end; ฝนสีเงิน | chanbaek

ตอนที่ 6 : CH.6 | 230

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    19 ม.ค. 60








CH.6 | 230 








ฝนแรก สาดกระเซ็น ไซร้หน้า

ฝนโปรด ประทานฟ้า มอบให้

ฝนส่ง เธอมา เป็นดวงใจ

แล้วใย สายฝน จึงหยุดลง

...

 


            สุดขอบฟ้าคือที่ไหน?


            เด็กหนุ่มได้แต่ตั้งคำถามกับดวงจันทร์ขณะแหงนหน้ามองมันอยู่ที่เตียงของตัวเอง เขาเท้าคางกับหน้าต่างห้องนอนรวมที่เพื่อนคนอื่นหลับกันไปหมดแล้ว


            ไม่มีคำตอบ...


            มันไม่เคยมีสัญญาณใดๆ อยู่แล้ว ดวงจันทร์สว่างยังคงเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยองศาที่แตกต่าง เขาถอนหายใจ และจะทำอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะง่วงนอน


            เสียงที่ไพเราะที่สุดอาจจะเป็นเสียงที่ธรรมดาที่สุดจนกระทั่งการมีอยู่ของมันกลายเป็นตัวแทนของใครบางคน


            เด็กหนุ่มจึงไม่ปล่อยให้เสียงเรียกเข้าที่เขาเฝ้ารอดังต่อไปจนเพื่อนคนอื่นถือวิสาสะรับรู้ความไพเราะของมัน


            สวัสดีครับ


            (…)


            เนิ่นนานที่ปลายสายปล่อยให้เขาได้ยินเพียงเสียงหายใจเป็นจังหวะเท่าเทียม สัญญาณโทรศัพท์ทำหน้าที่ส่งต่อความอบอุ่นแรกของวันให้กระชั้นชิด


            นอนไม่หลับเหรอครับ...


            (…)


            “เหมือนกันเลย


            (อือ เหมือนกันเลย) เสียงเรียบดังขึ้นอย่างแผ่วเบา .. น่าแปลกที่เราเข้าใจตรงกัน ชานยอลยิ้มกว้างกับประโยคนั้นก่อนจะถือโอกาสชวนคุยก่อนที่คุณป้าจะเบื่อและวางสายไปในหนึ่งหรือสองนาทีนี้


            ผมกำลังมองพระจันทร์อยู่ครับ และผมมีคำถาม


            (คำถามของเธอมักจะโง่เง่า)


            ซึ่งนั่นก็จริง คนถูกกล่าวหาหัวเราะอย่างชอบใจขณะจุดรวมสายตายังอยู่ที่เดิมแต่ภาพที่เห็นกลับบิดเบือนไป รอยยิ้มของคุณป้าได้เข้ามาทดแทนใจกลางดวงจันทร์อย่างแนบเนียน


            ป้าว่า .. สุดขอบฟ้าคือที่ไหนกันครับ?


            (เธอกำลังตามหาสุดของฟ้าอยู่หรือ .. เจ้าโย้เย้)


            “ครับ, แต่ท้องฟ้าไม่ตอบคำถามของผม


            (ท้องฟ้าไม่เคยตอบคำถามใคร) แบคฮีไล้นิ้วไปที่กระจกหน้าต่างที่กำลังฉายภาพความมืดครึ้มของสิ่งที่เด็กหนุ่มสงสัย ตรงนั้นเองที่แสงสว่างเดียวส่องแสง


            ขอบคุณที่โลกนี้มีพระจันทร์ดวงเดียวเพราะนั่นทำให้เรามีโอกาสร้อยทั้งร้อยในการมองพระจันทร์ดวงเดียวกัน


            (เธอจะเลิกตามหาสุดขอบฟ้า วันใดวันหนึ่งที่เธอเจอคำถามใหม่)


            “อย่างนั้นหรือครับ


            ไม่แน่ใจว่าใช่คำถามหรือเปล่า เจ้าโย้เย้พึมพำเหมือนเด็กตัวกะเปี๊ยกที่เชื่อฟังทุกคำพูดของผู้ใหญ่ แต่ไม่ว่านี่เป็นครั้งที่ร้อยหรือล้านแบคฮียังยืนยันว่าเธอเป็นผู้ใหญ่ไม่เอาอ่าวคนหนึ่ง


