ตอนที่ 14 : เริ่มฝึก....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 219 ครั้ง
    27 พ.ค. 62

การสรรค์สร้างบางสิ่ง ไม่ใช่สิ่งที่จะสำเร็จได้โดยง่าย แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินที่จะทำ อาจผิดพลาดบ้าง อาจล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนท้อแท้ แต่ถ้ายังไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นมาก้มหน้าทำต่อ.... เมื่อสำเร็จจะทำให้ภูมิใจในสิ่งที่ทำ และนำไปต่อยอดสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาอีก.

ตลอดเวลากว่า 2 เดือน ที่รอการผลิตปืนเจตไม่มีอะไรทำมากนัก นอกจากรับสมัครทหารเพิ่ม ให้ได้. 3000 นาย. และ จัดการฝึกใหม่ทั้งหมด โดยหลักสูตรของการทหารโลกเดิม ช่วงที่รออาวุธปืน จะปรับร่างกายก่อนและฝึกต่อสู้มือเปล่า.   โดยใช้มวยไทยเป็นมาตรฐาน การใช้มีดต่อสู้ และยังเรียนยุทธวิธีต่างๆอีกด้วย ตลอดเวลาที่ผ่านมา. ความสามารถของเหล่าทหารพัฒนาขึ้นอย่างมาก ราชาอีริคและแม่ทัพใหญ่ต่างอดทึ่ง ในการฝึกของเจตไม่ได้ ถึงกับเอ่ยปากชมไม่ขาด

ว่างจากการฝึก เจตก็ไปดูนายช่างวสัน สร้างปืนกล ช่วงแรกค่อนข้างผิดพลาดเยอะ เจตจึงแนะนำไปหลายๆอย่าง จนในที่สุดก็สำเร็จออกมาจนได้ หลังจากไปทดลอง ผลออกมาดีเกินคาด พลังทำลายล้างสูงมาก ทดลองกับเกล็ดมังกร ถึงกับทะลุเป็นรูใหญ่ เซ็ทที่ดูอยู่ถึงกับเหงื่อตก อัตราการสาดกระสุนกับมีมากถึง 2000 นัดต่อนาที เมื่อเป็นเช่นนี้ เจตจึงให้ทำเป็นปืนต่อสูอากาศยานด้วย ไว้กรณีศัตรูบินมา

ส่วนปืนเล็กยาวกับปืนสั้นประจำกาย ก็แล้วเสร็จหลังเลื่อนเวลามาเล็กน้อย แต่ก็ได้ผลิตเพิ่มอีก 500 กระบอกพื่อสำรองด้วย

ขณะนี้นายช่างวสันเริ่มสร้างปืนใหญ่ และคาดจะเสร็จ ทันฝึกใหญ่ในสองสัปดาห์ เป็นปืนใหญ่ 150 mm.2 กระบอก ซึ่งน่าจะเพียงพอกับการฝึกร่วม


" ท่านพ่อ วันนี้ข้าอยากให้ท่านไปแจกอาวุธให้ทหารสักหน่อยครับ "เจตพูดขึ้นหลังมื้อเช้า

" ได้สิ..เสร็จครบแล้วเหรอ.." ราชาอีริคถามออกไป

" เรียบร้อยครับ จากนี้จะได้สอนการดูแลรักษา และจะได้เริ่มซ้อมยิงเป้ากันครับ.." เจตอธิบาย

 " งั้นเราไปกันเถอะ .."ราชาอีริค


" วันนี้เอลี่ไม่ไปนะคะเจต..พอดีมีธุระกับท่านแม่นิดหน่อย.."เจ้าหญิงเอลีเซียบอกเจตยิ้มๆ 


" ไม่เป็นไรครับ...ไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ "  ช่วงหลังๆเจ้าหญิงไม่ค่อยไปกับเจตบ่อยนัก  จะอยู่กับราชินีเซียร่าซะมากกว่า  ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด  แต่เจตก็ไม่มีเวลาใส่ใจมากนัก. เขาต้องเร่งจัดการทุกอย่างให้แล้วเสร็จก่อนเดินทางไปทวีปมนุษย์


