F A I R Y • T A L E « RP »

ตอนที่ 1 : ♔♛`` REGISTER

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ก.ค. 62

หมอกสีทะมึนปกคลุมป่าอันเขียวขจีนี้ไว้ ทำให้คนต่างถิ่นหลงในที่นี้มานักต่อนักแล้ว
ขนาดคนในพื้นที่อย่างคุณ หากออกจากป่าผิดเวลา ก็มีสิทธิ์จะถูกแมกไม้บดบังทางจนมิด
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

วันหนึ่งที่ไม่ต่างไปจากทุกครั้ง คุณต้องเข้ามาเก็บของไปเพื่อนำไปแลกของและอาหาร
คุณอยู่ที่หมู่บ้านนี้มาได้สามปีแล้ว หลังจากอยู่ๆก็ตื่นขึ้นมาในบ้านที่ไม่คุ้นเคย
การใช้ชีวิตทั้งหมดได้เปลี่ยนไปจากความรู้สึกโดยสิ้นเชิง แต่ไม่นานก็พอปรับตัวได้

จู่ๆเมฆหมอกหนาก็ปกคลุมแสงทั้งหมดยังป่า ทำให้บรรยากาศที่มืดครึมอยู่แล้ว
ยิ่งทวีความน่ากลัวเข้าไปอีก คุณเลือกที่จะอยู่กับที่ด้วยความหวาดระแวง

" อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "
เสียงชวนขนหัวลุกได้ดังขึ้น หมอกควันก่อตัวเป็นบุคคลปริศนา 
ผ้าคลุมของเขายาวจรดพื้น ปิดบังใบหน้าจนมิดไม่สามารถเห็นอะไรได้ 
นิ้วเรียวใต้ผ้าคลุมชี้มายังหน้าของคุณ 

" ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "
น้ำเสียงเรียบเย็นไม่ยินดียินร้ายเอ่ยกล่าว 

" ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "

" จงหาทางกลับไปซะ "

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

รับสมัคร [ 13 / 14 ]

R E G I S T E R

[ รูปภาพขนาดเต็มและ 100 x 100 ถ้าขี้เกียจตัดระบบจะตัดให้เอง] 


ชื่อ - นามสกุล : ( TH l ENG )  ชื่อเล่น : 

อายุ ( 15 - 18 )  เพศ :    น้ำหนัก . ส่วนสูง :      

รูปลักษณ์ภายนอก :   

ประวัติ : (เป็นเจ้าชายหรือเจ้าหญิงของเมืองใดเมืองหนึ่ง สามารถโคประวัติกันได้)

นิสัยส่วนตัว :

ชอบ / เกลียด :

ความสามารถพิเศษ : ( ไม่เกินมนุษย์ทั่วไป )

ปาน : (มีทุกคน สามารถเลือกได้ว่าจุดไหน ลักษณะอย่างไร)

หมายเลข : (ที่บ้าน)

เพิ่มเติม :

- ส่งใบสมัครพร้อมโรลเพลย์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

- ขออนุญาตจำกัด 1 ไอดี ต่อ 1 ตัวละคร

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,210 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1077 the ' ❀PIECE ▶ (@xxwhite-wolfxx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 15:06




    FLORENCE RAMIAH


    เป็นอีกวันที่ฟลอเรนซ์ต้องตื่นแต่เช้าเข้ามาเก็บของในป่าเพื่อประทังชีวิต
    เด็กสาวมองซ้ายทีขวาทีอย่างระแวดระวัง แม้จะเข้าป่าหลายครา
    แต่ก็หยุดนิสัยขี้กลัวและหวาดระแวงไม่ได้เลย

    สาวน้อยรู้สึกเหมือนจะมีเสือโผล่มาขย้ำเธอได้ทุกเมื่อ
    และโชคชะตาก็เหมือนกลั่นแกล้ง จู่ๆหมอกหนาก็เข้าปกคลุมทั้งป่า
    พาให้บรรยากาศที่อึมครึมอยู่แล้วหนักกว่าเดิมอีก

    " !!! "

    ท...ทำไงดี ทำไงดี ทำไงดี !!

    ฟลอเรนซ์ตกใจจนน้ำตาคลอ ขาเริ่มก้าวสะเปะสะปะจนสะดุดล้ม
    ก้อนหินแถวนั้นอย่างน่าอนาถ ของที่อุตส่าห์เก็บมาล้มคว่ำกับพื้นหญ้า

    ร่างเล็กเงยหน้าที่เปื้อนดินจากการจูบพื้นเมื่อครู่ขึ้นมา
    ก่อนเสียงหนึ่งจะดังแทรกโสตประสาท

    " อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "

    หมอกควันก่อตัวเป็นบุคคลปริศนาในผ้าคลุม ทั้งยังเอานิ้วชี้หน้าเธออีก
    ฟลอเรนซ์นั้นจะทำอะไรได้นอกจาก

    " กรี๊ดดดดด!! ใครก็ได้ช่วยด้วย ผีหลอกค่า!! "

    หล่อนสติหลุดทันที น้ำตาท่วมเต็มหน้าด้วยความกลัว พร้อมกันนั้น
    กระเถิบหนีอีกฝ่ายเท่าที่แรงจะเอื้ออำนวย

    โอ้พระเจ้า
    รู้งี้เธอพกน้ำมนต์มาด้วยก็ดีหรอก!