            (ฉันต้องนอนแล้ว เดี๋ยวนี้)


            “ครับ


            (เธอก็เหมือนกัน นอนดึกมากๆ ปีศาจจะขโมยความฝันของเธอ)


            ชานยอลหัวเราะร่วน ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างว่าง่าย พรุ่งนี้เป็นวันงานโรงเรียนที่เขาเฝ้ารอเช่นเด็กนักเรียนคนอื่นๆ เพียงแต่เด็กหนุ่มไม่มีผู้ปกครองที่จะมาแสดงความยินดีด้วย และคุณป้าไม่ได้จัดแบ่งอยู่ในสถานะนั้น


            แต่พิเศษกว่า .. หรือเปล่านะ?


            (พรุ่งนี้ก็เต็มที่ล่ะ เธอเก่งอยู่แล้ว)


            คงต้องขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีคนนี้ที่จดจำได้แม้กระทั่งเรื่องที่เขาพูดถึงมันแค่สองครั้ง จุดประสงค์ของการสื่อสารทั้งหมดอยู่ในประโยคนี้นี่เอง


            เขาทำได้แค่ขอบคุณ


            ขอบคุณครับ


            ขอบคุณอย่างลึกล้ำ และรู้สึกอย่างสุดซึ้ง...


             ตอนนั้นเองที่หยาดฝนยามค่ำคืนค่อยๆ แฝงตัวอย่างเร้นลับ เป็นการเกิดขึ้นโดยพยายามให้เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชานยอลหวังว่าฝนหยดนี้จะพาคนที่เขาคิดถึงให้ได้พบเจอกันในวันรุ่งขึ้น



 


            โรงยิมขนาดใหญ่ของโรงเรียนถูกแบ่งพื้นที่ให้ชมรมต่างๆ ที่ยืนออกันกลางลานกว้าง ผู้ปกครองจับจองที่นั่งบนแสตนด์จนแน่นขนัดขณะที่เวทีใหญ่มีเพียงพิธีกรสองคนทำหน้าที่อยู่


            ชานยอลยืนฟังพิธีเปิดที่กินเวลาไปร่วมครึ่งชั่วโมง ไม่มีใครมาดูเขาอย่างเช่นทุกปีที่ผ่านมา เชื่อเถอะว่าการคาดหวังมักจะจบลงที่คำว่าผิดหวัง เพราะฉะนั้น .. อย่าหวังเสียดีกว่า


            ถึงเวลาที่แต่ละชมรมเริ่มแสดงความสามารถ เด็กหนุ่มทำหน้าที่หัวหน้าทีมอย่างเต็มที่โดยการปลอบใจทุกคนไม่ให้ตื่นตกใจ แค่ทำเหมือนที่ซ้อมมาเท่านั้นเอง


            ยืนกอดอกมองชมรมอื่นไปเสียเนิ่นนาน แต่สายตาเจ้ากรรมก็ยังเหลือบไปมองแสตนด์ของผู้ปกครองหลายต่อหลายครั้ง คนที่โบสถ์มักจะไม่ว่างในวันอาทิตย์คุณแม่อธิการจึงโทรศัพท์มาให้กำลังเสียตั้งแต่เช้าตรู่


            คนใดคนหนึ่งบนนั้น .. อาจจะมีพ่อหรือแม่ของเขาปะปนอยู่ก็เป็นได้ และถึงมี ชานยอลก็ไม่มีทางรู้ได้ว่าคือพวกท่านจริงๆ หรือเปล่า


            ไปเตรียมตัวได้แล้วเขาหันไปบอกคนในชมรมเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงคิวของตนเอง ทุกคนทำตามอย่างว่าง่ายไม่นานลานตรงกลางโรงยิมก็ถูกจัดพื้นที่ไว้สำหรับชมรมสเก็ตบอร์ดที่ต้องใช้พื้นที่มากกว่าชมรมอื่นๆ ซึ่งสามารถแสดงบนเวทีได้


            พร้อมนะ แต่ว่า .. จะไม่มาจริงๆ เหรอ


            คนที่ไม่ใช่ผู้ปกครองคนนั้นน่ะ


            ต่อไปเป็นการแสดงของชมรมสเก็ตบอร์ดเสียงพิธีกรดังประกาศก่อนที่จะได้ยินเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องให้กำลังใจจากบนแสตนด์ ทุกคนยืนประจำที่กันหมดแล้ว ชานยอลหลับตาเพื่อรวบรวมสมาธิไม่ให้วอกแวกกับเรื่องราวใดๆ ทั้งนั้นที่กำลังรบกวนจิตใจ


          เจ้าโย้เย้!”


