่ทหารนำกลับมาวางบนพานทองถวายด้วยมือสั่นเทาด้วยความกลัวพระอาญา มีเพียงรองเท้าแตะเก่าๆ หนึ่งข้าง ที่เจ้าของทำพลัดหล่นตอนที่กระโดดขึ้นรถม้าที่วิ่งหายไปในความมืด

'รองเท้าของพี่หมวยงั้นเหรอ'

 





65% (จริงๆมันก็ไม่ใช่  65 เปอร์ละแหละ)




 

เซลีนกลับมาทำงานก้นครัวเหมือนเดิม พี่สาวน้องสาวต่างบิดาพากันคุยอวดเรื่องความใหญ่โตของพระราชวัง ความสง่างามของเจ้าหญิง ราวกับได้ใกล้ชิดกับเจ้าหญิงก็มิปานนั้น เธอเพียงแค่ยิ้มรับฟัง

เหตุการณ์คืนก่อนเหมือนเป็นความฝัน ฝันที่ดีที่สุดในชีวิต

น้องเหม่งน้อยของเธอโตมาเป็นเจ้าหญิงแสนสวย ตัวสูง แถมยังใจดีอ่อนโยน เธอดีใจที่เขารอเธอ เขารักเธอ แต่เธอก็ควรเจียมตัว เขาคู่ควรกับคนที่เหมาะสมกว่า ฐานะเธอแย่กว่าคนใช้ทั่วไปเสียอีก ไม่มีอะไรคู่ควรกับเจ้าหญิงแม้แต่น้อย ขนาดรองเท้าแตะที่มีก็เหลือใส่อยู่แค่ข้างเดียวเท่านั้น เซลีนก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปโดยไม่คิดหวังลมๆแล้งๆ ว่าจะมีอะไรมาเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอจากนี้

 

 

หลายวันมานี้ เจ้าหญิงน้ำทิพย์กระวนกระวายใจจนแทบไม่มีแก่ใจจะปฏิบัติราชกิจอย่างที่เคย เอาแต่คอยถามราชเลขาหลายครั้งหลายหนต่อวันว่า

“ของที่สั่งเสร็จหรือยัง”


จนกระทั่ง


รองเท้าแก้วเสร็จพระเจ้าค่ะ”

นายช่างฝีมือเอกของพระราชวังนำรองเท้าแก้วแสนสวยหนึ่งข้างมาถวายด้วยรอยยิ้มภาคภูมิ

“ขนาดพอดีแน่นะ” เจ้าหญิงน้ำทิพย์รับรองเท้าแก้วขึ้นมาพิจารณาอย่างพอพระทัย

“แน่พอดี แน่นอน พระเจ้าค่ะ กระหม่อมวัดขนาดจากรอยเท้าที่รองเท้าแตะไม่ผิดเพี้ยนแน่นอน หัวกระหม่อมเป็นประกันพระเจ้าค่ะ”

“ดีมาก ลำบากท่านแล้วนะ”

“ท่านเลขา ประกาศออกไป คู่เต้นรำของข้า ทำรองเท้าแก้วข้างนี้หล่นไว้ ใครสวมรองเท้าข้างนี้ได้ จะได้เป็นเจ้าสาวของข้า”

“อ้อ แล้วท่านตรวจได้รึยังว่า บ้านไหนบ้างที่มีคนมางานไม่ครบตามบัตรเชิญที่รับไป เราจะไปที่นั่นกันก่อน ข้าจะไม่เสียเวลาอีกแล้ว”

 

 


"รู้ยัง เจ้าหญิงน้ำทิพย์ให้คนตามหาคู่เต้นรำเจ้าของรองเท้าแก้วที่หายตัวไป"

“อะไรนะ รองเท้าแก้ว"

"หากใครสวมรองเท้าแก้วข้างนั้นได้ ก็จะได้อภิเษกกับเจ้าหญิง"