    à¸à¸¥à¸à¸²à¸£à¸à¹à¸à¸«à¸²à¸£à¸¹à¸à¸ à¸²à¸à¸ªà¸³à¸«à¸£à¸±à¸ crying gif

    ระหว่างที่กำลังกัดปากน้ำตาไหลพราก ร่างปริศนาก็เอ่ยขึ้นต่อ

    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "

    ความทรงจำ?

    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "

    สายไป?

    " จงหาทางกลับไปซะ "

    กลับไปไหนอ้ะ
    เธอรู้แค่ว่าตอนนี้เธออยากกลับบ้านหลังน้อยของตัวเองชิ*หายเลยค่า
    ทำไมต้องมาเจอผีกลางวันแสกๆด้วย ทำไมนะทำไมทำไม


    [ เจ้าหญิง? ]




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 สิงหาคม 2562 / 15:47
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 5 สิงหาคม 2562 / 15:48
    #1077
    0
  2. #764 ☜ETERNAL☞ (@gisubtv) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 22:09
    https://image.dek-d.com/27/0389/7969/129142902
    Marco Grathiva

    สามปีที่ตัวเขากลายเป็นใครไม่รู้ วันนั้นเขาตื่นขึ้นมาจากความฝันเผชิญกับความจริงที่ทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งแปลกหน้า

    อย่างไรเขาก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ทั้งที่ไม่มีเหตุผล แต่บางสิ่งบอกให้เขาทำเช่นนั้น

    ในเมื่อไม่รู้ก็ต้องเริ่มที่จะเรียนรู้ทุกอย่างใหม่ทั้งหมด ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาต้องหาของป่าเพื่อแลกสิ่งของ

    เพียงแต่วันนี้มีบางอย่างต่างออกไป แสดงอาทิตย์ที่เคยส่องแสงลงมาบนทางเท้า

    เหลือเพียงเงาของเขาเท่านั้น มาร์โคเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มเมฆที่ลอยตัวต่ำลงมาในสถานะหมอกอย่างประหลาดใจ

    ปรากฎการเหนือธรรมชาติไม่ใช่จะมีให้เห็นบ่อย ถึงแม้เขาจะตกใจตั้งแต่ตัวเองตื่นมาที่ไหนไม่รู้แล้วก็ตาม

    "อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ"

    เสียงชวนขนหัวลุกดังขึ้นก่อนที่หมอกในอากาศจะก่อตัวเป็นบุคคลปริศนาสวมผ้าคลุมยาวจรดพื้น

    นิ้วเรียวใต้ผ้าคลุมชี้มายังหน้าเขา ช่างเป็นการประทำที่ไร้มารยาทในรอบ 3 ปี

    "ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า"

    ดวงตาสีม่วงจับจ้องร่างของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนอื่นเลยคนคนนี้เป็นใคร?

    คนบ้า นักแสดง หรือนักมายากล? เขาตั้งคำถามขึ้นภายในใจเรื่อยๆเหมือนดอกเห็ด

    "ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป"

    มาร์โคหันมาให้ความสนใจกับคนตรงหน้าอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำว่า 'สาย' ใช่ตอนนี้ก็สายมากแล้วเขายังทำอะไรอยู่ที่นี่

    "จงหาทางกลับไปซะ"

    สิ้นประโยคนั้นบางสิ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาคล้ายกลับสมองกำลังดึงบางอย่างออกมาจากส่วนลึกของภายใน

    ภาพในหัวที่เหมือนทั้งความจริงและความฝันทำให้ใบหน้าเล็กแสดงออกถึงความสับสนภายในใจ

    MOVE



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 กรกฎาคม 2562 / 22:10
    #764
    1
    • #764-1 ‣ Kiera² (@xr-rap) (จากตอนที่ 1)
      25 กรกฎาคม 2562 / 22:17
      อัพเดทเรียบร้อย ! สามารถทำ prologue ได้เลยนะคะ
      #764-1
  3. #668 Zurix (@Zurix) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 13:09



    " ฮู้ว.. วันนี้ได้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย "

    เสียงหวานพูดขึ้นหลังจากที่ไล่หาของในป่า
    วันนี้นับเป็นโชคดีที่สามารถหาของต้องการมาตลอดได้จนเจอ
    ถ้าให้นับช่วงเวลาจริงๆคงเป็นตั้งแต่เมื่อ 3 ปีก่อนหน้า
    หญิงสาวยังคงจดจำภาพและความรู้สึกวันนั้น
    ทั้งสับสนละงุนงงไปหมด จะมีสักกี่คนกัน
    ที่ไม่สับสนเวลาที่ตัวเองโผล่ในที่แปลกตา
    แถมยังไม่มีความทรงจำก่อนหน้านี้เลย

    ...ตัวเราตอนนั้นคงตกใจน่าดู

    ร่างเล็กยกตะกร้าใส่ของขึ้น
    แล้วเดินตามเส้นทางออกป่าไปเรื่อยๆ
    ไม่รู้ว่าเธอเป็นคนปรับง่ายหรืออย่างไร แต่กลับคุ้นเคยกับการล่าและหาของ
    นอกจากนี้เหมือนร่างกายยังคงคุ้นชินกับการวิ่งในพื้นที่แบบนี้อีกด้วย
    แต่มีบางอย่างที่มันจะค่อยกระตุ้นบอกว่า ที่นี้ไม่ใช่ที่ที่เธอเคยอยู่

    .