            เสียงของคุณป้าดังมาจากส่วนหนึ่งของความรู้สึก แต่เพราะมันดังเกินกว่าจะเป็นเช่นนั้นได้ชานยอลจึงลืมตาและมองไปที่แสตนด์ด้านบนอีกครั้ง


            ตรงนั้นเองที่มีใครบางคนช่วงชิงรอยยิ้มของเขา


            สู้ๆคุณป้าตะโกนเสียงดังลงมาพร้อมกำมือให้กำลังใจ ชานยอลขำเหมือนที่คนอื่นๆ กำลังขำคุณผู้ปกครองจำเป็นที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นกว่าเด็กของตัวเอง


            ญาติมึงน่ารักว่ะแทยงพูดเสียงเบาๆ พร้อมส่งยิ้มในแง่กวนประสาทมาให้ ชานยอลไม่สนใจ เขาได้รับพลังเหลือเฟือและเริ่มทำการแสดงด้วยความตั้งใจทั้งหมดเท่าที่มี


            จะให้ผิดพลาดไม่ได้


            ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งถึงช่วงสุดท้ายของการแสดงที่ชานยอลจะต้องกระโดดพาบอร์ดและร่างของตัวเองขึ้นไปสไลด์อยู่บนราวที่กั้นแสตนด์กับสนามไว้ เด็กหนุ่มที่ฝึกท่าไกรด์มานับครั้งไม่ถ้วนประคองตัวเองผ่านผู้ปกครองที่ปรบมือให้อย่างชอบอกชอบใจ


            คุณป้ากำลังมองเขาอย่างภาคภูมิใจซึ่งเจ้าตัวจะรู้ไหมว่าเขาเตรียมบางอย่างมาให้เธอ


            อะไรที่คิดว่าพิเศษ สำหรับคนพิเศษ


            เด็กหนุ่มสไลด์อยู่บนราวยาวอย่างรวดเร็วจนน่าหวาดเสียว เขาจ้องมองคุณป้าที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุดของแสตนด์ ชานยอลยิ้มหวานก่อนจะย่อเข่าเพื่อส่งดอกป๊อบปี้สีขาวที่เตรียมมาให้ทันทีที่บอร์ดเคลื่อนเข้าใกล้เธอขึ้นเรื่อยๆ


          วูบ !


            แบคฮียื่นมือไปรับดอกไม้ที่เด็กหนุ่มส่งมาให้ก่อนที่ร่างสูงจะผ่านหน้าเธอไปด้วยความเร็วที่ทิ้งแรงลมปะทะใบหน้า ดอกไม้ของเจ้าโย้เย้เบ่งบานอยู่ในมือบางขณะที่เจ้าตัวลงไปสไลด์บอร์ดอยู่บนพื้นอย่างสวยงาม


            เสียงปรบมือดังขึ้น และนั่นล่ะ .. ชานยอลน่ะเก่งกว่าใครๆ


            เด็กหนุ่มยืนจับมือกับคนในชมรมเพื่อโค้งให้ผู้ชมที่ลุกขึ้นปรบมือกันระนาว ผลตอบรับเหนือความคาดหมายจนเรียกรอยยิ้มกว้างจากทุกคนได้เป็นอย่างดี เขาเห็นคุณป้ายืนยิ้มอย่างภูมิใจ ความสุขที่เกิดขึ้นนี้มันมากกว่าครั้งไหนๆ เสียอีก


            ผมนึกว่าป้าจะไม่มาแล้วเขาเดินไปหาร่างบางที่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียนทันทีที่จบงาน หลายคนกำลังถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกและมีอีกหลายคนที่แยกย้ายกันกลับบ้าน


