[ GD x YOU ] เออ! ก็บอกว่าชอบไง Ft.Bambam GOT7 ( BIGBANG FIC )

ตอนที่ 14 : C H A P T E R 12 : เออ! ก็บอกว่าชอบไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    13 มิ.ย. 59

แกรรรรรรรรรรรรรรรรรร
เราเปิดเพจแล้วเว่ยแหละะะะะะะะะะะะะะ
ลิ้งอยู่หน้าหลักบทความน้า ลงไปจิ้มข้างล่างก็ล่ายยยย


[BIgbang] GD x YOU เออ! ก็บอกว่าชอบไง Ft.Bambam GOT7



(มีเพลงมาประกอบอีกแบ้ว | Dont't go home - GD/TOP)

Chapter 12
Phingphing’s

 

            “เอ้อ! ซึงรีอ่านี่กิโกะฝากขนมมาให้ มีของคนอื่นๆด้วยนะ ส่วนอันนี้ของจียงเดี๋ยวพี่เอาไปให้เอง”

            “ครับนูน่า”

“กิโกะ

            “ใช่จ้ะ พี่ก็เพิ่งรู้นี่แหละว่ากิโกะมาถ่ายแบบให้บริษัทจัสตินเขาน่ะ แล้วเขาก็เลยฝากของมาให้ นี่แหละที่ทำให้พี่ปวดหัวจนต้องหนีกลับมา! เดี๋ยวพี่ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดอะไรก่อนดีกว่า เดี๋ยวออกมาเล่าให้ฟัง ฮ่ะๆ” พี่ดามิพูดก่อนจะยกยิ้มให้ฉันพร้อมกับถือข้าวของที่หอบพะรุงพะรังเดินเข้าไปข้างใน

            “กิโกะ” ฉันพูดทวนออกไปเสียงแหบพร่าเป็นเชิงว่าชื่อที่ฉันได้ยินมันไม่ได้มีอะไรผิดพลาดไป คอฉันตกลงมาอย่างช้าๆทำให้สายตาฉันตอนนี้มองเห็นแค่หน้าตักของตัวเองเท่านั้น อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าที่เบ้าตาทั้งสองข้างมันร้อนๆระอุเหมือนมีของเหลวอุ่นๆกำลังกลิ้งวนอยู่ข้างใน เริ่มจะหายใจไม่ออกอีกแล้วด้วยสิ

            ฮือ อย่าร้องไห้นะ พอได้แล้ว TT-TT

            “บังเอิญไปปะเนี่ย ไม่ได้ติดต่อกันมาจะปีแล้วนี่ ไหงฝากของมาให้กันแบบนี้ล่ะ” ฉันเหลือกตาขึ้นไปมองพี่ซึงรีที่นั่งอยู่ข้างๆฉันในขณะที่ยังคงทิ้งน้ำหนักให้คอตกลงมาเหมือนเดิม พี่ซึงรีชูถุงกระดาษสีดำขึ้นพลางมองเหมือนคนไม่เข้าใจ เออ! ฉันก็ไม่เข้าใจแต่ไม่อยากรู้สึกไม่อยากคิดอะไรแล้ว ตอนนี้รู้อยู่อย่างเดียวอะ

            แพ้

            แพ้ชิบหายวายวอด

            ไม่มีทางสู้แล้วจ้า ยอมแล้ว

            “บังเอิญผิดเวลาด้วยนะ” พี่ซึงรีพูดก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้วหันหน้ามามองฉัน “หึ่ย! ตาแดงจมูกแดงอีกแล้ว ไม่ร้องซี่ ร้องไห้แบบนี้มาหลายวันแล้วนะ โอ๋”

            “ฮือออออออออออออ” ฉันส่งเสียงร้องออกมาทั้งๆที่ไม่มีน้ำตาสักหยด เออ หมดตัวแล้วมั้ง พี่ซึงรีที่เห็นว่าฉันทำท่าจะร้องไห้จนหน้างอก็เขยิบตัวเข้ามาลูบผมฉันก่อนจะดึงเข้าไปกอดโดยให้ฉันเอาคางเกยไหล่เขาเอาไว้เหมือนปลอบเด็กร้องไห้ “ฮือ แค่นี้ก็จะตายอยู่แล้ว แค่นี้พี่จียงก็เอาแต่คิดถึงคนนั้นจะตายอยู่แล้ว ทำไมต้องกลับเข้ามาด้วย ฮือ แบบนี้หนู

            “แบบนี้หนูจะทำยังไงดีละเนี่ย”

            “พี่แย่งหนูพูดทำไม TT-TT

            “ก็พูดแบบนี้ติดกันมาสามวันจนพี่จำได้หมดแล้ว” พี่ซึงรีหัวเราะตบท้ายเป็นเชิงปลอบก่อนจะยกมือขึ้นมากดหัวฉันให้อิงบนไหล่กว้างของเขา “พี่บอกเราแล้วไงว่าให้คุยกับฮยองเขาน่ะ คุยกันให้รู้เรื่องไปเลยสิต่างคนต่างเงียบแบบนี้ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกนะพี่จะบอกให้”

            “แต่

            “แต่หนูไม่รู้ว่าพี่เขาคิดอะไร หนูไม่รู้ต้องทำยางงายใช่มะ โอ้ยพี่จำได้แล้วครับ ฮ่ะๆ”

            “ฮื่อ”

            “เอาน่า เลิกงอแงได้แล้วไม่งั้นโดนกิโกะแย่งแน่! สู้เขาหน่อยซี่ เชื่อพี่ ว่าฮยองน่ะไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก พี่เขาชอบเราพี่ดูออกนะชัดเลยด้วย”

            “แต่ที่หนูได้ยินอ๊ะ” ฉันสะดุดคำพูดตัวเองพร้อมกับผละตัวออกจากพี่ซึงรีทันทีที่สายตาฉันมองเห็นพี่จียงกำลังยืนกำหมัดตัวเองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงหน้าประตูใหญ่นั่น

            “ไอซึงรี!!!!! ทำอะไร!!!!!” เสียงจียงอปป้าดังขึ้นจากตรงนั้นพร้อมกับสายตาดุๆนั่น เพียงแค่ไม่กี่วินาทีจียงอปป้าก็พุ่งตัวเข้ามาทางฉันกับพี่ซึงรีและเหมือนพี่เขาจะเอนไปทางพี่ซึงรีมากกว่าเพราะว่าจียงอปป้าไม่ได้มองมาที่ฉันเลยไง แต่จะไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะว่าฉันเร็วกว่าจียงอปป้าที่กำลังจะฟาดหมัดเข้ากับพี่ซึงรี ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันเป็นคนวิ่งเร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วกล้าที่จะสบตาพี่เขาตั้งแต่ตอนไหน แต่ขาของฉันก็พาตัวเองวิ่งพร้อมกับยื่นสองมือออกไปดันตัวจียงอปป้าไว้ได้ทัน

            “เฮ้ย! พี่คะ อย่านะ!

            เห้อเกือบไปแล้ว

            “พี่คะ! หยุดนะ หนูจะรั้งไว้ไม่ไหวแล้ว!” ฉันพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองจียงอปป้าที่ตอนนี้จ้องไปทางพี่ซึงรีเหมือนจะปล่อยไฟออกมาจากตาได้ยังไงอย่างงั้นล่ะ โอ้ย น่ากลัว แต่คือตอนนี้ไม่ใช่เวลามากลัวไง พี่เขาแรงเยอะชะมัด แต่ถึงยังไงฉันก็ยังคงดันมือของตัวเองเอาไว้กลางอกจียงอปป้าเพื่อดันห้ามเขาไว้ได้

            หรอ!

 

            พลั่ก!

            เดี๋ยวนั่นยังไม่ใช่เสียงหมัดพี่จียง นั่นฉันเอง

 

            ตัวฉันกระเด็นออกจากจียงอปป้าอย่างง่ายดายเมื่อพี่เขาใช้มือทั้งสองข้างมาผลักฉันออกจนกระเด็นล้มลงกับพื้น ฮือ เจ็บอ่ะ ฉันคิดงอแงในหัวก่อนจะรีบดันตัวเองลุกฉันแล้ววิ่งเข้าไปดึงตัวจียงอปป้าแต่

            พลั่ก!

