[สนพ.HERMIT]Calorie ผมแค่มารอลี่~ [YAOI] [NC20+][END]

ตอนที่ 25 : Calorie ที่ 25 ความเจ็บปวดของทั้งสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    19 เม.ย. 61

โรล

ผมที่ออกจากร้านสุดมุ๊งมิ๊งนั่น ตั้งใจว่าจะไปหาลี่ทันทีแต่ก็เจอตอเข้าอย่างจัง ไม่รู้ว่ายัยผู้หญิงนั่นโทรฟ้องคุณแม่หรือว่ายังไง เพราะทันทีที่ผมออกจากร้านไปได้ไม่ไกล ก็มีรถตู้สีดำของบ้านผม มาดักและพาตัวผมขึ้นรถไป

ผมที่เรียนเรื่องการต่อสู้มานั้น ไม่เคยกลัวกับอะไรแบบนี้ แต่คราวนี้กลับต้องยอม เพราะว่าคนที่มานั้นมีแต่พ่อบ้านแก่ๆ และป้าแม่บ้านที่สนิทกับผมตอนที่ผมยังอยู่ที่บ้าน

ทุกคนดูกลัวและมีความกังวลใจ ผมว่าพวกเขาคงจะต้องโดนลงโทษแน่ๆ ถ้าผมไม่ได้กลับไป

ทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ ลากคนที่ไม่เกี่ยวข้องมาเดือดร้อนด้วย ได้เสียสิ อยากให้หมั้นก็จะหมั้น แต่อย่าหวังว่างานจะราบรื่นไปได้ด้วยดี

ผมยอมขึ้นรถและตรงกลับบ้าน คุณแม่นั้นยึดโทรศัพท์ผม และขังผมไว้ในห้องอย่างแน่นหนา

ผมพังทุกอย่างที่อยู่ในห้อง ตีอกชกหัวตัวเองอย่างแค้นเคือง ผมคิดถึงลี่ ป่านนี้ลี่จะเป็นยังไงบ้าง ผมไม่สามารถรู้ได้เลย

อีกสองวันถัดมาอยู่ดีๆ ผมก็ต้องตกใจ งานหมั้นถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่าย มีเพียงผู้ใหญ่และสื่อมวลชนเท่านั้นที่เข้าร่วมงาน คงกะจะไม่ให้ผมตั้งตัวและไม่บอกอะไรผมเลยก่อนถึงวันงาน ร้ายมาก แต่คอยดูว่าใครจะร้ายกว่า

ผมแอบขอดูแหวนหมั้นก่อนที่คนเตรียมงานจะนำมันไปวางไว้ มันเป็นแหวนที่ดูหรูหรา อยู่ในกล่องกำมะหยี่อันใหญ่ ดูมีค่าราคาแพง และดูดีเกินไป ไม่เหมาะที่จะอยู่บนนิ้วของผู้หญิงแบบนั้น และถ้าเป็นอย่างนั้น ผมจะเลือกสิ่งที่เหมาะสมให้กับเธอเอง

เมื่องานเริ่มขึ้น ผมได้มานั่งอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายที่หน้าตาชื่นบานกันเหลือเกิน ผมหน้าบูดใส่กล้อง และชูนิ้วทักทายเป็นระยะ แต่ก็หันมายิ้มหวานให้กับว่าที่เจ้าสาวของผมเสมอ เธอช่างสวยและดี๊ด๊ามีความสุขเหลือเกิน เดี๋ยวเธอจะสุขล้นจนแทบอ้วกเลยล่ะ พี่รับประกัน

" สวมแหวนให้พี่เขาสิ " ผมมองผู้หญิงตรงหน้า ที่ยิ้มหวานหยดย้อย และเอื้อมมือมาจับมือผมไว้ และหยิบแหวนสวมนิ้วมือผมด้วยท่าทางกระมิดกระเมี้ยน

ผมส่งยิ้มหวานหยดย้อยกลับไปให้เช่นกัน ถึงเวลาแลกกันแล้วนะจ๊ะคนสวย ผมหยิบกล่องแหวนที่ใส่แหวนของฝ่ายหญิงเอาไว้ และจับมือหนิงเบาๆ อย่างรักใคร่(เหรอ)

