配角 แค่ตัวประกอบข้ายังไม่ได้เป็น

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    28 พ.ค. 63

 

 

บทนำ

แค่ตัวประกอบข้ายังไม่ได้เป็น (1)

 

แสงแดดอ่อนๆที่ส่องลงมากระทบกับพื้นหญ้าสีเขียวขจีที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ภายใต้ต้นไม้ใหญ่ได้มีร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งนอนหลับใหลอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นในเร็ววัน

 

 

โหวจื่อหลานมองไปยังร่างเล็กอย่างไม่ไว้วางใจมากนัก กรงเล็บที่แอบซ่อนไว้ได้กางออกเพื่อเตรียมโจมตีแต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไรมนุษย์ที่ริอาจบุกมายังถิ่นฐานของตน ก็เกิดแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่สว่างสดใสขึ้นเสียก่อน

 

 

ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฎกายขึ้นภายใต้แสงนั่น อาภรณ์สีเขียวงดงามที่กำลังพลิ้วไหวไปตามสายลมของหญิงสาวใบหน้างดงามนางนี้ โหวจื่อหลานรู้ได้ทันทีว่าสตรีนางนี้เป็นผู้ใด ราชาลิงโค้งตัวเคารพอย่างนอบน้อมให้กับสตรีที่เป็นถึงเทพชั้นสูงแห่งสรวงสวรรค์

 

 

‘โหวจื่อหลานเคารพท่านเทพ’ เสียงจิตของราชาลิงเจ้าถิ่นดังขึ้น เทพสาวมองกลับอย่างอ่อนโยนพร้อมเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

 

 

“ข้าขอฝากเด็กคนนี้ด้วย”

 

 

‘เด็กคนนั้น…’ ราชาลิงเอ่ยด้วยความสงสัย

 

 

“เขาคือลูกของข้า” เทพสาวพูดตอบกลับ “ข้าทำผิดต่อนางไว้มากนัก”

 

 

ราชาลิงมองสตรีเทพที่แสดงสีหน้าเศร้าออกมา เหลือบไปมองเด็กน้อยที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราวก็แอบนึกหมั่นไส้อยู่ในใจเล็กๆ

 

 

“อย่าบอกนางว่านางเป็นใคร ให้นางใช้ชีวิตดั่งที่ควรจะเป็นแล้วข้าจะกลับมาบอกนางเอกเมื่อถึงเวลา” เมื่อพูดจบแสงบริสุทธิ์ที่เคยสาดส่องมาก็ดับไปพร้อมกับร่างที่งดงามของสตรีเทพ

 

 

ร่างเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่องในตอนแรกเริ่มขยับกายสร้างความตกใจให้กับราชาลิงเป็นอย่างมาก ตอนนี้ตนอยู่ในร่างของอสูรกายหากเด็กนี่ตื่นมาเห็นอาจจะตกใจก่อนที่มันจะทำตามคำขอของท่านเทพเป็นแน่

 

 

ว่าแล้วมันก็เปลี่ยนกายของตัวเองให้เล็กลงกลายเป็นเพียงลิงตัวน้อย แล้วเดินไปอยู่ข้างกายของบุตรสาวแห่งเทพชั้นสูงในทันที

 

 

“แสบตาจัง ปิดไฟหน่อยสิคะ”

 

 

เสียงเบาๆเหมือนพึมพำกับตัวเองของเด็กหญิงผู้นี้สร้างความงุดงงให้กับราชาลิงไม่น้อย แต่มันก็ไม่คิดอะไรมากเพียงแต่พ่นลมหายใจหนักออกมาอย่างนึกปลงใจ

 

 

นางช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย

 

 

 

.

 

 

 

ฉันมองดูตัวเองสลับกับเจ้าลิงตัวเล็กข้างๆอย่างสงสัยว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น จำได้ว่าล่าสุดตัวเองกำลังวิ่งหนีตำรวจหัวซุกหัวซุนเพราะไปขโมยของเพื่อนำเงินไปขาย นำมาปะทันชีวิตในเดือนนี้

 

 

ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีแม้แต่สถานรับเลี้ยงนำไปดูแล ในตอนแรกก็อยู่กับญาติคนหนึ่งอยู่หรอกแต่วันหนึ่งก็โดนญาติคนนั้นจับไปขายใช้หนี้ให้กับเสี่ยแก่ๆคนหนึ่งกว่าจะหนีออกมาได้ก็เกือบแย่อยู่เหมือนกัน พอหนีออกมาก็โดนคนของไอ้เสี่ยหื่นกามนั่นตามล่า ไปแจ้งความเขาก็ไม่รับเพราะอิทธิพลของไอ้เสี่ยหื่นมันมีมากเกินไป เลยทำได้แค่ขโมยเล็กขโมยน้อยปะทันชีวิตไปในแต่ละเดือนเท่านั้น

 

 

แอบสมเพชกับโชคชะตาของตัวเองอยู่เหมือนกัน เกิดมาไม่เคยมีครอบครัว คนที่เป็นเหมือนครอบครัวคนเดียวก็ขายเธอให้กับใครก็ไม่รู้ แล้วไหนจะต้องวิ่งหนีพวกที่ตามล่าเธอทั้งฝ่ายตำรวจและฝ่ายไอ้เสี่ยนั่นอีก รอดมาได้ตั้ง 3 เดือนก็เก่งแล้ว