            ไม่ทันแล้วอันนี้ของจริงสินะ ใช่ไงโว่ย!

 พี่ซึงรีถึงกับเซล้มลงกับพื้นทันทีที่ถูกฟาดเข้าด้วยหมัดของพี่จียงเต็มๆหน้า

“พี่จียง! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!

            “เฮ้ย! ไอจียงทำอะไรน้อง!

            “พี่ดามิ มาช่วยห้ามพี่จียงหน่อยค่ะ” ฉันพูดขึ้นเมื่อหันไปเห็นพี่ดามิที่เหมือนจะได้ยินเสียงโวยวายแล้ววิ่งกลับมาก่อนที่ทั้งฉันและออนนี่จะช่วยกันเข้าไปดึงแขนจียงอปป้าเอาไว้

“ปล่อย!

            “จียง! เป็นบ้าอะไร!

            “พี่ทำอะไรของพี่เนี่ย ไปต่อยพี่ซึงรีเขาทำไม มีอะไรก็พูดกันดีๆสิคะ!” ฉันเอ็ดเสียงดังต่อจากพี่ดามิ แต่ทันทีที่สิ้นเสียงของฉันจียงอปป้าที่เหมือนจะดิ้นให้หลุดจากการรั้งก็ดูจะนิ่งลงแล้วค่อยๆหันตัวเขาเองมาทางฉันพร้อมกับใช้สายตาดุๆคู่นั้นจ้องเข้ามา

            “พี่ทำทำไมน่ะหรอเหอะ! ก็เพราะว่าพี่ทำหนูไม่ได้ไง!! แล้วนี่อะไรมานั่งกอดกันแบบนี้อะนะ!!!! หนีพี่มาตลอดเพราะแบบนี้ใช่ป่ะ! แล้วยังกล้ามาบอกให้พี่พูดดีๆอีกหรอไง ใครกันแน่ที่มันไม่ยอมพูดอะ!

            “

            “อยากคุยดีๆมากใช่มั้ย! มานี่!

            “โอ้ย พี่จะลากหนูไปไหน พี่จียง! หนูเจ็บ!” ฉันร้องออกมาเสียงดังเมื่อพี่จียงสะบัดออกจากพี่ดามิและเปลี่ยนมาบีบข้อมือฉันแทนก่อนจะดึงฉันให้เดินตามเขาไป

            “เฮ้ย! ไอ้จียง! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”

            “นูน่า ปล่อยให้พวกเขาไปเคลียร์กันก่อนเถอะครับ” สองเสียงที่ไล่หลังตามมาทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองในขณะที่ตัวฉันก็ยังคงถูกลากตามคนข้างหน้าไป ฉันมองเห็นพี่ซึงรีที่ลุกขึ้นยืนมาเหมือนเดิมแล้วใช้มือข้างนึงห้ามพี่ดามิที่เหมือนจะเดินตามมาเอาไว้และมืออีกข้างที่ยกขึ้นมาจับแก้มตัวเองบริเวณที่โดนต่อย ฉันพยายามส่งสายตากลับไปทางข้างหลังเพื่อขอความช่วยเหลือแต่เมื่อพี่ซึงรีเห็นว่าฉันมองกลับไปเขาก็ได้แต่ยิ้มเหมือนจะบอกว่าเขาโอเคและยกมือขึ้นทำท่าไล่ฉันพร้อมกับทำปากพูดแบบไม่มีเสียง

            ไป-คุย-กัน-ให้-รู้-เรื่อง

            ฮือ ไม่เอา

            “พี่ปล่อยหนูนะ หนูเจ็บ!

            “ไม่!!!” จียงอปป้าหันหน้ามาตะคอกใส่ฉันหลังจากที่ฉันพยายามดิ้นและแกะมือเขาให้ปล่อยออก แน่นอนค่ะ มันไม่ออก! แล้วมันก็แน่นมากขึ้นด้วย จียงอปป้ายิ่งบีบข้อมือฉันแน่นกว่าเดิมจนฉันรู้สึกเจ็บเข้าไปถึงกระดูก เหมือนว่าทั้งเรื่องที่ฉันคิดอยู่เมื่อกี้บวกกับความเจ็บที่ข้อมือเลยทำให้น้ำใสๆที่กักอยู่ในตาฉันค่อยๆไหลออกมาอาบทั้งสองแก้ม

            “พี่ปล่อยนะฮึก หนูเจ็บแขนไปหมดแล้ว ฮึกๆ”

            “

            “ฮึก ไหนพี่บอกว่าพี่จะไม่ทำแบบนี้แล้วไง ฮึกๆๆ”

            “” ฉันตอนนี้ที่ถูกคนข้างหน้าลากให้เดินตามไปก็ไม่ได้พยายามแกะมือตัวเองออกหรือดิ้นให้หลุดจากมือหนานั่นแล้ว ไม่ไหวแล้วอะยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บยิ่งพยายามจะแกะพี่เขาก็ยิ่งออกแรงบีบมากขึ้นแถมไม่พูดอะไรตอบกลับมาซักคำ โดยฉันที่ยอมเดินตามอยู่ข้างหลังก็ได้แต่พูดเป็นเชิงขอให้เขาปล่อยผสมกับเสียงสะอื้นที่หนักขึ้นเรื่อยๆ

            เจ็บ

            ทั้งข้อมือและหัวใจ TT-TT

           

            “เฮ้! ฮยองไมเดินเร็วขนาดนั้นอะแล้วจะพาพียงไปไหน อ๊ะ เห้ยพียงร้องไห้ทำไม...” เสียงพี่แดซองดังขึ้นทันทีที่พี่จียงลากฉันขึ้นมาข้างบนและเดินผ่านตรงหน้าโซฟาก่อนจะตามด้วยเสียงของพี่ท็อปและพี่แทยังที่พูดขึ้นมาติดๆ

            “อะไรวะเนี่ยมึงทำอะไรน้องเขาร้องไห้แล้ว”

            “ไอเหี้ยจี! มึงจะ

            “เออ! กูจะคุยกัน ไม่ต้องพยายามตามเข้ามา!

            ปัง!

           

            จียงอปป้ากระชากฉันเข้ามาในห้องและปิดประตูเสียงดังปั้ง ก่อนที่จะจัดการล็อคห้องอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนแล้วกระแทกฉันเข้ากับหลังประตูโดยที่มือเขาก็ยังคงบีบข้อมือฉันเอาไว้แน่น

            “ทีนี้ก็ไม่มีใครมาขวางละ!

            “พี่คะ! หนูเจ็บนะ!” ฉันตะคอกกลับไปเสียงดังเมื่อหลังฉันชนเข้ากับหลังประตูพร้อมกับเงยหน้าประชันสายตากับจียงอปป้า ฉันจ้องเข้าไปและชักสีหน้าไม่พอใจอย่างมากๆใส่เขาก่อนที่พี่เขาจะเลิกคิ้วขึ้นพร้อมทั้งกระตุกยิ้มที่มุมปากและเอาตัวเข้ามาเบียดฉันให้ชิดประตูมากขึ้นไปอีก ชิดทั้งประตูชิดทั้งจียงอปป้าบอกเลยแต่ไม่เขินแล้วโว่ย! นี่มันมากไปแล้ว เป็นบ้าอะขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย หรือว่ารู้เรื่องที่กิโกะฝากของมาให้แล้วโมโหต้องมาลงกับฉันเหมือนตอนนั้นใช่มั้ย! ฉันไม่ใช่ตัวแทนใครนะโว้ย! ไม่ใช่ตัวแทนเขาที่พี่จะมาทำอะไรก็ได้แบบนี้… T_T “พี่จะทำอะไรหนูอีก! ปล่อยค่ะ!

            “ทำไม! พี่จับนิดจับหน่อยไม่ได้หรอไง หะ! ทีกับพี่ร้องโวยวายแต่กับไอซึงรีนั่งเฉยๆยอมให้เขากอดเนี่ยนะ นี่เป็นผู้หญิงประสาอะไรวะ!

            …

            เพี๊ยะ…!

            ฉันใช้มืออีกข้างฟาดเข้าไปกับแก้มข้างซ้ายของจียงอปป้าเต็มๆแรงอย่างไม่กลัวว่าเขาจะเจ็บ

            “พี่พูดกับหนูแบบนี้ได้ยังไง! พี่พูดอะไรออกมาอะ รู้ตัวรึเปล่า!

