end; ฝนสีเงิน | chanbaek

ตอนที่ 7 : CH.7 | 825

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    10 มี.ค. 60








CH.7 | 825 








สัญญาณ สานต่อ รอผ่าน

สัญญา ยาวนาน เพียงไหน

สัญญาณ ยั่งยืน ฝืนใจ

แต่สัญญา กลับหายไป ไม่หวนมา

...

 

 

คนคู่หนึ่งเดินลัดเลาะไปจนถึงสถานีรถไฟประจำเมือง หญิงสาวเป็นคนซื้อตั๋วก่อนจะพาเด็กหนุ่มที่มาด้วยกันไปนั่งรอรถอยู่ในชานชาลา ไม่นานรถไฟเที่ยวที่จะพาพวกเขาไปเมืองเป้าหมายก็ค่อยๆ เข้ามาให้เห็นในระยะสายตาพอดีกับที่นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงตรง


แบคฮีให้เด็กหนุ่มเป็นคนเลือกที่นั่งซึ่งชานยอลก็รู้สึกพอใจไม่น้อยที่ถูกไว้วางใจให้รับหน้าที่นี้ ทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากันในตอนที่แสงแดดยามเที่ยงตรงสาดผ่านหน้าต่างรถไฟเข้ามาพอดี


ฉันไปสูบบุหรี่ก่อนนะหญิงสาวลุกขึ้นยืนทันทีที่อีกฝ่ายพยักหน้ารับ เธอเดินตรงไปที่ห้องน้ำหลังขบวนพร้อมกับบุหรี่หนึ่งซองที่ติดตัวมาด้วย


ห้องน้ำของรถไฟไม่ใช่สถานที่ถูกสุขลักษณะเสียเท่าไหร่ แบคฮียืนพิงผนังห้องน้ำสูบบุหรี่หมดไปหนึ่งมวนก่อนจะล้างมือและเดินกลับไปตรงที่นั่งของตัวเอง


ขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ?


เธอมองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีฟ้ากำลังยืนถามชานยอลด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม แบคฮีกอดอกมองสถานการณ์เพียงเงียบๆ


เจ้าโย้เย้โตเป็นหนุ่มจนมีผู้หญิงเข้ามาสนใจแล้วสินะ


เด็กหนุ่มหันมองกระเป๋าที่วางอยู่ข้างๆ ที่นั่งของตัวเองสลับกับที่นั่งตรงข้าม ท่าทีเลิ่กลั่กนั่นทำเอาเธอต้องหรี่ตาอย่างไม่สบอารมณ์


น่าเป็นห่วง น่าเป็นห่วง...


ไม่ได้หรอกครับ


แบคฮีเลิกคิ้วเมื่อคนที่ดูเหมือนจะจัดการอะไรไม่ได้ง่ายๆ กลับตอบเสียงฉะฉาน หญิงสาวคนนั้นก้มหน้าผิดหวังอย่างน่าเอ็นดู


ทำไมล่ะคะ?


เห็นทีจะไม่เหมาะ ที่ตรงนี้มีเจ้าของแล้ว


เจ้าของ?


คนพิเศษเด็กหนุ่มพูดพร้อมยิ้มกว้างหญิงสาวจึงพยักหน้ารับก่อนจะเดินอ้อมแอ้มออกมา แบคฮีเดินสวนเธอพอดีกับที่หางตาเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นกัดฟันกรอดอย่างไม่สบอารมณ์


น่ากลัวจริงๆ


ไปนานจังเลยครับป้าชานยอลเงยหน้ามายิ้มแป้นทันทีที่เห็นหน้า หญิงสาวยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยขณะยกกระเป๋าที่อยู่ข้างๆ ชานยอลไปวางตรงที่นั่งของตัวเอง


ดูทำหน้าเข้าแบคฮีระบายรอยยิ้มเมื่อเด็กหนุ่มถลึงตาอย่างแปลกใจที่เธอนั่งลงข้างๆ เขา มือเรียวที่เคยซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อแขนยาวเอื้อมไปขยี้กลุ่มผมของอีกฝ่ายเบาๆ