 

 

แต่ก็ตายอยู่ดีสินะ

 

 

“เห้อ...” ฉันถอนหายใจออกมาเหมือนอยากระบายความอึดอัดทั้งหมดที่ได้เจอ

 

 

เจ้าลิงข้างๆหันมองมองฉันบ้างและมันก็หันกลับไปสนใจกล้วยเครือใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามันหอบมาจากไหนและหอบกลับมานั่งกินที่นี่ได้ยังไงไม่สมขนาดตัว พอได้มองมันกินก็แอบหิวอยู่เหมือนกันนะ

 

 

“นี่ เจ้าลิงน้อยสุดแสนจะน่ารัก”

 

 

“เจี๊ยก”

 

 

“ขอกล้วยสักลูกให้ฉันกินหน่อยได้ไหม?”

 

 

“…”

 

 

ไม่มีเสียงตอบกลับแม้แต่เสียงตดก็ไม่มีหรือมันจะหวงของกินอยู่? ไม่แปลกหรอกก็ในเมื่อกล้วยนั่นเครือใหญ่ขนาดนั้นตอนหอบมาคงหนักไม่น้อยเลย ส่วนฉันที่เป็นใครก็ไม่รู้เอ่ยขอมันง่ายๆแบบนี้คงจะให้หรอก

 

 

แต่ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อ จู่ๆกล้วยสีเหลืองลูกโตก็ลอยมานอนกลิ้งอยู่ตักของฉัน

 

 

“ให้หรอ?”

 

 

“เจี๊ยก” ฉันลอบยิ้มกับคำตอบของเจ้าลิงน้อย

 

 

เอาจริงก็ฟังไม่ออกหรอก

 

 

ทำเป็นเข้าใจไปงั้นแหละ

 

 

“ขอบใจนะ”

 

 

ฉันปลอกกล้วยที่ได้มาจากเจ้าลิงน้อยเข้าปากไปอย่างอารมณ์ดี ถือว่าตายไปแล้วก็ยังได้กินกล้วย ดีกว่าตอนมีชีวิตที่กินได้แค่อาหารสำเร็จรูปไร้ประโยชน์พวกนั่นแหละนะ

 

 

พอกัดกล้วยคำสุดท้ายเข้าปากไปก็ลุกขึ้นปัดเศษใบไม้ออกจากตัวแล้วลองมองสำรวจตัวเองอีกครั้ง ชิ้นผ้าสีเขียวรุ่มร่ามลายสวยแปลกๆนี่มาอยู่ในตัวฉันได้ยังไง มองไปก็คล้ายกับชุดในซีรีส์จีนที่เคยดูอยู่เหมือนกัน

 

 

จะว่าไปตอนพูดกับเจ้าลิงน้อยก็เหมือนจะพูดภาษาจีนออกไปนี่?

 

 

ก็เคยอ่านนิยายจีนอยู่หรอก แต่ก็ไม่คิดว่าสวรรค์ที่ได้มาอยู่จะออกแนวจีนแบบนี้นี่ แถมเรื่องที่เคยอ่านก็เป็นแค่นิยายในบ้านของญาติชั่วนั่นอีก

 

 

แต่ที่สงสัยสุดก็คงเป็นร่างกายของฉันในตอนนี้นี่แหละ ทำไมมันเตี้ยกว่าเดิมแบบนี้อ่ะ เตี้ยกว่าลิงตัวข้างๆกันอีก หรือเผลอกินอาโพท็อกซินแบบที่โคนันกิน เลยตัวเล็กลง…

 

 

ถึงตัวจะเป็นเด็กแต่สมองยังเป็นผู้ใหญ่

 

 

แต่ว่าโคนันอยู่ญี่ปุ่นนี่

 

 

“เจ้าเป็นใคร!”

 

 

เสียงทุ้มที่ยังไม่แตกหนุ่มเอ่ยขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งไม่น้อย ก็กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นี่ไม่สะดุ้งก็แปลกแล้วมั้ย ฉันหันไปมองข้างหลังตัวเองก็เจอกับเด็กคนหนึ่ง ที่หน้าตาดีพอสมควรกำลังมองฉันอย่างเยือกเย็นเหมือนครูฝ่ายปกครองตอนประถมมอง

 

 

“…เหตุใดจึงมาอยู่ที่เขาเพลิงเมฆาของตระกูลข้าได้”

 

 

เอ๊ะ!

 

 

ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของเจ้าลิงน้อยหรอกหรอ?

 

 

 

.

 

.

 

เปลี่ยนไปเยอะเลยใช่มั้ย? ใช่ค่ะ เยอะมาก55555

 

 

 

แก้ไขเนื้อหา28/05/2563

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 20:17
    เย้~ นึกว่าลบ!
    #73
    0
  2. #24 Supriya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 20:06

    เขียนดีมากเลยค่ะ น่าติดตามค่ะ ขอบคุณมากนะไรท์
    #24
    1