            “ทำไมพี่จะพูดไม่ได้ ก็มันจริงมั้ยล่ะ ไหนๆก็ยอมซึงรีมันแล้วพี่ก็ขอบ้างแล้วกัน!

            อุบบบ

            ไม่ทันที่ฉันจะตอบโต้อะไร ผู้ชายตรงหน้าฉันก็ยื่นหน้ามาประกบริมฝืปากพร้อมกับบดขยี้มันอย่างรุนแรง เขาใช้ปากบางของเขาทั้งเม้มและกัดปากของฉันก่อนจะพยายามแทรกลิ้นอุ่นๆเข้ามาดุนและกวาดล้อมข้างในอย่างสนุก ต่างกับฉันตอนนี้ที่ไม่สนุกไปกับเขาเลยสักนิด นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาจูบฉันจูบแบบที่เหมือนจะฆ่ากันให้ตายไปข้าง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้สนใจว่าน้ำตาของฉันจะไหลลงมามากแค่ไหน ไม่สนใจว่าฉันพยายามจะหยุดเขายังไง สิ่งที่ได้รับกลับมาอย่างเดียวก็คือใบหน้าของเขาที่ปรับองศาย้ายหน้าไปมาเพื่อเสนอริมฝีปากของตัวเองเข้ามาอย่างดุเดือด ฉันรู้สึกได้ถึงความรู้สึกร้อนๆจากลิ้นร่างสูงตรงหน้าพร้อมกับความรู้สึกเจ็บและแสบไปพร้อมๆกันตรงริมฝีปากที่คนตรงหน้าทั้งกัดทั้งขยี้ไม่ยอมปล่อย ฉันพยายามใช้มือข้างที่เหลือจากการโดนบีบและขึงไว้ที่บานประตูมาทุบกลางหน้าอกเขาซ้ำๆโดยหวังว่าเขาจะได้สติแล้วผละตัวออกไปสักที แต่ฉันคงคิดแบบเด็กๆเกินไป เพราะนอกจากเขาจะเล่นลิ้นให้รุนแรงมากขึ้นแล้วดูเหมือนว่าเขานั้นจะไม่ได้ยินเสียงทุบหรือรู้สึกรู้สาอะไรเลย

            “อื๊อ อื้ออืออือออออ” ฉันพยายามส่งเสียงร้องออกมาเมื่อรู้สึกว่าเริ่มจะขาดอากาศหายใจ

ในตอนนั้นเองที่เหมือนว่าร่างสูงตรงหน้าจะรับรู้ถึงอาการนั่นดี จึงยอมถอนริมฝีปากออกไปแต่โดยง่าย แต่แล้วเขาก็เลื่อนหน้าของเขากลับเข้ามาและไต่ลงมาตามซอกคอขาวของคนตัวเล็กข้างหน้าเขาก่อนที่จะระดมจูบลงไปตามความต้องการของตัวเองและความหวงแหนคนตัวเล็กผสมกัน เขาพยายามจะใช้ปากขบเม้มซอกคอขาวนั่นเพื่อสร้างรอยแดงให้ทั่วโดยหวังว่านั่นจะเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของได้ อย่างน้อยก็แค่ตอนนี้ตอนที่เขารู้สึกโกรธจนหน้ามืดตามัว และไม่ได้สนใจเลยว่าร่างบางตรงหน้าเขาไม่ได้พยายามดิ้นหนีอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าเธอมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาหรอกนะ กลับกันเป็นเพราะเธอกำลังรู้สึกเสียใจมากต่างหากล่ะ

“พี่ ฮึกเลิกทำแบบนี้กับหนูได้แล้ว

“ฮึกๆ ทำไมพี่ต้องเป็นขนาดนี้ด้วย

“ทำไมพี่ต้องทำเหมือนว่ากำลังหวงหนูด้วย” ฉันพูดออกไปโดยที่ไม่ได้แสดงอาการขัดขืนจากคนตรงหน้า มีเพียงแต่มือข้างขวาที่ยังคงทุบลงกลางอกพี่เขาเบาๆ แต่แปลกอยู่ดีๆพอสุดเสียงสะอื้นของฉันร่างสูงตรงหน้ากลับหยุดชะงักการกระทำของตัวเองก่อนจะผละตัวออกมารวมถึงค่อยๆปล่อยมือที่บีบข้อมืฉันเอาไว้จนตอนนี้เป็นรอยแดงเถือกไปหมด แขนของฉันถูกทิ้งลงไปกับแรงดึงดูดของโลกอย่างหมดแรงพร้อมกับน้ำตาอุ่นๆนั่นด้วย “หนูไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ แต่หนูไม่ได้เป็นแบบที่พูดเมื่อกี้จริงๆนะ ฮือ”

“หนู...ไม่เห็นจะเข้าใจพี่เลย” ฉันพูดเสียงเบาพร้อมกับน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาอย่างต่อเนื่องก่อนจะใช้มือข้างที่พอมีแรงเหลืออยู่บ้างขึ้นมาเช็ดปากตัวเอง

เลือด

คนบ้าอะไรจูบคนอื่นจนเขาปากแตกแบบนี้

พี่ต้องรุนแรงกับหนูขนาดนี้เลยหรอไง

หรือว่าโมโหเรื่องกิโกะมากเลยใช่มั้ยกิโกะอีกแล้ว ฮืออออออ TT-TT

            แปะ!

            ฉันที่โดนปล่อยตัวให้เป็นอิสระอีกครั้งแทนที่จะฟาดฝ่ามือบางเข้ากับแก้มคนตรงหน้าแรงๆอีกสักทีแต่กลับทำได้แค่เพียงแปะมือเข้ากับแก้มใสๆของพี่เขาอย่างคนหมดแรง ตอนนี้จียงอปป้าได้แต่ยืนนิ่งและจ้องเข้ามายังนัยย์ตาของฉันด้วยแววตาที่เดาไม่ออก นอกจากนั้นก็มีเพียงแค่เสียงสะอื้นที่หยุดไม่ได้จากฉัน

            “ไม่เข้าใจจริงๆนะ ฮือ” เมื่อสิ้นเสียง ตัวของฉันก็รู้สึกหมดแรงและเซจะล้มลงกับพื้นแต่ยังดีที่จียงอปป้ายังคงมีความรู้สึกที่ไวอยู่ เขาใช้สองมือของเขารับฉันเอาไว้ได้ทันก่อนจะจับไหล่ฉันประคองให้ยืนขึ้นเหมือนเดิม ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าเรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมดไม่รู้เลย เช่นเดียวกันกับที่ไม่รู้ว่าพี่เขาคิดอะไรอยู่นั่นแหละ เขายืนประครองฉันอยู่ชั่วครู่นึงก่อนจะฉันเข้าไปกอดเอาไว้อย่างเบามือ มือของเขาข้างนึงเลื่อนลงมาประคองเอวฉันเอาไว้อย่างหลวมๆก่อนที่มืออีกข้างจะออกแรงเพียงนิดหน่อยดันให้หน้าฉันซบลงพอดีกับแผงอกกว้างของเขา

            นี่ไงที่บอกว่าไม่เข้าใจ

            กอดทำไม

            “พี่ทำแบบนี้ทำไม ฮึกๆ ฮือ พี่ทำกับหนูแบบนี้ทำไม ฮึกๆ หนูทำอะไรให้พี่ไม่พอใจมากเลยหรอ ฮึกๆ ฮือออออออ” ฉันพูดเสียงตะกุกตะกักเอามากๆเพราะน้ำตาที่เหมือนจะไหลโฮออกมาอีกครั้ง พอพูดจบฉันก็เอาแต่ซุกหน้าเข้าที่อกของจียงอปป้าทันทีพร้อมกับกดหน้าตัวเองเอาไว้กับเสื้อสีเข้มนั่นเพื่อที่จะกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้

            อยู่อย่างนั้นได้เพียงไม่นานพร้อมกันกับที่เริ่มแน่ใจว่าจียงอปป้าคงจะไม่ตอบอะไรกลับมา ฉันก็ใช้มือสองข้างดันอกกว้างนั่นและผละตัวเองออก ก่อนที่จะสูดให้ใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อปรับอารมณ์ข้างในและจ้องเข้าไปข้างในนัยย์ตาคู่สวยนั้นเพื่อหาคำตอบ

            ใช่มั้ย ฉันมีสิทธิ์ต้องรู้แล้วอะทำขนาดนี้

            เออ มั่นใจหน่อยผิงผิง ฝืนพูดเสียงแข็งใส่ไปเลย!