            ฉันแค่จะมาดูว่าเธอเก่งเหมือนที่โม้ไว้หรือเปล่าหรอกแบคฮีแกล้งพูดล้อเลียนแต่สุดท้ายก็ยกมือขึ้นลูบไหล่ของเด็กหนุ่มเบาๆ วันนี้เธอเก่งมากปาร์คชานยอล คุณแม่อธิการจะต้องรู้สึกภูมิใจในตัวเธอเหมือนที่ฉันรู้สึก


            เด็กหนุ่มเม้มปากไล่น้ำตาที่กำลังคลอเบ้า สัมผัสแผ่วเบาตรงหัวไหล่แทรกซึมเข้ามาถึงความรู้สึกก่อนจะสั่นคลอนก้อนของความดีใจให้ไหลออกมาเป็นน้ำบริเวณดวงตา


            ป้าครับ


            “ขี้แยอีกแล้วเจ้าหนูแบคฮียิ้มกว้างก่อนมือบางข้างนั้นจะเอื้อมไปตรงหน้าเด็กหนุ่ม มือที่เคยยื่นมาจับมือเขาเพื่อพาไปส่งที่โรงเรียน มือที่เคยถือกระเป๋าให้ .. แปดปีผ่านไป มือข้างเดียวกันนั้นกำลังเช็ดน้ำตาที่แก้มของเขาอย่างเงียบงัน


            นั่นทำให้เด็กหนุ่มร้องไห้หนักกว่าเก่า เขาไม่เคยรับรู้ความอบอุ่นที่มีไว้สำหรับเขาแค่คนเดียว ไม่เคยมีใครเลย ไม่เลย...


            แบคฮีกอดเด็กขี้แยไว้หลวมๆ ใบหน้าของเธออยู่แค่แผ่นอกกว้าง สองมือลูบหลังแกร่งราวกับจะปกป้องไว้ด้วยชีวิตทั้งหมดที่มี ก่อนอ้อมกอดจะแนบแน่นขึ้นเมื่อชานยอลกระชับวงแขนของตัวเองกับร่างของเธอไว้และซุกหน้าลงกับไหล่เล็กที่พร้อมรองรับน้ำตา


            เสียงสะอื้นฮักเรียกให้หญิงสาวขำอย่างเอ็นดู ความเปราะบางนี้เองที่คุณแม่อธิการหมายถึง


            ไปหอสมุดกันเถอะชานยอล ก่อนฝนจะตกฉันอยากอ่านหนังสือสักเล่ม         


          เรรวน ราวกับจะพังทลายลง


 

…………………………………………………………


 

ขอบคุณครับ~” ชานยอลลากเสียงขอบคุณลูกค้าขณะถูพื้นร้านสะดวกซื้อที่เหลือพนักงานเพียงสองคน เด็กหนุ่มใช้วันหยุดรวมถึงเวลาว่างทั้งหมดทำงานหามรุ่งหามค่ำเพราะไม่อยากให้คุณป้าเป็นคนจ่ายค่าเดินทางทั้งหมดในการไปดูคอนเสิร์ตด้วยกันครั้งนี้


ถึงเธอจะมองว่าเขาเป็นเด็กคนหนึ่ง แต่สำหรับชานยอลนั้นไม่ใช่อีกแล้ว


พี่ครับ วันนี้ผมต้องกลับเร็วหน่อยนะครับเด็กหนุ่มหันไปบอกพี่พนักงานสาวอีกคนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ พี่ลูน่าเป็นผู้หญิงนัยน์ตาสวยที่มักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอ


ได้สิ เดี๋ยวพี่บอกผู้จัดการร้านให้


พี่เฝ้าร้านคนเดียวได้ใช่มั้ยครับ?