" ที่ผ่านมาพี่ขอโทษด้วย พี่ทำผิดไปแล้วจริงๆ หนิงนี่แหละที่คู่ควรกับสิ่งนี้ที่สุด " หนิงมองผมด้วยใบหน้าตกใจและปราบปลื้มน้ำตาแทบเล็ด คงจะดีใจจนเนื้อเต้นเลยล่ะ

" ขอบคุณค่ะพี่... " แต่ทันทีที่ผมเปิดกล่องแหวนออก เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นเร็วมาก หนิงที่ช็อคจนตาค้างและกรีดร้องออกมาสุดเสียง แมลงตัวสีดำมีปีกเล็กๆ ที่น่ารักประมาณฝูงนึงได้กำลังเกาะเสื้อผ้าหน้าผมของเธอ มีบางตัวที่เธอเกือบจะกินเข้าไป และมีอีกหลายๆ ตัวที่บินไปเกาะญาติผู้ใหญ่และลามไปถึงช่างภาพ

ผมที่รู้และเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว ได้ตั้งหลักวิ่งเร็วจี๋ออกจากตรงนั้นตั้งแต่เริ่มเปิดกล่องแล้ว

ผมหัวเราะจนตัวงอกับภาพที่เห็น และแย่งกล้องจากช่างภาพมากดชัตเตอร์อย่างเมามัน

" เอารูปนี้ลงฉบับพรุ่งนี้เลยนะพี่ ผมไปละ " ผมตบไหล่นักข่าวเบาๆ และวิ่งฉิวลอดรั้วที่เป็นทางลับของผมออกไป

ใจของผมนั้นตั้งใจว่าจะไปหาลี่ และไปหลบที่บ้านลี่ แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ลี่อาจจะเดือดร้อนก็ได้ เพราะผมรู้ ว่าคุณแม่จะเดือดแค่ไหน และถ้าเป็นแบบนี้แล้วล่ะก็ มีทางเดียว ก็คือต้องไปอ้อนคุณพ่อนั่นแหละ ผมควรจะไปหลบสักพักแล้วค่อยกลับมา และเอาคุณพ่อมาเข้าพวกให้ได้ เพื่อต่อต้านการบังคับผมในครั้งนี้ เพราะว่าผมจะไม่มีวันยอม ไม่ว่าด้วยเหตุผมใดก็ตาม

ผมวิ่งฉิวไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อโทรหาลี่ เพราะว่าผมนั้นไม่ทันได้หยิบมือถือของผมออกมาด้วย

แต่ผมที่ยืนรอสัญญาณอยู่นั้น ก็พบว่าไม่มีคนรับ และถูกตัดสาย หมายความว่ายังไงกันนะ นี่ลี่โกรธพี่ขนาดไหนแน่เนี่ย

ผมไม่มีทางเลือก ผมไม่สามารถรอได้นานเกินกว่านี้ ผมจึงรีบกลับไปเก็บของที่จำเป็นและหนีขึ้นเครื่องไปรัสเซียภายในเวลาไม่นาน

แต่เป็นเวรกรรมแท้ๆ ผมที่กะว่าเมื่อลงเครื่องแล้วก็จะติดต่อลี่ทันที แต่เมื่อคุณพ่อที่รู้ว่าผมจะมา ก็มารอต้อนรับและลากผมเข้าไปในป่า ผมมึนมากว่าทำไมถึงไม่พาผมไปที่บ้าน คุณพ่อก็บอกผมว่า คุณพ่อมาตั้งแคมป์ล่าสัตว์อยู่เป็นอาทิตย์แล้ว เมื่อผมมาก็ลากผมมาอยู่ในป่าด้วยซะเลย หมดกันลี่ของพี่ รอพี่สักอาทิตย์นะ เดี๋ยวพี่จะรีบกลับไป