            “พ..พะ พี่”

บอกว่าเสียงแข็งไงโว่ย! อึ้บ!

“พี่ทำกับหนูแบบนี้ทำไม! พี่ตอบสิ! หนูไม่เข้าใจอะ! พี่จะทำตัวเหมือนว่ากำลังหวงหนูแบบนี้เพื่ออะไรอะ พี่หึงหนูหรอไง!” ฉันตะคอกเสียงออกไปเสียงพร้อมกับหลับตาปี๋ด้วยใจที่กล้าๆกลัวๆ แต่ก็ต้องค่อยๆลืมตามาอีกครั้งเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมพูดอะไรเลย ก่อนที่ฉันจะพูดซ้ำอีกรอบด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม โมโหจริงๆแล้วนะ! “พี่จะยืนเงียบอยู่แบบนี้ทำไมวะ พูดสิ!!!!!

“หนูบอกว่าให้พี่ตอบหนูไง!!

“เออ!!! หึง!!! แล้วก็หวงมากด้วย!

“ถึงบอกว่าให้อยู่ใกล้ๆพี่ไว้ไง ที่พี่บอกว่ายังไม่อยากให้หนูกลับ ที่ไม่บอกว่าไม่ชอบเวลาหนูไปเล่นกับคนอื่น ที่พี่ชอบเข้าไปอยู่ใกล้ๆหนูมันยังไม่ชัดอีกหรอวะ!

“นะ นหนูไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

“พี่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าพี่ชอบหนูไง!!! โธ่เว้ย!!!

O_O

!!!!” ว้อททททททททททททททอะไรนะ….ขออีกรอบ….

ฉันที่ยืนอยู่จากที่รู้สึกตัวอ่อนปวกเปียกกลับกลายเป็นยืนแข็งทื่อเหมือนก้อนหินพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็วโอ้มายก้อด ฉันที่ตัวไร้ความรู้สึกได้แต่ยืนตัวแข็งพลางใช้สายตามองจียงอปป้าที่ยืนนี้ถอยตัวห่างออกไปจากฉันและไปยืนยันกำแพงอยู่อีกฝั่งเหมือนกับว่ากำลังหลบตาฉัน ใช่มั้ยนะ

“พ….พะ พี่บอกว่า

“เออ!!! ก็บอกว่าชอบไง!!!” จียงอปป้าหันหน้ามาพูดจ้องตาแบบจริงจังก่อนจะเดินเข้ามาจับไหล่ทั้งสองข้างพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาพลางเขย่าตัวฉันเล็กน้อย “พี่บอกว่าพี่ชอบหนูอะ พี่ชอบหนู! ได้ยินชัดรึยัง!

ชัดแล้วค่ะ TTOTT

อ่าว นั่นไง กลายเป็นง่อยไปเลย

“พูดกับพี่ซี่! พียงอ่า!” พูดไม่ได้อ่ะ ฮือ ใครก็ได้ช่วยด้วย จียงอปป้าเขย่าตัวฉันไปมาเบาๆเหมือนต้องการจะให้ฉันตอบพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆฉันให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน “เพราะพี่ชอบหนูถึงไม่ชอบให้เข้าใกล้คนอื่นน่ะเข้าใจมั้ย! เข้าใจพี่รึเปล่า”

นั่นหน้าพี่เขาแดงแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน อย่าบอกว่าพีเขาเขินฉัน่ะหรอ

เป็นไปไม่ได้ ใช่ไง! มันเป็นไปไม่ได้!

กิโกะไง! ที่พี่เขาคุยกับพี่แทยังไง!

“พี่จะมาชอบหนูได้ยังไง

“ทำไม”

“พี่จะมาบอกว่าชอบหนูทั้งๆที่พี่คิดถึงเขาอยู่ตลอดเนี่ยนะ!” ฉันเอ็ดใส่หน้าจียงอปป้าเสียงดังก่อนจะก้มลงเพราะไม่กล้าสู้สายตาหวานๆคู่นั้นได้ ไม่กล้าจ้องแล้วกลัวร้องไห้อีก ฮือ ปากของฉันค่อยๆยู่งออย่างหดหู่ใจก่อนจะเอ่ยคำพูดต่ออย่างเบาๆ “พี่น่ะบ้าไปแล้ว

“พูดดังๆ พี่ไม่ได้ยิน”

“พี่นั่นแหละ! พี่มันบ้าอะ! แค่หนูชอบพี่ทั้งๆที่พี่อยู่สูงขนาดนี้มันก็ยากพอแล้ว พี่ไม่รู้เลยรึไง” ฉันก้มหน้างุดลงพื้นพร้อมกับกลั้นใจหลับตาปี๋อีกรอบพูดเสียงแข็งออกไป “แล้วพี่ยังมาบอกชอบหนูอีกหรอ ทั้งๆที่พี่เอาแต่คิดถึงกิโกะเนี่ยนะ! ฮือออออออออออ TTOTT

“หะเดี๋ยวๆทีละเรื่องนะ” จียงอปป้าเอื้อมมือมาจับแก้มสองข้างฉันก่อนจะยกหน้าฉันให้เงยมามองตาเขา ยิ้มอะไร! ฉันเบะหน้าใส่พี่เขาในขณะที่อปป้าคนบ้ากำลังคลี่ยิ้มออกมาจนตาเป็นสระอิ “เอาทีละเรื่องเมื่อกี้หนูบอกว่าไงนะ หนูบอกว่าหนูชอบพี่หรอ ใช่มั้ย ใช่มั้ยพียงอ่า”

” ฉันพยายามหันหน้าหนีไปทางอื่นแต่ก็โดนมือหนาจับเข้าและหมุนหน้าฉันมาที่เดิม ที่ที่สายตาฉันสามารถโฟกัสได้แค่หน้าของพี่เขาเท่านั้น ตอนนี้ฉันเลยเห็นแต่หน้าของจียงอปป้าที่กำลังยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีและกำลังเลิกคิ้วขึ้นเป็นคำถามให้ฉันตอบ

“ตอบซี่ ตอบพี่”

หนูชอบพี่” ฉันกลั้นใจตอบไปเสียงเบาๆ

“ชอบแบบไหน”

“ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่”

หนูก็ไม่รู้ TT-TT

“แล้วๆๆ แล้วหนูชอบพี่แบบไหน”

“หือถามแบบนี้เขินหรอ งั้นพี่เปลี่ยนคำถามเป็น ชอบพี่แบบแฟนคลับหรือว่าชอบพี่แบบที่ผู้หญิงเขาชอบผู้ชายกันน่ะ”

“อย่างแรกหรืออย่างหลัง?”

อย่างหลัง”

“เยส!” พอฉันพูดจบจียงอปป้าก็ตะโกนเสียงดังพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะกระโดดเข้ามากอดฉันแล้วเอาหัวซุกที่ไหล่พลางดิ้นไปดิ้นมาเหมือนเด็กๆ “ฮ๊าพี่ดีใจจังเลย พียงอ่า! อ๊าไม่ได้โกหกพี่ใช่มั้ยครับ หนูพูดจริงๆนะ งื้อ”

อะไรวะอยู่ดีๆก็ใช้ศัพท์เป็นเด็กเฉยเลยตามไม่ทันโว่ย

แต่น่ารักจังง่ะ TT-TT

แต่พี่คะ หนูดราม่าอยู่อะ

“อ๊ะพี่ปลอยหนูลงนะ” ฉันร้องเสียงหลงทันทีที่จียงอปป้าอุ้มฉันขึ้นแล้วหมุนๆเป็นวงกลมก่อนจะหัวเราะเสียงดังพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ฉันที่กำลังทำหน้าบูดเบี้ยว โอ้ย..อยากจะบอกมากว่าพี่ไม่ได้ถ่ายเอ็มวีอยู่นะ “ฮืออออออออออออ พี่ต่างหากที่โกหกว่าชอบหนูน่ะ ฮือ”

