[สนพ.HERMIT]Calorie ผมแค่มารอลี่~ [YAOI] [NC20+][END]

ตอนที่ 17 : Calorie ที่ 17 จุมพิตที่แสนอ่อนโยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    19 เม.ย. 61

ตอนนี้ผมกำลังนอนแช่น้ำอยู่ในห้องน้ำที่กว้างขวางและเรียบหรูซะเหลือเกิน น้ำอุ่นกำลังดี และครีมอาบน้ำกลิ่นของพี่โรล อ้ากกกก ความรู้สึกเหมือนมีพี่โรลอยู่ในอ่างด้วยเลยอ่ะ เขินๆ

ผมที่คิดถึงพี่โรลก็หน้าแดงอีกรอบ รู้สึกว่าอยู่ที่นี่เลือดลมจะสูบฉีดดีเหลือเกิน แต่แปลกมาก เพราะผมคิดว่าพี่โรลจะพยายามเข้ามาอาบน้ำกับผมซะอีก แต่พี่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรครับ แค่จัดเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวให้ผม เชอะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ ใครจะไปกล้าอาบด้วย อายพุงเฟ้ย

แต่แล้วผมที่กำลังแช่น้ำอยู่ก็แทบจะดำน้ำลงไป เพราะอยู่ดีๆ พี่โรลก็เปิดประตูพรวดเข้ามา นี่ห้องน้ำมันเปิดได้จากข้างนอกเหรอเนี่ย อ้ากกกก เสร็จแน่ เสร็จแน่ๆ ลี่เอ๋ย

" ไอ้ทะลึ่ง เข้ามาทำไมเนี่ย " ผมหลับตาปี๋ ด่าและมุดลงน้ำตามเดิม จะเล่นในอ่างเลยเหรอ ชอบแบบพิสดารใช่ม๊ายยย ผมยิ่งเกร็งมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเหมือนว่าตอนนี้พี่โรลนั้นอยู่ใกล้ผมมากๆ จนเงาดำทาบทับตัวผม

" โทษทีๆ พี่ลืมโทรศัพท์ " ห๊าา พี่โรลก้มตัวเหนือผมและยื่นมือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนชั้นใกล้ๆ อ่าง

ผมหรี่ตามองพี่โรลที่ส่งยิ้มน้อยๆ และรีบออกจากห้องน้ำไป อ่าววว ทำเมินกันนะ แต่ผมงงตัวเองว่าผมต้องการอะไรจากพี่เขากันแน่ แอบผิดหวังซะงั้น ฮ่าๆ

ผมลุกออกจากอ่าง ล้างตัวด้วยฟักบัวอีกสักครั้งและเช็ดตัวใส่เสื้อผ้าของพี่โรล งื้ออออ กลิ่นพี่โรลล่ะ ผมที่ซู๊ดดกลิ่นอยู่สักพักก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองอยู่ อ้ากกกกก แอบยืนดูตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะ

" อยากดมก็เอาเลย ตัวเป็นๆ หอมกว่านะ " พี่โรลพูดพลางกางแขนออกทำท่าเหมือนจะให้ผมเข้าไปดม

ผมทำเชิดและรีบเดินเหยียบทีนพี่โรลที่ยืนอยู่หน้าประตูและวิ่งฉิวไปมุดหมอนบนโซฟาด้านนอกด้วยความอาย ผมนี่ก็โรคจิตเหมือนกันนะเนี่ย

" อื้อหือ ท่าสวยมาก " ผมที่ก้นกระดกมุดหมอนรีบเก็บก้นนั่งตัวตรงและปาหมอนไปใส่อีพี่หื่นกามนี่ทันที

พี่โรลหลบหมอนอิงใบเล็กที่ถูกปาออกไปและยืนหัวเราะมองผม

แต่ว่าเสื้อเชิ๊ตพี่โรลก็ตัวใหญ่จริงๆ ครับ ผมที่ตัวอ้วนนั้นใส่ได้พอดีเลยล่ะ และกางเกงขาสั้นตัวนี้ก็เป็นผ้ายืดๆ ที่นุ่มนิ่มเลยขยายใส่ได้สบายอีกล่ะ ดีจัง

แต่ผมสงสัยอยู่อย่าง ดูแล้วเหมือนพี่โรลจะเลี่ยงๆ ผมแปลกๆ ครับ เหมือนว่าพอยิ่งดึกพี่เขาก็ยิ่งออกห่างจากผม ไม่เข้ามาใกล้ ไม่มาเล่นคลอเคลียเหมือนปกติ เป็นอะไรของเขาอีกแล้วนะ

" ไปนอนห้องพี่ เดี๋ยวพี่ไปนอนข้างบน " พี่โรลชี้ขึ้นไปบนชั้นลอยด้านบน ซึ่งผมก็ไม่เคยขึ้นไปครับ เลยไม่รู้ว่ามันคือห้องอะไร