ก็อยู่ๆ ป้ามานั่งข้างผม ตื่นเต้นเลยครับ


เธอบอกเองนี่ว่าตรงนี้มีเจ้าของแล้วหญิงสาวเอนตัวพิงเบาะพร้อมกับยื่นขาทั้งสองข้างไปวางบนกระเป๋า ชานยอลเห็นแบบนั้นจึงรีบทำตาม


ได้ยินที่ผมคุยกับผู้หญิงคนนั้นด้วยสินะครับ


ฉันนึกว่าเธอจะเกรงใจจนให้นั่งด้วยกันเสียอีกเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเสียบหูฟังก่อนจะค่อยๆ เลื่อนหาเพลงที่ให้ชานยอลโหลดใส่เครื่องเอาไว้ เด็กหนุ่มถือโอกาสเอียงหน้ามาช่วยเธอกดเลือกเพลงพร้อมกับหยิบหูฟังข้างหนึ่งไปใส่หูตัวเองเสียนั่น


ได้ไงล่ะครับ เวลาป้าหึงน่ากลัวจะตาย


หึงเหรอ ฉันจำได้ว่าไม่เคยหึงใครนะ


ก็พี่ลูน่าเป็นคนบอกว่าอาการของป้าอ่ะเหมือนผู้หญิงกำลังหึง


แบคฮีเงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่อธิบายอย่างจริงจัง เธอเลิกคิ้วก่อนจะเอนศีรษะซบไหล่แกร่งปล่อยให้หูฟังเพียงข้างเดียวทำงานต่อไป


อย่างนั้นหรอกเหรอ


เพิ่งรู้เหมือนกัน...


หญิงสาวหลับตาฮัมเพลง From The Ground Up[1] ไปโดยไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มเอาแต่ทิ้งระยะสายตาไว้ตรงปานรูปดาวที่กกหูของเธอไม่ผละไปไหน


แย่แล้วล่ะเจ้าโย้เย้...


แย่แล้วล่ะคุณป้า...


รถไฟจอดที่สถานีในตอนเย็นย่ำ ทั้งคู่พากระเป๋าฝ่าสายฝนที่อยู่ๆ ก็ตกลงมาเสียอย่างนั้น แบคฮีถือแผนที่ซึ่งเตรียมไว้อย่างดีขณะนำทางเด็กหนุ่มซึ่งอาสาลากกระเป๋าของเธอตามหลังไม่ห่าง กว่าจะมาถึงสถานที่จัดคอนเสิร์ตท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงมากแล้ว


เรามีเวลาประมาณ 2 ชั่วโมงในการหามื้อเย็นกินแบคฮีอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น อย่างน้อยเธอก็รู้ตำแหน่งคอนเสิร์ตแล้วหลังจากสมบุกสมบันตากฝนกันจนตัวเปียกม่อลอกม่อแลก


เราจะไม่อาบน้ำกันเหรอครับ?


ไว้ค่อยอาบหลังคอนเสิร์ตเลิกก็ได้ รู้ไหมราคาห้องน้ำสาธารณะช่วงนี้แพงขนาดไหนหญิงสาวกระซิบกระซาบก่อนจะพากันเดินฝ่าผู้คนจำนวนมากที่มารอดูคอนเสิร์ตเหมือนกันเพื่อซื้ออาหารริมทางสำหรับมื้อเย็น


แบคฮีเลือกนั่งบนม้านั่งใต้ต้นโอ๊กซึ่งอยู่ใกล้กับลานที่ใช้จัดคอนเสิร์ตกลางแจ้ง ได้ยินเสียงเครื่องดนตรีอึกทึกแข่งกับเสียงผู้คนที่ทยอยมาจับจองที่กันแล้ว หญิงสาวกัดแซนวิชของตัวเองมองเจ้าโย้เย้ที่กินเสร็จก็เดินวนไปรอบๆ ต้นโอ๊กจนเวียนหัว


หาอะไร?


เอคอร์น[2]น่ะครับ


เอาไปทำอะไร?