“พี่พูดจริงๆ มาหาว่าพี่โกหกได้ยังไงไอตัวแสบ” จียงอปป้าค่อยๆปล่อยฉันลงกับพื้นแต่แล้วเขาก็โถมตัวเองเข้ากอดฉันอีกครั้ง กอดแน่นกว่าเดิมที่เพิ่มคือหัวดุ๊กดิ๊กๆข้างๆหูฉันที่ดูจะซนขึ้นกว่าเมื่อกี้ แต่เขาก็ยอมหยุดและเอาแค่คางมาเกบไหล่ฉันไว้เฉยๆก่อนจะพูดต่อทั้งๆที่กอดฉันเอาไว้อยู่ “แล้วเรื่องหลังที่หนูพูดนี่อะไร หืมหนูบอกว่าพี่เอาแต่คิดถึงกิโกะหรอ ไปเอามาจากไหนครับ”

“ปล่อยสิคะ” ฉันพยายามดิ้นพร้อมกับใช้มือดันพี่เขาออก

“ไม่ปล่อยง้าคุยกันแบบนี้นี่แหละพี่จะกอดหนู”

“หึ่ย”

“เร็วซี่ คุยกันให้รู้เรื่องก่อน หนูบอกให้พี่พูดดีๆไม่ใช่หรอ นี่พี่พูดดีๆแล้วนี่งาย~” จียงอปป้าพูดหงุมหงิมก่อนจะใช้มือข้างนึงกดหัวเข้ากับแผงอกแล้วลูบที่เรือนผมฉันเบาๆ

เออ ก็ได้ คุยกันแบบนี้ก็ได้ ยอมแล้ว

“ก็พี่พี่ พี่คิดถึงเขาอยู่ตลอดเลยไม่ใช่หรอ วันนั้นหนูได้ยินพี่คุยกับพี่แทยัง ฮือออออออ”

“หืม หนูได้ยินอะไรมา ไหนบอกพี่สิ๊ อ่า วันนั้นใช่มั้ยน่ะได้ยินอะไรบ้างบอกพี่มาแอบฟังพี่แล้วก็งอนแบบนี้หรอ ใช่มั้ย! ที่หนูไม่ยอมพูดกับพี่หลายวันเพราะเรื่องนี้ใช่มั้ย”

“ฮืออออออออออออ”

“ฟังก็ฟังไม่จบ ยังจะมางอแงอีกเด็กดื้อ”  

            “ฮืออออออออออออ ฟังไม่จบอะไรอะก็พี่บอกว่า ฮึกๆรู้สึกเพราะหนูหรือเพราะกิโกะกันแน่ เห็นแก่ตัวที่เอาหนูมาแทนกิโกะให้พี่แบบนี้ พี่พูดแบบนี้ไม่ใช่หรอไง หนูได้ยินนะ ฮืออออออ”

            “ใช่พี่พูด”

           

            “ฮือออออออออออออออออออออออออออออ”

           

สามวันก่อน
Kwon Jiyong’s

 

            บางอย่างพียงก็เหมือนกิโกะมากจนกูแทบแยกไม่ออกเลยว่ะยองเบ กูสับสนว่ากูรู้สึกเพราะน้องหรือเพราะกิโกะกันแน่ ที่กูอยากอยู่ใกล้ๆ ชอบไปแกล้งหรืออะไรที่กูคิดบางทีกูก็ไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไรว่ะ ถึงมันจะไม่ได้เหมือนกันขนาดนั้นแต่บางอย่างมันก็ทำให้กูคิดกลับไปจนกูสงสัยตัวเองว่า กูกำลังรู้สึกอะไรใหม่ๆ หรือกำลังเห็นแก่ตัวกันแน่ เห็นแก่ตัวที่เอาน้องเขามาแทนกิโกะให้ตัวเองแบบนี้

          “ไอจี มึง

         

          “มึงปัญญาอ่อนแล้วไอสัส ไอฟาย” ยองเบพูดพลางทำท่าชะเง้อตัวมาเหมือนจะตบเข้าที่หัวผม แต่ก็ต้องกลับเข้าไปนั่งบนเบาะเหมือนเดิมเพราะเอื้อมมาไม่ถึง “หน้าตาก็ดี บ้านก็สวย รถก็แพง แต่งเพลงก็เก่งเสือกโง่”

          “อ่าว ไอเหี้ย”

          “ควาย มึงนี่มันควายชัดๆ”

          “ไอสัสเบ้!

          “โว๊ะ! ไอจี กูถามหน่อย มึงเคยอยากด่ากูปะ”

          “อยากด่าตอนนี้เลย”

          “สัส! เอาใหม่ มึงเคยโกรธกูปะ ตอบดีๆนะไอเชี่ย”

          “เคย ถามไม” ผมเลิกคิ้วขึ้นกับคำถามงงของยองเบ

          “แล้วมึงเคยโกรธแม่มึงปะ”

          “คำถามอกตัญญูสัส เออ เคย” ถึงจะงงกับคำถามชวนปวดหัวของยองเบแต่ผมก็ตอบไปตามความจริงพลางยกขาข้างนึงขึ้นมาไขว้อีกข้างไว้

          “แล้วมึงอยากคืนดีกับใครมากกว่าถ้าให้เลือก”

          “แม่ดิ กูรักแม่มากกว่า”

          “เออ ก็ฉลาดหนิ”

          “เกี่ยวเหี้ยอะไรวะ”

          “มึงรักใครมากกว่าคนนั้นก็สำคัญกว่าอะ อยากอยู่ด้วยมากกว่า คิดถึงมากกว่า อยากเจอมากกว่า ตอนมึงโกรธแม่กับตอนมึงโกรธกูงี้ อารมณ์มึงคือโกรธเหมือนกันถูกปะแต่สุดท้ายแล้วไงแม่ก็คือแม่กูก็คือกูอะ รู้สึกโกรธเหมือนกันแต่เรื่องที่มึงโกรธแม่กับเรื่องที่มึงโกรธกูมันก็คนละเรื่องกันปะวะ เอามารวมกันไม่ได้ถูกมะ”

          “แล้ว”

          “ควาย! ไอโง่! แม่งก็เหมือนกันไง มันจะเหมือนกันได้วะความรู้สึกมึงอะ คนละคนแม่งไม่มีทางเหมือนกันอยู่แล้ว สมมติมึงทะเลาะกับกูก่อนแต่กลับบ้านไปมึงดันไปทะเลาะกับแม่มันก็ไม่จำเป็นว่าจะต้องมาง้อกูก่อนเพราะว่าทะเลาะกับกูก่อนปะ เลือกคนที่สำคัญอะ ไอจีมึงคิดดีๆนะโว่ยเอาแต่สับสนตัวเอง แล้ววันนึงมึงก็จะมานั่งเพ้อถึงน้องเขาเหมือนตอนที่มึงเพ้อถึงกิโกะเพราะมึงมันคิดช้าไป”

          “” ยองเบมันไปแอบเขียนหนังสือบทกวีอะไรเทือกนี้มาปะวะ

          “ไอวันก่อนที่พวกกูมาถึงที่นี่กันมึงเล่นอยู่กับใครหรอ คนที่มึงยิ้มให้ไม่ยอมหยุดเลย”

          “

          “ใครที่มึงรีบเข้าไปช่วยถือของเพราะกลัวเขาจะหนักแล้วโยนมาให้พวกกูถือ”

          “

          “ใครที่มึงเอาแต่มองจนเดินชนโต๊ะ มองจนลูกกะตาแทบจะหลุด”

          “

          “ที่หวงชิบหาย ใครก็แตะไม่ได้ ใครคุยด้วยหน่อยก็ทำท่าจะแยกเขี้ยวใส่”

          “

          “ใครที่มึงยอมสละเตียงให้เขานอนทั้งๆที่มึงหวงเตียงยิ่งกว่าอะไรดี”

          “ไอเหี้ยเรื่องนี้มึงรู้ได้ไง” ผมสะดุ้งเฮือกทันทีที่ไอยองเบพูดจบ อันอื่นพอจะเข้าใจว่าแอบเห็นแต่อันนี้มึงเอาอะไรมารู้วะเพื่อน

