[สนพ.HERMIT]Calorie ผมแค่มารอลี่~ [YAOI] [NC20+][END]

ตอนที่ 33 : Calorie ที่ 33 แสงที่สาดส่องเข้ามา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    19 เม.ย. 61

ในรุ่งเช้า ผมสะดุ้งตื่นขึ้นและตกใจมากที่ตัวเองยังนอนอยู่ในสภาพที่ตัวเปรอะและกางเกงยังคงไม่ได้ใส่ แถมมีพี่โรลเกาะติดหนึบอยู่ไม่ห่าง

แต่โชคยังดีที่มีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมตัวพวกเราอยู่ โอ้ยย นี่เพลียจนเผลอหลับน็อคกันทั้งคู่ พูดแล้วก็หมั่นไส้ไอ้ตัวการ

ผมพยุงตัวลุกขึ้นและฟาดแขนอีพี่โรลที่ยังนอนขดตัวและควานหาผมเพื่อจะนอนต่อ และผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าชิบหายแล้ว นี่มันห้องไอ้หอกเมี่ยง แล้ว...มันล่ะ

ผมค่อยๆ หันไปที่เตียงของไอ้เมี่ยง และก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอก มันหายไปแล้วครับ แปลกมากที่มันตื่นแต่เช้าขนาดนี้

ผมจัดการใส่กางเกงให้ตัวเองและอีพี่โรลพลางฟาดก้นไอ้คนหื่นกามนี่อีกรอบ ก่อนจัดท่าให้พี่แกนอนดีๆ และห่มผ้าให้

ผมลุกขึ้นนิ่วหน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บนิดๆ เพราะถ้านับแล้วเมื่อคืนตั้งแต่ที่บ้านผมก็สองรอบเลยทีเดียว อ้ากก ถ้าต้องใช้ชีวิตกับพี่โรลจริงๆ ผมคงบอกได้เลยว่า ผมเละแน่นอน

ผมเดินเข้าห้องน้ำจัดการอาบน้ำล้างหน้าและเอาผ้าหมาดๆ มาเช็ดตัวให้ไอ้คนที่ยังนอนขี้เซาอยู่ แปลกแฮะ ไอ้เมี่ยงมันหายไปจริงๆ นะเนี่ย

" งืมม เมียจ๋า เอาอีก " หนอยยย ผมเอาเท้าเขี่ยอีพี่โรลที่ละเมอเคี้ยวลิ้นตัวเองให้กลับไปนอนดีๆ นี่พี่ไปจัดต่อในฝันอีกเหรอเนี่ย ผมละเชื่อเขาเลย

ผมออกจากห้องมองหาไอ้เพื่อนเกรียนของผมว่ามันไปแอบนอนละเมออยู่ในหลืบไหนหรืออย่างไร และก็ต้องพบว่า มันอยู่ในครัว กำลังนั่งเด็ดชะอมอยู่นี่เอง และเดี๋ยวนะ

" มึงเป็นอะไรน่ะ " ผมถามขึ้นทันทีที่เห็นหน้ามัน เพราะสภาพมันตอนนี้เรียกได้ว่า โทรมสุดๆ เหมือนคนอดนอน หน้าซีด และมีทิชชู่ยัดอยู่ในรูจมูกมันทั้งสองข้าง

" แม่ก็ถามมันอยู่ แต่มันไม่ยอมพูดอะไรเลยอาลี่ " น้าจันทร์หันมาบอกผมขณะที่กำลังทอดไข่อยู่หน้าเตา ผมเดินไปนั่งข้างๆ มันและแย่งชะอมมาเด็ดบ้าง

" ไม่สบายก็ไปนอนไป " ผมไล่มันที่กำลังเด็ดชะอมและหรี่ตามองผมอยู่

" อยากรู้จริงๆ เหรอ " มันพูดเบาๆ และมองผมด้วยแววตากวนบาทาปกติของมัน

" เสียงมึงโครต... " ผมตาโตรีบเอาชะอมที่กำลังเด็ดยัดปากมันทันที นี่อย่าบอกนะว่ามึง อ้ากกกก กูว่าแล้วทำไมมึงถึงนอนนิ่งเป็นศพขนาดนั้น

ผมหน้าแดงเป็นเมือเทศและบีบคอมันไว้ พลางเขย่าน้อยๆ

" หุบปากของมึงซะ เข้าใจไหม​ " ผมเขยิบไปใกล้มันและส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ

" กูไม่อะไรหรอก แต่อิจฉาว่ะ อยากมีบ้างไรบ้าง " ผมปล่อยคอมันและนั่งลงตามเดิม

" มึงไม่เอาเองนี่ หน้าแบบมึงจะหากี่คนก็ได้มั้ง " ผมก้มหน้าก้มตาเด็ดชะอมตามเดิม

" ยอมรับแล้วสิว่ากูหล่อ " ผมชะงักมือและมองมันอย่างเอือมระอา

" เออ มึงหล่อ หล่อชิบหาย หล่อตายห่า พอใจยัง " ผมมองมันที่กำลังเคี้ยวชะอมดิบและยืดอกอย่างภูมิใจ

