ตอนที่ 21 : การต้อนรับของเมืองแพลทโท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    2 มิ.ย. 62

ผ่านไปครู่ใหญ่อาหารก็ถูกยกมาเสิร์พ.

" เชิญรับประทานคะ "หญิงสาวกล่าวขึ้นหลังยกอาหารแล้วเสร็จ

เมื่ออาหารครบแล้วพวกเจตจึงเริ่มลงมือรับประทานทันที. เมื่ออาหารเข้าปากทุกคนก็กล่าวชื่นชมออกมา. อาหารรสชาติดีอย่างยิ่ง

" อาหารรสชาติดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีลูกค้าล่ะ " เจตถามด้วนความสงสัย


       หลังไคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวจึงตัดสินใจเล่าให้พวกเจตฟัง. ร้านอาหารร้านนี้พ่อแม่เธอสร้างขึ้นมา โดยเอาชื่อของลูกสาวคนเดียวมาตั้งเป็นชื่อร้าน ซึ่งก็คือหญิงสาวคนนี้นี่เอง ต่อเมื่อเธอ 9 ขวบ บิดาซึ่งเป็นเสาหลักด็ล้มป่วยและเสียชีวิตไป เธอกับแม่จึงอยู่ด้วยความยากลำบาก จนเมื่อเธออายุ 15 บุตรชายเจ้าเมืองมาทานอาหาร เมื่อเห็นเธอจึงเกิดชอบขึ้นมาพยายามตามตื้ออยู่นานสุดท้าย เธอบอกเด็ดขาดว่าไม่ชอบ แต่นั้นมาเขาก็เงียบหายไป. แต่ที่แปลกคือ ลูกค้าเริ่มน้อยลงทำให้รายได้ไม่พอใช้จ่าย แม่เธอจึงต้องไปยืมเงินเจ้าเมืองมาใช้จ่าย แต่ไม่สามารถใช้คืนได้ เจ้าเมืองจึงเสนอให้แม่ยกเธอให้กับบุตรชายเขาแต่แม่ปฏิเสธ พวกนั้นจึงกดดันเรื่อยมา แม่เธอเครียดมากจนล้มป่วยตายไป จนเหลือเธอคนเดียว และหลังๆยิ่งโดนกดดันหนัก พวกนั่นห้ามขายวัตถุดิบให้เธอ และก็เป็นอย่างที่พวกเจตเห็น 2-3 ครั้งแล้ว.

เมื่อฟังจบทุกคนก็รู้สึกเห็นใจอย่างยิ่ง

" เธอชื่อฟาร์เทียร์สินะ.."เจตถามเพื่อยืนยัน

" ใช่ค่ะ.."ฟาร์เทียร์พยักหน้า. ยังไม่ทันที่จะได้คุยกันมากนัก. ก็มีเสียงออกมาจากหน้าร้าน

" เฮ้ย....ไอ้คนต่างถิ่นไสหัวออกมานี่ซิ..ข้าไม่อยากทำให้ร้านที่รักข้าเปื้อนเลือด.."


" โอ้...มาได้เวลาพอดี....กำลังอยากออกกำลังให้อาหารย่อยซะหน่อย."เจตแสดงควมมยินดีออกนอกหน้า. และเดินนำทุกคนออกไปนอกร้าน เอลี่ยิ้มขำ  ส่วนฟาร์เทียร์สีหน้าหวาดหวั่นออกมา


   เมื่อออกมาหน้าร้านก็พบกับ  ทหาร ร่วม  100 นายยืนหน้าร้าน ลักษณะครึ่งวงกลม ข้างหน้ายืนไว้ด้วยชายหนุ่มคนหนึ่ง ลักษณะทั่วไปถือว่าดูดี แต่ตาเหลืองมีเส้นเลือดขึ้น  มีถุงใต้ตา  ท่าทางอิดโรยเล็กน้อย  บ่งบอกว่าหมกมุ่นในสุรานารีอย่างมาก.  เมื่อเห็นพวกเจตออกมา  ทหารที่เจตเห็นเก็บเงินตอนเข้าเมืองก็กระซิบกระซาบกับบุรษหนุ่มคนนั้น