          “กูเก่ง” สัส! “โต๊ะข้างเตียงมีแต่ของผู้หญิงทั้งนั้นถ้าเขานอนโซฟาคงไม่เอื้อมมาวางของไกลขนาดนั้นปะวะ กูไม่ได้โง่เหมือนมึง”

          เออ...หรือว่าผมโง่จริงๆวะ ใช่ วันนั้นมันเอาหมอนข้างเข้าไปวางให้นี่หว่า ก็น่าจะเห็นนั่นแหละเนาะ

          “ครับพ่อครับ”

          “ที่สำคัญใครที่เขาคอยเป็นห่วงมึงเช้าสบายบ่ายเย็นขนาดนี้ ตื่นมาก็วิ่งออกมาตะโกนบอกว่ามึงไม่สบายวิ่งเต้นหายาไปทั่วบ้าน ทำข้าวต้มไว้รอมึง เดินเข้าไปเช็ดตัวให้มึง พยุงมึงออกมากินข้าวทั้งๆที่ก็ตัวแค่นั้นอะใช่คนที่ทำให้มึงยิ้มได้ปะล่ะ”

          “

          “คนเดียวกันหมดเลย ถูกมะ”

          “ทำไมมึงคมจังวะวันนี้”

          “แน่นอน เมียสอนมาดี”

          “ขอให้มึงทะเลาะกับฮโยริน”

          “ขอให้ไอซึงรีคาบไปแดก”

          “กูขอโทษครับยองเบครับ” ผมทำท่าหยอกล้อโดยการก้มหัวให้ยองเบก่อนที่ทั้งผมและมันจะระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

          “รู้สึกให้ได้ตามหัวใจมึงอะ อย่าไปบังคับมันมากเลย ชอบก็รีบจีบอยากได้ก็รีบคว้าเอาไว้อะ แค่นั้น” เสียงยองเบพูดขึ้นมาก่อนที่มันจะกระดกแก้วน้ำขึ้นดื่มอีกครั้ง ผมนั่งมองเพื่อนพลางหัวเราะไปด้วยก่อนจะหันหน้าออกไปทางระเบียงอีกครั้ง

          อ๊ะไปไหน

          “ไอเบ้! มึงอะชวนกูคุย พียงหายไปไหนแล้วเนี่ย!” ผมเด้งตัวออกจากโซฟาอัตโนมัติทันทีที่มองไม่เห็นว่ามีคนยืนอยู่ที่ระเบียงก่อนจะสับขาตัวเองออกไปดูตรงชิงช้านั่นอย่างไว “หายไปไหนเนี่ย คลาดสายตาไปแปปเดียวเอง”

          ผมยืนงงพร้อมกับท่าทางลุกลี้ลุกลนเมื่อหาพียงไม่เจอ เอ่อไอซึงรีหรอ ช่างแม่ง! เห้ย เมื่อกี้ยังนั่งอยู่ตรงนี้เลยนี่หว่า รึว่าไอซึงรีพาไปจีบที่ไหน! แน่เลย! โว่ย!!!!

          “ไอ้เบ้มึงอะ!!!

          “สัสไฟห้องนอนมึงเปิดอยู่อะ น้องเขาเข้าไปแล้วมั้ง”

          “เออว่ะจริงด้วย” ผมที่พยายามชะเง้อมองลงต่ำเพื่อสอดส่องสายตาไปยังแสงไฟที่ลอดออกมาจากประตูห้องนอนผมก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เพื่อนรักพลางก้าวขาเดินเข้าข้างในไปด้วย “เออ ใจมากมึง กูไปละ”

          “ไปไหนวะ”

          “จีบสาวไง ก็เมื่อกี้มึงบอกว่าถ้าอยากได้

          “เออไปไป๊ กูจะลงข้างล่างละ”

          “ดี ไปสักที คนจะจีบกัน” ผมพูดพลางเดินไปทางห้องก่อนจะเปิดประตูและหันหน้าไปมองยองเบที่กำลังจะเดินลงบันไดไปเหมือนกัน ยองเบยกยิ้มให้ผมเป็นเชิงที่เข้าใจได้ง่ายๆว่า เรื่องของมึงเหอะพร้อมกับโบกมือขึ้นมาทางข้างหลังที่ผมยืนอยู่ แต่ก่อนที่ยองเบจะก้าวขาลงบันไดไป ผมก็เอะใจอะไรบางอย่างและรีบตะโกนถามออกไป “เออมึง ทำไมเมื่อกี้ต้องเทียบเป็นมึงกับแม่กูวะ”

          แต่ผมก็ได้คำตอบกลับมาแค่

“เข้าห้องไปไอสัส”

 

“ก็ประมาณนี้อะ หนูไม่ได้อยู่ฟังจนจบใช่มั้ยล่ะ หายไปไหนมาหืม” ผมพูดพลางใช้มือข้างจึงจับไหล่คนตัวเล็กข้างหน้าเพื่อที่จะผละตัวเองออกจากกอดและย้ายไปมองหน้าพียงแทนแต่เธอกลับซุกหน้าเข้ากับอกผมและใช้แขนเล็กๆทั้งสองข้างรวบตัวผมไว้แน่นกอดผมแน่นเลยล่ะ

“คุยกันแบบนี้ก็ได้ หนูยังไม่อยากมองหน้าพี่ หนูเขิน”

“ฮ่ะๆๆๆฮ่าๆๆๆ ทำไมน่ารักจังเนี่ย” ผมหัวเราะออกมาคิกคักได้พอให้อารมณ์ร้อนๆได้ผ่อนคลายลงบ้างก่อนจะใช้มือลูบเข้าไปผมสีน้ำตาลอ่อนเบาๆแล้วยกคางของผมให้ไปเกยไว้ที่ไหล่เล็กเหมือนเดิม

อ่ะ กอดก็กอด

ชอบอะเด้

“แต่ยังไงก็แปลว่าพี่ลังเลอยู่ดีนั่นแหละ ความหมายมันเหมือนเดิมเลยนะคะ”

เพล้ง!

จบกัน

“พี่

“ถึงหนูอยู่ฟังต่อจนจบหนูว่าหนูก็ต้องเดินร้องไห้ออกไปอยู่ดีนั่นแหละ”

“หนูร้องไห้ร้องตอนไหนทำไมพี่ไม่รู้ หืม”

“พี่ก็ไม่เคยรู้อะไรสักอย่างนั่นแหละ ฮืออออออ หนูเดินลงไปข้างล่างนั่งร้องไห้อยู่กับป้าอัน ขึ้นมาร้องไห้อยู่ในผ้าห่มตอนที่พี่ลงไปอาบน้ำตอนที่พี่หลับ แล้วก็อีกหลายตอนเลยด้วย รวมทั้งเมื่อกี้ที่พี่เข้าไปต่อยพี่ซีงรีนั่นแหละ พี่ซึงรีเขาปลอบหนูอยู่ต่างหาก พี่น่ะไม่รู้เรื่องอะไรเลย! เป็นบ้าด้วย!” พียงพูดเสียงอู้อี้อยู่ในอกผมรัวออกมาเป็นชุดพร้อมกันกับที่ทำเสียงงอแงแล้วเอาหัวกระแทกเข้าที่กลางอกเหมือนจะแกล้งตีผมแต่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาในขณะที่สองมือน้อยๆก็ยังคงรัดผมเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “พี่น่ะมันคนบ้า!