แปลกอีกแล้ว ผมนึกว่าพี่จะชวนผมไปนอนด้วยซะอีก แต่แบบนี้ก็โอเคครับ คิดว่าพี่เขาจะเล่นมุกทะลึ่งๆ แบบปกตินั่นแหละ

" ฝันดีครับ " ผมพูดพลางส่งยิ้มให้และเดินดุ่ยๆ ไปนอนเผละอยู่บนเตียงที่นุ่มนิ่มของพี่โรล มีความสุขจัง กลิ่นพี่โรลเต็มไปหมดเลย หึหึ

ผมเหลือบมองพี่โรลที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองดูผมอยู่ด้วยท่าทางแปลกๆ พี่เป็นอะไรแน่เนี้ย ชิ

" พี่ปิดไฟให้นะ ห่มผ้าด้วย " หนอยยย หงุดหงิดชะมัด ผมมุดหน้าลงกับหมอน

" ไปเล้ย " ผมหงุดหงิดที่พี่โรลไม่ยอมเข้าใกล้ผมครับ ไหนบอกว่าชอบไง ชิ

เวลาผ่านไปสักพัก ผมเงยหน้าขึ้นจากหมอนก็พบว่าพี่โรลนั้นไปแล้วครับ อ้ากกกก จุ๊ฟฝันดีอ่ะ ไม่มีเหรอ ไอ้คนป๊อดเอ้ย

ผมลงจากเตียงหน้าบึ้ง พลางลากหมอนข้างลายตัวเองค่อยๆ ขึ้นบันไดวนไปยังชั้นด้านบน ผมหงุดหงิดสงสัย ในความแปลกของพี่โรล มีอะไรก็พูดสิ อย่ามาทำให้คิดมากนะ

ผมมองดูชั้นลอยด้านบนที่ตกแต่งแบบอาร์ตๆ มีภาพเขียนวางไว้ตามมุม และมีแสงไฟสีส้มดวงเล็กๆ ส่องอยู่เป็นจุดๆ มันแปลกแล้วก็สวยดีแฮะ ห้องเล็กๆ ด้านบนนั้นเป็นห้องกระจกที่มีโซฟาตัวกลมๆ ตั้งอยู่ เป็นโซฟากึ่งเตียงนอนที่ค่อนข้างกว้างและดูน่านอน ผนังรอบด้านก็มีหนังสือและภาพวาดมากมาย

ผมแอบย่องช้าๆ มองดูคนที่กำลังนอนอยู่บนโซฟานั้นนอนห่มผ้า แต่ยังคงเปิดไฟเอาไว้ด้านบน เป็นแสงส้มนวลๆ ที่ไม่สว่างมาก

ผมคิดว่าอยากจะเล่นจ๊ะเอ๋ซะหน่อย ลองโผล่พรวดเข้าไปเลยดีกว่า ผมตั้งหลักและนับในใจ หนึ่ง สอง สาม

แต่เมื่อผมดันประตูเข้าไปก็ต้องชะงัก รีบหันหน้ากลับและปิดตาอย่างรวดเร็ว

" ไอ้บ้า ไอ้ทะลึ่ง " ผมแหกปากโวยวายทันทีที่เห็น เพราะใต้ผ้าห่มพี่โรลนั้น มันขยับแปลกๆ เหมือนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่อ่ะ

" เดี๋ยวๆๆ ลี่ ไม่ใช่แล้ว " พี่โรลรีบเบรคผม ก่อนผมจะวิ่งหนีไป

" หันมานี่ " ผมที่ปิดตาอยู่ก็ค่อยๆ หันไปหาไอ้คนบ้ากามช้าๆ พี่โรลหัวเราะขำและเปิดผ้าห่มออก เผยให้เห็นกีต้าร์โปร่งบนตัวพี่แกครับ

อ๊าวว แล้วใครใช้ให้เล่นใต้ผ้าห่มฟะ ท่ามันส่ออ่ะ ฮ่าๆๆ

" ใครกันแน่ที่ทะลึ่ง " พี่โรลยิ้มกวนและยักคิ้วให้ผม

ผมส่งหน้าบูดกลับไป ชิ ทำเป็นยิ้ม

" มีอะไรหรือเปล่า นอนไม่สบายเหรอ " พี่โรลพูดพลางเกากีต้าร์ในมือไปด้วย

" พี่เป็นอะไรอ่ะ " พี่โรลทำท่าอึกอักทันทีที่ผมถาม

" เป็นอะไร พี่ไม่ได้เป็นอะไร "

" ตั้งแต่หลังอาบน้ำก็ไม่ยอมอยู่ใกล้ผมเลย " ผมพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

" แล้วลี่อยากให้พี่ทำอะไรเหรอ " พี่โรลดูมีประกายในแววตา และวางกีต้าร์ในมือลงข้างๆ

" เปล่าาาา ผมแค่สงสัย "

" อยากรู้จริงป่ะ " พี่โรลพูดพลางค่อยๆ ลุกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ผมเริ่มคิดแล้วว่าผมไม่น่าขี้สงสัยเลยจริงๆ