   หลังจากได้รับแจกอาวุธประจำกาย. เป็นปืนยาว 1 กระบอก ปืนสั้นอีก 1กระบอก    เหล่าทหารต่างลูบคลำอย่างเบามือทนุถนอม  เนื่องจากอาวุธสองชิ้นนี้จะอยู่กับเขาไปตลอด และยังได้รับจากมือของราชาอีริค  ที่พวกเขาเคารพรักอีกด้วย 


" เอาล่ะ...หลังจากได้อาวุธแล้ว.    เรามาฝึกถอด-ประกอบและดูและรักษากัน.." เจตประกาศ และให้เข้ามาทีละหมู่ๆ เพื่อศึกษาวิธี โดยเจตได้ให้เหล่าช่างมาช่วยสอนอีกแรงด้วย. เพื่อประหยัดเวลา  แต่ถึงแบบนั้นกว่าจะครบ  ก็ต้องใช้เวลาทั้งวัน


" วันนี้พอเพียงแค่นี้ แยกย้ายได้ " เมื่อเวลาสมควรเจตจึงสั่งเลิก


" ทั้งหมดจัด...แถว. วันทยาวุธ..เรียบอาวุธ...เลิกแถว.."เสียงคำสั่งจากผู่พันธุ์คานึงสั่งทำความเคารพก่อนเลิกแถว



เช้าวันใหม่....


" เอาล่ะ...วันนี้จะฝึกยิงเป้ากัน.."เจตบอกกับเหล่าทหาร...

   เจตได้ให้มีการเริ่มยิงเป้า. โดยแบ่งเป็น 300 เป้าพร้อมกัน แบ่งเป้าละหมู่ ผลัดกันยิง. 1คนให้ยิงได้ 200. นัด. หลังฝึกยิงจนครบทุกคน ผลออกมาเป็นที่น่าพอใจ.  มีบางส่วนที่ยิ่งไม่แม่นนัก เจตคิดว่าจะคัดกลุ่มนี้ไปประจำการปืนกล และ ปืนใหญ่ และคัดคนที่ยิ่งแม่นยำที่สุด 100 คนเพื่อฝึกพิเศษเป็นพลซุ่มยิงโดยเฉพาะ. หน่วยนี้ยังทำหน้าที่ผู้ตรวจการหน้า  ทำหน้าที่ชี้เป้าสำหรับปืนใหญ่ด้วย ยังมีฝ่ายเสนาธิการที่เจตได้อบรมอย่างการเคร่งครัด ส่วนใหญ่เป็นนายทหารเก่าที่มีตำแหน่งสูงอยู่แล้ว


   กว่าเจตจะจัดการระบบทหารลงตัว.  ก็ล่วงไป. 1 สัปดาห์ ใกล้วันงานฉลองก่อตั้งเมืองแล้ว  เหลือเวลาอีก 2 สัปดาห์. แต่เจตยังวุ่นกลับการทหารอยู่เลย


    เหล่าชาวเมืองและเจ้าหน้าที่กรมเมือง ต่างวุ่นวายจนหัวหมุนเพื่อเตรียมงานนี้ นอกนั้นยังมีงานอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงเพียงคนเดียวของพวกเขา  ทุกคนจึงทุ่มเทอย่างมาก


   หลังฝึกจนเป็นที่หน้าพอใจแล้ว  เจตจึงได้สร้างมิติแห่งการฝึกฝนขึ้น  ในนี้เวลาภายนอก 1วัน เท่ากับภายใน 1 ปี ในนี้จะเป็นการจำลองการรบรูปแบบต่างๆ อย่างเข้มข้น  ที่ทำเช่นนี้เพราะเจตต้องฝึกให้สมบูรณ์ก่อนวันงาน  เพื่อรักษาความปลอดภัยในวันงาน.  ยังมีการเดินสวนสนามแสดงแสนยานุภาพ  ของกองทัพด้วย


 " นี่เป็นการฝึกรบจริง...จงระวังอย่าให้โดนฝ่ายเดียวกัน "


" จงอย่าได้คิดว่านี่แค่การฝึก..จงตั้งใจอย่าทำเป็นเล่น...ในสนามรบไม่มีเวลาให้พวกเจ้าทำเล่นๆได้.."


