ตอนที่ 28 : หายสาบสูญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62

      หลังสงครามขนาดย่อมจบลง ฝ่ายบุกโจมตีกับตกตายแทบทั้งหมด. ฝั่งทางคาราวานพ่อค้าไม่พบผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต เหล่าทหารรับจ้างต่างอดทึ่งไม่ได้ ตอนรู้ว่ามีกองกำลัง 1000 คนบุกมา พวกเขาแทบเข่าอ่อนหมดแรง หลังจากได้เห็นลูกไฟของฟาร์เทียร์ ทำให้พวกเขามีความหวัง และกำลังใจจนชนะในที่สุด

" ขอบคุณท่านจอมเวทย์.." เหล่าทหารรับจ้างต่างขอบคุณและทำความเคารพฟาร์เทียร์อย่างสำนึกขอบคุณ.

ด้วยเวทย์ของฟาร์เทียร์สังหารศัตรูไป. กว่า 200 คน. พวกเขาจึงแทบไม่ได้รับแรงกดดันอะไรเลย. รับมือกับคน 50 คนที่ขวัญกระเจิดกระเจิง จึงไม่ได้หนักหนาอะไร

" ด้วยความเต็มใจค่ะ.." ฟาร์เทียร์ตอบยิ้มแย้ม แล้วเดินกลับไปรวมกลุ่มเจต

แม้เธอจะร่ายเวทใหญ่ไปถึง..สองบทแต่กับไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด ทำให้ฟาร์เทียร์รักเจตมากขึ้นไปอีก จะมีสักกี่คนที่กล้ามอบคทาที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ให้ผู้อื่น ถ้านำไปขาย เหล่ามหาจอมเวทย์ทั้งหลาย คงต้องทุ่มทรัพย์สมบัติที่มีทั้งหมดเพื่อแย่งกันไปครอบครอง

  

" เอลี่หนื่อยหรือเปล่า...." เจตถามเอลี่ด้วยความห่วงใย


"ไม่หรอกค่ะท่านพี่..แค่นี้เอง.." เอลี่ยิ้มตอบ เกาะแขนเจต และเอียงศีรษะพิงไหล่เพื่อผ่อนคลาย  แม้เธอจะฝึกต่อสู้มา.  แตก็ไม่เคยสังหารเยอะขนาดนี้ ทำให้จิตใจเธอส่งผลกระทบอยู่บ้าง 

             เจตเอามือลูบศีรษะเธอเป็นการปลอบโยน  เอลี่ยิ้มรับด้วยความยินดี.  ฟาร์เทียร์ก็เดินมาถึงทั้งสองพอดี.  


" เจต...ท่านพี่เอลี่..เป็นอย่างไรบ้างคะ" ฟาร์เทียร์ถามด้วยความห่วงใย


" ไม่เป็นอะไรหรอกรู้สึกเครียดนิดหน่อยน่ะ..." เอลี่ตอบอย่างไม่ปิดบัง  ฟาร์เทียร์ยิ้มอย่าเข้าใจ ตัวเธอเองก็แทบแย่เหมือนกันที่ต้องฆ่าคนเยอะขนาดนี้.           เจตเห็นฟาร์เทียร์เงียบๆ จึงเอื้อมมือมาลูบศีรษะเธอเบาเพื่อปลอบโยน  ฟาร์เทียร์ยิ้มอย่างยินดีที่เจตไม่ลืมเธอ


" ทั้งสองคนไปพักก่อนนะ..เดี๋ยวเจตไปจัดการเรื่องสงครามให้เสร็จ  ค่อยกินข้าวกัน.." เจตบอกทั้งสองสาว  


"ค่ะ/ค่ะ " ทั้งสองคนตอบรับแล้วเดินไปพักในกระโจมของตน



" ไงบ้าง เซ็ท.บลู. " เจตสอบถามผู้ติกตามทั้งสองที่เดินเข้า


" สบายๆเจ้าค่ะนายท่าน..ข้ายังจับหัวหน้าฝั่งข้ามาให้เซ็ทสอบสวนด้วยเจ้าค่ะ.." บลูตอบด้วยท่าทีสบายๆ


