ตอนที่ 17 : ค่าทำขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    29 พ.ค. 62

ขณะสงครามเกือบจะถึงจุดสิ้นสุด เจตได้ชวนเซ็ทไปหาแม่ทัพฝั่งที่มาโจม เพื่อเรียกเก็บค่าทำขวัญซะหน่อย เมื่อเจตบินออกไปทางข้าศึกจึงสั่งให้ทหารหยุดยิงปล่อยให้เจตจัดการจบศึกนี้. เมื่อเจตไปถึงก็พบว่าแม่ทัพฝั่งนั้นได้สั่งการให้ถอยทัพ


"จะรีบไปไหนล่ะ..อุตส่าห์ถ่อมาถึงนี่..ไม่คิดจะมาคุยกันหน่อยหรือ....ไร้มารยาทจริงๆน้ามนุษย์์เนี่ย.."เจตกล่าวออกมา ขณะที่ยังลอยอยู่บนอากาศ ทุกคนตกตะลึงที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขาคือมนุษย์ชัดๆ เหตุใดถึงบินได้  ใบหน้าแสดงอาการตกใจและสงสัยในเวลาเดียวกัน 


" เจ้า..เป็นมนุษย์นี่..เจ้ากลับทรยศเผ่าพันธุ์ตัวเอง..มิน่าทำไมเราถึงแพ้สงคราม..เจ้าคนทรยศ.."แม่ทัพใหญ่ฝ่ายมนุษย์กล่าวต่อว่าออกมาอย่างหัวเสีย.


ไอ้คนทรยศๆๆๆๆๆ


เหล่าทหารของมนุษย์ต่างร้องด่าทอออกมาตามผู้เป็นแม่ทัพตน


" พวกเจ้ากลับกล้า..เปรียบเทียบตนเองเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับนายท่านผู้ยิ่งใหญ่เชียวหรือ"เซ็ทร้องออกมาอย่างเหลืออด. พร้อมปลดปล่อยแรงกดดันออกมา  เหล่าทหารถึงกับทรุดลงคุกเข่ากับพื้น บางคนถึงกับชอร์คน้ำลายฟูมปาก


" เอาน่าเซ็ท...อย่างน้อยข้าก็เคยเป็นมนุษย์..ถึงตอนนี้จะไม่ใช่ก็เถอะ"เจตพูดยิ้มๆออกมา


"ขอรับนายท่าน "เซ็ทตอบรับพร้อมคลายแรงกดดัน


" เอาล่ะเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า. เรื่องทรยศอะไรนั่นล้วนไม่สำคัญ  ที่นี่มันบ้านภรรยาข้า ข้าปกป้องที่นี่มันก็ปกตินะข้าว่า  "


" ประเด็นสำคัญคือ.....ทำยังไงพวกเจ้าถึงจะได้รอดชีวิตกลับบ้าน.."เจตพูดอย่างผู้เหนือกว่า. และค่อยๆร่อยลงพื้น ตามมาด้วยเซ็ท


"ข้าขอแลกชีวิตกับเจ้า.."นายทหารคนหนึ่งเงื้อดาบขึ้นหมายฟันที่คอของเจต


เซ็ทขยับวูบเดียวนายทหารคนนั้นก็เหลือเพียงร่างไร้ศรีษะนิ่งค้างก่อนจะทรุดลงกองกับพื้น ทหารทุกคนนิ่งค้างไม่กล้าขยับเตลื่อนไหว. 


"อย่าทำอะไรไร้ประโยชน์ดีกว่าน่า.."เจตพูดอย่างจนใจ


" เจ้าต้องการอะไรจากเรา.."แม่ทัพกล่าวถามอย่างข่มอารมณ์โกรธไว้ในใจ


" ไม่มีอะไรมากหรอก..ข้าแค่ต้องการเรือลำนี้...กับเรือเหาะลำสีเงินนั่น และ พวกเจ้าทุกคนไปได้แต่ตัวกับเสบียงและน้ำเพียงพอสำหรับ 3 วันท่านั้น "


" อนุโลมให้ได้แค่เสื้อผ้าติดตัวเท่านั้น. อาวุธ. ชุดเกราะเครื่องประดับ ของทุกอย่างที่นอกเหนือจาก เสื้อผ้าและอาหาร พวกเจ้าต้องทิ้งไว้ที่นี่...หรือจะทิ้งชีวิตไว้ล่ะ. จงเลือกมา.." เจตพูดอย่างเด็ดขาด


" เจ้าทำเกินไปแล้ว...".แม่ทัพมนุษย์โกรธจัดจนพูดไม่ออก...นี่จะไม่ให้เขาเหลือศักดิ์ไว้เลยหรือย่างไร


" เกินไปยังไง...อยู่ดีๆพวกเจ้ายกทัพมารุกรานเรา  ทำให้ทหารข้า ประชาชนข้าตกใจ  แล้วยังรบกวนเวลาข้าอยู่กับภรรยาที่งดงามของข้าอีก. เป็นแบบนี้มันก็ต้องมีค่าทำขวัญกันบ้าง " 


" พวกเจ้าคิดว่านี่คือสวนหลังบ้านเจ้ารึไง  อยากมาก็มา อยากไปก็ไป.   มันจะสะดวกสบายเกินไปหรือเปล่า "เจตพูดยาวเหยียดไม่ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามตอบโต้แม้แต่น้อย