" แต่จะมีใครหล่อกว่าพี่อีกล่ะจริงไหม​ " ผมชะงักทันที หนอยย ตื่นมาก็ปากดีเลย

ผมมองพี่โรลที่ค่อยๆ เดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามผม และจ้องผมพลางยิ้มกวน

" เมี่ยง ไม่สบายเหรอ " พี่โรลหันไปมองไอ้เมี่ยงและขมวดคิ้วงงๆ กับสภาพมัน

" เอ่อ มันเป็นโรคโลหิตจางแบบนี้แหละ ฮ่าๆ " ผมหัวเราะและเหยียบทีนไอ้เมี่ยงเอาไว้ไม่ให้มันพูดอะไรไม่เข้าเรื่อง

ผมมองพี่โรลที่กำลังลุกขึ้นไปดูกับข้าวในหม้อ ผมก้มหน้าลงน้อยๆ รู้สึกเขินเวลามองร่างกายของพี่โรลมาก พวกเราเป็นของกันและกันแล้ว และพวกเราก็เห็นกันทุกส่วน พี่โรลนั้นมีร่างกายที่เพอร์เฟคมากจนผมคิดว่า คนแบบนี้มาชอบผมได้ยังไงกันนะ

ไม่นานพวกเราก็กินข้าวกัน ซึ่งกับข้าวหลายๆ อย่างนั้นพี่โรลบอกว่าเพิ่งเคยจะได้กิน พี่เขาคงกินแต่พวกอาหารขยะแน่ๆ ผมตักกับข้าวให้พี่โรลและหลบสายตาวิบวับบ้าๆ บอๆ ของพี่แกไปเรื่อย ผมอมยิ้มอย่างมีความสุข แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจสายตานั้น

สายๆ พวกเราก็ขึ้นไปนั่งดูทีวีและผลัดกันเล่นเกมส์ ซึ่งผมนั้นต้องยอมแพ้สองคนนี้เลยทีเดียว มันเล่นกันเอาเป็นเอาตาย และเล่นเก่งกันมาก ทำเอาผมได้แต่นั่งมองเลยทีเดียว

' พี่โรล พี่โรล พี่โรล~ '

ผมมองหาต้นตอของเสียงประหลาดๆ นั้นด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น และหันไปมองพี่โรลที่ตัวแข็งทื่อและอยู่ดีๆ พี่โรลก็ลุกขึ้น วางจอยเกมส์และวิ่งฉิวหนีเข้าไปในห้องไอ้เมี่ยงพลางปิดประตูเสียงดัง

ผมตาโตขึ้นทันที เดี๋ยวนะ ไอ้เสียงเมื่อกี้น่ะ มันจะไม่คุ้นได้ยังไง เพราะมันคือเสียงของผมทั้งนั้น อ้ากกกก นี่พี่บ้าขนาดไหนฟะเนี่ย ถึงเอาเสียงผมมาตัดทำเป็นริงโทนขนาดนี้

" ลี่ กูว่าผัวมึงน่าจะไปถ้ำกระบอกแล้วนะแบบนี้ โอ้ยๆ " ผมหยิกไอ้เมี่ยง พลางวิ่งไปเอาหูแนบที่ประตูห้องที่พี่โรลซ่อนตัวอยู่

แต่ผมก็ต้องย่นคิ้วหนักไปใหญ่ เพราะว่าเสียงที่ได้ยินนั้นมันแปลกมาก ผมฟังไม่รู้เรื่อง มันเหมือนกับไม่ใช่ภาษาไทย และผมก็เข้าใจทันทีว่า พี่โรลน่าจะคุยกับคุณพ่ออยู่ และภาษาที่ได้ยินก็น่าจะเป็นภาษารัสเซีย ซึ่งแปลกมากๆ ผมพึ่งจะเคยได้ยินพี่เขาพูดรัสเซียก็วันนี้แหละ

" แอบฟังแบบนี้น่าจับทำโทษ " ผมสะดุ้งถอยหลังออกจากประตูทันที เพราะพี่โรลอยู่ดีๆ ก็เงียบไปและเปิดประตูออกมา

" หนอย แอบคุยทำไมอ่ะ " ผมหน้าบูด

" ไม่ใช่กิ๊กนะ พี่คุยกับคุณพ่ออ่ะ " พี่โรลคุกเข่าและกอดผมแน่นอย่างออดอ้อน โอ้ยยย ไม่ต้องขนาดนั้นครับพี่

ผมหันไปมองไอ้เมี่ยงที่เบะปากมองบน ทำหน้าเหม็นเบื่อฟามรัก

" ผมไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย " ผมฟาดพี่โรลและดึงให้ยืนขึ้นมาคุยกันดีๆ

