[สนพ.HERMIT]Calorie ผมแค่มารอลี่~ [YAOI] [NC20+][END]

ตอนที่ 36 : Calorie ที่ 36 คำขอโทษที่มีความหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    19 เม.ย. 61

หลังจากที่คุยกับพี่โรล ผมก็ขอตัวกลับมาพักที่ห้องของผม ผมน้ำตาไหลตลอดเวลาที่อยู่ใกล้ๆ พี่ และพี่ก็เหมือนจะทำตัวไม่ถูก ได้แต่มองผม และบอกให้ผมหยุดร้องไห้ซะ ผมอยากเข้าไปหาพี่ใกล้ๆ และกอดพี่เอาไว้ ผมรู้ว่าพี่กำลังเจ็บปวดและสับสน ผมจะต้องอดทน รอวันที่พี่จะกลับคืนมา

ผมนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง เหม่อลอยคิดถึงวันเก่าๆ วันที่พวกเรานั้นเพิ่งเจอกัน มันเหมือนกับเพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน วันแรกพี่ที่แอบจับมือผม หยิบขนมออกจากกระเป๋าของผม ร้องเพลงให้ผม บอกว่าชอบผม จูบผม และกอดผมเอาไว้ ผมจำวันเวลาพวกนั้นได้ดี ผมมีความสุขมากที่พี่มักจะทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีค่า ผมพิเศษกว่าใครๆ พี่ลืมมันทั้งหมดไปแล้วจริงๆ เหรอ ผมห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้ แต่ก็ไม่เคยทำได้ ผมเจ็บปวดใจเหลือเกิน ผมร้องไห้เบาๆ และผลอยหลับไป แต่ก็รู้สึกถึงเสียงที่กำลังเรียกผมเบาๆ

" ลี่ "  ผมลืมตาขึ้นและพบว่าเมี่ยงกำลังเขย่าผมอยู่

" มีอะไรเหรอ " ผมถามมันที่กำลังยิ้มน้อยๆ ให้ผม

" คือคุณลี่คะ ขอโทษที่รบกวน แต่คุณโรลไม่ยอมทานยาไม่ยอมทานข้าวเลยค่ะ คอยแต่จะอาละวาดลูกเดียว ยังไงช่วยไปดูหน่อยได้ไหม​คะ " ผมขมวดคิ้วมองดูผู้หญิงคนหนึ่งที่น่าจะเป็นแม่บ้านของบ้านพี่โรล ผมค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินตามผู้หญิงคนนั้นไปยังห้องของพี่โรลที่ชั้นบน

ผมเปิดประตูเข้าไปและก็ต้องตกใจมาก เพราะว่าพี่โรลกำลังขว้างของลงพื้น และทำท่าเหมือนกำลังปวดหัวอยู่ ถ้าผมไม่เคยรู้จักพี่โรลมาก่อน ผมคงจะพูดได้เลยว่า พี่โรลนั้นน่ากลัวและดูร้ายกาจมากแค่ไหน

" พี่ครับ ใจเย็นๆ นะ " ผมค่อยๆ เดินเข้าไปและเก็บของที่ร่วงอยู่ตามพื้น ผมนิ่วหน้าน้อยๆ เพราะผมก็เจ็บแผลของผมเหมือนกัน ผมเหลือบมองหนิงที่ยืนแอบอยู่ข้างผนัง และคุณแม่พี่โรลที่กำลังขมวดคิ้วมองผมเช่นเคย แต่คุณพ่อพี่โรลไม่อยู่ครับ

ผมค่อยๆ เดินเลาะเข้าไปและไปนั่งข้างๆ พี่โรลที่กำลังทำหน้าอารมณ์เสียอยู่

" ปวดหัวเหรอครับ " ผมถามเบาๆ และมองพี่โรลที่กุมหัวตัวเองอยู่ นี่ขนาดแขนหักไปข้างนึงนะ ยังฤทธิ์เยอะดีจริงๆ

" เอาตัวเองให้รอดเถอะ " พี่โรลเหลือบมองผมพลางขมวดคิ้ว

" ผมไม่เป็นอะไรครับ "

" คนโกหก " พี่โรลยังคงมองผมไปทั่วทั้งตัว รู้ดีจริงๆ เลยนะ

" พี่ไม่กินยาก็ไม่หายสิ ทำไมถึงปาของละครับ " ผมถามพลางหยิบยาที่พยาบาลกำลังยื่นให้อย่างกล้าๆ กลัวๆ ดูทุกคนจะกลัวพี่โรลกันแฮะ ก็นะ ร้ายจริงๆ เลยล่ะ

" รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย " ผมตกใจรีบลุกขึ้นจับตัวพี่โรล

" จริงเหรอครับ เจ็บตรงไหนอีกครับ จะได้ให้หมอมาดู " แต่ผมที่ทำหน้าตาตื่นก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนที่บอกว่ากำลังจะตาย