แม่ทัพฝ่ายมนุษย์. ได้แต่กัดฟันกำมือแน่นไม่สามารถโต้เถียงสิ่งใดได้ ที่เจตพูดมาล้วนถูกต้อง เพียงแต่ถ้าเขาชนะสงครามครั้งนี้.  มันก็จะออกมาอีกรูปแบบหนึ่ง ไม่ต้องมาตกอยู่ในภาวะเช่นนี้ สุดท้าย คงได้แต่โทษตัวเองที่ไร้ความสามารถ  ทำให้พ่ายศึกนี้อย่างย่อยยับ


" ตกลงเราทำตามที่เจ้าบอก " แม่ทัพฝ่ายมนุษย์ตอบตกลงด้วยความจำใจ  อย่างน้อยก็ยังมีชีวิต


" ดีที่เจ้ายอมรับ..จะได้ไม่ตายเปล่า..เซ็ทไปตามท่านแม่ทัพโจเอลมารับของทำขวัญ  นำทหารมาด้วย300 นาย "  เซ็ทก้มหัวให้เล็กน้อยแล้วก็หายไป


  เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหล่าทหารเผ่ามนุษย์...ก็มือเท้าไร้เรี่ยวแรง อาวุธหลุดจากมือ  คุกเข่าลงร่ำให้ราวกับว่าสูญสิ้นหมดแล้วทุกสิ่ง.  ความภาคภูมิที่เคยสั่งสมมากลับต้องสูญสิ้นในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ใช้เวลาไม่นานแม่ทัพโจเอลก็มาถึง


" ท่านเจตข้านำคนมาตามที่ท่านต้องการแล้ว..."ท่านแม่ทัพโตเอล


" ข้าอยากให้ท่านตรวจยึดของทุกอย่างที่นอกเหนือจาก.. เสื้อผ้าติดตัว และน้ำดื่มและ อาหารให้พวกเข้าพอกิน3วัน. นอกนัั้นเอามาให้หมด. รวมทั้งเรือและเรือเหาะที่เราคุยกันไว้ด้วยนะ " เจตบอกท่านแม่ทัพโจเอล. 


" ได้..ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้.."ท่านแม่ทัพโจเอลรับคำและไปดำเนินการอย่างรวดเร็ว


   กว่าจะดำเนินการตรวจยึดของทั้งหมดแล้วเสร็จ. ก็ล่วงไปยามเที่ยงแล้ว  ได้สินทรัพย์ต่างๆจำนวนมาก. ส่วนใหญ่เป็นเกราะและยุทโธปกรณ์ต่างๆ. ซึ่งก็ไม่ค่อยมีประโยชน์อันใด  นอกจากนำไปหลอมสร้างใหม่  เงินทองก็เช่นกัน เจตไม่สนใจเท่าไหร่เพราะเขามีเยอะกว่านี้มาก เมื่อเสร็จเจตจึงปล่อยพวกเชลยไป


" เอาล่ะพวกเจ้าไปได้.." เจตบอกให้เหล่ามนุษย์เดินทางกลับได้


    เหล่าทหารมนุษย์ไหล่ห่อคอตกเดินเรียงแถวขึ้นเรือ เสมือนหมดสิ้นแล้วทุกอย่างในชีวิต พวกเขาต้องทนแออัดอยู่ในเรือเพื่อเดินทางกลับ. เพราะเรือโดนยึดไปสองลำทำให้ไม่เพียงพอ. อย่างน้อยต้องทนอยู่ไม่ต่ำกว่า 3วัน  แต่ถ้าเกิดมีพายุระหว่างทางมันจะเป็นฝันร้ายสำหรับพวกเขาทันที และยังไม่รวมอสูรทะเลอีกจำนวนมาก พวกเขาไม่มีอาวุธอะไรเลยจะไปสู้ได้เช่นไร.ก็ได้แต่หวังว่าโชคชะตาจะไม่ซ้ำเติมจนเกินไปนัก


" อ้อ...ฝากบอกจักรพรรดิร์ของพวกเจ้าด้วยนะ..ข้าจะไปเยี่ยม...อดใจรอไว้ได้เลย..และก็อย่าได้คิดประกาศจับข้านะไม่งั้นข้าจะล้างทุกเมืองที่ข้าผ่าน ไม่ให้เหลือซากเลย " เจตฝากข้อความไปถึงจักรพรรดิร์เผ่ามนุษย์


" เจ้ามันปีศาจร้าย.."แม่ทัพมนุษย์สบถออกมา


" 5555ข้ามันเหนือกว่านั้นเยอะ..ทุกอย่างที่พวกเจ้าได้รับ..ขึ้นอยู่กับการกระทำของพวกเจ้าทั้งนั้น..ดีแค่ไหนที่ข้าไม่ล้างบางพวกเจ้า. เหมือนพวกออร์คที่มาคราวก่อนน่ะ ไปได้แล้วข้าชักรำคาญแล้วนะ" 


 แม่ทัพมนุษย์จึงขึ้นเรือแล้วสั่งออกเรือทันที.เขารู้สึกต้องรีบไปจากที่นี่ก่อนที่เจตจะเปลี่ยนใจ.  เมื่อข้าศึกเดินทางกลับแล้วเจตจึงให้ทหารเก็บกวาดสนามรบ และเก็บมีค่าเข้าคลังหลวง  ส่วนพวกดาบเกราะให้นำไปให้นายช่างวสันหลอมสร้างปืนใหญ่..


" งั้นข้าขอตัวแล้วนะท่านแม่ทัพ..หิวจะแย่แล้วยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าละ" เจตหันไปบอกแม่ทัพโจเอล


" เชิญตามสบายครับ..เดี๋ยวทางนี้ข้าจัดการเอง."ท่านแม่ทัพโจเอลรับอาสาดูแลให้ เจตจึงเดินทางกลับวัง..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

143 ความคิดเห็น