    .

    .

    .


    น่าแปลก..

    ร่างเล็กเดินกลับมายังทางเดิมแท้ๆแต่กลับมีหมอกหนาลง
    มันหนามากจนแสงที่เคยส่องเข้ามาหายไป
    จนบรรยากาศเหมือนยามค่ำคืนที่วังเวงไร้ผู้คน
    สายลมโชยพัดมาเบาๆเสียดสีกับโพล่งต้น
    ทำให้เกิดเสียงแปลกประหลาด

    ด้วยสภาพที่เปลี่ยนไปกระทันหันร่างเล็กได้จับตะกร้าของไว้แน่น
    หมอกหนาทำให้จับทิศทางไม่ถูกว่าควรเดินไปทางไหน
    ทำให้ได้แต่รออยู่นิ่งๆท่ามกลางเสียงเหล่านั้น
    ดวงตาสีครามกวาดมองรอบข้างอย่างไม่ไว้ใจ
    ก่อนจะได้ยินเสียงๆหนึ่งที่ทำให้ร่างเล็กต้องหัหามองอย่างใจร้อน

    [ อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ ]

    เสียงนั้นแตกต่างจากเสียงลมอย่างชัดเจน
    น้ำเสียงชวนน่าขนลุกและกดดันคนฟัง
    ร่างเล็กพยายามกวาดสายตามองหาต้นตอของเสียง
    ท่ามกลางหมอกหนาทึบ
    ก่อนเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่

    พอหันกลับไปมองดูก็พบกับกลุ่มหมอกที่จับตัวหนากว่าที่อื่น
    ภายใต้หมอกควันนั้นปรากฎกายร่างบุคคลคนหนึ่ง
    เขาสวมผ้าคลุมสีเรียบที่ยาวจนแทบลากพื้น
    ส่วนฮู้ดถูกใส่บดบังส่วนของใบหน้า
    จนเดาไม่ได้เลยว่าเป็นใครหรือมีหน้าค่าตาอย่างไร

    " ...คุณเป็นใคร "

    เสียงหวานเอ่ยถามอย่างสั่นเทา
    ถึงแม้ร่างกายจะทำเป็นนิ่งและมั่นคงแค่ไหน
    แต่จิตใจตอนนี้กลับหวาดหวั่นเกิดกว่า
    จะทำให้เสียงไม่สั่นได้

    ก่อนร่างนั้นจะยกนิ้วชี้มายังใบหน้าของเธอ
    ส่งผลให้ร่างเล็กรู้สึกแลปกใจและประหลาดแก่คนตรงหน้า


    [  ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า ]

    " คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ! ไม่สิคุณ-- "

    [ ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป ]

    [ จงหาทางกลับไปซะ ]



    เดี๋ยว..

    ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้เข้าใกล้ตัวบุคคลตรงหน้า
    ก็กลายเป็นสติของเธอกลับเลือนลางหายไปซะเฉยๆ
    เหลือไว้เพียงแค่เสียงหล่นของตะกร้าใส่ของ
    และข้าวของที่กระจัดกระจายตามพื้น

    .

    .

    .

     PROFILE 




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 กรกฎาคม 2562 / 13:42
    #668
    0
  4. #264 Do you want to be my sea? (@HPurple) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:44

    ทุกวันก็เป็นวันที่ปกติเช่นเคย 

    มันปกติมาได้สามปีแล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากความรู้สึกลึกๆ ข้างใน

    วันนี้ก็เช่นกัน

    .

    เด็กสาวผมสีดำขลับเดินเข้ามาในป่าเพื่อหาของไปแลกกับปัจจัยสี่อย่างเช่นทุกวัน

    ทันใดนั้น หมอกที่ตามปกติก็บดบังทัศนียภาพจนแทบมองไม่เห็นทางอยู่แล้ว

     ก็หนาทึบขึ้นจนบดบังแสงเสียเกือบมืดมิด ความหวาดกลัวที่มีอยู่ทุนเดิม 

    ทำให้ใจสั่น หวาดระแวงสิ่งที่อาจจะโผล่มาต่อจากนี้ 

    อยากจะขยับเขยื้อนก็กลัวว่า อะไรก็ไม่รู้ที่อาจจะเป็นสัตว์ป่าที่อันตราย จะรู้ตัว และเข้าจู่โจมเธอ

    เอาล่ะสิ เธอจะทำอย่างไรต่อไป

    .

    จนเสียงหนึ่งนั้นดังขึ้น ใจหายว้าบ ขนตามร่างกายลุกซู่ไปหมด

    ดวงตาจ้องมองกลุ่มควันที่ก่อตัวเป็นรูปร่างตรงหน้า

    พยายามมองเข้าไปภายใต้ผืนผ้า

    ขณะที่นิ้วนั่นชี้มายังเธอ

    .

    ฟังส่ิงที่เขาพูด ก็เกิดความงุนงง จึงเอ่ยปากถามอย่างอยากรู้ เมื่อเสียงนั่นว่าจบ

    “กลับไปไหน กลับบ้านเหรอ?”

