ตอนที่ 33 : ไม่กล้ารับรองและสายสัมพันธุ์ที่มองไม่เห็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    15 มิ.ย. 62

          หลังจากการทดสอบผ่านพ้น. เอลี่, เซ็ท,บลู สามารถทดสอบผ่านระดับตำนานได้สำเร็จ ซึ่งอยู่เหนือกว่าหัวหน้าใหญ่กิลด์นักผจญภัยแล้ว.
      ส่วนฟาร์เทียร์ผลจากการฝึกต่อสู้กับบลูตลอดการเดินทาง 1 เดือน เธอพัฒนาขึ้นอย่างมาก.บวกกับคทามหาธาตุช่วยเสริม.  จึงสามารถทดสอบผ่านถึงระดับทอง 5 ดาวได้
      กลายเป็นว่ากลุ่มของเจต เป็นกลุ่มนักผจญภัยที่แข็งแกร่งที่สุดและอายุน้อยทีสุดในทวีปตอนนี้. ถ้าองค์จักรพรรดิ รู้เข้าคงต้องทำทุกทางเพื่อสานสัมพันธุ์ด้วย


      แต่ที่ผู้อาวุโส 1 และ หัวหน้ากิลด์เมือง North  Land. ไม่สามารถตัดสินใจได้คือ  เจต จากการต่อสู้ที่ทั้งสองเห็นมันเหนือกว่าระดับตำนานไปแล้ว  


" ทุกท่านนี่คือบัตรและตราของทุกท่านครับ.." ผู้อาวุโส 1 พูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับรองที่เจตและพวกนั่งจิบชารออยู่ พร้อมส่งสัญญาณให้กิลด์มาสเตอร์. นำตราและบัตรให้ทั้งสี่คน  

    เอลี่หยิบตราและบัตรขึ้นมาดูอย่างสนใจ  ตรา สร้างจากทองคำขาวเป็นรูปโล่. มีรูปดาบและคทาไขว้กัน. มีรูปดาวเจียรไนจากเพชรฝังไว้ด้านล่าง. 10 ดวง. ตัวตรายังแกะสลักลวดลายงดงามยิ่ง  

       ส่วนบัตรสร้างจากทองคำขาวเช่นกัน. เกะลวดลายเถาดอกไม้รอบขอบ   ด้านในจะเป็นรายระเอียดของเจ้าบองบัตร   


ชื่อ เอลี่

อาชีพ Hunter

ระดับ  ตำนาน

ชั้น.    **********

สังกัด  เมือง แพลทโท


 " แล้วของข้าล่ะผู้อาวุโส.."เจตถามด้วยความสงสัย ที่ตนไม่ได้ตรากับบัตรเหมือนคนอื่น


" ของท่านเราสองคนไม่กล้าอนุมัติต้องนำเข้าที่ประชุมก่อนครับ.."  ผู้อาวุโส 1 ตอบอย่างสุภาพ


" ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นหรอกครับ  ข้ามันเด็กน้อยท่านเป็นถึงอาวุโส มานอบน้อมกับข้ามาก พานข้าจะอายุสั้นเปล่าๆ " เจตไม่ชอบให้คนแก่มาเคารพนบนอบมากเกินงาม แม้ตัวเขาเองจะอายุเยอะกว่าก็เถอะแต่รูปลักษณ์เขาก็แค่เด็กอายุ 18 เองนา


" โฮะๆ...งั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าเจตแล้วกันนะ.." ผู้อาวุโส 1หัวเราะชอบใจที่เจตนั้นแข็งแกร่งมากขนาดนี้แต่กลับไม่หยิ่งผยองแม้แต่น้อย


" แล้วจะทราบผลตอนไหนครับ.."เจตถามด้วยท่าทางสุภาพ


" พรุ่งนี้เช้าเจ้ามาฟังผลก็แล้วกันนะ.." ผู้อาวุโส1 ครุ่นคิดก่อนจะบอกเวลาเจต


" งั้นพวกข้าขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ...ว่าจะพาภรรยาเดินชมเมืองซะหน่อย.."  เจตขอตัวลา


" งั้นข้าจะไปส่ง.." กิลด์มาสเตอร์อาสาเกินไปส่ง  เขายิ้มกว้างด้วยความยินดี  

    อายุขนาดนี้มีโอกาศได้พบระดับตำนานถึง สาม คนนับเป็นวาสนาอย่างยิ่ง แถมอีกคนยังมีโอกาศได้ระดับสูงกว่าตำนานอีกด้วย


" ขอบคุณ.." เห็นท่าทางคนแก่แล้วไม่อยากขัด..เจตจึงไม่ปฏิเสธ


      เมื่อเดินออกมาจากห้องรับรองพบว่าภายในกิลด์คึกคักอย่างยิ่ง.  