เคยได้ยินมาว่าเอคอร์นเป็นเครื่องรางนำโชคด้วยนะป้าชานยอลตอบก่อนจะส่งเอคอร์ผลหนึ่งมาให้เธอ แบคฮียื่นมือไปรับพลางเคี้ยวแซนวิชคำสุดท้ายลงคอ


อยากให้ฉันโชคดีเหรอ


ครับ อยากให้ป้าโชคดี มีความสุขมากๆ และเจอพ่อกับแม่เร็วๆ


หามาอีกลูกแล้วมานั่งนี่หญิงสาวตบที่นั่งข้างๆ ตัวเองประกอบ ชานยอลเห็นดังนั้นจึงรีบเดินไปรอบๆ ต้นโอ๊กอีกครั้ง ร่วมสี่นาทีร่างสูงจึงเดินมานั่งด้วยกันพร้อมเอคอร์นอีกหนึ่งผล เธออาจจะไม่รู้ เอคอร์นสามารถใช้ทำนายเนื้อคู่ด้วยล่ะ


เหรอครับเด็กหนุ่มหน้าร้อนเห่อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ คุณป้าหมายความว่าอยากจะทำนายเนื้อคู่กับเขาหรือเปล่านะ


เป็นอะไร หูแดงขนาดนั้น


เหรอ .. เหรอครับชานยอยกมือป้องหูพร้อมหันหน้าหนี หญิงสาวที่มองอยู่หัวเราะให้กับท่าทางเก้อเขินเหมือนเด็กน้อยก่อนจะรินน้ำใส่แก้วที่วางอยู่ระหว่างเราสองคนจนเต็ม


ทีนี้เราก็อธิษฐานแล้วหย่อนผลเอคอร์นลงในแก้วพร้อมกัน


ชานยอลกำเอคอร์นในมือของตัวเองแน่นก่อนจะหลับตาอธิษฐานอย่างตั้งใจ แบคฮีมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มจนกระทั่งเจ้าโย้เย้ลืมตาขึ้นในที่สุด


พร้อมนะ


ครับ


ทั้งคู่หย่อนเอคอร์นในมือของตัวเองลงในแก้วพร้อมกัน ชั่วอึดใจแห่งความก้ำกึ่งผลเอคอร์นของชานยอลลอยขึ้นเหนือน้ำขณะที่ของเธอจมลงไปสู่ก้นแก้ว


อา .. แม่นเกินไปแล้ว


หมายความว่ายังไงเหรอครับคุณป้า?


แบคฮียิ้มให้ก่อนจะลุกขึ้นยืนและหยิบขยะทั้งหมดไปทิ้งทันที


เหมือนจะดีนะ


พูดจบก็เดินนำไปในลานคอนเสิร์ตไม่รอกัน ชานยอลได้ยินอย่างนั้นจึงยิ้มกว้างก่อนจะเทน้ำในแก้วและเก็บผลเอคอร์นไว้เอง


รอผมด้วยสิครับกระเป๋าทั้งของเขาและของเธอทำให้เด็กหนุ่มทุลักทุเลไม่น้อย เบียดเสียดคนอื่นๆ ที่ยืนออกันตามคุณป้าเข้าไปจนเจอกับลานกว้างซึ่งอยู่อีกฝั่งของคอนเสิร์ตที่มีเต้นท์กางเรียงอยู่เป็นแถว


คืนนี้เราต้องกางเต้นท์นอนที่นี่ล่ะ


ชานยอลไม่เห็นว่ามันจะเป็นเรื่องลำบากเท่าไหร่ ที่โรงเรียนมีวิชาสอนใช้ชีวิตในป่าซึ่งเขาทำคะแนนได้ดีเสียด้วยสิการกางเต้นท์ด้วยพละกำลังของเด็กหนุ่มจึงผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว


เอากระเป๋าไปเก็บในเต้นท์แล้วไปจองที่กันเถอะ คอนเสิร์ตใกล้เริ่มแล้วแบคฮีส่งเสียงบอกเด็กหนุ่มที่ยืนกล้าๆ กลัวๆ อยู่หน้าเต้นท์


คือ .. คือว่า เรานอนเต้นท์หลังเดียวกันเหรอครับ?