เธอยิ้มตอบอีกครั้งก่อนจะพยักหน้ารับในทันที


ไม่ต้องห่วงพี่หรอก ว่าแต่จะไปเดทกับสาวครั้งแรกน่ะ พร้อมหรือเปล่าพี่ลูน่าล้อเสียงหวานเมื่อหลายวันมานี้เจ้าเด็กร่างสูงเอาแต่ถามอยู่นั่นว่าต้องทำตัวอย่างไรเวลาไปดูคอนเสิร์ตกับผู้หญิง


ผมตื่นเต้นอ่ะครับ ไม่เคยไปไหนด้วยกันแบบนี้เลยชานยอลยกมือเกาหลังคอแก้เก้อ พี่ลูน่าหัวเราะร่วนก่อนจะช่วยจัดคอเสื้อเชิ๊ตที่ยับยู่ยี่ให้ดูดีกว่าเก่า


ไม่ต้องตื่นเต้น นายต้องทำตัวเป็นผู้นำ ผู้หญิงชอบผู้ชายที่ดูแลเธอได้พี่สาวจับไหล่ส่งท้ายเป็นการให้กำลังใจ พอดีกับลูกค้าที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ลงส้นเท้าในการเดินให้ส่งเสียงดังจนพวกเขาได้ยิน


ป้า


หญิงสาวเบือนหน้าหนีคนที่ยืนถือไม้ถูพื้นซึ่งกำลังยกยิ้มให้เธอ ทำทีเป็นเดินไปเลือกของภายในร้านทั้งที่ความจริงเธอแค่จะมารับเด็กหนุ่มเพื่อไปเก็บกระเป๋าพร้อมกันหากไม่เห็นว่าเจ้าโย้เย้กำลังคุยกับสาวสวยคนนั้นก่อนน่ะนะ ไม่ได้ยินหรอกว่าคุยอะไรกันแต่ท่าทางถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้นธรรมดาที่ไหน


คนนี้เหรอ?พี่ลูน่าป้องปากกระซิบถามเสียงเบา ชานยอลยิ้มเขินเมื่อพี่สาวส่งสายตาล้อเลียนหลังจากที่เขาพยักหน้าไปอย่างอายๆ เหมือนเธอจะหึงนายกับพี่เมื่อกี้นะ


มะ .. ไม่ใช่หรอกครับ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกชานยอลรีบตอบกลับแม้ว่าหูจะกำลังแดงปลั่ง แต่ว่าคุณป้าน่ะนะ.. ผู้ใหญ่คนนั้นน่ะไม่มีทางรู้สึกอะไรเหมือนที่พี่ลูน่าบอกหรอก


แม้ว่าเขาจะอยากให้เป็นแบบนั้นก็ตาม


ผู้หญิงด้วยกันดูออกน่า


เด็กหนุ่มไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองแต่คำพูดของพี่ลูน่ากลับทำให้เขามีความสุขมากอย่างที่ไม่สามารถหุบยิ้มได้ ชานยอลเดินตัวลอยไปโผล่หน้าทักทายคุณป้าที่ยืนหน้าบูดอยู่ตรงตู้เครื่องดื่ม


รอก่อนนะครับ ผมกำลังจะเลิกงานพอดี


เรื่องของเธอสิ ฉันแค่จะมาซื้อของแบคฮีพูดพลางหยิบกระป๋องเครื่องดื่มออกมาใส่ตะกร้าโดยไม่ได้มองด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร ชานยอลไม่รู้ว่าทำไมท่าทางของคุณป้าถึงน่ารักได้ขนาดนี้


ไหนบอกว่าจะมารับผมไปเก็บกระเป๋าด้วยกันนี่ครับ


อย่าขวางทางหญิงสาวหันมาตวัดสายตามองคนที่ยิ้มเป็นบ้าเป็นหลังอยู่ตรงหน้า ซึ่งมันยิ่งทำให้เธออารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก มีความสุขเหลือเกินนะ


พูดพลางสายตาก็เหลือบไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ อีกฝ่ายยิ้มให้ทันทีที่เห็นว่าเธอมองอยู่ซึ่งแบคฮีคิดว่ารอยยิ้มของสองคนนี้มันน่ารำคาญกว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกเสียอีก


ก็ต้องมีความสุขสิครับ ได้ไปเที่ยวกับป้าเลยนะ


คำตอบนั้นเรียกให้ใบหน้าที่ยุ่งเหยิงคลายลงเล็กน้อย แต่หญิงสาวก็ยังเชิดหน้าใส่ก่อนจะเดินไปเลือกขนมสำหรับเด็กๆ ปิดบังความใจอ่อนของตัวเอง