" โอ้ว....เป็นอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ นางงดงามมากก..กลับไปข้าจะให้รางวัลเจ้าอย่างงาม.." ชายคนนั้นพูดสายตามองเอลี่อย่างหื่นกระหาย


"หมอนี่คือใครหรอฟาร์เทียร์."  เจตถามฟาร์เทียร์ด้วยอยากรู้ว่าเป็นใคร  ถึงเอาทหารมาใช้เรื่องไร้สาระเช่นนี้


"เขาคือฟรานซิส เอดเวิร์ด  บุตรชายเจ้าเมือง ฟรานซิส มอร์เร่ " ฟาร์เทียร์คิ่วขวดแน่นด้วยความเครียด


" เป็นไงล่ะ รู้ว่าข้าเป็นใครกลัวล่ะสิ ข้าเป็นคนใจกว้างถ้าแกคลานเข้ามาเลียรองเท้าข้าเป็นการขอโทษ  ที่แกทำร้ายลูกน้องข้า. ข้าจะอภัยให้ก็ได้.."


" แต่แกต้องยกผู้หญิงสองคนนั่นมาให้เป็นนางบำเรอข้านะ..555555"  ฟรานซิส เอดเวิร์ดหัวแราะลั่น เหล่าทหารก็หัวแราะตามดังสนั่น


" โอ้..เมืองแพลทโทเขาต้อนรับแขกกันแบบนี้หรือเนี่ย...ช่างสะท้อนถึงอะไรหลายๆ...ช่างหน้าสมเพศ "  เจตกล่าวแดกดันออกมา


" ไม่ต้องมากความ..เซ็ทตบปากสั่งสอนแทนบิดามันทีซิ. ดัดนิสัยมันซะหน่อยอย่าได้ดูถูกผู้หญิง.."เจตสั่งเซ็ท


วูบบบบ...เพี๊ยะ.....อ้ากกก. เพียงกล่าวจบ. เห็นเพียงเงาถลันวูบ  ร่างของ ฟรานซิส เอดเวิร์ด ก็ปลิวไปชนทหารที่ยืนล้อมอยู่  ล้มระเนะนาดแขนหักขาหักไปหลายราย  ตัวฟรานซิส เอดเวิร์ด เองถึงกับสลบกลางอากาศ  ฟันหักไปหลายซี่ พวกทหารที่มาด้วยยืนแข็งค้าง. พวกมันมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าฝ่ายตรงข้ามลงมือตอนไหน. 


 แม้แต่ฟาร์เทียร์เองยังตะลึงตัวแข็งค้าง. ไม่คิดว่าเจตจะกล้าสั่งลงมือ


"เอาล่ะพวกเจ้า....หามเจ้านายสวะของพวกเจ้ากลับไปได้แล้ว....เมื่อมันฟื้นบอกมันด้วยว่า...อย่าได้ยุ่งกับผู้หญิงของข้า...ไม่งั้นแม้จักรพรรดิ์มาเองจ้าก็จะไม่ล่ะเว้น..ไสหัวไป.."เจตพูดออกมาด้วยความโกรธ  พร้อมปล่อยจิตสังหารออกมาอ่อนๆ จิตสังหารของคนที่ผ่านสงครามใหญ่นับสิบๆ และสังหารไปนับแสน ย่อมไม่ธรรมดา เพียงปล่อยออกมาเพียงเล็กน้อย. ทหารบางตนถึงกับช็อคน้ำลายฟูมปาก บางคนปล่อยของเหลวสีเหลืองออกมา เมื่อเจตสั่งให้ไปพวกมันจึงไม่กล้าชักช้า  แม้ก้าวขาไม่ออกถึงกับคลานพาเจ้านายกลับ 


"พวกเราไปสมัครเป็นนักผจญภัยดีกว่า. จะได้เข้าเมืองง่ายๆ.."เจตชวนทุกคนหลังพวกทหารไปหมดแล้ว