อ่าห้ะ หรือเธอมีเงินเช่าอีกหลัง


ไม่ครับ! ไม่ ไม่ ไม่มี


แบคฮียิ้มรับเมื่อจับได้ว่าเจ้าเด็กนี่กำลังโกหก เธอลากกระเป๋าทั้งของตัวเองและของเด็กหนุ่มไปเก็บก่อนจะจูงมือเขาเดินไปหน้าคอนเสิร์ตด้วยกัน


ด้วยรูปร่างของหญิงสาวทำให้ต้องเลือกที่ตรงเนินด้านหลังเพราะการจะไปเบียดกับคนเยอะๆ หน้าเวทีอาจจะทำให้เธอถูกเหยียบได้ง่ายๆ


เพลงเริ่มเปิดวอร์มเครื่องเพื่อรอวงแรกขึ้นไปโชว์ในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า ชานยอลยืนอยู่นิ่งๆ มองไปตรงเวทีที่อยู่ค่อนข้างไกลไม่กล้าทักท้วงเรื่องมือเพราะกลัวคุณป้าจะปล่อยมือเขาเอาเสียเดี๋ยวนั้น


เบียร์มั้ยครับ?ชายวัยกลางคนรูปร่างสมส่วนเดินเข้ามาพร้อมกระป๋องเบียร์สามกระป๋อง แบคฮีโค้งขอบคุณก่อนจะยื่นมือไปรับกระป๋องเบียร์ส่งให้ชานยอลเป็นการอนุญาตว่าสามารถดื่มได้ มาเดทสินะ


มาเที่ยวน่ะค่ะหญิงสาวตอบพร้อมกับยกเบียร์ขึ้นจิบ คุณลุงท่าทางใจดีหัวเราะร่วนก่อนจะปัดมือไปมา


เหมือนกันล่ะ ตอนคบกับภรรยาใหม่ๆ ผมก็พาเค้ามาดูคอนเสิร์ตที่นี่


ได้ผลดีหรือเปล่าครับ?ชานยอลโพล่งขึ้นเสียงดังแข่งกับลำโพงบนเวที แบคฮีหันไปถลึงตามองทันทีต่างจากคุณลุงที่ป้องปากกระซิบอย่างชอบใจ


เธอตกลงเป็นแฟนกับผมที่นี่ล่ะ


เสียงหัวเราะดังระเรื่อเมื่อเด็กหนุ่มดูจะถูกชะตากับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก แบคฮีทอดถอนหายใจอีกครั้ง ชานยอลไว้ใจคนง่ายเกินไป


คอนเสิร์ตจะเริ่มแล้ว ขอให้สนุกว่าแล้วคุณลุงก็ยิ้มจนตามิดแล้วเดินออกไป ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้จึงหันมาแนะนำตัวพร้อมเสียงเครือแหบแห้ง


ยินดีที่ได้รู้จัก ผมกูวอน


เช่นกันค่ะ ดิฉันแบคฮีส่วนเจ้าเด็กคนนี้ชื่อชานยอล


คุณคะ!” ได้ยินเสียงหวานดังขึ้นจากฝั่งหนึ่ง แบคฮีไม่ทันได้เห็นว่าภรรยาของคุณลุงหน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อตอนนี้คอนเสิร์ตได้เริ่มขึ้นแล้วพร้อมกับคนที่เบียดเสียดเข้ามามากขึ้น


ทั้งคนชวนและคนที่มาด้วยกันต่างตื่นเต้นกับการดูคอนเสิร์ตด้วยกันครั้งแรกไม่น้อย หญิงสาวกระโดดโหยงเหยงเมื่ออยากมองเห็นนักร้องที่อยู่บนเวทีแต่ส่วนสูงของเธอกลับไม่อำนวย


ยืนนิ่งๆ นะครับได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นก่อนที่ร่างของเธอจะถูกชานยอลอุ้มขึ้นจนตัวลอย หญิงสาวไม่ทันได้ทักท้วงอะไรเมื่อตอนนี้สามารถมองเวทีได้ถนัดตา เห็นด้วยแน่ะว่านักร้องคนนั้นหันมาโบกมือให้เธอด้วย


เห็นชัดสุดๆ เลยล่ะชานยอล


แต่ผมเริ่มหนักแล้วนะครับ


แบคฮีทำหน้ายุ่งจ้องเจ้าตัวสูงยิ้มร่าไม่ได้มีท่าทีหนักเหมือนที่พูดเลยสักนิด คนอื่นๆ หันมายิ้มให้พวกเราเมื่อหญิงสาวดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มอย่างดื้อรั้น


งั้นปล่อยเลย จะลงแล้ว!”