" ได้ความว่าไงบ้างเซ็ท.." เจตหันไปถามเซ็ท


" จากการสอบสวนหัวหน้าฝั่งบลูและฝั่งข้าไอ้ความตรงกันคือ.  ทุกคนที่มาเป็นทหารเมืองแพลทโท. ได้รับคำสั่งตรงจากเจ้าเมืองให้มาสังหารนายท่านขอรับ.."เซ็ทตอบอย่างนอบน้อม


" อืม... เจ้าอ้วนนี่ไม่ยอมเลิกราสินะ....เย็นนี้คงต้องรบกวนเจ้าไปเก็บกวาดขยะแล้วล่ะเซ็ท...." เจตพูดกับเซ็ท


" พร้อมเสมอขอรับนายท่าน.." เซ็ทตอบอย่างนอบน้อม


"บลูเจ้าไปดูแลเอลี่กับเทียร์เถอะ.."เจตบอกบลู


" เจ้าค่ะนายท่าน.." บลูรับคำและเดินกลับไปยังกระโจม


" ปะเซ็ท.." เจตชวนเซ็ทแล้วเดินนำไป 


" ขอรับ.."  เซ็ทรับคำและเดินตามไปเงียบๆ




" เป็นไงบ้างครับท่านโจชัวร์.."เจตถามขึ้นเมื่อเดินมาถึง


" ข้าสบายดี..เจ้าก็คงสบายดีสินะจากที่เห็นน่ะ.." โจชัวร์ตอบและทึ่งเล็กน้อย. สงครามตะลุมบอลเจตกับไม่มีแม้รอยแมวข่วน.  เจตยิ้้มรับ..แล้วหันไปทางหัวหน้าทหารรับเป็นเชิงถาม


" ข้าก็สบายดีและคนของข้าจับเชลยได้ 5คน." หัวหน้าทหารรับจ้างบอกเจต


"สอบสวนได้อะไรบ้างครับ.."เจตถามด้วยความสนใจ


"ข้ายังไม่ได้สอบสวนเลย...คนของข้ากำลังเก็บกวาดสนามรบกันอยู่.." หัวหน้าทหารรับจ้างบอกเจต


" งั้นข้าไม่กวนพวกท่านแล้ว..ขอตัวไปหาอะไรกินก่อนชักหิวแล้ว.." เจตกล่าวหลังจากคุยกันเรื่องสงครามอยู่ครู่หนึ่่งจึงลาจากมา


" จัดการเก็บกวาดเซ็ท.." เจตเอ่ยสั่งการเซ็ทไปสังหารเชลย  เพื่อกันข่าวที่เขารู้มารู้เรื่องถึงผู้อื่น


" รับทราบขอรับนายท่าน.." เซ็ทโค้งคำนับก่่อนจะสลายหายไป


    เมื่อสั่งการเซ็ทเสร็จเจตจึงเดินกลับกระโจม. เมื่อมาถึงสองสาวกำลังช่วยกันทำอาหารอยู่.  เจตจึงนั่งรอเงียบๆ   เมื่ออาหารเสร็จเซ็ทก็กลับมาพอดี  จึงเริ่มรัประทานอาหารเช้ากัน


    กว่าคาราวานพ่อค้าจะจัดการสนามรบเสร็จก็ปาไปเที่ยง  หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงแล้วเสร็จจึงได้ออกเดินทาง. เพื่อให้ไกลจากบริเวณนี้. สภาพคงไม่ดีนักหากพักใกล้ๆกับกองศพหลายร้อยศพ


         ทุกคนต่างแปลกใจที่เชลยที่พวกเขาจับได้ต่างตกตายลง. แต่พวกเขาก็ไม่สนใจมากนัก ด้วยกำลังกังวลว่าจะทำให้ล่าช้าถ้านำเชลยไปด้วย. จึงแค่ลากศพไปกองกับศพอื่นๆแล้วจากมา


   หลังเดินทางได้ราว8 กิโลเมตร. โจชัวร์จึงสั่งให้พักตั้งค่าย  ด้วยเห็นว่าทุกคนเหนื่อยจากการรบ. จึงให้พักเร็วกว่าปกติ. 