    เออ นั่นสิ ควันหนาขนาดนี้อาจทำให้หลงทาง ดีไม่ดีสัตว์ร้ายก็อาจเข้ามาผสมโรงทำร้ายเธอด้วย 

    เธอต้องรีบกลับบ้านตามที่เขาบอกซะแล้วล่ะ

    .

    .

    .

    กลับบ้านกัน รักรออยู่

     



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:46
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:46
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:46
    #264
    0
  5. #203 IDKJA (@IDKJA) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:28



    วันนี้เป็นวันที่อากาศดีเช่นเดิม
    เฟย์เดินฮัมเพลงไปเรื่อยๆ พลางไล่เก็บของ
    อย่างที่ชอบทั้ง ตั้งแต่สามปีที่แล้วจนถึงตอนนี้

    จากที่ไม่คุ้นเคย ก็กลายเป็นคุ้นชิน
    และหลงรักหมู่บ้านแห่งนี้

    เฟย์ที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บของรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง
    แสงแดดที่เคยส่องโดนผิวหายไป หญิงสาวหรี่ตาเงยหน้าขึ้น
    " อ๊ะ? ฝนจะตกเหรอคะเนี่ย เมฆหนาเชียว "
    เธอพึมพัม

    พลัน บรรยากาศก็มืดครึ้มขึ้นมา เฟย์สะดุ้งเฮือก ตัดสินใจอยู่กับที่
    เพื่อดูลาดเลา --- จริงๆ ก็กลัวด้วยแหละมีส่วน

    " อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "
    เสียงชวนขนหัวลุกดังขึ้น หญิงสาวสะดุ้งหันไปมองตาม

    " คะ...กรี๊ด! อะไรคะเนี่ย! "
    หล่อนหวีดเสียงด้วยความตกใจทันที
    เมื่อเห็นหมอกควันพูดได้ท่าทางไม่น่าไว้ใจ
    หญิงสาวยืนตัวสั่น มองนิ้วเรียวที่ชี้มายังดวงหน้าหวานโดยที่ในหัวไม่เข้าใจอะไรสักนิด

    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "
    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "
    " จงหาทางกลับไปซะ "


    " ............. "
    กลับไปไหนกันคะ...คุณควัน...

    จิ้มสิคะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:38
    #203
    0
  6. #183 Hsenseii (@Hsenseii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 22:51

    < yoru/โยรุ >

    "เห้ยท้องฟ้ามืดแปลกๆแหะ"

    ตัวฉันที่ได้มอกออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่างพร้อมระรึกถึงอดีตที่ผ่านมา3ปีขณะที่กำลังลูปมีดที่น่าอันตราย


    ฉันที่ตื่นมากลางป่าจู่ๆก็เจอหมาป่าที่เเววตาน่าเกรงกลัวกระหายสงสายตามาที่ฉัน

    แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้จิตอันว่างเปล่าตื่นตนกอย่างประหลาด

    เมื่อมันเห็นว่าฉันแน่นิ่งจึงคิดว่าได้เหยื่ออันโอชะที่ง่ายดายจึงกระโจนเข้าหา

    จู่ๆตัวฉันก็หยิบมีดจากใหนมั้ยรู้หลบมันอย่างง่ายดายและแทงสวนไปจนมันตายในคราวเดียวช่างน่าสงสารยิ้งนัก

    ประกฎการณนี้เกิดขึ้นไม่นานราวกลับร่างกายตอบสนองไปเอง


    ฉันเดินออกเดินทางต่อหลังจากรับประทานอาหารเสร็จจนเจอกับหมู่บ้านแห่งหนึ่งจนได้อาศัยที่นั้น

    ในวันนั้นก็มีคนมาถามชื่อซึ้งขณะนั้นฝนกำลังตก

    จู่ๆก็มีคำๆว่าโยรุเข้ามาในหัวจึงเอ่ยนามนั้นไป


    ชีวิตประจำวันก็ไม่มีอะไรมากเช้าออกกำลังกายกินเข้าป่ากลับกินนนอนทุกๆเดือนก็เอาของไปขายแค่นั้น

    จู่ๆเมฆหมอกหนาก็ปกคลุมแสงทั้งหมดยังป่า ทำให้บรรยากาศที่มืดครึมอยู่แล้ว

    ยิ่งทวีความน่ากลัวเข้าไปอีก

    ฉันถูแขนเล็กน้อยคลายหนาวที่มาจากความกังวล


    " อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "

    เสียงชวนขนหัวลุกได้ดังขึ้น หมอกควันก่อตัวเป็นบุคคลปริศนา

    ผ้าคลุมของเขายาวจรดพื้น ปิดบังใบหน้าจนมิดไม่สามารถเห็นอะไรได้

    นิ้วเรียวใต้ผ้าคลุมชี้มายังหน้าของคุณ

    จู่ๆก็เกิดเหตุการฌ์เหนือคำบรรยายฉันจึงจับมีดที่ซ่อนที่เอว

    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "

    น้ำเสียงเรียบเย็นไม่ยินดียินร้ายเอ่ยกล่าว

    "อะไรนะ ไม่สิแกเป็นใคร"