โอ๊ะ! นั่นเพลงโปรดของป้านี่ครับชานยอลเบี่ยงเบนความสนใจเมื่อดนตรีที่คุ้นหูดังขึ้น เขาจำได้ทั้งหมดล่ะว่าลงเพลงอะไรไว้ให้บ้างและคุณป้าชอบฟังเพลงไหนที่สุด


และเพลงนี้เราเพิ่งฟังด้วยกันบนรถไฟ


 

Grandma and grandpa painted a picture

คุณปู่คุณย่าได้วาดภาพ

Of 65 years in one little house

ของ 65 ปีที่ผ่านมาเอาไว้ในบ้านเล็กๆหลังหนึ่ง


 

คุณป้าหยุดกึกอยู่ในอ้อมแขนของเขาแม้ว่าจะลงมายืนอยู่บนพื้นแล้ว เธอยังคงฮัมเพลงตามอย่างมีความสุข ชานยอลคิดว่าแผนเบี่ยงเบนความสนใจของเขาได้ผล


 

And we’ll build this love from the ground up

และเราจะสร้างความรักนี้ขึ้นมาจากศูนย์

Now ’til forever it’s all of me, all of you

จากนี้ จนชั่วนิรันดร์ จะมีเพียงทุกๆ สิ่งของฉัน และทุกๆ สิ่งของเธอ


 

ดูคุณลุงสิแบคฮีชี้ไปที่ร่างของชายหญิงวัยกลางคนที่ยืนโอบกันอยู่ไกลๆ ภรรยาของคุณลุงร้องเพลงเสียงดังพอๆ กับคนอื่นที่หลุดไปอยู่ในภวังค์ของเสียงเพลงหมดแล้ว


น่ารักจังเลยนะครับ


อื้อแบคฮีหันมายิ้มให้เด็กหนุ่มก่อนจะดีแขนที่ยังไม่ผละออกจากเอวเธอเสียที แล้วเมื่อไหร่เธอจะปล่อยฉันล่ะ


ก็ เผื่อคุณป้าอยากให้ผมอุ้มขึ้นอีกไงครับชานยอลอ้อมแอ้มตอบแม้ว่าดวงตาเป็นประกาย ทั้งคู่ผละใบหน้าออกจากกันเมื่อได้ยินเสียงพลุจุดขึ้น


แสงสว่างเป็นลายเส้นบนท้องฟ้าเรียกให้ทุกคนที่กำลังสนุกสนานกับคอนเสิร์ตกระโดดโลดเต้นกันสุดเหวี่ยง ข้อดีของดนตรีสดคงเป็นการพูดคุยกันด้วยภาษาร่างกาย ทุกคนใส่ใจทุกห้วงทำนอง ทุกคำร้อง และมีความสุขไปกับมัน


เที่ยงคืนพอดีตอนที่แบคฮีรู้ตัวว่าเสียงของเธอหายไปเพราะตะโกนร้องเพลงไม่หยุด ชานยอลก็อ่อนเปลี้ยไม่แพ้กันจากการเดินทางไหนจะต้องตากฝนอีก ตอนอยู่ในคอนเสิร์ตก็สนุกอยู่หรอกแต่พอต้องเดินกลับเต้นท์เท่านั้นล่ะความปวดเมื่อยทั้งหมดก็เริ่มถามหา


แยกกันอาบน้ำเสร็จจึงกลับมาสลบเป็นตายอยู่ในเต้นท์ ทั้งคู่ไม่ได้สะทกสะท้านกับพื้นแข็งๆ และเสียงที่ยังดังจอแจไม่หยุดเพราะหลายคนกำลังจัดปาร์ตี้ย่อมๆ กันอยู่ ชานยอลรู้เพียงแต่ว่าพรุ่งนี้เขาจะต้องตื่นให้ทันรถไฟเที่ยวแรกตามที่คุณป้าบอกไว้ก่อนนอน


ความอบอุ่นของผ้าห่มผืนเดียวที่แบคฮีพกมาด้วยกำลังทำให้ทั้งคู่หลับสนิท รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตะวันโพล้เพล้พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่กำลังกอดเธอไว้หลวมๆ ทั้งๆ ที่นอนลืมตาอยู่แล้ว