จนเวลาล่วงเลยผ่านมาหนึ่งอาทิตย์พอดี ผมนั้นขอร้องและเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณพ่อได้ฟัง คุณพ่อก็รับปากว่าจะคุยกับคุณแม่ให้ ถึงจะไม่อยากยุ่งด้วยก็เถอะ ครั้งที่แล้วเรื่องงานเลี้ยงนั่น คุณพ่อบอกว่ารำคาญคุณแม่ ก็เลยบอกให้ผมทนเข้าร่วมไป

ผมบินกลับไทยทันทีด้วยความคิดถึงลี่อย่างสุดหัวใจ ผมกลับไปที่คอนโด และก็พบว่าไม่ได้มีใครมายุ่งกับของๆ ผม ทุกอย่างยังอยู่ดี คุณพ่ออาจจะเจรจาสำเร็จก็ได้ ไม่มีใครดักรอ ไม่มีใครมาซุ่มตีหัวผม

และวันนี้ก็เป็นวันที่ผมต้องไปเรียนครับหลังจากที่โดดมานาน และลี่ก็คงไปเรียนเช่นกัน ผมจะได้เจอลี่แล้ว ดีใจชะมัด 

แต่เมื่อผมที่แต่งตัวเรียบร้อยเตรียมไปเรียน กำลังใส่รองเท้าและเตรียมดึงประตูเปิด ผมกลับเจอซองอะไรบางอย่างที่ร่วงอยู่แถวๆ นั้น น่าจะมีคนเอามาสอดที่ใต้ประตูมากกว่า ตอนเข้ามาผมคงไม่ทันได้เห็นมัน

ผมมองดูจดหมายซองเล็กๆ ที่ไม่มีจ่าหน้าซอง ไม่มีอะไรเลยอย่างสงสัย ผมเปิดซองออกช้าๆ เพื่อดูสิ่งที่อยู่ด้านใน

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผมไม่รู้ว่าตัวผมนั้นยืนอยู่นานเท่าไหร่ แค่เพียงรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่อยู่ในมือ ผมกลับไร้เรี่ยวแรงที่จะถือมันต่อไป ผมปล่อยให้รูปบานนั้นร่วงหล่นไปบนพื้น พร้อมๆ กับหยาดน้ำตาของผมที่มันไหลออกมาเช่นกัน


อาลี่


หลังจากวันที่หนิงมาที่โรงพยาบาลเวลาก็ผ่านไปอีกสักพัก ผมนั้นออกจากโรงพยาบาลแล้วและเกือบจะหายเป็นปกติ แต่ผมก็ยังคงต้องกินยาเป็นกำ ซึ่งมันน่ารำคาญจริงๆ และสิ่งที่ทำให้ผมเศร้าใจมากที่สุดก็คือ พี่โรลนั้นก็ยังคงหายเงียบไป ผมร้องไห้ ผมเจ็บปวดในหัวใจ ผมนั้นไม่ได้มีความสำคัญกับพี่เลยใช่ไหม​ พี่ถึงทิ้งผมไปนานขนาดนี้

ผมที่เตรียมตัวเดินไปที่มหา'ลัยก็ต้องหยุดชะงัก เพราะว่ารถเบนซ์คันสีดำได้มาจอดขวางผมเอาไว้

" ลี่ขึ้นรถสิ พี่ไปส่ง " ผมมองพี่นายที่เปิดกระจกและถอดแว่นดำออก

" ผมไปเองดีกว่า ผมแข็งแรงดีแล้ว " ผมพูดกับพี่นาย

ระหว่างผมกับพี่นายนั้นเครียกันเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้พวกเราก็เป็นเพียงแค่พี่น้องกันเท่านั้น ที่ผมคิด

" อาลี่ ไปกับอานายเถอะ เราพึ่งหาย ม๊าไม่อยากให้เดินไป เมี่ยงก็ไปกับลี่ด้วยนะ ม๊าฝากลี่ด้วย " ผมมองไอ้เมี่ยงที่ไม่พอใจมากๆ แต่ก็เห็นด้วยกับม๊า เพราะไม่อยากให้ผมออกแรงมาก

ตอนนี้ผมผอมลงจนต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมด เรียกได้ว่าเหมือนเป็นคนละคน ผมที่กินข้าวได้แล้วแต่ตอนนี้ก็ยังคงกินไม่ได้เหมือนเก่า ผมอยากจะอ้วนเหมือนเดิม สภาพแบบนี้ถ้าพี่โรลมาเห็นจะเป็นยังไง ผมเครียดจัง