" ขอรับ/เจ้าค่ะ"เซ็ทและบลูรับคำ


" เดี๋ยวค่ะ"    ขณะเจตกำลังจะเดินไปนั้น  ฟาร์เทียร์ก็เรียกไว้ซะก่อน


" เจ้ามีอะไรหรือฟาร์เทียร์.." เจตถามอย่างสงสัย รวมทั้งเอลี่ และผู้ติดตามทั้งสองก็ทำหน้าสงสัยเช่นกัน


" เอ่อ...คือ...ที่ท่านเจต...บอก...ว่า...ผู้หญิงของท่าน...รวมข้าด้วยหรือเปล่าคะ...." ฟาร์เทียร์พูดติดๆขัดหน้าแดง พร้อมบิดไปมาด้วยความเขิน.


" พวกเจตได้ยินถึงกับผงะ.." พูดไม่ออก


" เอ่อเรื่องนี้..." เจตถึงพูดไม่ออกมองไปทางเอลี่ เชิงขอความช่วยเหลือ. เอลี่ถึงกับยิ้มขำให้กับท่าทีของสามี. 


" ท่านรังเกลียดข้าหรือค่ะ.." ฟาร์เทียร์ถึงกับหน้าเสียในท่าทีของเจต


" มันไม่ใช่เรื่องรังเกลียดหรือไม่..ประเด็นอยู่ที่ข้ามีภรรยาแล้ว.."เจตบอกปัด..เพระโลกเก่าที่จากมาเรื่องมีภรรยาหลายคน  ค่อนข้างจะซีเรียสมาก. โดยเขาไม่รู้ว่าโลกนี้ เป็นปกติที่ชายหนึ่งคนจะมีภรรยาหลายคน ขอแค่ภรรยาคนแรกอนุญาติก็ไม่มีปัญหาอะไร


" ก็ไม่เห็นจะมีปัญหานี่คะ  ข้าไม่รังเกลียดที่จะเป็นคนที่สองหรือสามหรอกค่ะ.."ฟาร์เทียร์ยังตื้อ


" เอ่อ...เฮ้อ...ถามเอลี่ก็แล้วกัน..ข้าไม่สามารถละเลยความรู้สึกภรรยาได้หรอกนะ. ถ้านางไม่เต็มใจ.."เมื่่อไม่รู้จะทำเช่นไร. เจตจึงโยนเรื่องไปให้เอลี่ ตัดสินใจแทน

      เมื่อได้ยินที่เจตพูด   เอลี่ก็ยิ้มออกมาด้วยความสุข  เพราะสามีใส่ใจความรู้สึกถึงเพียงนี้ 


"งั้น... เรื่องนี้เอลี่ขอพูดแทนละกันนะคะ...ข้าว่าท่านฟาร์เทียร์ลองติดตามท่านพี่ของข้า  ดูนิสัยใจคอก่อนสักหน่อยดีไหมคะ  ให้เวลาทบทวนความรู้สึกตัวเองก็แล้วกัน  เมื่อถึงตอนนั้นท่านฟาร์เทียร์ยังไม่เปลี่ยนใจ. เอลี่จะช่วยพูดกับท่านพี่ให้นะคะ.."เอลี่กล่าวผ่อนผัน


" เอาเช่นก็ได้ค่ะ..เรียกข้าว่าเทียร์ก็พอนะคะ  งั้นขอข้าไปปิดร้านก่อน เดี๋ยวเทียร์ไปสมัครเป็นนักผจญภัยด้วย.."ฟาร์เทียร์รีบไปเอาคทาแล้วปิดร้านทันที


 " มันจะดีหรอเอลี่..ตัดสินใจแบบนี้.."เจตถามเอลี่ขณะรอฟาร์เทียร์อยู่


" ดีแล้วค่ะ...ถ้านางไม่เปลี่ยนใจจะได้มีคนช่วยรับมือท่านพี่.  ลำพังเอลี่คงไม่ไหว.."เอลี่ตอบเขินๆ


" และที่สำคัญเธอเป็นดี  และจริงใจกับท่านพี่นะคะ แววตาของเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจน.."  เอลี่อธิบายสิ่งที่ตนสัมผัสได้