ตื่นเร็วนะแบคฮีพูดเสียงอู้อี้เรียกรอยยิ้มจากเด็กหนุ่มได้ไม่ยาก ชานยอลกระชับกอดแน่นขึ้นเมื่อคุณป้าไม่ได้ว่าอะไร


จะได้มีเวลาแอบมองป้านอนนานๆ ไงล่ะครับ


คนนอนน่ามองตรงไหน


อะไรที่เป็นป้าผมก็อยากมองอยู่ตลอดเวลา


แบคฮีหรี่ตาเมื่อโดนหยอดตั้งแต่หัววัน เธอซุกหน้ากับอกแกร่งเพื่อหลบซ่อนรอยยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะตวัดมือกอดตอบจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจของเด็กหนุ่มที่เต้นหนักหน่วงขึ้น


ชานยอล


ครับ


หญิงสาวปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่ภายในเต้นท์แคบๆ ที่กำลังกักขังเราทั้งคู่ไว้ด้วยกัน ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากถูกจองจำตลอดชีวิต เพียงแต่ว่าเธอไม่อาจทำให้ชานยอลตกอยู่ในสภาพนี้ด้วยกันได้นานขนาดนั้น


ตอนสิบขวบฉันอยากให้เธอมีความสุขในวัยเด็ก สนุกสนานกับทุกสิ่งทุกอย่าง และเติบโตอย่างเข้มแข็ง ฉันรักเธอเหมือนลูกคนหนึ่ง


“…”


ตอนนี้เธอสิบแปดปี เธอเติบโตขึ้นเป็นเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองและคนที่เธอรัก ฉันรักเธอเหมือนน้องชายคนหนึ่ง


“…”


หลังจากนี้ .. ฉันหวังให้เธอเป็นผู้ใหญ่ที่ดี ประสบความสำเร็จในชีวิต มีความสุขกับผู้หญิงของเธอ เป็นสามีและพ่อที่ดี


คุณป้า...


ฉันจะรักเธอเสมอ


ชานยอลไม่รู้ว่าตอนนี้คุณป้ากำลังมีสีหน้าอย่างไร เธอเอาแต่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างแนบเนียน เด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าสิ่งที่คุณป้าพูดถึงคืออะไร


จะเป็นอะไรไหม ถ้าหาก...


เสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างใบหูเรียกให้แบคฮีตั้งใจฟัง เธอกำเสื้อของเขาไว้แน่นจนยับยู่ยี่


...ถ้าหากผมจะขอให้ป้ารักผมเหมือนคนรัก


แบคฮีไม่ตอบคำถาม ปล่อยให้ตัวเองกอบโกยความอบอุ่นอย่างถึงที่สุดราวกับจะไม่ได้รับมันอีกแล้วนับต่อจากนี้


ทั้งคู่อาบน้ำและหาอาหารเช้าง่ายๆ ทานก่อนจะไปที่สถานีรถไฟประจำเมือง ชานยอลล้วงมือไปในกระเป๋าเป้เพื่อหาอะไรบางอย่างตอนที่พวกเรานั่งรอรถไฟอยู่ตรงชานชาลา


ป้าอย่าลืมพกติดตัวไว้สิครับเป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มดุเธอ แบคฮีรีบผลเอคอร์นมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทอย่างดี


ขอบใจ


รถไฟมาแล้วครับเด็กหนุ่มกระวีกระวาดขนกระเป๋าไปรอก่อนจะจูงมือคุณป้าไว้แน่นเมื่อมีคนรอขึ้นรถไฟเที่ยวเดียวกันหนาตา เขาได้รับหน้าที่เลือกที่นั่งอีกครั้ง ชานยอลกำลังวุ่นอยู่กับการเบียดผู้โดยสารคนอื่นๆ เขาจึงไม่ได้สังเกตว่าคุณป้าไม่ได้ลากกระเป๋าของตัวเองมาด้วย