ผมลงจากรถ และเดินไปคณะพร้อมๆ กับพี่นาย เพราะว่าไอ้เมี่ยงนั้นแยกตัวไปที่คณะตัวเองแล้ว ผมเดินไปเรื่อยๆ อย่างเหม่อลอย ในหัวใจนั้นเฝ้าแต่คิดถึงคนคนนึง คนใจร้ายที่ไม่รู้อยู่ที่ไหน

" ลี่ จะเดินชนเสาอยู่แล้ว ใจลอยไปไหนเนี่ย " พี่นายจับแขนผมเอาไว้ ก่อนที่ผมจะเดินชนเสาเข้าจริงๆ พี่นายขยี้หัวผมเบาๆ เหมือนเรียกสติ

ผมมองไปข้างหน้าด้วยหัวใจที่สั่นไหว บุคคลที่ผมเฝ้าคิดถึงมาตลอดนั้น กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราในระยะที่ไม่ไกลมากนัก ผมยิ้มดีใจที่เห็นพี่โรลยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยสีหน้าที่...

ผมค่อยๆ หุบยิ้มลงช้าๆ เพราะว่าแววตาของพี่โรลที่มองผมนั้นกลับเป็นแววตาที่มีแต่เพียงความว่างเปล่า  ผมน้ำตาไหลออกมา สายตาที่เย็นชาของพี่นั้น มันทำให้ผมเจ็บยิ่งกว่าสิ่งไหนที่ผมเคยพบเจอมาทั้งชีวิต

" มันไม่ใช่นะครับ พี่กำลังเข้าใจผิด ใช่ไหม​พี่นาย " ผมรีบเดินไปหาพี่โรลและเกาะเสื้อพี่โรลไว้ และหันกลับไปขอคำสนับสนุนยืนยันจากพี่นาย

" ลี่รู้ไหม​ว่าพี่เกลียดอะไรที่สุด " พี่โรลไม่มองหน้าผมเลยสักนิด พี่โรลนั้นมองออกไปยังอากาศที่ว่างเปล่า ทั้งๆ ที่ผมอยู่ยืนอยู่ตรงหน้า

" พี่ไม่เชื่อผมเหรอ พี่คิดว่าผมจะกลับไปเหรอ " ผมเริ่มกำเสื้อพี่โรลแน่น ผมก็เริ่มโกรธเหมือนกันนะ

" รู้ไหม​พี่เชื่อลี่เสมอมา ถึงจะกลัว แต่ก็เชื่อ แต่ลี่ช่วยบอกพี่ทีได้ไหม​ ว่านี่มันคืออะไร " ผมมองดูรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่พี่โรลปล่อยมันร่อนลงไปบนพื้น

ผมส่ายหัวไปมาอย่างตกใจ มันใช่ แต่มันไม่ใช่แบบนั้น ผมเริ่มร้องไห้ออกมาหนักขึ้น และมองไปที่พี่นายที่ยังคงเงียบอยู่ ทำไมกัน ทำไมถึงมีรูปพวกนี้ได้

" มันดูไม่เหมือนมันกอดลี่ แต่เป็นลี่ที่กอดมัน "

" มันไม่ใช่แบบนั้นนะ คือผมแค่เครียเรื่องเก่าๆ กับพี่นาย ใช่ไหม​ครับพี่นาย พี่พูดอะไรสักอย่างสิ!! " ผมเริ่มพูดเสียงดังและตะโกนไปหาพี่นาย แต่พี่นายก็ยังคงเงียบและไม่พูดอะไรเช่นเดิม นี่เป็นแผนของพี่งั้นเหรอ นี่พี่อยากได้ผมมากขนาดนี้เลยเหรอ ผมน้ำตาไหลจนตัวสั่น ผมมันโง่ มันโง่ยังไงก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับเฮงซวยและสิ้นหวังนี้

" ผอมลงขนาดนี้ เพื่อมันสินะ " ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็หยุดชะงักไป และเงยหน้ามองพี่โรลด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