“กับซึงรีเมื่อกี้นี้

“ก็ใช่น่ะสิ ก็ออนนี่พูดถึงเรื่องกิโกะหนิ พี่ซึงรีเขาก็แค่เห็นหนูสีหน้าไม่ดีเลยช่วยปลอบน่ะ แล้วอยู่ดีๆพี่ก็พุ่งเข้ามา ฮือออออออออออ พี่กำลังจะทำหนูร้องไห้อีกรอบแล้วนะ หนูโกรธพี่แล้ว TT-TT” อ่าวตอนนี้รู้สึกผิดมากครับ ไอจียง ไอสารเลวทำผู้หญิงร้องไห้แล้วยังเสือกไปเข้าใจเขาผิดอีก โอ่ย ที่เมื่อกี้ตอนแรกผมพูดไปมันแรงมากเลยใช่มั้ย ผมทำอะไรลงไปอีกแล้ววะเนี่ย ไอจียง ไอโง่ โว้ย สมควรให้ไอเบ้มันด่าจริงๆ

“ไม่เอา ไม่ร้องสิ ไม่ไห้ร้องนะ พี่ขอโทษ”

“ไม่รับค่ะ”

“ขอโทษษษษษษษษษ”

“ฮื่อ พี่มันคนบ้าใจร้าย”

“พียงอ่าพี่รู้ว่าหนูคงเสียใจกับที่ได้ยินพี่พูดมากเลยใช่มั้ย ที่พี่ดูลังเลแล้วก็ไม่แน่ใจว่าเป็นหนูรึเปล่าแต่พี่มีอะไรจะบอกนะ จริงๆจะเดินเข้ามาบอกตั้งแต่คืนนั้นแล้วคืนที่หนูแกล้งพี่หลับแล้วนอนร้องไห้ใช่มั้ย งือขอโทษนะครับวันนั้นพี่ตั้งใจจะเดินเข้ามาบอกหนูว่า พี่สงสัยว่าพี่กำลังชอบหนูเข้าแล้วล่ะ แต่ไม่ได้พูดไปเลย พี่จะพูดใหม่ตอนนี้ก็แล้วกัน” ผมร่ายยาวพลางกระชับอ้อมแขนอุ่นๆให้แน่นขึ้น ก่อนจะเลื่อนปากมาพูดกระซิบที่ข้างๆหูคนตัวเล็กต่อ “รู้มั้ย ว่าตอนที่หนูไม่ยอมคุยกับพี่ ตอนที่หนูเดินหนีพี่ ตอนที่หนูหายไปแล้วเหลือไว้แค่โพสอิทนั่นน่ะ มันทำให้พี่ร้อนใจมากๆเลยนะ ร้อนใจว่าหนูเป็นอะไร ร้อนใจว่าหนูโกรธพี่เรื่องไหน ทั้งเป็นห่วงแล้วก็หวงด้วย ตอนที่หนูไม่ยอมกินข้าวกับพี่ ตอนที่เราไม่ได้คุยกันก่อนนอน ตอนที่พี่ตื่นมาแล้วไม่เจอหนูอยู่ในห้อง ตอนที่พี่พยายามมองหาแต่หนูทั้งวันแต่หนูไม่ได้มองกลับมาทางพี่เลย รู้มั้ย ว่าพี่แทบจะเป็นบ้าแต่ก็ยังชื้นใจทุกครั้งที่เห็นโพสอิทแปะไว้เป็นเวลา อย่างน้อยตอนนั้นพี่ก็ยังรู้สึกว่าหนูยังอยู่ใกล้ๆแล้วก็ห่วงพี่อยู่ ถึงแม้ว่าพี่อยากจะคุยกับหนูต่อหน้าแบบนี้ อยากอยู่ใกล้ๆ อยากแกล้ง อยากคุยกันจนเผลอหลับ แล้วก็อยากทำอะไรแล้วมีหนูอยู่ข้างๆเหมือนทุกๆวันถึงมันจะเพิ่งเกิดขึ้นมาไม่นานก็ตาม แต่พี่อยากบอกให้รู้ไว้ว่าทุกๆอย่างมันทำให้พี่ร้อนใจเอาซะมากๆ ร้อนใจจนพี่อยากจะเปลี่ยนคำพูดของตัวเอง ร้อนใจจนพี่อยากจะบอกกับหนูตอนนี้เลยว่าพี่มั่นใจจริงๆแล้วนะว่าพี่ชอบหนู แล้วก็ชอบมากๆเลยด้วย”

“อปป้า

“ถึงแม้ว่ามันจะเพิ่งแค่แปปเดียว แต่พี่ก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ ได้ยินมั้ยครับ” ผมพูดในขณะที่ปากของผมอยู่ใกล้ๆกับใบหูของคนตัวเล็กโดยที่เน้นคำสุดท้ายอย่างเอาใจก่อนที่จะพูดขึ้นต่อ “พี่ขอโทษนะ ขอโทษที่ไม่ได้บอกหนูคนแรกแบบที่ตั้งใจเอาไว้ ขอโทษที่ลังเลตัดสินใจช้า ขอโทษที่ทำหนูเสียใจแล้วก็ขอโทษที่เข้าใจหนูผิด ถ้าพี่ขอให้หนูไม่โกรธพี่ หนูจะยอมพี่รึเปล่าครับนะคะ”

“พี่จียงฮื่อ”

“นะคะ”

“พี่พูดมายาวขนาดนั้น หนูฟังไม่ทันอ่ะ”

….

จบ

“หนูล้อเล่น ฮ่าๆ”

“หนูอยากโดนหรอคะ”

“หนูจะเลิกชอบพี่แล้ว”

“พี่ขอโทษครับ” ผมพูดขึ้นก่อนจะก้มหน้างุดลงบนไหล่เล็กอย่างเกรงกลัว ฮือ...ไม่มีอำนาจอะไรทั้งนั้นครับผม พี่กลัวแล้วครับอย่าขู่พี่เลย “ว่าไง ไม่โกรธพี่นะได้มั้ย”

“หนูไม่รู้ หนูเขิน!

“เขินแล้วกอดพี่แน่นขนาดนี้เลยหรอ พี่ชอบนะ พี่จะทำให้หนูเขินบ่อยๆ”

“งื้อ!

“แล้วนี่ยังไง แปลว่าเราสารภาพรักกันแล้วหรอ”

“หนูแค่บอกว่าชอบพี่ เปล่าสารภาพรักสะหน่อย อย่ามามั่วนะ!

“อ่าว แล้วพี่ต้องทำยังไงต่อละเนี่ย

“ขอคบเลยไอสัส!

“เออๆ ขอคบเลยโว้ยจียงโว่ย”

...

ผมกับพียงผละตัวออกจากกันทันทีเมื่อได้ยินเสียงแปลกประหลาดมาจากทางข้างนอก แน่นอนเราสองคนมองออกไปทางประตูที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่นักอย่างสงสัย เหอะ..

พวกขี้เสือก!

แต่ความคิดดีนะ ให้อภัย

ผมกระตุกยิ้มเล็กๆก่อนจะรีบคว้าจังหวะเอื้อมมือขึ้นช้อนคางเล็กขึ้นมาให้สบตากับผม แต่คนตัวเล็กข้างหน้าผมตอนนี้เอาแต่กรอกตาเสมองไปทางอื่นโดยที่พยายามข้ามหน้าผมไป

มองพี่เดี๋ยวนี้!

ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆจนกระทั่งจมูกของเราชนกันและรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ แน่นอนว่าตอนนี้ต่อให้เธอพยายามแกล้งมองไปทางอื่นแค่ไหนก็คงไม่พ้นมองเห็นแค่สายตาของผมเท่านั้น

“หนูจะว่ามั้ยถ้าพี่จะขอให้หนูลองค

“ไม่ค่ะ!

“อ๊ะพี่ยงอ่า จะไปไหนยังคุยกันไม่จบเลยนะ” ผมสะดุ้งทันที่เพราะว่าทันทีที่พียงพูดจบเธอก็รีบวิ่งออกไปก่อนที่จะเปิดประตูบานใหญ่นั่นออก

แก๊ก

อยู่กันครบเชียว

ผมจ้องเขม็งไปที่ดามินูน่าและเพื่อนๆของผมทั้งสี่คนป้าอันเอากับเขาด้วยหรอ ผมชะงักนิดหน่อยก่อนที่จะละสายตากลับมามองพียงที่ดูเหมือนจะผงะเล็กน้อยเมื่อเปิดประตูไปแล้วเจอกับพวกนั้นเหมือนกัน แต่ก่อนที่จะปล่วยเวลาไว้นานให้ผมได้พูดอะไรขึ้นอีก พียงก็หันหน้ามาทางผมก่อนจะรีบพูดแล้ววิ่งหนีไป

“พี่อย่าไปตามหนูมานะ หนูอยากอยู่คนเดียวแปปนึง”

“จะไปไหน”

“หนูบอกว่าอย่าตามมาไง หนูเขิน!

“เอ้อ! งั้นพี่ก็จะจีบหนู จนกว่าหนูจะยอมนั่นแหละ!!