"เจ้าหญิงน้ำทิพย์จะเสด็จมาตามหาหญิงผู้นั้น และทอดพระเนตรการสวมรองเท้าด้วยองค์เองอีก โอ้โห เรื่องอย่างกับในนิทานยังไงอย่างนั้น”

เสียงร่ำลือต่างๆเกี่ยวกับรองเท้าแก้ว แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วทั่วราชอาณาจักร เซลีนที่ได้ยินข่าวแอบฉงนใจ เธอไม่ได้ทำรองเท้าแก้วหล่นหายแบบในนิทานซะหน่อยนี่นา เจ้าเหม่งน้อยทรงทำอะไรกันนะ หรือเขาตามหาใครอื่นที่ไม่ใช่เธอ

 


แค่วันรุ่งขึ้นหลังจากได้ยินข่าวลือ เสียงแตรทหาร และเสียงประกาศการมาถึงของเจ้าหญิง ก็ดังมาถึงหน้าคฤหาสน์ของแม่เลี้ยง เซลีนใจเต้นแรงเมื่อได้ยินเสียงอึกทึกที่หน้าคฤหาสน์

“แกไม่ต้องสะเออะออกมา ไปอยู่ก้นครัวทำงานไป” แม่เลี้ยงสั่ง แล้วรีบนำลูกสาวทั้งสองออกไปต้อนรับเจ้าหญิง


เจ้าหญิงน้ำทิพย์ในฉลองพระองค์เต็มยศ ลงจากหลังอาชาสีขาวพ่วงพีด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วสง่างาม ผู้คนต่างแห่แหนตามๆกันมาเพื่อมาเป็นสักขีพยานและรอลุ้นว่าเจ้าหญิงจะเจอคู่ชีวิตของเขาหรือไม่


บ้านที่สี่แล้วนะ เมื่อไหร่จะเจอพี่สาวซักที เจ้าหญิงรำพึงในใจ

“บ้านนี้มีหญิงสาวกี่คน”

“สามพระยะค่ะ” นายทหารตอบตามรายชื่อทำเนียบที่ได้ส่งบัตรเชิญมา

“สองเพคะ” หญิงม่ายเจ้าของบ้านตอบเสียงหวาน

“ทำไมไม่ตรงกัน แล้วแจกบัตรเชิญไปกี่ใบ”

“สามพระย่ะค่ะ”

“แล้วมางานกี่คน”

“เอ่อ สองพระย่ะค่ะ” นายทหารค้นดูตามที่ตรวจสอบมา

เจ้าหญิงหรี่ตามอง “เจ้าขัดราชโองการหรือ”

“มิได้เพคะ อีกคนเป็นเพียงสาวใช้ก้นครัวนะเพคะ” แม่เลี้ยงตกใจในท่าทีที่พร้อมจะพิโรธของเจ้าหญิง

“ตามออกมาให้ครบ” เจ้าหญิงสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด


เซลีนจึงเดินตามมารดาเลี้ยงที่เข้าไปตามออกมาช้าๆ ร่างผอมบางระหงแต่งกายด้วยชุดเสื้อผ้าซ่อมซ่อและหน้าตาที่มอมแมม เจ้าหญิงขยับแว่นสายตาทอดพระเนตรสำรวจร่างบางที่ยืนก้มหน้าอย่างไม่วางตา รวมถึงมองเท้าที่เปรอะเปื้อนของเธอที่ปราศจากรองเท้า

เท้าทั้งสองของนางเลอะฝุ่นไม่เท่ากัน ดวงตาของเจ้าหญิงเริ่มทอประกายด้วยความหวัง แต่ยังทำหน้าเคร่งขรึม

“เจ้าชื่ออะไร”

“ซะ เซลีนเพคะ” เสียงแหบปนเซกซี่อันเป็นเอกลักษณ์ตอบกลับมา คุ้นหูจนคนฟังหัวใจเต้นนะรัว 

“เจ้าทั้งสาม มีใครคิดว่านี่เป็นรองเท้าของตนเองที่ทำหล่นหาย แล้วจะมาลองสวมดูไหม” เจ้าหญิงชี้รองเท้าแก้วในมือของนายทหาร พลางประกาศถาม