เอาอะไรไหม ฉันจะจ่ายเงินแล้วแต่ก็ยังส่งเสียงถามคนที่เดินเอาไม้ถูพื้นไปเก็บแล้วคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองมาสะพายเพื่อเตรียมตัวกลับ เด็กหนุ่มหันซ้ายหันขวาก่อนจะหยิบช็อคโกแลตมาใส่ตะกร้าที่ป้าถืออยู่สองแท่ง ทำไมถึงชอบกินอะไรที่ไม่มีประโยชน์


ชานยอลยิ้มแป้น ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่คุณป้าก็หยิบช็อคโกแลตของโปรดของเขาเพิ่มไปอีกสามแท่ง


ผู้ใหญ่ใจดีมักจะขี้บ่นอย่างนี้แหละ


เรียบร้อยค่ะลูน่ายื่นเงินทอนมาให้พี่สาวที่ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างๆ เด็กหนุ่มที่รับเอาถุงไปถือไว้ เธอโบกมือให้ชานยอลส่งท้ายก่อนจะเบนสายตาไปสบตาลูกค้าสาวอีกครั้ง เดทให้สนุกนะคะ


เท่านั้นเองดวงตาที่เคยตวัดฉุนเฉียวก็ถลึงกว้างเพื่อมองหน้าคนพูดก่อนจะหันไปหยิกสีข้างของชานยอลพร้อมส่งเสียงดังโหวกเหวกแข่งกัน


เธอบอกว่ายังไง


ผมเปล่านะครับ แค่บอกว่าไปเที่ยวกับป้า


แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงพูดว่าเดท


เสียงยังคงดังผ่านประตูเข้ามาแม้ว่าจะถูลู่ถูกังพากันไปข้างนอกเรียบร้อยแล้ว ลูน่าหัวเราะขำขันพร้อมส่ายหน้าให้เบาๆ


น่ารักดีแฮะ


 


คุณป้าเดินเข้าบ้านของตัวเองเพื่อเก็บกระเป๋าขณะที่เด็กหนุ่มทำได้เพียงกินขนมรออยู่ข้างๆ สายตาตวัดไปมองแจกันที่เต็มไปด้วยดอกไม้ซึ่งเขาคุ้นตา


คุณเก็บดอกไม้ที่ผมให้ทั้งหมดเลยเหรอครับ?


ทำไมต้องทิ้งล่ะคำตอบจากคนที่กำลังพับผ้าอยู่บนเตียงเรียกให้คนฟังยกยิ้มอย่างพอใจ คุณป้าทำให้เขินอีกแล้วสิน่า


ผมก็เก็บดอกไม้ที่ป้าให้ไว้เหมือนกันนะ


ลองทิ้งสิ


เด็กหนุ่มหลุดหัวเราะออกมากับคนที่พูดเสียงเรียบ เขาหยิบกีตาร์โปร่งที่วางอยู่ภายในห้องออกมาก่อนจะนั่งดีดเบาๆ อยู่บนพื้นข้างเตียง


ไม่มีเสียงสนทนา


แต่เป็นจังหวะที่เราสื่อสารกันด้วยความรู้สึกเหลือล้น


แบคฮีฮัมเพลงไปตามทำนองที่อีกฝ่ายบรรเลงขณะจัดกระเป๋าของตัวเองเรื่อยๆ อาจจะเสียเวลาไปบ้างเมื่อเธออยากโชว์ดีดกีตาร์ให้เห็นเสียหน่อยเมื่อเด็กหนุ่มอวดว่าเพลงนี้เข้าเล่นเก่งกว่าใครเพื่อน


จะให้เด็กมัธยมหยามไม่ได้


เสร็จแล้วล่ะ ไปเก็บกระเป๋าของเธอบ้างดีกว่าสุดท้ายหญิงสาวก็ลุกขึ้นลากกระเป๋าขนาดใหญ่ของตัวเองยังไม่นับรวมกระเป๋าเป้อีกใบที่ใส่ของกระจุกกระจิกเต็มไปหมดจนชานยอลต้องแซวว่าจะไปเที่ยวหรือย้ายบ้านกันแน่