ฉันไปสูบบุหรี่ก่อนนะ


ทันทีที่ได้ที่นั่งคุณป้าก็ลุกขึ้นยืนพร้อมส่งยิ้มจางๆ มาให้ ชานยอลพยักหน้ารับเหมือนตอนขามาไม่มีผิด เขาส่งยิ้มให้หญิงสาวที่มองหน้าเขานานกว่าปกติเมื่อนึกว่าคุณป้าคงแค่เป็นห่วง


ร่างของเธอเดินหายไปตอนที่เด็กหนุ่มยกกระเป๋าของตัวเองไว้บนเก้าอี้ตรงข้ามเรียบร้อยแล้ว ตอนนั้นเองที่เขาเห็นว่ากระเป๋าลากของคุณป้าไม่ได้วางอยู่ตรงนั้น


เด็กหนุ่มขมวดคิ้วแต่ไม่ได้ใส่ใจ คุณป้าอาจจะลากมันไปวางแถวๆ ท้ายขบวนซึ่งปกติคนอื่นก็เอาไปไว้รวมกันที่นั่น ชานยอลหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทแต่กลับพบดอกคาร์เนชั่นที่กลีบแหว่งไปจำนวนหนึ่ง เขาขมวดคิ้วมุ่นมองดอกไม้เหี่ยวเฉาในมืออย่างประหลาดใจ


...


ขอให้คุณแม่สุขภาพแข็งแรง


เช่นกัน ขอให้คุณมีจิตวิญญาณที่เข้มแข็ง

           

            ...


อยู่ๆ คำพูดของคุณป้ากับคุณแม่อธิการเมื่อวานก็ดังขึ้นในความทรงจำ เป็นประโยคสั้นๆ ที่เขารู้สึกสั่นสะท้านทันทีเมื่อได้ยินเพราะครั้งแรกที่ทั้งคู่พูดกันก็ตอนก่อนที่คุณป้าจะหายไปเมื่อแปดปีที่แล้ว


ชานยอลกำมือของตัวเองแน่นขณะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเข้าอินเตอร์เน็ตด้วยความรวดเร็ว เขาหวังเพียงแต่ว่าตัวเองแค่กังวลมากไป


ทั้งกระเป๋าใบใหญ่ของคุณป้าที่ราวกับไม่ได้พกไปต่างเมืองแค่วันสองวัน


ทั้งดอกไม้ที่วางโดดเดี่ยวอยู่บนที่นั่งในตอนนี้


ทั้งประโยคล่ำลาที่ส่งสัญญาณบางอย่าง


ทั้ง...


หากเอคอร์นทั้งสองลูกลอยขึ้นมาบนผิวน้ำแสดงว่าทั้งสองจะได้สมปรารถนาเป็นเนื้อคู่กัน แต่หากว่าเอคอร์นของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจมลง นั่นหมายถึงทั้งคู่จะต้องพลัดพรากจากกัน


ชานยอลอ่านสิ่งที่เขาค้นหาในอินเตอร์เน็ตด้วยน้ำตาคลอเบา ในใจได้แต่กู่ร้องว่า ไม่จริง .. ไม่จริง


...


หมายความว่ายังไงเหรอครับคุณป้า?


เหมือนจะดีนะ


...


คนขี้โกหก


ไม่!”


เด็กหนุ่มลุกขึ้นวิ่งไปตามทางที่คุณป้าเดินออกไป หัวใจของเขาชาวูบเมื่อรถไฟเคลื่อนออกตัวช้าๆ ทุกคนนั่งประจำที่ส่วนเขากำลังวิ่งสุดแรง


ไม่!!”

ชานยอลคุกเข่าบนเก้าอี้โดยสารเพื่อมองออกไปยังสถานีที่ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ ร่างที่คุ้นตากำลังยืนมองเขาอยู่พร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเธอ


ไม่! ป้า! ไม่!!” เด็กหนุ่มตะโกนอย่างไม่อายใคร คุณป้ากำลังยิ้มเหือดแห้งขณะโบกมือให้นั่นก็เพียงพอแล้วที่เขาจะร่ำร้องจวนเจียนจะขาดใจ


ป้า! อย่าทิ้งผม ได้โปรด!”