“หม่อมชั้นเพคะ” ทั้งสองพี่น้องแย่งกันตอบอย่างกระตือรือร้น

เจ้าหญิงมองกิริยาเหล่านี้อย่างเบื่อหน่าย ผู้หญิงทุกบ้านที่ผ่านมาล้วนตอบเขาเช่นนี้

“แล้วเธอล่ะ” สายเนตรคมแพรวพราวจับจ้องมายังสาวใช้ก้นครัว

“หม่อมชั้นทำรองเท้าหายข้างหนึ่งก็จริง แต่มิใช่รองเท้าแก้วข้างนี้เพคะ” เซลีนตอบอย่างนอบน้อม แต่ไม่กล้าจะเงยหน้ามาสบสายตาเขา

เจ้าหญิงยกยิ้มดวงตาพราวระยับ 

“งั้นลองทุกคนนี่แหละ ทีละคน”

พี่สาวต่างสายเลือดของเซลีนพยายามใส่เท้าเข้าไปแต่รองเท้าก็เล็กเกินไป

“พอแล้วเดี๋ยวรองเท้าแตกขึ้นมา ข้าไม่ได้แต่งงานพอดี” เจ้าหญิงน้ำทิพย์สั่งพลทหารเข้ามาหยุดหญิงสาวที่พยายามจะสวมรองเท้าให้ได้

ส่วนคนน้องสาวต่างสายเลือดก็พยายามจะใส่แต่รองเท้าก็หลวมเกินไป

“เจ้าก็ไม่ใช่ ถอยไปซะ” เจ้าหญิงทรงสั่ง เมื่อหญิงสาวยังรั้นพยายามจะทำให้ดูว่าใส่พอดี


“ตาเธอแล้วนะ ชั้นขอเป็นคนสวมให้เธอเอง” 

สิ้นคำของเจ้าหญิงทุกคนฮือฮาอย่างประหลาดใจ เพราะติดตามเจ้าหญิงมาหลายต่อหลายบ้าน เจ้าหญิงไม่มีทีท่าจะลดองค์ไปสวมรองเท้าให้ใครมาก่อน แต่นี่กลับจะสวมรองเท้าให้สาวใช้แสนซอมซ่อเนื้อตัวมอมแมมคนนึง

 

“แต่เท้าของข้าสกปรกเกินไป”

“ข้าไม่รังเกียจ”

เจ้าหญิงน้ำทิพย์ตอบเรียบๆสั้นๆ คุกเขาข้างหนึ่ง จับฝ่าเท้าของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน บรรจงสวมรองเท้าให้กับสาวใช้ก้นครัว

เสียงฮือฮาของผู้คนที่มาเป็นสักขีพยานดังขึ้นเมื่อรองเท้าถูกสวมใส่ได้พอดิบพอดี ดวงตาเรียวเล็กแบบสาวหมวยของเซลีนก็เบิกกว้างด้วยความฉงนใจเช่นกันที่เธอสวมรองเท้าข้างนี้ได้พอดี

เจ้าหญิงเงยหน้ามองเซลีนด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ในที่สุดก็หาจนพบแล้วนะคะพี่สาว ห้ามหนีไปไหนอีกนะ”

 

“เป็นไปได้ยังไง” มารดาเลี้ยงและสองพี่น้องตกตะลึงที่อยู่ๆสาวใช้ก้นครัวกลายเป็นคนที่เจ้าหญิงทรงตามหา

 

“แต่รองเท้านี่ไม่ใช่ของหม่อมชั้นหรอกเพคะ หม่อมชั้นมีแค่รองเท้าแตะเก่าๆที่หายไป” ว่าแล้วเซลีนก็เข้าไปหยิบรองเท้าแตะเก่าๆที่เหลือข้างเดียวออกมา