" ถ้าเอลี่ว่าอย่างนั้น...ก็ตามใจก็แล้วกัน.." เจตตอบปลงๆ. เอลี่ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยท่าทีของสามี


" ไปกันเลยมั้ยคะ.." ฟาร์เทียร์ถามเมื่อปิดร้านเสร็จแล้ว


" เจ้านำทางเลยแล้วกัน.."เจตบอกเพราะพวกเขายังไม่รู้ว่ากิลนักผจญภัยอยู่ตรงไหน


" ได้คะงั้นตามมาเลย.."ฟาร์เทียร์กล่าวด้วยอารมณ์ดีสุดๆ  ฟาร์เทียร์อยากเป็นนักผจญภัยมานานแล้ว เธอฝึกเวทย์มาตลอดเผื่อสักวันมีโอกาศจะไปสมัคร แต่ติดที่ต้องดูแลแม่. และตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้วเธอจึงจะไปทำตามความฝัน

 

" แล้วเทียร์ไม่ขายอาหารแล้วหรอ.."เอลี่ถาม


" ไม่แล้วค่ะ..เทียร์อยากเป็นนักผจญภัยมานานแล้ว..แค่ติดต้องดูแลท่านแม่ก็เลยไม่ได้สมัครน่ะ.."ฟาร์เทียร์อธิบาย  ทุกคนจึงพยักหน้าเข้าใจ


" เอาเถอะ..งั้นก็ไปทำตามฝันแล้วกันนะ.."เจตบอกยิ้มๆ


" ค่า..ท่านพี่.."ฟาร์เทียร์รับคำและเกาะแขนซ้ายเจตเพราะมือขวานั้นเจตจับมือเอลี่ไว้ตลอด  


   ตลอดทางที่ผ่านมา ผู้คนต่างมองพวกเขาไม่วางตา ด้วยในกลุ่ม มีสาวงามถึง 3 คน จึงไม่แปลกที่จะสะดุดตาเป็นพิเศษ  และที่สำคัญคือฟาร์เทียร์  ทุกคนต่างรู้ว่า  บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเจ้าเมืองหลงเธอมาก  และใช้ทุกวิธีเพื่อให้ได้เธอไปครอบครอง  แต่ยังไม่กล้าใช้วิธีข่มขืนเพราะฟาร์เทียร์ขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย มันจึงไม่กล้า. และฟาร์เทียร์ยังเป็นนักเวทฝีมือดีคนนึงด้วย  แต่ทุกคนก็คาดว่าคงมีเรื่องวุ่นวายแน่ ๆ.     เพราะฟาร์เทียร์กล้าควงผู้ชายอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้  ถ้าพวกเขารู้ว่าบุตรชายเจ้าเมืองเพิ่งโดนตบกลิ้งไปคงมองพวกเจตมากนี้้แน่นนอน......





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

135 ความคิดเห็น

  1. #98 KIZUkinada (@Haruhi13) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 01:58
    ไหงมันได้เมียง่ายจังหล่ะ ไม่เอาน่ะ ฮาเร็ม สิบยี่สิบคน ขี้เกียจจำชื่อ ห้าหกคนพอได้หน่อย
    #98
    1
    • #98-1 mOa3jung (@yanaphat01) (จากตอนที่ 21)
      8 กรกฎาคม 2562 / 11:23
      5555คงไม่เยอะขนาดนั้นผมเองก็ขี้เกียจคิดชื่อ
      #98-1
  2. #54 abeja2 (@abeja) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 11:26

    ขอบคุณครับ

    #54
    0
  3. #16 dfrdz007 (@dfrdz007) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 08:26
    จัดไปได้เมีย 1 ea
    #16
    0
  4. #15 Bank014 (@Bank014) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 21:49
    สนุกๆ​ ต่อๆ​ คับบ​
    #15
    0
  5. #14 Xailice (@Xailice) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 20:41
    บ๊ะบัย ฮาเร็มอ่ะ..
    #14
    0