" มาสเตอร์เกิดอะไรขึ้นถึงได้คึกคักกันจัง เมื่อเช้ายังเงียบเหงาอยู่เลย..." เจตถามกิลด์มาสเตอร์ด้วยความสงสัย


" เห็นว่าองค์จักรพรรดิส่งผู้กล้ามาฝึกโดยให้เป็นนักผจญภัยน่ะ....แต่ก็มาพรุ่งนี้เช้านี่นาคงรีบมาส่งภารกิจรอดูพรุ่งนี้ล่ะมั้ง.." กิลด์มาสเตอร์อธิบาย


"อ้อครับ.." เจตพยักหน้ารับรู้



" ขอบคุณที่มาส่งนะครับมาสเตอร์..." เจตขอบคุณกิลด์มาสเตอร์แล้วปลีกตัวออกมา


      คนในกิลด์ต่างสงสัย คนกลุ่มนี้เป็นใครกัน. ถึงขนาดทำให้กิลด์มาสเตอร์ต้องเดินมาส่งกัน  ทุกคนต่างซุบซิบไปต่างๆนานา


      หลังออกมาจากกิลด์นักผจญภัย เจตและพวกได้ทานอาหารกลางวันแล้วจึงเดินออกมาเที่ยวตลาด. ขณะที่เจตเดินจูงมือสองสาวเที่ยวอยู่นั้น. กับมีเสียงคุ้นเคยแว่วมาเข้าหู. เจตถึงกับหยุดชะงัก. มองไปทางต้นเสียง..


" มีอะไรคะท่านพี่. "เอลี่ถามอย่างสงสัย.


" ดูคนกลุ่มนั้นสิ..ข้าคิดว่าน่าจะเป็นผู้กล้านะ.." เจตบอกให้เอลี่และฟาร์เทียร์มองกลุ่มคนข้างหน้า


" จริงหรือคะเจต " ฟาร์เทียร์อดตื่นเต้นไม่ได้ที่ได้พบคนต่างโลก


" จากภาษา..ข้าว่าไม่ผิดแน่..ดูกันก่อนพวกเขามีอะไรกัน" เจตอย่างมั่นใจ



" ยัยเฉิ่มทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง. ไม่ต้องตามมาเลยนะ..จะไปไหนก็ไปไป๊......ชิ้วๆๆ"  เสียงหญิงสาวคนหนึ่งอายุราว 17-18 ปี. ผมสีดำขลับยาวถึงกลางหลัง  ใบหน้าจัดว่าหญิงงามคนหนึ่ง. แต่แววตาที่แสดงออกมา กลับเป็นแววตาที่แสนเย่อหยิ่งดูถูกเหยียดหยามผู้คน.  สวมชุดนักเวทย์สีฟ้าสดใส บนอกเสื้อด้านซ้ายติดไว้ด้วยตรานักผจญภัยระดับ เงิน 1 ดาว

     หญิงสาวกำลังชี้มือด่าไล่หญิงสาวคนหนึ่ง  อายุพอๆกัน  ส่วมแว่นหนาเตอะผูกเปียทวินเทล ใส่ชุดเกราะอ่อนเหน็บดาบเครมอร์ไว้ที่เอวข้างซ้าย ยืนก้มหน้ามือกุมกันแน่น. โดยมีชายหนุ่มอายุพอๆกันใส่เกราะหนักสะพายโล่ข้างหลัง และเหน็บดาบเครมอร์ไว้ที่เอว อีกคนใส่เกราะเบา สะพายดาบคู่ไว้ข้างหลัง อีกคนใส่เกราะหนักถือหอกอยู่ในมือ ยืนมองอย่างเฉยชา

     เมื่อด่าจบก็หันหลังเดินไป..แต่หญิงสาวสวมแว่นยังก้มหน้าเดินตามไปเงียบๆ  

" บอกแล้วไงอย่าตามมายัยเฉิ่มไปไหนก็ไปไป๊.." หญิงสาวคนเดิมหันมาผลักหญิงสาวสวมแว่นจนล้มกระแทกพื้นแล้วเดินจากไป.  หญิงสาวสวมแว่นนั่งคุกเข่าร้องให้ออกมา...


      สิ่งที่ทำให้เจตหยุดดูสิ่งที่คนกลุ่มนั้นคุยกัน  มันเป็นภาษาไทยชัดๆ ยืนฟังจนแน่ใจ จึงเดินเข้าหาหญิงสาว


" ขอโทษนะครับมีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ.." เจตถามเป็นภาษาไทย.  โดยมีเอลี่กับฟาร์เทียร์และผู้ติดตามทั้งสองยืนมองอยู่ข้างหลังเงียบๆ


" อืม..ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ....เอ๊ะ.."  หญิงสาวพูดตอบสะอึกสะอื้นเงยหน้ามองไปยังต้นเสียง  ก่อนจะแสดงอาการตกใจ. เพราะไม่ใช่คนที่ตนคุ้นเคยแม้แต่น้อย. แต่สิ่งที่เขาเอ่ยถามเป็นภาษาไทยแน่ๆ


" แน่ใจนะครับว่าไม่ต้องการความช่วยเหลือ  เพื่อนในทีมก็ไม่รับแล้วนิ.." เจตยังคงพูดเป็นภาษาไทย


" เอ่อ...คือ.." หญิงสาวพูดอ้ำๆอึ้งคิดอะไรไม่ออก  เธอไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี


" อ้อ..ลืมแนะนำตัว..ผมเจต..ส่วนนี่เอลี่ภรรยาผมนั่นฟาร์เทียร์คู่หมั้นล่ะมั้ง  และอีกสองคนเซ็ทกับบลู " เจตแนะนำตัวเองและคนในกลุ่ม.  