" หลอกง่ายนะเราน่ะ โอ้ยยย " อ้ากกก ผมเผลอฟาดพี่โรลเข้าให้ด้วยความเคยชิน ทำเอาทุกคนตาเหลือกกันเลยทีเดียว

" ซาดิสม์หรือไง " ผมนั่งลงและหน้าบูดใส่ไอ้คนจอมแหลนี่ ขนาดจำไม่ได้ยังกวนเหมือนเดิม

" อย่าพูดอะไรแบบนั้นอีกนะ " ผมพูดและทำหน้าดุแข่งกับคนกวน

" อ่ะ กิน " ผมทำมือยื่นยาให้พี่โรลที่กำลังมองผมอยู่

" แขนหักกินไม่ได้ " พี่โรลส่ายหน้าและไม่ยอมรับยานั้น

" หักข้างเดียวนะรู้สึก เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลย " ผมยังคงหน้ามุ่ย หนอย สำออยเป็นเลิศ

" เดี๋ยวหนิงป้อนก็ได้ค่ะ " ผมมองหนิงที่ทำท่าจะเสนอตัวมาช่วย

" เธอ น่ารำคาญ " ผมแอบขำน้อยๆ เป็นไงล่ะ ให้มันรู้ซะบ้าง พี่โรลทำมือไล่หนิงอย่างไม่ใยดี

" คนอื่นออกไป เกะกะ " ผมมองทุกคนที่ทำหน้าเจื่อนๆ แต่ก็ออกไป นี่พี่จะโหดไปไหน ในคนพวกนั้นมีแม่พี่ด้วยนะ ไอ้เด็กเกเรเอ๋ย

" กินยากินข้าวแล้วจะได้พักผ่อน " ผมพูดและยังคงยื่นยาให้

" ป้อน " หือออ ผมตาโตมองไอ้คนที่อ้าปากรอเหมือนเด็กน้อย

" เร็วดิ " ผมลุกขึ้นและป้อนยาใส่ปากพี่โรลและหยิบน้ำป้อนให้อีกที ก็ดูกินง่ายนี่ ทำไมต้องวิ่งไปตามผมกันละเนี่ย

พี่โรลมองผมเหมือนกำลังคิดอะไร แต่ก็ไม่พูดออกมา ผมยังคงจำสิ่งที่พี่พูดเมื่อเช้าได้ ซึ่งมันทำให้ผมเสียใจเหลือเกิน

" นาย เอ่อ ลี่เป็นเมียจริงเหรอ " ผมมองหน้าพี่โรลและพยักหน้าน้อยๆ

" ผู้ชายกับผู้ชายนี่ ทำยังไงกันเหรอ " ผมตาโตขึ้นทันทีด้วยคำถามบ้าๆ นั่น อ้ากกก จะให้พูดยังไงละครับเพ่ โอ้ยยย ถามทำไมฟะ แล้วแหม อีตอนทำแม่งโครตดูเชี่ยวชาญ พอตอนนี้ละเจือกมาถาม ผมนี่อยากจะตะกุยหน้าไอ้พี่บ้านี่จริงๆ 

" ใครจะไปพูดเล่า " ผมพูดพลางทำหน้าบูด

" งั้น...ขอดูนมหน่อยได้ไหม​ " ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่โรลและต้องยั้งใจไม่ให้ฟาดไอ้พี่บ้านี่อีกที หนอยยย

" มีที่ไหนล่ะ "

" ไม่มีก็อยากดูอ่ะ " พี่โรลพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย อ้ากกก จำไม่ได้แม่งยังหื่นอีก

" ไม่เอา " ผมพูดพลางทำหน้าบูด

" อายทำไมผัวเมียกัน "  เหรออออ อ๋อเหรอออ เมื่อเช้าใครฟะพูดเหมือนรับไม่ได้ที่มีเมียเป็นผู้ชาย

" ไอ้ทะลึ่ง " 

" อ่ะ แลกกันดูก็ได้ " พี่โรลพูดพลางทำท่าจะถกกางเกงให้ดู อ้ากกกก ใครจะไปอยากดูหนอนเหี่ยวๆ ของแกตอนนี้ฟะ ผมรีบตะครุบมือพี่โรลที่กำลังจะถกกางเกงลงจริงๆ และก็เหมือนเข้าไปติดกับดัก พี่โรลปล่อยมือจากกางเกงเปลี่ยนมาจับข้อมือผมไว้แน่น พลางดึงผมและจ้องหน้าดูใกล้ๆ จนผมแก้มขึ้นสีระเรื่อ

" หน้าตาน่ารักดีนะ " ผมหน้าแดงจัดขึ้นมาทันทีและแกะมือพี่โรลออก

" น่ารักบ้าอะไรล่ะ " ผมนั่งลงและหยิบจานข้าวมาเตรียมป้อน

" เอ้า อ้าปาก "  ผมพูดและอ้าปากให้ดูและพี่โรลก็หัวเราะเบาๆ

" ปกติพวกเราเป็นแบบนี้กันเหรอ " ผมหุบปากลงและมองพี่โรลที่กำลังยิ้มให้ผม ผมมือสั่นน้อยๆ รู้สึกอยากร้องไห้ออกมาอีกแล้ว