ซีลีนคิดว่า หากเจ้าหญิงต้องการจะหาเจ้าของรองเท้าแก้ว คงเป็นการเข้าใจผิด เพราะคนคนนั้นคงไม่ใช่เธอ เธอเป็นแค่เจ้าของรองเท้าแตะเก่าๆเท่านั้น 

ประชาชนต่างซุบซิบกันเซ็งเเซ่ด้วยความฉงนใจอีกครั้ง ที่หญิงคนที่สวมรองเท้าแก้วได้พอดีกลับไม่ยอมรับว่าเป็นเจ้าของรองเท้าแก้ว

“ถูกค่ะ” เจ้าหญิงตอบพลาง ดีดนิ้ว ทหารจึงนำรองเท้าแตะเก่าๆบนพานทองมาวางตรงหน้า


“รองเท้าแก้วข้างนี้ทำมาจากการวัดขนาดของรอยเท้าบนรองเท้าแตะข้างนี้ เพื่อมาตามหาเจ้าของที่แท้จริง เพราะน้องเห็นหน้าพี่สาวไม่ชัด ไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นเช่นไรเลยต้องใช้วิธีนี้” 

“ที่น้องสั่งทำเป็นรองเท้าแก้วเลียนแบบในนิทาน ก็เพราะคนที่เป็นเจ้าของหัวใจของน้องเท่านั้น ถึงจะทราบว่าเจ้าของรองเท้าแก้วข้างนี้ไม่มีอยู่จริง จะมีก็แต่เจ้าของรองเท้าแตะเก่าๆข้างนี้เท่านั้น” 

เจ้าหญิงอธิบายอย่างอ่อนโยนจนเซลีนรู้สึกถึงความอบอุ่นอ่อนหวานของเขาแทรกซึมเข้ามาสู่หัวใจ

 

“แต่นางเป็นแค่สาวใช้ก้นครัวสกปรกต่ำต้อยคนนึงเท่านั้นนะเพคะ ไม่คู่ควรเลย ทุกท่านว่าจริงไหม ท่านจะยอมให้เจ้าหญิงของอาณาจักรเชิดชูหญิงคนรับใช้ก้นครัวมาเป็นพระชายางั้นเหรอ” มารดาเลี้ยงใจร้ายป่าวร้องให้ประชาชชนที่อยู่โดยรอบคัดค้านไม่ยอมรับการเลือกคู่ของเจ้าหญิง

ผู้คนที่มามุงดูบ้างก็มีทีท่าคล้อยตามคำพูดของแม่เลี้ยงใจร้าย


เจ้าหญิงเห็นคนรักก้มหน้าลงด้วยน้ำตาคลอ จึงเดินออกมาประกาศกับทุกคนด้วยน้ำเสียงอันดัง

“ประชาชนที่รัก ข้าพเจ้าคิดว่าทุกท่านควรยินดี ที่ข้าพเจ้าจะได้คู่ครองเป็นหญิงสาวที่มีจิตใจงดงาม ยอมรับในตัวตนของตนเอง มีความซื่อตรงและจริงใจกับข้า ดังเช่นหญิงสาวคนนี้ หากใครคิดว่าข้าไม่คู่ควรกับหญิงสาวดีงามเช่นนี้ก็ขอให้แสดงความเห็นออกมา”  

เมื่อเจ้าหญิงกล่าวจบเสียงซุบซิบก็เงียบลง กลายเป็นเสียงชื่นชมและเห็นด้วย


เจ้าหญิงเห็นเช่นนั้น จึงเดินกลับมาจับมือของเซลีนอย่างทะนุถนอม แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนเฉพาะกับหญิงสาวตรงหน้า

“รองเท้าแตะข้างนี้พบคู่ของมันแล้ว น้องก็พบพี่สาวแล้ว พี่สาวยินดียอมรับเป็นเจ้าสาวของน้องรึเปล่าคะ”

“รับเพคะ รับด้วยหัวใจทั้งหมด” เซลีนยิ้มให้ทั้งน้ำตาที่อาบแก้มด้วยความซึ้งใจในการกระทำที่แสดงถึงความรักและให้เกียรติของเจ้าหญิงที่มีให้เธอ