' เพี๊ยะ '

ผมตบพี่โรลเข้าเต็มๆ ที่ใบหน้า ความจริงแล้วผมอยากตบตัวเองต่างหาก ผมมันเหี้ยจริงๆ

ผมเดินออกมาจากตรงนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย โลกเบื้องหน้าทุกก้าวการเดินมันช่าง หนักอึ้งและมืดดำ 


มันมืดมัวหม่นหมอง ยิ่งกว่าขุมนรกใดๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

386 ความคิดเห็น

  1. #373 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 07:56
    โอ๊ยอิพี่อยากง้อน้องสามชาติใช่ไหมม
    #373
    0
  2. #284 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 20:43
    น้องยังมีสติมากกว่าพี่โรลเลยน๊า^^
    #284
    0
  3. #82 oreochobkua (@oreochobkua) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 00:43
    ทำไมเธอถึงทำกับชั้นได้ แช่แว้บ ค้าง
    #82
    0
  4. #81 rain27kith (@rain27kith) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 20:39
    ค้างงงงงง
    #81
    0
  5. #79 paphawadee400 (@paphawadee400) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 18:03
    เกลียดดดดด
    #79
    0
  6. #78 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 17:20
    ค้างงงงงงนักมากกกกกก วอนไรท์ช่วยกลับมา~
    #78
    0
  7. #77 ~Z.Zaphar~ (@zakun-zaphar) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 16:07
    ทำไมพระเอกไทยต้องมีสกิลโง่ติดตัวเป็นสกิลพื้นฐาน น้องผอมลงผิดหูผิดตาในเวลาแค่อาทิตย์เดียวทำไมไม่คิดว่าน้องป่วยหรือมีปัญหาอะไร
    #77
    1
    • #77-1 Gloomy Sunday. (@xs-339) (จากตอนที่ 25)
      24 พฤศจิกายน 2560 / 16:33
      พี่โรลไม่ได้เจอลี่มากกว่าหนึ่งอาทิตย์จ้า 555+ ดราม่าเป็นส่วนน้อยของเรื่องนี้ค่ะ ตอนหน้าก็แฮปปี้แล้ว
      #77-1
  8. #76 tan~tan (@bootan2526) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 15:32
    ควาย...พระเอกโคตรควาย
    #76
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #76-3 Gloomy Sunday. (@xs-339) (จากตอนที่ 25)
      24 พฤศจิกายน 2560 / 17:56
      ก่อนจะด่าพระเอกต้องดูก่อนนะคะว่่านายเอกทำถูกต้องหรือไม่ ไม่ว่ายังไงสิ่งที่ลี่ทำก็ผิดค่ะ ไม่ว่าจะกอดในกรณีไหนก็ไม่ควร และพระเอกที่เป็นคนปากร้ายอยู่แล้วก็ต้องโมโหมั่งและจ้า อินจัดเลยนะเนี่ย 555+
      #76-3
  9. #75 leo_11 (@leomey11) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 12:58
    -นายยยย -มึ๊งงงงงงงง อยากจะตบสักที
    #อินเกิ๊น
    #75
    0
  10. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 12:37
    อิพี่โรล อย่าอยู่เลย เดี๋ยวจะตามไปตบ
    ปากมีไว้ทำไม ไม่ถามดีๆ สติล่ะ หายไปไหน แหม่ ถ้าลี่จะไปกับพี่นายป่านนี้ไปนานแล้ว อย่ามาง้อ ตบมันเลยลี่

    ฮือ อินเกิน
    #74
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #73 Tonpalm_palmae (@palmae2642) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 12:11
    อีโรลลลลลล ถ้าจะทำกับน้องขนาดนี้ เจ้ขอคืนค่ะะะะ
    #73
    1
    • #73-1 Gloomy Sunday. (@xs-339) (จากตอนที่ 25)
      24 พฤศจิกายน 2560 / 12:16
      เข้าใจพี่โรลด้วยนะคะ เฮียเขาหึงโหดไปหน่อย แต่ตอนง้อจะน่ารักมาก 555+
      #73-1