" อย่าร้องไห้ " ผมมองพี่โรลที่พูดบอกผมด้วยเสียงจริงจัง

" มันเจ็บมากเลย ตรงนี้ " พี่โรลพูดพลางชี้ที่หัวใจ

" ไม่อยากเห็นลี่ร้องไห้ " พี่พูดแบบนี้ แล้วผมจะไม่ร้องไห้ได้ยังไงละครับ ผมวางชามข้าวต้มและก้มลงร้องไห้กับฝ่ามือ ผมทั้งดีใจและเสียใจที่ทำตามที่พี่บอกไม่ได้

" ผมขอโทษครับ " ผมรู้สึกถึงสัมผัสที่พี่โรลค่อยๆ เอื้อมมือมาแตะที่หัวของผมเบาๆ นั่นยิ่งทำให้ผมร้องไห้หนักไปใหญ่

หลังจากนั้น ผมก็ป้อนข้าวให้พี่โรลจนหมด ผมกินบ้างพี่กินบ้าง พี่โรลนั้นถึงจะยังจำผมไม่ได้ แต่ก็ดูจะเปิดใจให้ผมมากขึ้น พี่คงอยากรู้ใช่ไหม​ ว่าพี่เคยชอบผมจริงๆ หรือเปล่า ผมไม่โทษพี่หรอก เชิญเลยครับ มองผมให้เต็มตา มองและสัมผัสตามที่พี่ต้องการ ผมเป็นของพี่ ของพี่ทั้งตัวและหัวใจ

" ผมไปแล้วนะ พี่ก็นอนพักซะ " ผมจับให้พี่โรลนอนลง ผมคิดไปเองหรือเปล่านะ เหมือนผมจะเห็นพี่โรลทำหน้าเหมือนกำลังเจ็บปวดอยู่ แต่พอผมมองดูดีๆ พี่เขาก็จะทำหน้านิ่งๆ ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย

" ลี่ " ผมที่กำลังจะเดินออกไปก็หันกลับมาอีกครั้ง

" อยู่ข้างๆ ก่อนได้ไหม​ จนกว่าพี่จะหลับ " ผมเดินกลับมาและนั่งลงใกล้ๆ ผมค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของพี่โรลเอาไว้ พี่โรลยิ้มน้อยๆ และค่อยๆ หลับตาลง

ผมมองพี่โรล ผมรู้สึกดีใจมาก ขอบคุณนะครับ ที่อยากให้ผมอยู่ใกล้ๆ ถึงพี่จะจำผมไม่ได้ แต่พอเป็นแบบนี้ผมก็ยังรู้สึกว่า ผมมีหวัง อีกไม่นานพี่จะกลับมาใช่ไหม​ครับ และพวกเราจะไม่มีวันพรากจากกันอีก

" ขอโทษนะ " ผมขมวดคิ้วมองพี่โรลที่หลับไปแล้ว ผมไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้น มันเหมือนกับจะเป็นคำบอกลา 


เหมือนกับจะเป็นถ้อยคำสุดท้าย ที่ผมจะได้ยินจากพี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

386 ความคิดเห็น

  1. #380 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 23:40
    คือมีความทะลึ่งตั้งแต่จำน้องไม่ได้ เอ๊ะ หรือจำได้??
    #380
    0
  2. #347 Charlyn Z. (@dongdiwoppa) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    แกล้งน้องปะเนี่ย
    #347
    0
  3. #295 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:09
    มีอะไรอีกกกกกก
    #295
    0
  4. #163 oKisSaTen123 (@OoKAWAIoO) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 15:33
    ขอบคุณค่ะ รอจ้าาๆๆๆๆ
    #163
    0
  5. #162 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 14:43
    เมื่อไรจะจำได้
    #162
    0
  6. #161 Sirayugi (@Sirayugi) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 12:34
    เกลียดที่ลี่บอกว่าคำขอโทษของพี่โรลเหมือนคำสุดท้ายเศร้าเปป....
    #161
    0
  7. #160 0943504239 (@0943504239) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 12:28
    เหมือนจำได้แล้วเลยอ่า แต่ไม่กล้าบอกลี่เพราะมีเหตุผลแน่ๆเลยอ่าาา
    #160
    0
  8. #159 KiRaNa42 (@nongmen42) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:59
    ไม่่กลัวตาย แต่กลัวพี่โรลจะทิ้งลี่อะ
    #159
    0
  9. #158 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:36
    จำให้ได้นะ
    #158
    0
  10. #157 paarat (@paarat) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:31
    โอ๊ยๆๆใจจะขาด
    #157
    0
  11. #156 bboonnisa (@bboonnisa) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:05
    ขอโทษทำไม..อะไรอะร้าย...อิพี่โรลลลลล...
    #156
    0
  12. #155 MayPussadee (@MayPussadee) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:03
    จำได้เร็วๆนะ
    #155
    0