เจ้าหญิงยิ้มตอบรอยยิ้มแสนน่ารักที่รอคอยที่จะเห็นอีกครั้งมาแสนนาน เธอเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างเบามือ

น้องเหม่งจะไม่ให้รอยยิ้มของพี่หมวยหายไปไหนอีก เจ้าหญิงสัญญากับตัวเอง

 


“พวกเจ้า” เจ้าหญิงตวัดสายตาดุๆมองไปยังครอบครัวใจร้ายของว่าที่เจ้าสาว

“ในเมื่อพวกเจ้าบอกว่านางเป็นสาวใช้ ก็คงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนางอีก”

“ท่านเลขา ดำเนินคดีพวกนางเรื่องขัดโองการของข้าไม่พาเซลีนไปงานเต้นรำตามที่ได้รับบัตรเชิญ” ที่จริงแล้ว เจ้าหญิงคิดจะไม่เอาความเรื่องนี้ แต่เมื่อสักครู่แม่เลี้ยงบังอาจทำให้เซลีนร้องไห้ เจ้าหญิงจึงไม่อาจอภัยโดยง่าย

“นับแต่วันนี้ไปเซลีนจะไปอยู่กับข้า ในฐานะเจ้าหญิงพระชายา”

 


เซลีนแตะหัตถ์ขององค์หญิงน้ำทิพย์ยื่นให้ เจ้าหญิงกระชับมือเธอไว้แล้วอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนอาชาขาว ก่อนจะขึ้นประทับนั่งบนหลังอาชาตัวเดียวกัน

เขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง ไม่มีทีท่ารังเกียจหน้าตามอมแมมและชุดซอมซ่อของเธอแม้แต่น้อย

“ขอโทษนะ ที่ปล่อยให้พี่อยู่อย่างลำบากมาตั้งนาน” เขากระซิบ

“คริสไม่รู้สึกว่าลำบาก ถึงอาจจะอยู่อย่างไม่สบายนัก แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร”

“ต่อไปน้องเหม่งจะดูแลพี่หมวยอย่างดีที่สุดเลยนะคะ”

“แค่รักกันก็ตลอดไปก็พอแล้วเพคะ” เซลีนเอ่ยอย่างขวยเขิน

“สัญญาจะรักทุกวันเลย” เจ้าหญิงน้ำทิพย์เน้นเสียงคำว่ารักเป็นพิเศษ

“ทะลึ่งละนะเจ้าเหม่งน้อย” เซลีนศอกใส่เขาเบาๆ

เสียงหัวเราะของเจ้าหญิง ทำให้ข้าราชบริพารทั้งหลายต่างพากันยิ้มให้แก่กัน เพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินเจ้าหญิงน้ำทิพย์หัวเราะอย่างเบิกบานเช่นนี้มาก่อน และพวกเขาเชื่อว่าต่อไปคงได้ยินเสียงหัวเราะเช่นนี้ทุกวัน ตลอดไป









"เดี๋ยวเธอคงมาเพคะ" เจ้าหญิงน้ำทิพย์กราบทูลอย่างอารมณ์ดีระคนตื่นเต้น เขาให้นางกำนัลพาเซลีนไปชำระร่างกายเปลี่ยนชุดก่อน แล้วให้พามาเข้าเฝ้าพระราชาและพระราชินีที่ห้องเสวยเพื่อรับประทานอาหารร่วมกัน

"ยิ้มไม่ยอมหุบเลยนะ" ราชินีแซวเจ้าหญิง

"แม่ยังจำได้ ที่เจ้างอนแม่ไปเป็นเดือน ที่ตอนนั้นกลับไปตามหาพี่หมวยไม่พบ หาว่าเป็นเพราะแม่ไม่ยอมให้เจ้าออกจากวัง"