    ฉันเอ๋ยออกไปด้วยความทรงใสและหวาดระเเวง

    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "

    "หะอ้ากกกก"

    จู่ๆควาทเจ็บปวดก็จู่โจมประสาทจึงทำให้สาวน้อยต้องหมดสติไป


    เอาลิ้งคไป!!
    https://docs.google.com/document/d/1VofoIOWe3ONAIeyyuMKPFIC9jNkIiq_Jgdk11iQsPVk/edit?usp=drivesdk



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 กรกฎาคม 2562 / 23:17
    #183
    0
  7. #182 Hsenseii (@Hsenseii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 21:57
    แปะติดไว้กำลังเขียนใบสมัคร
    #182
    0
  8. #174 ไอติม sha~ la~ la~ (@lynn_lynn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 00:04





    ซินก้าวออกจากเขตประตูของกระท่อม
    เขายืดเหยียดร่างกายจนมีเสียงอื้ออึงดังออกมา
    สูดลมหายใจของยามเช้าเข้าไปเต็มปอด
    ก่อนจะเริ่มวันใหม่โดยการออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังป่าผืนประจำที่เข้าออกมาได้กว่าสามปีแล้ว

    ซินเป็นประชากรของหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้มาได้สามปีแล้ว
    สามปีที่นับเอาเอง สามปีที่เวลาผันไป
    สามปีที่ไม่แน่ใจว่าตนกำลังทำอะไรอยู่
    สามปีก่อนที่ลืมตาขึ้นมาในกระท่อมหลังน้อยโดยไร้สิ่งที่ติดตัวที่เรียกว่าความทรงจำ
    เป็นใครยังไม่ทราบ ชื่อก็ตั้งขึ้นมามั่วๆ ไม่ให้ใครผิดสังเกต
    สามปีที่อยู่กับความหวาดกลัวของตน

    มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายไปเสียหมด
    เขาคิดขณะเดินลึกเข้าไปในป่า
    แรกๆ มันน่ากลัว หลังๆ ก็เริ่มทำใจชินและใช้ชีวิตไปแบบนี้
    หางานอดิเรกทำบ้าง
    ส่วนใหญ่จะใช้เวลาไปกับการเอาชีวิตรอด
    เฉกเช่นตอนนี้

    เขาก้มไปยังรากไม้ คิดว่าจะหาเห็ดหายากสักหน่อย
    ช่วงนี้อากาศชื้น คงพอมีเห็ดที่กินได้เพิ่มขึ้นมาบ้าง
    แต่จู่ๆ แสงที่นำทางก็ค่อยๆ มืดลง
    กว่าจะรู้ตัว รอบกายของเด็กชายก็รายล้อมไปด้วยหมอก
    กล้ามเนื้อทุกมัดของเขาเกร็งแน่น
    สมองสั่งการให้ขาทำอะไรสักอย่างที่จะพาให้กายนี้หลบเข้าไปอยู่ในที่ปลอดภัย
    แต่สัญชาตญาณชนะทุกสิ่ง ความกลัวกดความอยาก
    ซินทำได้เพียงคุดคู้ร่างกาย พยายามไสซ่อนใต้รากไม้
    ดวงตากลอกไปรอบๆ แม้จะมองไม่เห็นอะไร แต่อยากจะมั่นใจว่าเขาจะไม่เป็นไรจริงๆ

    "อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ"

    ร่างกายของเขายิ่งสั่น
    เสียงลอยๆ ทะลุเข้ามาในโสตประสาท
    หมอกหนารวมตัวกันไม่รีบเร่ง
    กลายเป็นร่างที่ซ่อนกายภายใต้ชุดคลุมขาดวิ่น
    นิ้วเกร็งชี้มายังเขา
    วิสัยทัศน์เริ่มเบลอจากน้ำตา

    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "
    น้ำเสียงเรียบเย็นไม่ยินดียินร้ายเอ่ยกล่าว 

    อะไร ความทรงจำอะไร
    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "

    อะไรจะสายไป
    " จงหาทางกลับไปซะ "

    กลับไปไหน? ไม่ใช่ว่าชีวิตของเขาอยู่ที่นี่หรือ?

    มีอะไรที่เขาไม่รู้???


    เด็กชายที่น่าสงสาร
    เขาล้มพับสลบไสลอยู่ที่รากไม้ใหญ่
    ตกอยู่ในห้วงภวังค์ที่ไม่มีใครเข้าใจอยู่นานเทียว

    >>Get to know Xin<<


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 กรกฎาคม 2562 / 00:22
    #174
    0
  9. #152 Ollies (@Ollies) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:21



    Derek Balthazar
    ________________



    มีบางอย่างที่ขาดหายไป


    ถึงจะเป็นกิจวัตรประจำวันที่เขาต้องออกมาหาของป่าเพื่อประทังชีวิต
    แต่เขาก็ยังคงกังขาเรื่องการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ แม้จะอาศัยอยู่มาร่วมสามปีแล้วก็ตาม
    ปลายเท้าย่างเยื้องเข้ามาในป่าใหญ่ พืชพรรณและโกสุมล้อมรอบกาย
    ปลายจมูกสูดกลิ่นธรรมชาติ เปิดรับประสาทสัมผัสอย่างเต็มที่