      สงครามครั้งนี้สามารถเก็บกวาดอาวุธและเกราะได้หลายร้อยชิ้น รวมถึงยังมีเสบียงและทรัพสินอื่นอีก.  เจตเลือกที่จะไม่รับด้วยเขามีมากเกินพอแล้ว

    เหล่าทหารรับจ้างต่างขอบคุณเจตที่ยกส่วนแบ่งให้พวกเขา  ถ้านำของพวกนี้ไปขายเมื่อถึงเมือง North land. จะเท่ากับว่าพวกเขาได้เงินเป็นสามเท่าจากปกติ. จากคุยกันเสร็จเจตจึงแยกตัวออกมา 



" เซ็ทได้เวลาเก็บกวาดขยะแล้ว..เจ้าพร้อมมั้ย.." เจตถามเซ็ทหลังรับประทานอาหารเสร็จ


" พร้อมเสมอขอรับนายท่าน " เซ็ทตอบรับด้วยท่าทีสงบ


" เก็บกวาดอะไรคะเจต.." ฟาร์เทียร์ถามอย่างสงสัย


     เจตจึงเล่าความจริงให้เอลี่และฟาร์เทียร์ฟัง เอลี่ไม่มีควมรู้สึกใด เธอเคารพการตัดสินใจของเจตเสมอ แต่ฟาร์เทียร์กลับทำหน้าไม่สบายใจ ด้วยเจ้าเมืองแพลทโท. เป็นคนในตระกูลขององค์จักรพรรดิ


" จะไม่มีปัญหาตามมาหรือคะเจต." ฟาร์เทียร์ถามอย่างกังวล


" ฮะฮะฮะ... จะมีปัญหาอะไรใครจะรู้...เราอยู่ห่างตั้ง 28 กิโลเมตรนะ .." เจตหัวเราะออกมาเบาๆ  ยื่นมือมาลูบศีรษะเธอเพื่อให้คลายกังวล


" ถ้าเจตว่าอย่างงั้น..เทียร์ไม่ขัดก็ได้ค่ะ.."ฟาร์เทียร์ยังไม่หายกังวล


" เจ้าอย่าได้กังวลเลย..อยู่กับท่านพี่จะมีใครมาทำอันใดได้.." เอลี่ช่วยพูดอีกแรง


" ค่ะท่านพี่เอลี่.." ฟาร์เทียร์ตอบรับเบาๆ




" ไปเถอะเซ็ท..จัดการให้เรียบร้อยอย่าให้เหลือหลักฐานใดๆหลงเหลือ..เมื่อเรียบร้อยติดต่อมา..เดี๋ยวข้าเปิดประตูรับ.." วูบบบบ..เจตพูดขึ้นก่อนจะเปิดเกจให้เซ็ท


" ตามบัญชาขอรับนายท่าน.."เซ็ทโค้งคำนับและเดินเข้าเกจไป


   เมื่อส่งเซ็ทแล้วหันกลับมาทางสามสาว  เห็นฟาร์เทียร์ยังทำหน้ากังวลไม่คลาย


" เจ้าอย่ากังวลไปเลย..โลกIdeal แห่งนี้ข้าจะทำอันใดก็ได้..เมื่อถึงเวลาเจ้าไม่เปลี่ยนใจ..เจ้าจะได้รู้ว่าข้าคือใคร..ทำอะไรได้บ้าง.." เจตเดินมาโอบกอดฟาร์เทียร์และปลอบเบาๆ  

        ฟาร์เทียร์นิ่งไปคู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา  เธอตัดสินใจจะเชื่อที่เจตพูด   'อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ขอแค่ได้อยู่กับเจตเธอก็พอใจแล้ว'..ฟาร์เทียร์คิดในใจ  




เมืองแพลทโท


  " ป่านนี้ยังไม่มีข่าวจากพวกทหารอีกหรือขอรับท่านพ่อ.." ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด ถามบิดาตนที่นั่งหน้าเครียดอยู่โต๊ะทำงาน 


" ยังเลยลูกนี่ไม่ได้รับการติดต่อมาเลยตั้งแต่เช้า.." ฟรานซิส มอร์เร่ กล่าวออกมาด้วยความกังวลไม่แพ้กัน


" พวกเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก...เดี๋ยวพวกเจ้าก็ได้ไปอยู่กับพวกมันแล้วล่ะ"  ขณะทั้งสองกำลังวิตกกังวลนั้นกลับมีเสียงพูดออกมาจากมุมมืดในห้อง