"โถ่เสด็จแม่ หนูขอโทษนะเพคะ" เจ้าหญิงเข้ามากอดมารดาอย่างออดอ้อนด้วยรอยยิ้ม เพราะรู้ว่าเสด็จแม่แค่หยอกเล่นไม่ได้ถือโทษจริงจัง


แล้วเจ้าหญิงก็ตกตะลึงอ้าปากค้าง เมื่อนางกำนัลพาเซลีน เข้ามาในห้องเสวย เมื่อความมอมแมมได้ถูกชำระล้าง ผิวขาวผ่องกระจ่างใส และความงดงามของดวงหน้าและเรือนร่างก็ปรากฏแก่สายตา เธอดูงดงามและสวยสง่าในชุดที่เจ้าหญิงเตรียมไว้ให้

"ลูกสะใภ้แม่ช่างงามนัก" พระราชินีเสด็จลุกขึ้นไปรับและจับมือเซลีนไว้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่คล้ายคลึงกับเจ้าหญิง

พระราชาส่งยิ้มและพยักหน้าให้เป็นการทักทาย

"ขอบพระทัยเพคะ" เซลีนยิ้มอย่างประหม่า แต่ก็รู้สึกถึงความเป็นกันเองที่เสด็จพ่อและเสด็จแม่ของเจ้าหญิงมอบให้

แต่เจ้าเหม่งน้อยนี่สิ เอาแต่นั่งจ้องเธอตาไม่กะพริบ

"น้ำทิพย์ พระบิดาเรียก เหม่ออะไร ไปรับพี่เขามานั่งสิ"

"คะ เพคะ" เจ้าหญิงค่อยได้สติ ลุกขึ้นมาจูงมือและขยับเก้าอี้ให้ว่าที่เจ้าสาว

"ตาแหลมเหมือนกันนะเรา" เสด็จพ่อที่เก๊กหล่ออยู่สักพักก็ร่วมวงแซวเจ้าหญิงอีกคน

"ต่อไปฝากเจ้าเหม่งด้วยนะ ถ้าดื้อก็ตีได้เลย" พระราชินีพูดยิ้มๆ

"เสด็จแม่อ่ะ หนูเคยดื้อที่ไหน" เจ้าหญิงน้ำทิพย์ทำพักตร์งอแง 

เซลีนยิ้มขำกับสรรพนาม หนู ที่เจ้าหญิงสุดเฮี๊ยบของเหล่าทหารใช้กับผู้เป็นพระมารดา

บรรกากาศบนโต๊ะเสวยของพระราชา พระราชินี เจ้าหญิง ก็ไม่ต่างจากครอบครัวอบอุ่นครอบครัวหนึ่ง เซลีนยิ้มและหัวเราะไปกับเรื่องราววีรกรรมของเจ้าหญิงที่เสด็จพ่อและเสด็จแม่แย่งกันแฉให้เธอฟัง จนเจ้าหญิงโวยวาย แต่ก็เป็นการโวยวายอย่างอารมณ์ดี หัวใจของเซลีนเต็มไปด้วยความสุขเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นของการมีครอบครัวพร้อมหน้าที่เธอแทบจะลืมเลือนไปแล้ว

 

 

 

 

"จ้องขนาดนี้เดี๋ยวถอดแว่นออกซะเลย" เซลีนเอ่ยขึ้นเมื่อเขาพาเธอมาที่ห้องบรรทม จากนั้นก็เอาแต่นั่งจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ

"อย่านะเดี๋ยวเค้าเห็นไม่ชัด" สรรพนามออดอ้อนได้เปลี่ยนมาใช้แทน

"พี่หมวยสวยจังค่ะ สวยที่สุด" ไม่ตรัสเฉยๆ เจ้าหญิงลุกขึ้นมาโอบกอดคลอเคลียคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง

"มีความสุขจัง เค้าไม่ได้ฝันไปอยู่ใช่ไหมว่าหาพี่พบแล้ว พี่มาอยู่ในอ้อมแขนแบบนี้" เจ้าหญิงเอาคางเกยไหล่ร่างบาง "เหมือนในนิทานเลย" 