    หากทว่าจู่ๆท้องฟ้ากลับมืดครึ้มอย่างไร้สาเหตุ
    เดเรคกวาดสายตามองรอบกาย น่าหงุดหงิดนัก
    ใบหน้าคมคายฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด
    แต่ยิ่งยืนหยุดอยู่กับที่ เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่ค่อนข้างน่าหวาดหวั่น
    มันเข้าใกล้เขาขึ้นมาเรื่อยๆ ร่างของเด็กหนุ่มก็ถอยหลังกรูดเช่นเดียวกัน



    " อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "


    เสียงชวนขนหัวลุกได้ดังขึ้น หมอกควันก่อตัวเป็นบุคคลปริศนา 
    ผ้าคลุมของเขายาวจรดพื้น ปิดบังใบหน้าจนมิดไม่สามารถเห็นอะไรได้ 
    นิ้วเรียวใต้ผ้าคลุมชี้มายังหน้าของเดเรค


    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "


    น้ำเสียงเรียบเย็นไม่ยินดียินร้ายเอ่ยกล่าว ในขณะที่เดเรคนิ่วหน้าอย่างไม่เข้าใจ
    คิ้วเรียวขมวดยุ่ง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หัวใจถูกบีบรัดโดยไม่มีสาเหตุ


    จะเกิดอะไรขึ้นกับเขา?



    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "


    " จงหาทางกลับไปซะ "




    " กลับไป? กลับไปที่ไหนวะ? "


    และเขาก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมาอีกเลย...
    แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนสติของตนนั้นวูบไปอยู่ ณ สถานที่ใดที่หนึ่ง


    - - - - - - - - - -


    untitled



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 มิถุนายน 2562 / 20:39
    #152
    1
    • #152-1 ‣ Kiera² (@xr-rap) (จากตอนที่ 1)
      30 มิถุนายน 2562 / 21:46
      สามารถทำ prologue ได้เลยนะคะ
      #152-1
  10. #151 + 何dafq } (@Sianarea_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:21


    {           joshua s.


    เสียงฮัมเพลงแผ่วเบาดังแว่วมาจากภายในป่าที่มืดทึบจากหมอกหนา
    ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินไปตามทางเดินอย่างระมัดระวัง
    วันนี้เขาก็เข้ามาเก็บของป่าเฉกเช่นที่ทำอยู่ทุกวันตั้งแต่สามปีก่อน

    แต่ครานี้ดูเหมือนว่าเขาจะมาในช่วงเวลาที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก
    เนื่องจากหมอกลงหนาจนชายหนุ่มแทบจะมองไม่เห็นเส้นทาง
    กระนั้นก็ยังพออาศัยความคุ้นชินจากประสบการณ์ในการคาดเดาทิศทางได้บ้าง

    ฝ่ามือที่หยาบกระด้างจากการทำงานทาบลงบนต้นไม้ทีละต้น
    สองขาก้าวเดินต่อไปอย่างหนักแน่น คิดเพียงว่าหากหลงทางขึ้นมา
    ก็แค่เริ่มต้นเดินใหม่เท่านั้นเอง ไม่ก็หาที่หลบรอให้หมอกลดลงหน่อย

    ในสมองครุ่นคิดอยู่เงียบๆว่าการกระทำเช่นนี้ดำเนินมาสามปีได้แล้ว
    สามปีที่ตนตื่นขึ้นมาโดยที่ไม่หลงเหลือสิ่งใดในความทรงจำเลย
    เขายังจำได้ดีว่าตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วสมองขาวโพลนไปหมดนั้น
    มันให้ความรู้สึกเช่นไร และแน่นอนว่าเขาคงไม่มีวันจะลืมได้ลง

    เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หมอกเริ่มลงหนาจัดจนแทบจะมองไม่เห็นสิ่งใด
    ก่อนที่มันจะเริ่มก่อตัวขึ้นเป็น ' อะไรบางอย่าง ' ที่เขาไม่เข้าใจ

    " อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "

    ชายหนุ่มชะงักไปกับคำกล่าวซึ่งดังมาจากบุคคลปริศนา
    คนตรงหน้าก่อตัวขึ้นจากความเลือนลางของเมฆหมอก
    กลายเป็นร่างในชุดผ้าคลุมที่ดูพิลึกพิลั่นเกินพรรณนา


    " เวลา? "

    เสียงทุ้มเอ่ยทวนด้วยความสงสัยระคนระแวดระวัง

    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "

    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "

    " จงหาทางกลับไปซะ "


    ก่อนที่โจชัวจะทันได้อ้าปากตอบอะไรกลับไป
    ทุกอย่างรอบกายก็พลันพร่าเลือน
    ------ ก่อนจะจมลงสู่ความมืดมิด

    ___________________________________

    [ j o s h u a ]



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 มิถุนายน 2562 / 23:25
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 30 มิถุนายน 2562 / 23:26
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 30 มิถุนายน 2562 / 23:27
    #151
    0
  11. #106 ^-^girl lino (@z-ater14) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 14:28

