[SP] Government | เป็นของพี่ชายนะไอ้เด็กดื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 28 Views

  • 0 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    28

ตอนที่ 2 : วาระที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

ตื๊อดึ่งๆ ตื๊อดึ่ง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ที่ถูกเปิดเสียงหลังหมดคาบโปรดของผม ผมรีบมุ่งหน้าเดินเข้าสู่ศูนย์กลางของโรงเรียน ที่ๆเป็นทั้งห้องอาหารเย็นสบาย ห้องนอน ห้องสอบ บลาๆๆๆ ผมกับกลุ่มเพื่อนสนิทเลือกที่นั่งใจกลางห้องอาหาร ซึ่งเป็นทำเลย์ที่ลมโกรกดีที่สุด ตื๊อดึ่ง.. ตื๊อดึ่ง.. ผมชักไม่แน่ใจ ว่าเสียงข้อความเหล่านี้มาจากใครจึงหยิบโทรศัพท์เครื่องใหญ่ออกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมา ผมหวังเพียงว่าจะมีข้อความจากคนบางคน

FREEDOM COUNCIL 

Faris: @PorchE~ น้องที่ให้หาขอชื่อภายในวันนี้

BiGGest: แล้วน้องอีกคนเอาใครอะเฟริส

Faris:น้องปิงๆ 2/1 อะ น้องเป็นปธ.ระดับ

BiGGest: อ๋ออ โอเคค


ชิบxายแล้วครับ.. ขอชื่อภายในวันนี้ แล้วกูรู้จักรุ่นน้องที่ไหนไอ้เฟริส!! ไอ้เวร


PorchE~:โอเค เดี๋ยวจัดการให้ครับ


ได้แต่ตอบกว้างๆให้คนอื่นสบายใจ เห้ออ~~~


NUBDOWN:) : ยืนหน้านิ่วแบบนั้นก็หาไม่เจอหรอก 

นั่งรอตรงนั้นแหละ กินอะไรเดี๋ยวซื้อไปให้


PorchE~:  เหมือนเดิมก็ได้ครับ ขอบคุณนะ


ผมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ข้างผมคือเก้าอี้ 7 ตัวที่ไม่คนนั่ง มีเพียงกระเป๋า ของเพื่อนที่วางไว้ ผมถอนใจเบาๆ แล้วซบลงบนแขนตัวเอง


"พี่โอเคมั้ยครับ" เสียงใสๆข้างหูผม ผมเผลอหลับไปหรือเปล่า มือเล็กๆที่เปี่ยมด้วยไออุ่นวางลงมันไหล่หนาของผม "ยุ่งว่ะไอ้นิล" ผมสะบัดตัวพร้อมผมตะคอกเบาๆไปเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทของผม "โหพี่ รู้จักกัน 2 ชั่วโมงนี่ตะคอกผมแล้วเหรอ" หืมม รู้จักกัน 2 ชั่วโมง อาจบอกนะว่า..... ผมดีดตัวเองให้นั่งตามปกติทันทีที่ตั้งสติได้ แน่นอนครับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ผิวขาวๆที่นั่งอยู่ข้างๆผม คือเด็กน้อยในภวังค์ของผม.. เซนทอร์

"เอ่อ...พี่...." ผมพูดอะไรไม่ออก ดวงตากลมโตจ้องผมผ่านเลนส์หนา พร้อมเอียงคอสงสัย "พี่โอเคมั้ยครับ" น้องถามซ้ำประโยคเดิมที่ผมฟังผ่านๆเมื่อกี้ "อ๋ออ.. โอเคครับคนดี พี่โอเค.." ค่ะ..ค่ะ...คน..ดะ..ดะ..ดี... เมื่อกี้ผมเรียกน้องว่าคนดี!! ไม่นะ.. เปล่า ผมเปล่า..  "ผมเนี่ยนะครับคนดี5555555" น้องทวนสรรพนามที่ผมพลั้งปากเรียกน้องไป ในขณะที่น้องกำลังอย่างสุดตัว "อ้าว ไอ้แสบ มานั่งกินข้าวกับพี่เหรอ" เสียงแหบต่ำกระซิบข้างหูผมพร้อมกับก้มตัววางจานข้าวของผมไว้บนโต๊ะ ไอ้แสบ? "รู้จักกันด้วยเหรอเซคเตอร์" ผมจ้องหน้าตี๋ๆของเพื่อนผมอยู่นาน มันเอาแต่ส่ายหน้าแล้วนั่งลงด้านซ้ายของโต๊ะ  "มึงแกล้งโง่ป๊ะปอร์ ดูหน้ากูสิมีอะไรต่างกันบ้าง"  ผมกระหวัดสายตามองหน้าเซคเตอร์เด็กหนุ่มหน้าใสตาตี่ผิวขาวกับเด็กชายตัวน้อยๆที่นั่งอยู่ข้างๆผม ใบหน้าคมคาย สันกรามเห็นได้ชัด จมูกโด่งสวยเข้ารูปพอดีกับใบหน้า.. ผมไล่อ่านชื่อบนอกบาง.. ณภคพล "สราญลักษณวงศ์มณี" ผมสะดุดอยู่กับนามสกุลยาวเฟื้อยที่ผมเขียนตอนทำงานกลุ่มมา 4 ปี "ไอ้เวร นี่น้องมึงเหรอวะ ไอ้เด็กแสบที่มึงพูดถึง.." สายตาของผมหันไปปะกับแววตาของน้อง ผมหลงใหลในแววตาของน้องเหลือเกิน แววตาของเด็กไร้เดียงสาลุกลี้ลุกลนตลอดเวลา มันเป็นความน่ารักที่ผมไม่เคยเจอ "เซเทอร์ ทำไมพี่ปอร์เช่เค้าถึงเรียกคุณว่าเซคเตอร์อะ" เด็กน้อยยิงคำถามใส่พี่ชายที่นั่งอยู่อีกฟากของตัวเอง "เสือกครับคุณ" ผมส่ายหัวอย่างอดไม่ได้ "น้องคะ พี่ขอนั่งตรงนี้สักครู่นะคะ" เสียงหญิงสาวทีดูเหวี่ยงๆนั่งลงข้างๆผม แทนที่ของคนที่ผมอยากให้อยู่มากที่สุด "พลอยสวย"......

0 ความคิดเห็น