" ในนี้แม้ว่าพวกเจ้าจะไม่ตายจริง...แต่....ถ้าพวกเจ้าประมาท...พวกเจ้าจะได้สัมผัสกับความรู้สึกก่อนตายเป็นเช่นไรแน่นอน.." เจตให้โอวาทเหล่าทหารก่อนการฝึก


" ..ในฐานะข้าเป็นผู้คุมฝึก...ข้าจะรอประเมิณพวกเจ้า...ถ้าหมู่ไหนทำคะแนนสูงสุด..ข้าจะให้รางวัล 100. เหรียญทองคำขาว...เอาล่ะเริ่มการฝึกได้.."เจตกล่าวเริ่มฝึก


เฮฮฮฮฮ....


    เมื่อเหล่าทหารได้ยินรางวัลถึงกับเฮลั่นออกมา. 100 ทองคำขาวไม่ใช่จำนวนน้อย เมื่อแบ่งกันจะทำให้พวกเขาสบายไปอีกนาน..




         หลังจากการฝึกอันยาวนาน..ผ่านพ้นไปเจตก็ให้ทุกคนพัก  3 วัน เขาก็เดินกลับวังเพื่อพักเช่นกัน


" การฝึกเป็นไงบ้างคะ.."เสียงเอลี่ถามขึ้นเมื่อเจตเดินเข้ามาหา ขณะนั่งจิบชาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่


" ก็ผ่านไปได้ด้วยดีครับ..ทุกคนทำผลงานออกมาได้ดีเยี่ยม...แม้ช่วงแรกจะล้มลุกคลุกคลานหน่อยก็เถอะ.."เจตพูดพร้อมนั่งลงข้างๆเอลี่


" เจตคงจะเหนื่อย..มานอนพักสักหน่อย.."เอลี่พูดขึ้นพร้อมถึงตัวเจตให้นอนลงหนุนตัก


  เจตก็ล้มตัวลงนอนตามความต้องการ  และจับมือเอลี่มาแนบแก้ม และจองมองใบหน้านางอย่างคิดถึง


" เจตคิดถึงเอลี่มากเลย.."เจตกล่าวขึ้น


" อะไรกันคะ..เจตก็พึ่งไปเมื่อเช้าเองนะ..พูดยังกะไม่เจอกันเป็นปี..."เอลี่พูดและยิ้มขำ


" ไม่เจอ 1 วันก็เหมือน 1 ปีนะครับ"


" แหมปากหวานนะคะ.." เอลี่ยิ้มเขินในความขี้อ้อนของเจต


" แต่เอาเข้าจริง แม้ภายนอกจะ1วัน ภายในมิติฝึกนั่นผ่านไปเป็นปีเลยนะ.." เจตบอกความจริงให้เอลี่รู้


" ไปฝึกในมิติแยกมาหรอคะเนี่ย..ก็กำลังจะถามอยู่ไปฝึกที่ไหนกัน"


" ก็ต้องใช้วิธีนี้ล่ะครับ..พื้นที่เราไม่ได้กว้างขนาดจะมีสนามซ้อมรบได้." 


   หลังคุยกับเอลี่สักพัก เจตก็ผลอยหลับไปด้วยความอ่อนล้า...ทั้งๆที่ยังจับมือเอลี่แนบแก้มอยู่  เอลี่จ้องมองใบหน้าชายคนรักเนิ่นนานด้วยความรัก....



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 219 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #6 DaiDoo (@DaiDoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:57
    เหมือนนิยายรักไปซะแล้ว 5555
    #6
    1
    • #6-1 mOa3jung (@yanaphat01) (จากตอนที่ 14)
      27 พฤษภาคม 2562 / 00:37
      น่านิดหน่อยครับ พระเอกเราเหงาเดียวดาย อยู่ 2000 กว่าปี มีโอกาสก็ปล่อยๆพี่แกไปเถอะอิอิอิอิ
      #6-1