     
         MASAMIYA KOJI    
    วันนี้ยังคงเหมือนกับทุกๆ วัน
    ที่เขาจะต้องเข้าไปตกปลาและหาของในป่า เพื่อเอาชีวิตรอดผ่านไปอีกวันหนึ่ง
    เป็นเวลากว่าสามปีแล้วที่เขาเข้าออกป่าแห่งนี้เสมือนกับสวนหลังบ้าน
    เป็นเวลากว่าสามปีแล้วที่เขาไม่มีความทรงจำในอดีตเหลืออยู่เลย
    มันเลือนลางไปหมด..
    .
    .
    .
    แต่วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน
    .
    .
    หมอกในป่าหนาจนมองไม่แสงจากดวงตะวัน
    ทำให้เขาต้องพกคบไฟนำทาง
    ขณะที่เขากำลังเก็บเห็ดเป็นอาหารมื้อเช้าของวันนี้
    เขาก็ได้ยินเสียงแหบพร่าดังมาจากในหมอก

    " อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "

    เขาหันไปมองตามเสียงที่น่าขนลุกนั่น
    ท่ามกลางหมอกสีขาวใครบางคนสวมผ้าคลุมยาวจนไม่สามารถมองเห็นคนใต้ผ้าคลุมได้ชัด
    กำลังชี้นิ้วมาทางเขา

    เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
    และคนคนนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับมัน
    ความสงสัยเกี่ยวกับบุคคลตรงหน้าบังเกิดในจิตใจอย่างยิ่ง
    เขาอยากจะถามว่า คนคนนี้เป็นใคร และรู้จักกับเขาในอดีตหรือเปล่า


    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า " น้ำเสียงเรียบเย็นไม่ยินดียินร้ายเอ่ยกล่าวขึ้น
    เขายังไม่ทันได้ถามอย่างที่ตั้งใจ ก็เกิดความรู้ง่วงงุนจนตาใกล้จะปิดลง


    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "

    " จงหาทางกลับไปซะ "
    นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนที่เขาจะค่อยๆ เข้าสู่นิทราลงกับพื้นดิน
    ----------------------------------------------------------------------
    Zzzzzz

     



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 มิถุนายน 2562 / 15:50
    #106
    1
    • #106-1 ‣ Kiera² (@xr-rap) (จากตอนที่ 1)
      29 มิถุนายน 2562 / 22:26
      สามารถทำ Prologue ได้เลยนะคะ
      #106-1
  12. #67 (๑╹ᆺ╹) (@lilinlane) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:10


             Jadeite Orthoclase          

    ตื่นนอน ล้างหน้า แปรงฟัน ทานอาหารเช้า แล้วออกไปหาของป่า

    นั่นคือกิจวัตรประจำวันอันแสนเรียบง่ายของเจไดต์

    เป็นเวลาสามปีแล้วที่เจไดต์ตื่นขึ้นมาในสถานที่อันไม่คุ้นเคยพร้อมกับความทรงจำที่ขาดหายไป
    เขาไม่รู้ว่าทำไปตนเองถึงมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เรื่องที่เจไดต์รู้มีเพียงแค่ชื่อของตนเองเท่านั้น
    สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนั้นมีเพียงแค่ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ที่เป็นอยู่และใช้ชีวิตต่อไปเท่านั้น
    เด็กหนุ่มเริ่มเรียนรู้สิ่งรอบตัวของตนเอง ไม่นานเขาก็สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปวันๆได้

    วันนี้เองก็เช่นกัน เด็กหนุ่มเข้ามาหาของป่าเพื่อนำไปแลกของเหมือนเช่นทุกครั้ง
    ทว่าบรรยากาศของป่าในวันนี้นั้นกลับแตกต่างออกไป
    ดวงตาสีอำพันมองรอบกายด้วยความหวาดระแวง ตอนนี้ผืนป่าถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาจนไม่อาจมองเห็นแสงสว่าง

    "อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ"

    เสียงชวนขนลุกที่ดังขึ้นขณะที่หมอกควันก่อตัวขึ้นเป็นบุคคลปริศนาสร้างความตื่นตระหนกให้แก่เจไดต์ได้เป็นอย่างดี
    เด็กหนุ่มเผลอก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัวในตอนที่นิ้วภายใต้ผ้าคลุมนั้นชี้มาที่เขา

    "ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า"

    "ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป"


    "จงหาทางกลับไปซะ"

    ____________________________________________

    REGISTER





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มิถุนายน 2562 / 23:00
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 29 มิถุนายน 2562 / 23:38
    #67
    0
  13. #63 Primeparima (@Primeparima) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:03



    วันนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เธอเข้าป่ามาหาของร่างบางในชุดผ้าหยาบตัดง่ายๆ
    ค่อยๆเดินเข้าไปในป่าด้วยความเคยชินพร้อมกับระวังไม่ให้กิ่งไม้
    หนามหรืออะไรก็ตามเกี่ยวตามตัวของเธอ
    ราวสองถึงสามปีแล้วที่เธอได้มาอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้
    ซึ่งนอกจากชื่อของเธอแล้วเธอก็จำอะไรไม่ได้เลยแต่บางครั้ง
     