" ค..คือ ผมไม่อยากรู้แล้ว ขอตัวก... " แต่ผมที่ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกรวบตัวเข้าไปกอดจากด้านหลังแบบเต็มๆ พี่โรลกอดผมและทิ้งตัวลงกับเตียงกลมทันที อ้ากกกก ปล่อยนะโว้ยย พาตัวเองมาให้โดนเชือดถึงที่เลยกู

" ปล่อยยยเลยนะ " ผมดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของพี่โรล ที่กำลังหัวเราะชอบใจอยู่

" นิ่มจัง " พี่โรลไม่พูดเปล่าแต่กำลังกอดและหอมหลังคอผมเบาๆ ผมรู้สึกหน้าร้อนฉ่า หัวใจเต้นจนเหมือนจะคลั่ง เป็นครั้งแรกที่พวกเรากอดกันในลักษณะนี้ ใกล้ชิดกันมากขนาดนี้ ผมไม่มั่นใจตัวเองเลย

" ผมหนักนะ ปล่อยเถอะ " ผมพูดอ้อมแอ้มในลำคออย่างเขินอาย ความรู้สึกที่โดนจมูกโด่งเกลี่ยไปมาที่คอทำให้ผมขนลุกซู่อย่างช่วยไม่ได้

" พี่ตัวหนักกว่าลี่อีกมั้ง " ผมหดคอไม่กล้าสู้หน้าพี่โรลที่กำลังพูดเบาๆ ข้างๆ หูผม อ้ากกกก เสียงทุ้มๆ และลมหายใจร้อนๆ ผมใจจะละลายแล่ววว งือออ

" ขอโทษนะ กลัวหรือเปล่า " ผมส่ายหัวช้าๆ ผมไม่ได้กลัว แต่อายมากกว่า

" น่ารักจังเลยน้า " ผมตอนนี้เลือดมาเลี้ยงบนหน้าจนจะออกจมูกอยู่แล้ว อย่ามาพูดแล้วซุกไซร้แบบนี้นะ ตอนนี้พี่โรลฟัดผมแบบคนหมั่นเขี้ยวสุดๆ งือออ

" ลี่ไปนอนเถอะ พักผ่อนซะ " แหม พอฟัดจนหนำใจก็ไล่เลยนะ ผมที่ได้ยินแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้น ผมอยากอยู่ตรงนี้ จะได้ไหมนะ และเหมือนพี่โรลจะรู้ว่าผมคิดอะไร พี่โรลเลื่อนแก้มตัวเองมาแนบกับแก้มผมเบาๆ

" พี่นอนกอดลี่ได้เหรอ " อ้ากกก ไม่ได้มั้ง ขึ้นมาหาถึงนี่เลยนะ

" เล่นกีต้าร์ให้ฟังหน่อยสิ " ผมเหลือบมองพี่โรลที่กำลังยิ้มกว้าง พี่โรลขยับตัวนั่งและผมนั่งอยู่หว่างกลางพี่โรลอีกที พี่โรลหยิบกีต้าร์ขึ้นมาเล่น ทั้งๆ ที่กอดผมไปด้วย

" ช่ายยเลย~ คือคนนี้เลย~ " โอ้ยยย เลือกเพลงเสี่ยวสุดๆ ฮ่าๆ

ผมหัวเราะเบาๆ เขินบิดไปมา มันจักจี้จริงๆ ที่มีคนมาร้องเพลงอยู่ข้างหูเบาๆ แถมทุกเพลงนั้น ยังเป็นเพลงรักที่ใครได้ฟังแล้วก็ต้องอายม้วนแน่ๆ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ผมนั้นไม่สามารถหุบยิ้มลงได้เลย ผมเอนหลังพิงซบพี่โรลพลางหลับตาลง ปล่อยให้เวลาอันแสนสุขนี้ผ่านไปอย่างช้าๆ

" พี่ชอบผมจริงๆ เหรอครับ " ผมลืมตาขึ้น เอียงคอถามพี่โรลที่ยังคงร้องเพลงเบาๆ อยู่ข้างหูของผม

และแทนคำตอบนั้น จุมพิตเบาๆ ที่แสนนุ่มนวลก็ประทับลงที่ริมฝีปากของผม มันอ่อนหวาน ลึกซึ้ง 


จนผมอยากจะหยุดช่วงเวลานี้ไว้ชั่วนิรันดร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

386 ความคิดเห็น

  1. #368 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 18:51
    จริงๆเราว่าพี่กับอาลี่ก็ศีลเสมอกันนะ555
    #368
    0
  2. #355 may0975 (@may0975) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 23:23

    ้อ้ายเขิลลล
    #355
    0
  3. #325 Erica Lucia (@ericalucia8) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 08:51
    มีความอรดเงียบเล็กน้อย 555555
    #325
    0
  4. #276 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 20:02
    หวานจ้า^^
    #276
    0
  5. #38 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 13:23
    หวานละมุนมากกกก
    #38
    0
  6. #37 gracieji (@graciejirada) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 11:47
    ลี่น่ารักดี มีความแอบทะลึ่ง 55
    #37
    0