" ค่ะ ดิชั้น เบลค่ะ.." หญิงสาวตอบรับอย่างช่วยไม่ได้


" ถ้าไม่รังเกลียดจะเดินทางไปด้วยกันก็ได้นะครับ..ฐานะคนไทยเหมือนกัน.." เจตเสนอ


" เอ่อ...คุณรู้ได้ยังไงค่ะ.." เบลถามซื่อๆ


" ฮะฮะฮะ..ในโลกใบนี้จะมีคนพูดไทยสักกี่คนครับ และต้นปีจักรพรรดิก็อัญเชิญผูกล้ามาจากโลกอื่น...เพราะงั้นจากภาษาที่พูดก็บ่งบอกว่าคุณคือผู้กล้าที่ถูกอัญเชิญมาแล้วที่สำคัญเป็นคนไทยเหมือนผม ถูกต้องมั้ยครับ. " เจตหัวเราะเล็กน้อยและอธิบายยาวเหยียด


" เอ่อ..ก็ใช่ค่ะ.." เบลตอบออกมาเบาๆ


" ตกลงจะไปด้วยกันมั้ยครับ. " เจตพูดพร้อมยื่นมือไปให้


" เอ่อ...ค่ะ.."เบลลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลง  และยื่นมือไปจับมือเจตพยุงตัวเองขึ้นยืน.

        ด้วยเหตุอะไรไม่ทราบความรู้สึกลึกๆ บอกเธอว่าชายคนนี้เชื่อถือได้  และทันทีที่จับมือเธอรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ เหมือนได้พบเจอญาติผู้ใหญ่ ที่ไม่ได้พบมานาน


" กินข้าวหรือยังครับเบล. "  เจตถามด้วยความเป็นห่วง. เขารู้สึกผูกพันธ์แปลกๆกับหญิงส่วเบื้องหน้า


" ยังเลยค่ะเจตและก็.....ไม่มีเงินติดตัวเลยถูกเฟียร์ยึดไปหมดแล้ว.." เบลลังเลเล็กน้อยก่อนจะบอกความจริงออกมา


" เฮ้อ..ใช่เพื่อนแน่หรอ...เอาเถอะเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง.."เจตพูดออกมาอย่างปลงๆ


" เอ่อ...ชั้นขอเรียกพี่ได้มั้ยคะ." เบลพูดออกมาอย่างเก้อเขิน


" เอาสิยังไงก็ได้ ..แล้วก็พูดภาษาทวีปกลางได้มั้ย เดี๋ยวภรรยาชั้นเข้าใจผิด.." เจตบอกออกไป.  ด้วยเหลือบไปเห็นสายตาของเอลี่และฟาร์เทียร์มองมาอย่างสังสัย. ด้วยพูดภาษาไทยเป็นเวลานาน


" ได้ค่ะพี่.." เบลตอบรับแล้วหันไปแนะนำตัวกับทั้งสี่คน 

     กว่าจะคุยกันรู้เรื่องก็เกือบๆเย็น เจตจึงพาทุกคนไปทานอาหาร.   


" อะเบลไว้ซื้อของที่อยากได้.." เจตยื่นถุงเงินให้เบล จะให้เขาจ่ายให้ตลอดเวลาคงไม่ได้.  เบลรับไปแล้วเปิดดู  เบลถึงกับตาโต


" เอ่อพี่มันไม่เยอะเกินไปหรอคะ.." เบลถามอย่างเกรงใจ


" เอาน่าแค่ 100 เหรียญทองคำขาวชั้นไม่จนหรอกน่ะ.." เจตพูดเหมือนไม่มีราคาค่างวดอะไร


" งั้นหนูรับไว้นะคะ.." เบลรับไว้  ถึงอยู่ที่นี่มาหลายเดือนเธอก็คงยังติดคำพูดจากโลกเดิมอยู่


" ปะหาโรงแรงพักกันเถอะ " เจตพูดก่อนจะเดินนำทุกคนไป...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

143 ความคิดเห็น

  1. #135 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 11:07

    ตบผู้กล้าเกรียนพร้อมถีบหัวส่งกลับโลกเดิม พร้อมลบความจำ หึๆ

    #135
    0
  2. #47 dfrdz007 (@dfrdz007) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 09:30
    thank u
    #47
    0