(หมุนวนไปค่ะ! ฮือตอนแรกจะลงได้ตั้งแต่สี่ทุ่มแล้ว หาวิธีลงภาพกิีฟอยู่นานเลย)

    ----------------------------------------------------------------------------

            CR.SHL


ปุกาด...ดรีมเปิดเพจแล้วน้า เข้าไปกดไลค์กันเถอะ
นี่ เห็นมั้ยบอกแล้วว่าอยากคุยจริงๆ55555 กลัวมีคนไม่เล่นทวิตไง งือ ถามยังว่ามีคนอยากคุยกับดรีมมั้ย
55555555555555555555 ก็ไม่ (งื้อ มาเถอะมาตามทวงฟิคก็ยังดี อิอิ)


แหะ...ก่อนอื่นต้อง เสียใจด้วยกับคนที่เดาว่าจะมีnc ในตอนนี้นะคะ
555555555555555555555555555555555555
เดากันมั่วแหล่ว! :P อ่าว ห้ามโกรธกันนะ บอกแล้วว่ไม่บอกหรอก ฮ่าๆ

ฮือสงสารน้อง น้องดราม่า
แต่พี่จีน่ารักจังเลย แต่ก็โหดด้วย
เป็นการบอกชอบกันที่โหดสั_...55555 งือ น่าร้ากกกก
#TeamGD #TeamGD #TeamGD #TeamGD

เจอกันตอนหน้าน้าาาา

สกรีมแฮชแท็กกัน #พียงของพี่
 @iidreaming
หรือจะเข้าไปทักในเพจก็ล่าย เงียบเหงาเพิ่งเปิด ฮิ๊ฮิ๊


กดเม้น! กดเฟบ! นิยายเรื่องนี้ เดี๋ยวนี้!

อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยน้า เค้าต้องการกำลังจายยยยยย
     
     -ดรีมเอง-

///แวะบ่น 
ฮือคิดถึงน้องๆไปไหนกันหมดแล้ว...รออ่านเม้นอยู่นะจะบอกให้แง เข้ามาดูเช้าสายบ่ายเย็นเลยงือ
ดรีมจำได้ทุกคนเลย โดยเฉพาะคนแรกๆงี้ ฮือออออออออ ทิ้งเค้าแล้วหรอฮืออออ เม้นหายหมดเลยฮือออออออ
///////////// แง งอแง 5555555 ไปดีกว่า TT______________TT

ฟิ้ว

ปล2 (เดี๋ยวอันแรกมันมีไปตอนไหน ช่างมัน)
        มีน้องบอกดรีมมาในทวิตว่าอยากได้ดราม่าอีก ได้ข่า จัดให้ค่า555555
เห็นเขาบอกชอบกันงี้แล้วยังไม่ใกล้จบน้า อีกยาวนานบอกเบย อยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆเนาะ

รักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

621 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 00:01
    จะดีต่อใจอะไรขนาดนี้ห้ะะะะ
    #335
    0
  2. #307 Nicely_26 (@Nicely_26) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 23:36
    คือที่จริงตอนนี้ต้องซึ้งใช่ป่ะ แต่กลับหัวเราะลั่น ตอนที่ผิงผิงอยากได้คำตอบมาก พอได้คำตอบเงียบกริบเลย ขำลั่นมาก บอกเลย 555
    #307
    0
  3. #258 sai suju&tvxq5 (@yusai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 22:45
    เขินแรงอ่ะ -//-
    #258
    0
  4. #194 mtpply (@mtpply) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 07:38
    ขำ5555555555ไม่ไหวเเล้ว ขำจนไหล่สั่น
    #194
    0
  5. #150 deny (@tonrak_m) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 22:37
    กำลังซึ้งเจอประโยค ขอคบเลยไอสัส ขำก๊ากเลยอะ 555
    #150
    1
    • #150-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      12 กรกฎาคม 2559 / 16:59
      เฮียเบ้เป็นคนตลก 555555
      #150-1
  6. #87 satan_ (@satang_93) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 15:35
    ยิ้มเขินจนปวดแก้มแล้ววววววววววว
    #87
    0
  7. #86 satan_ (@satang_93) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 15:35
    ยิ้มเขินจนปวดแก้มแล้ววววววววววว
    #86
    0
  8. #62 fufu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 17:45
    อืออออออออออออ อัพเร็วน้าไรต์ ใจจะขาดแล้วว
    #62
    1
    • #62-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      17 มิถุนายน 2559 / 21:23
      มาแล้วมาแล้วววว
      #62-1
  9. #61 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:52
    จะมีใครเข้ามาส่องมั้ยนะ.... ฮิฮิ
    ดรีมอัพฟิคพรุ่งนี้น้าาาาาาาาาาาา วันนี้ไม่ทันจริงๆ เจอกันน้า

    รักกกกกก

    #61
    0
  10. #60 Beble (@Beble) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 20:52
    ไม่เขินเลย. ไม่เล้ยยยย ฮื้อๆๆๆ สู้ๆ นะไรท์
    #60
    1
    • #60-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      16 มิถุนายน 2559 / 19:46
      พูดจริงหรือปลาช๊ดดดดดด TOT
      แงงงงงงงงง ฟ้องพี่จี! 5555555555

      ขอบคุณน้าค้า
      #60-1
  11. #58 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 23:56
    โอ๊ยยยย เขินเบอร์แรง เขินตัวจิแตก แต่ จีดี มาขอโทษ มักเน่เลยนะ ต่อยน้องอ่ะ ฮือออ สงสาร ตะหนู จัง > < #สนุกมากเลยไรท์ดรีม สู้ๆนะ อัพบ่อยๆนะ ชอบๆๆ
    #58
    1
    • #58-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      15 มิถุนายน 2559 / 17:46
      อัพบ่อยแน่นอนนนนน งื้อ ดรีมกำลังพิมพ์อยู่เลยฮ่าๆ ><
      #58-1
  12. #57 betaim (@betaim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 17:56
    เขินแทนผิงผิง//รอค่าาาา
    #57
    1
    • #57-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      14 มิถุนายน 2559 / 18:22
      พี่ก็เขินนนน 5555555555
      #57-1
  13. #56 DearNanDa (@DearNanDa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 17:37
    สนุก ฟินยันชาติหน้าเลยอ่าาา
    เขิน ต่อค่ะต่อ
    #56
    1
    • #56-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      14 มิถุนายน 2559 / 18:22
      พูดจริงน้าาา เย่ ขอบคุณค่าาาา มาเม้นท์เร็วตลอดเลยยย รักกกก
      #56-1
  14. #55 alora2 (@Alora) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 17:25
    ตามอารณ์ไม่ทันแล้วววว หลายอารมณ์มาก แต่ก็ฟินดีนะคะ555 จะลงอีกทีวันไหนง่ะ อยากอ่านต่อมากๆเลย สู้ๆน้ะค้าา
    #55
    1
    • #55-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      14 มิถุนายน 2559 / 17:58
      นี่พี่จีเป็นไพโบล่าใช่มั้ย อารมณ์สองขั้วขนาดนี้
      ทำไงคนมันเขินง่ะเนาะ 5555555555555
      #55-1
  15. #54 Minusone (@Minusone) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 05:36
    ฮือออ สนุกมากๆเลยยย ชอบชอบบบ เขินนนนน>________<
    #54
    1
    • #54-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      14 มิถุนายน 2559 / 14:20
      มาช่วยพี่จีจีบน้องหน่อยยย 55555 งื้อขอบคุณน้าค้า รักกกก
      #54-1
  16. #53 kwonjijie-gri (@tan_tkl_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 02:16
    โฮฮฮฮฮฮฮ พาร์ทนี้ดีหลายอารมณ์ดีจัง งือ
    อีพี่พูดซึ้งมากจะร้องไห้ToT แต่ทำไมน้องแกล้งฟังไม่ทันแบบนั้น5555555555

    ฮือชอบบบบบบบบบบบ
    "ขอให้-ทะเลาะกับฮโยริน"
    "ขอให้ไอซึงรีคาบไปแดก"
    5555555555555555555555555
    #53
    1
    • #53-1 xxxgdvip (@xxxgdvip) (จากตอนที่ 14)
      14 มิถุนายน 2559 / 14:19
      ขี้แกล้งทั้งพี่ทั้งน้องเลย 55555
      #53-1