เซลีนเองก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนอยู่ในความฝัน ฝันที่ไม่อยากจะตื่น 

"ถ้าเป็นนิทานตอนนี้คงจะเป็นตอนจบที่มีความสุข แต่เรื่องราวของพวกเราเป็นชีวิตรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น"

"งั้นเริ่มเลยดีมั้ยคะ" คนตัวสูงเอ่ยพลางขยับไล่จุมพิตไปตามไหล่มนไปยังต้นคอขาวเนียนเบาๆ

"เริ่มอะไรคะ" เสียงแหบพร่ากระซิบตอบ

"ชีวิตรัก ไงคะ" เจ้าหญิงเอ่ยเสียงทะเล้น

"เจ้าเหม่งน้อย โตมาทำไมหื่นหื้ม"

"ก็พี่โตมาเซ็กซี่ทำไมล่ะ เค้าก็อดใจไม่ไหวซิ" นาสิกโด่งสวยยังไล้ซนอยู่ตามซอกคอของอีกฝ่าย

"เค้าสัญญานะจะมีพี่คนเดียว ไม่มีใครอื่นอีกทั้งนั้น"

เจ้าหญิงค่อยๆหมุนตัวคนรักให้หันมารับจุมพิตอ่อนหวานจากโอษฐ์เรียวบางที่ประทับลงบนริมฝีปากอิ่มราวกับจะประทับตรารับรองคำสัญญานี้


"แต้ถ้าพี่ยังไม่พร้อม เค้ารอได้นะคะ" เขาหยุดการคลอเคลียและลูบไล้ สบประสานสายตาเข้าไปในดวงตาเรียวเล็กที่แสนดึงดูดใจ  

"แต่พี่ไม่อยากให้ น้องเหม่งรออีกแล้วล่ะ" เซลีนตอบด้วยรอยยิ้ม ถึงจะกลับมาพบกันได้ไม่นานแต่เธอรู้สึกถึงความรักที่เธอมีให้เขาจนล้นหัวใจเหมือนที่เขามีให้กับเธอ เธอกดจุมพิตไปที่แก้มใสทั้งสองข้างของเจ้าหญิงเบาๆ แล้วก้มหน้าลงอย่างเอียงอาย

เจ้าหญิงยิ้มทั้งโอษฐ์และดวงเนตร อุ้มพี่สาวแสนสวยของเขาลงบนที่นอนนุ่มอย่างเบามือ

วรกายบางค่อยเอนลงตามแนบชิดคลอเคลียด้วยความเสน่หา ให้ความรักหล่อหลอมหัวใจสองดวงให้รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน


วันเวลาแห่งการเฝ้ารอคอยคนรักของทั้งเจ้าหญิงและสาวใช้ก้นครัวนามเซลีนได้สิ้นสุดลงแล้ว และต่อจากนี้จะถูกแทนที่ด้วยวันเวลาที่พวกเขาจะใช้ชีวิตร่วมกันในอาณาจักรแห่งนี้อย่างมีความสุขตลอดไป 







----------------------------------

OS จบแล้วค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน๊า

ส่วนเรื่อง switch ขอเวลาอีกแพรบนุงนะคนดี

๓.๗.๑๗


--------------

ด้วยความใกล้บีคริสเดย์และมีโมเม้นต์

ราชาศัพท์ไม่ค่อยสันทัดนักต้องขอโทษด้วยนะคะ

๒.๗.๑๗

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ yarhaimoho จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. #15 kanrangsit (@kanrangsit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 10:24

    น่ารักดีฮะ หวานละมุนละไมอบอุ่น
    #15
    0
  2. #14 kanrangsit (@kanrangsit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 10:23

    น่ารักดีฮะ หวานละมุนละไมอบอุ่น
    #14
    1
    • #14-1 yarhaimoho (@yarhaimoho) (จากตอนที่ 1)
      14 ตุลาคม 2561 / 19:27
      ขอบคุณนะคะ ที่ตามอ่านเรื่องสั้นด้วย ^^
      #14-1
  3. #13 Kaewana (@kaewana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 21:24
    มาตามย้อนอ่านทุกเรื่องเลยค่ะ
    #13
    0
  4. #12 Karn
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 15:42