" ใครน่ะ..ออกมาเดี๋ยวนี้นะ...คาร์ลตามทหารมามีผู้บุกรุก." ฟรานซิส มอร์เร่ร้องเรียกทหารคนสนิทหวังให้มาช่วยตน


"โอ้..เจ้าเรียกหาเจ้านี่หรือเปล่า."เซ็ทเดินออกมาจากมุมมืดพร้อม. ศีรษะในมือแล้วโยนไปให้ ฟรานซิส มอร์เร่ รับไว้ด้วยสัญชาตญาณ 


" เหวอ.....ม้ายยคร์าล...." ฟรานซิส  มอร์เร่่ ตกใจแข็งค้างกับศีรษะตรงหน้า..ก่อนที่ศีรษะนั้นจะสลายกลายเป็นฝุ่นระอองสีดำลอยเข้าไปในตัวเซ็ท  

       นี่คือความสามารถหนึ่งของ. เทพเจ้ามังกรทมิฬ. ดูดกลืนพลังชีวิตและร่างกายผู้อื่นมาเป็นพลังให้ตน.สองพ่อลูกแข็งค้าง...จ้องมองไปยังเซ็ทด้วยความตกตลึง


" มันนี่แหละท่านพ่อที่ตบข้าวันนั้น.." ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด กล่าวฟ้องบิดาโดยไม่รู้สถานการณ์ตัวเองสักนิด. 

      เซ็ทยิ้มเยาะออกมา..ก่อนจะสลายไปกับความมืด


ฉั๊วะ......กงเล็บเซ็ททะลวงเข้าไปตรงหน้าอกตำแหน่งหัวใจ ฟาราณซิส มอร์เร่


อั้ก..เจ้า...เจ้า..ฟราณซิส มอร์์เร่ กระอักเลือดออกปาก. แล้วสิ้นใจตาย..และร่างก็ค่อยๆสลายเป็นระอองเข้าไปในตัว เซ็ท 


" ม่ายยยยย.." ฟรานซิสเอ็ดเวิร์ด ตระโกนอย่างขาดสติ  วิ่งออกไปนอกห้องด้วยความหวาดกลัว. เขาหวังให้คนในปราสาทมาช่วย.  แต่กับพบกับความว่างเปล่า


วูบบบ...ฉั๊วะ......เพล๊ะ. 


  ขณะฟราณซิสเอ็ดเวิร์ดวิ่งหนีสุดชีวิต. เซ็ทกลับตามมาทันและเอากรงเล็บ แทงทะลุอกข้างซ้าย พร้อมกำหัวใจออกมาด้วย และบีบให้แหลกคามือ


อั๊ก...อ๊อกๆ...ฟรานซิส. เอ็ดเวิร์ด. รู้สึกเจ็บแปลบที่อกซ้ายจึงก้มดู พบว่ามีมือกำหัวใจเขาไว้ และบีบให้แหลกให้เขาดู ก่อนเขาจะสำลักเลือดออกมา และสิ้นใจตาย.  ทันทีร่างก็กลายเป็นฝุ่น หายเข้าไปในตัวเซ็ท. เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น.  ประตูมิติก็เปิดออก เซ็ทก้าวเข้าไปและหายไปอย่างไร้ร่องรอย

     ตอนเช้าก็เกิดข่าวใหญ่. ไปทั่วเมืองแพลทโท ว่าเจ้าเมืองและคนในปราสาทหายสาบสูญ. อย่างไรร่องรอย. 

      เหลือเพียงหญิงสาวชาวเมืองที่โดนฉุดคร่ามา  ค่อยๆทยอยเดินออกมาจากปราสาท ด้วยอาการงงงวย  ใครช่วยพวกเธอ  แล้วเจ้าเมือง. และคนในปราสาทหายไปไหนหมด..  และจะเป็นปริศนาให้ชาวเมืองกล่าวถึงไปอีกนานนนนนน..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #35 Bank2986 (@Bank2986) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:02
    ขอบคุณมากครับผม สนุกมากครับ
    #35
    1
    • #35-1 mOa3jung (@yanaphat01) (จากตอนที่ 28)
      10 มิถุนายน 2562 / 06:10
      ยินดีครับ
      #35-1