เขากำหน้าต่างรถไฟขณะมองหญิงสาวที่ห่างออกไปทุกทีจนลับสายตา รถไฟเคลื่อนออกจากสถานีในตอนที่ชานยอลร้องไห้สะอึกสะอื้นแม้ว่าคนบนรถจะมองเขาเป็นตาเดียว


เด็กหนุ่มซบหน้าลงกับมือของตัวเอง ได้ยินเพียงเสียงสั่นเครือจนหายใจไม่ทันและฝนห่าใหญ่ที่ตกกระหน่ำราวกับจะตอกย้ำกันถึงที่สุด หัวใจของเขากำลังเต้นเป็นจังหวะเชื่องช้า


มันกำลังแหลกเหลว


ได้โปรด .. อย่าทิ้งผมไป


เขารู้ว่าคุณป้าไม่มีทางได้ยินเสียงของเขาในตอนนี้ ถ้าชานยอลรู้ว่าอ้อมกอดเมื่อเช้าจะเป็นครั้งสุดท้ายของเรา เขาสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมันไป


ผมรักป้า รัก .. รักที่สุด
























[1] From The Ground Up - Dan + Shay

[2] เอคอร์น : ผลโอ๊ก

















 

 

ดอกคาร์เนชั่นที่ถูกดึงกลีบออกไป

=

ฉันไม่เคยคิดรักเธอเลย

 












เจ้าโย้เย้โดนทิ้งอีกแล้วววว~ // ปารองเท้ามาโลด

เอ้อๆ เปิดโอนวาเลนไทน์อ่ะ สองคนแรกได้สร้อยดอกไม้ด้วยนะ สวยมาก จะอวด




#ฝนสีเงิน

















Tiny Hand
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

230 ความคิดเห็น

  1. #224 Pinkkaboo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2564 / 23:37
    //เหม่อ
    #224
    0
  2. #206 _tangkwajiya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 15:09
    โถ เจ้าโย้เย้ ทำไมคุณป้าใจร้ายแบบนี้ล่ะคะ แต่ยังไงทั้งสองคนก็ยังจจะเจอกันใช่มั้ย
    #206
    0
  3. #189 PINKLAND (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:06
    ป้าาาา อย่าทิ้งเจ้าโย้เย้
    #189
    0
  4. #172 gift_tyr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 14:36
    ร้องไห้แล้ว คุณป้ากลับมาหาชานยอลเร็วๆนะ
    #172
    0
  5. #156 เฟิร์น ฟ้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 15:41
    โอ้ยแก เหมือนรักที่จะไม่สมหวังเลยอ่ะ เขาจะสมหวังกันไหมอ่ะ ใจเย็นๆ
    #156
    0
  6. #144 pearlsh1294 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 01:13
    ฮือออออออ
    #144
    0
  7. #136 BN0412 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 16:01
    เศร้าอะ ร้องไห้ตามชานยอลเลย
    #136
    0
  8. #118 Renoir92 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:38
    เสียใจอ่ะ ฮือออออ เจ้าโย้เย้น่าสงสารจัง แต่ที่น่าสงสารกว่าก็คือคุณป้า
    #118
    0
  9. #106 aieyeaye (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 16:14
    เจ้าโย้เย้น่าสงสารจังเลย
    #106
    0
  10. #96 ffy97 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 11:09
    อาจดูเหมือนป้าใจร้ายที่ไปไม่ยอมบอก แต่ถ้าบอกแล้วเจ้าโย้เย้ไม่มีทางปล่อยแน่
    #96
    0
  11. #49 Looknam_kingkalaya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:01
    หน่วงจัง
    #49
    0
  12. #48 명령이 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:34
    เศร้ามากเลยใจวูบเลย
    #48
    0
  13. #47 อิ อิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:27
    ฮือออออออออออ แอบทำใจไว้แล้วนะ แต่ทำไมพอถึงเวลาจริงกลับเศร้าขนาดนี้ ฮือออออ
    #47
    0
  14. #46 Lonelyyeolly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:40
    น้ำตาไหลเลย สงสารเจ้าโย้เย้โดนทิ้งอีกแล้ว ฮืออเสียใจ
    #46
    0
  15. #45 ขนนกสีฟ้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:49
    แงงงงงง น้ามตาาาาาาาาาาาาา
    สงสารเจ้าโย้เย้ สงสารคุณป้าด้วยยยยยย
    ฮือออออออ ;___;
    #45
    0