" ลี่ไปกับพี่นะ " ผมขมวดคิ้วมองพี่โรลที่อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนอารมณ์ไป

" ไปไหนเหรอครับ " 

" ไปบ้านพี่ " ผมตาโต และส่ายหน้าทันทีแบบหัวแทบหลุด

" ไม่เอา ผม.. " ผมที่คิดว่าผมยังไม่พร้อม ผมกลัวมากๆ แต่พอคิดถึงหน้าหนิง คิดถึงผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ข้างๆ คุณแม่ของพี่โรล ผมก็รู้สึกว่าผมควรจะไป

" ครับ วันนี้เลยเหรอ " ผมเงยหน้ามองพี่โรลด้วยสายตาแน่วแน่

" น่ารักจัง ไม่ต้องกลัวนะ คุณพ่อพี่ก็มา " หืมมม ผมคิดว่าผมยิ่งต้องกลัวเลยนะนั่น นี่มันสงครามที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยแท้ๆ

ไม่นาน ผมก็บอกลาไอ้เมี่ยงและลองถามมันดูเผื่อมันจะอยากไปด้วย แต่มันก็ปฏิเสธเพราะไม่อยากเจอหนิง ผมกับพี่โรลเลยกลับไปที่บ้านของผม เพื่อรอให้ผมแต่งตัวใหม่ด้วยชุดที่เรียบร้อยกว่านี้

และผมกับพี่โรลก็ขึ้นรถของพี่โรลที่จอดอยู่หน้าบ้านผม และตรงไปยังคอนโดของพี่โรลอีกที เพื่อให้พี่โรลเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เช่นกัน

" ผมควรจะไปจริงๆ ใช่ไหม​ครับ " ผมบีบมือตัวเองและมองพี่โรลที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีดำที่ดูเท่ห์มาก พี่โรลกำลังขับรถและเหลือบมองผมเป็นระยะ

" ลี่เป็นเมียพี่ " ผมตาโตมองพี่โรลด้วยความตกใจ นี่อย่าบอกนะว่า

" ห้ามพูดอะไรแบบนี้ออกมานะครับ " ผมยื่นมือไปหยิกพี่โรลเบาๆ

" ทำไมอ่ะ พี่ออกจะภูมิใจ " พี่โรลพูดด้วยสีหน้าจริงจัง นี่พี่เอาจริงใช่ไหม​

" คุณแม่พี่จะหัวใจวายตายเอาสิครับ "

" พี่พูดเรื่องจริงนี่นา จัดโชว์ซะเลยดีไหม​ " ดูพี่แกพูด อ้ากกกก

" ไอ้บ้า " ผมบ่นเบาๆ หันหน้าหนีคนหื่น

" พี่รักลี่ พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ลี่อยู่กับพี่ " ผมหันหน้าจากกระจกจ้องมองพี่โรลที่พูดแบบนั้นออกมา

" ผมก็จะทำทุกอย่าง เพื่อให้พี่อยู่ข้างๆ ผมเหมือนกัน " ผมยิ้มให้พี่โรล ที่หันมายิ้มให้ผมเช่นกัน

' ปรี้นนนนนนนนนนนนนน '

เหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างนั้นกำลังหยุดลงช้าๆ ผมมองและไขว่คว้าหาคนที่รักเอาไว้ ภาพเบื้องหน้าที่เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ เศษกระจก เศษแก้ว และแสงไฟที่พุ่งเข้ามา 


และนั่น ก็เป็นภาพสุดท้ายของพวกเราสองคน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

386 ความคิดเห็น

  1. #292 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 21:57
    มีเรื่องกันอีกแล้วววววว
    #292
    0
  2. #137 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 05:45
    Nooooooo ม่ายยยยเอาาาาอย่างนี้
    #137
    0
  3. #136 Sirayugi (@Sirayugi) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 18:10
    ทำไมไรท์ถึงทำแบบนี้กับคนอ่านได้ลงคอ~โฮฮฮฮT0T
    #136
    0
  4. #135 oKisSaTen123 (@OoKAWAIoO) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 18:03
    แงๆๆๆๆๆๆๆ ม่ายยยนร้าาาาาา
    #135
    0
  5. #134 อลิสแสบ>////< (@alissaraoom19) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 16:34
    อีหอยจ๊ออออ ทำงี้ได้ไงเกิดไรขึ้นม่ายยยยยยยยยย ลี่อย่าเป็นอะไรนะโรลด้วย ม่ายยนนนนเสียใจ จึกเลย ค้างงงง
    #134
    0
  6. #133 maer (@maer) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 16:19
    ม่ายนะ
    #133
    0
  7. #132 ning (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 14:12
    เกิดไรขึ้นๆๆๆ
    #132
    0
  8. #131 tan~tan (@bootan2526) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 13:04
    ง่า......
    #131
    0