    ทำไมเพิ่งมาอ่านเรื่องนี้!!! ไปอยู่ไหนมาาาา น่ารักอบอุ่นมากกกก

    #12
    1
    • 16 กันยายน 2561 / 08:08
      รีดไปอยู่ไหนมา แต่มาช้ายังดีกว่าไม่มาเนอะ 55 ขอบคุณคอมเม้นนะคะ
      #12-1
  5. วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 06:46
    น่ารักมากค่ะ อ่านไปยิ้มไป^^
    #11
    1
    • 13 พฤษภาคม 2561 / 10:45
      ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ
      #11-1
  6. #10 nuuopor (@nuuopor) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:10
    น่าร้ากกกก
    #10
    1
    • #10-1 yarhaimoho (@yarhaimoho) (จากตอนที่ 1)
      1 มีนาคม 2561 / 17:00
      ขอบคุณนะคะ มาอ่านแล้วเม้นต์ให้ด้วย น่าร้ากกก
      #10-1
  7. วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 10:44
    เจ้าหญิงเหม่งน่ารักจัง
    #9
    1
    • 8 กรกฎาคม 2560 / 16:20
      เพราะเมนเราเค้าน่ารัก อิอิ
      ขอบคุณที่มาอ่านและขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่า
      #9-1
  8. #8 Davilaacaca (@Davilaacaca) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 22:21
    รอๆๆนะไรท์ ขอให้อัพขึ้นเร็วๆนะ
    #8
    1
    • #8-1 yarhaimoho (@yarhaimoho) (จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2560 / 22:48
      อัพขึ้นแล้วนะคะ ติขมได้น๊า
      #8-1
  9. วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 22:11
    เจ้าหญิงน่ารักมากอ่ะ มุ้งมิ้งไปอีก
    #7
    1
    • 3 กรกฎาคม 2560 / 22:47
      ที่มุ้งมิ้งนี่เอาใจรีดล้วนๆค่ะ อิอิ
      #7-1
  10. #6 บีคริส
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 22:05
    ฟิคอัพขึ้นแล้วนะครับไรท์ ในที่สุดพี่หมวยกับเหม่งน้องก็ได้คู่กัน ขอบคุณนะครับ แฮปปี้ๆ
    #6
    1
    • 3 กรกฎาคม 2560 / 22:42
      เย้ ขึ้นแล้วจริงด้วย ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ดีใจที่ชอบครับผม
      #6-1
  11. วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 20:34
    ตอนนี้ไรท์กะลังจะโมโหละที่อัพฟิคไม่ขึ้น แง
    #5
    0
  12. #4 บีคริส
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 09:29
    รอติดตามครับไรท์ พี่หมวยกับเจ้าเหม่งน้อย
    #4
    1
    • 3 กรกฎาคม 2560 / 20:15
      ขอบคุณนะคะ มาต่อละน๊า
      #4-1
  13. #3 Pream_fata (@Pream_fata) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 22:42
    รอที่เหลือค่ะ
    #3
    1
    • #3-1 yarhaimoho (@yarhaimoho) (จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:14
      ที่เหลือมาแล้วค่ะ ^^
      #3-1
  14. #2 ploy234597 (@ploy234597) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 15:53
    เริศเวอร
    #2
    1
    • #2-1 yarhaimoho (@yarhaimoho) (จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:14
      ขอบคุณนะคะ xoxo
      #2-1
  15. #1 simmmmmmme (@saaimsimmy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 14:03
    สนุกมาเลยยย รอนะคะ
    #1
    1
    • #1-1 yarhaimoho (@yarhaimoho) (จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2560 / 20:13
      ขอบคุณนะคะ ปลื้มใจ
      มาต่อจนจบแล้วนะคะ
      #1-1