ทั้งคู่เดินไปที่โบสถ์เพื่อให้ชานยอลได้เก็บกระเป๋าของตัวเองที่มีเสื้อผ้าอยู่ที่นี่จำนวนหนึ่ง เด็กหนุ่มเดินออกมาพร้อมข้าวของของตัวเองก่อนจะเห็นว่าคุณป้ากำลังนั่งคุยกับคุณแม่อธิการอยู่บนเก้าอี้ด้านข้างโบสถ์


เดินทางปลอดภัย ฝากคุณดูแลเจ้าโย้เย้ด้วยคุณแม่อธิการฝากฝังซึ่งแบคฮีคงทำอะไรไปไม่ได้มากกว่ายิ้มรับ สำหรับคนที่เลี้ยงดูชานยอลมาเจ้าเด็กคนนี้ยังคงเป็นเด็กเสมอ


ผมต่างหากที่ต้องเป็นคนดูแลคุณป้าเด็กหนุ่มกอดอกอย่างหมายมาด มันเรียกสีหน้าเหนื่อยหน่ายจากคุณแม่อธิการได้ไม่ยาก


อย่าดื้ออย่าซนให้มากนัก ไปกันได้แล้วเดี๋ยวจะไม่ทันรถไฟเสียก่อนคุณแม่อธิการดุเจ้าโย้เย้ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ อีกครั้ง


ขอให้คุณแม่สุขภาพแข็งแรง


เช่นกัน ขอให้คุณมีจิตวิญญาณที่เข้มแข็ง


เป็นประโยคล่ำลาทั่วไป หากช่องโหว่ที่คุ้นเคยในใจกลับแตกต่างกัน.

















 

 

ดอกป๊อบปี้สีขาว (White Poppy)

=

ผมเผลอหลงรักคุณเข้าแล้ว

 












แวะมาบอกว่าปกอาจจะไม่ได้เหมือนที่โหวตนะคะ

เพิ่งรู้ว่าปกแข็งมีขั้นต่ำเพราะงั้นไม่ขอเสี่ยงดีกว่าเนอะ

ราคาไม่สูงมากค่ะ ประมาณ 300 บาท

และ เปิดโอนวาเลนไทน์ค่ะ : )

ใครที่อยากซื้อเก็บไว้ก็หยอดตะปุกรอได้เลยน้า




#ฝนสีเงิน

















Tiny Hand
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

230 ความคิดเห็น

  1. #223 Pinkkaboo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2564 / 23:16
    เราเพิ่งสังเกตุว่าชื่อตอนแต่ละตอนเป็นตัวเลข เลขอะไน 'ㅅ'?
    #223
    0
  2. #205 _tangkwajiya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 15:00
    เจ้าโย้เย้มีความสุขแบบนี้ดีจัง
    #205
    0
  3. #188 PINKLAND (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 19:44
    น่ารักจัง
    #188
    0
  4. #171 gift_tyr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 14:16
    น่ารัก มีความไปเดท 5555
    #171
    0
  5. #161 Ap_Fortune (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:17
    ตัวเลขที่เป็นชื่อตอนมันคืออะไรอ่ะ สงสัยมาหลายตอนแล้ว
    #161
    0
  6. #135 BN0412 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 15:12
    ง่าา น่ารักจัง
    #135
    0
  7. #117 Renoir92 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:25
    เสียใจจัง ทำไมเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ ฮืออออิอ
    #117
    0
  8. #95 ffy97 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 09:36
    ชอบตอนนี้ น่ารักดีค่ะ
    #95
    0
  9. #44 Jirawan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:20
    รอนะคะ สู้ๆค่ะ สนุกมากกกก ชอบบบบบบ
    #44
    0
  10. #41 parks. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 09:19
    เขาจะไปเดทกันแล้ว เขินจังๆ
    #41
    0
  11. #40 Lonelyyeolly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 09:40
    ละมุนนน ชอบ
    #40
    0
  12. #39 อิ อิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 02:19
    ตอนนี้ถือว่าเป็นตอนที่มีความสุขจริงๆนะ น่ารักมากกกกกก
    #39
    0
  13. #38 ksamatchaya11 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 14:14
    ชอบบบ อยากอ่านต่อแล้วว
    #38
    0