    เธอกลับรู้สึกเคยชินกับการทำบางสิ่งแม้จะไม่บ่อยนักแต่ก็ทำให้ขมวดคิ้วได้เหมือนกัน
    เสียงหวานที่กำลังเอ่ยบ่นนั้นหยุดลงทันทีเมื่อเห็นหมอกหนาที่เข้ามาปกคลุม
    ใบหน้างดงามฉายแววความหวาดกลัวเล็กน้อยแต่เธอกลับเลือกที่จะทำงานต่อ
    เพราะหากไม่ทำนั้นเธออาจจะไม่มีข้าวกินก็ได้....
    แต่การกระทำของหญิงสาวก็ได้หยุดลงอีกครั้งเพราะเสียงเย็นๆไม่ไพเราะนั่น
     
    " อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "
    หมอกควันก่อตัวเป็นบุคคลปริศนา 
     
    ผ้าคลุมของเขายาวจรดพื้น ปิดบังใบหน้าจนมิดไม่สามารถเห็นอะไรได้ 
    นิ้วเรียวใต้ผ้าคลุมชี้มายังหน้าของเธออย่างหยาบคายแต่สิ่งที่เขาพูดทำให้หญิงสาวชะงัก
    อีแวนเจลีนจับตระกร้าแน่นก่อนจะถอยหลังสองก้าวไปยังทางกลับบ้านแม้ในใจจะหวาดกลัว
    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "
    น้ำเสียงเรียบเย็นไม่ยินดียินร้ายเอ่ยกล่าว 
    ความทรงจำ?
    หรือว่าจะเป็นเสียงนั่น!?
    เธอคิดอย่างมีความหวัง
    เธอเคยฝันถึงเสียงๆหนึ่งที่เคยบอกให้เธอนอนหลับอย่างอ่อนโยน


    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "
    " จงหาทางกลับไปซะ "

    หญิงสาวรู้สึกปวดหัวอย่างประหลาด
    ภาพตรงหน้าถูกบิดเบือนความทรงจำคุ้นเคย
    น่าประหลาดไหลเข้ามาดุจสายน้ำ
    อีแวนเจลีนวิ่งกลับไปที่บ้านพักของเธออย่างรวดเร็ว
    ปิดประตูและทิ้งตัวลงนอนบนเตียงสองมือกุมหัวตัวเองไว้
    ก่อนที่เธอจะหลับไป
     



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มิถุนายน 2562 / 22:42
    #63
    0
  14. #57 Dream B. Skylet (@writerdream) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 20:33



      Murelle Wenworth  


    วันนี้ก็เป็นอีกควที่หญิงสาวต้องมาหาของป่า
    ถึงในตอนเเรกจะต้องมายี๋ย๊าขี้ดินขี้ทราย
    ที่ทำให้ชุดเเละถุงมือเปื้อนจนต้องนำไปซักใหม่หลายต่อหลายครา
    นานๆไปก็เริ่มคุ้นชินมากขึ้นจนเฉยชา
    ละทิ้งไว้เพียงเสียงถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์เท่านั้น

    ของป่าส่วนใหญ๋มักจะเป็นของกินง่ายๆ
    หล่อนไม่ได้เรื่องมากในเรื่องของกินขอเเค่สะอาด
    เดินตามทางที่ตนวางก้อนหิวเป็นสัญลักณ์ไว้เพื่อกันหลง
    ขาไปจะวางไว้ส่วนขากลับจะเก็บไปด้วยเพื่อป้องกันการคลาดเคลื่อน

    ทว่าวันนี้บรรยากาศกลับมืดครึมน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
    ทั้งที่ปกติก็ชวนน่าขนลุกเป็นทุนเดิมอยู่เเล้ว
    ร่างเล็กหยุดนิ่งกับที่เพื่อรอดูท่าที หากวิ่งไปตอนนี้อาจหลงทาง
    หรือไปเจออะไรต่อมิอะไรก็ไม่สามารถทราบได้

    "อ่า ใกล้ถึงเวลาเเล้วสินะ"

    เสียงน่าขนลุกดังขึ้น หมอกควันรวมตัวเป็นคนปริศนา
    ผ้าคลุมยาวเเละปิดบังใบหน้าจนไม่อาจเห็นหน้าได้
    สิ่งนั้นชี้มาทางมัวเรลล์ที่มองอยู่อย่างไม่กระพริบตา
    หากมันทำร้ายเธอคงได้เห็นดีกันเพราะเธอจะรีบวิ่งหนีไปให้ไกล
    ตอนนี้คงได้เเค่รอฟังเท่านั้น

    "ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า"

    มันพูด
    คิ้วทั้งสองเลิกขึ้นอย่างสงสัย
    หมายความว่าเช่นไร เธอลืมอะไรไป?
    หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับที่เธอตื่นมาในที่ที่ไม่คุ้นเคยเมื่อสามปีก่อน

    "ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทักอย่างก่อนจะสายไป"

    "จงหาทางกลับไซะ"

    มัวเรลล์รู้สึกปวดหัวอย่างแปลกประหลาดราวกับ
    มีภาพเหตุการ์ณเเละข้อมูลมากมายเข้ามาในหัว
    ก่อนที่จะประเมินอะไรได้สองเท้าก็ออกตัววิ่งตามก้อนหินไป
    โดยมือทั้งสองข้างยังกุมหัวอยู่

    ------------------------------------


    The Devil



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มิถุนายน 2562 / 20:56
    #57
    0
  15. #15 dsencb (@dsencb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 23:48

    https://image.dek-d.com/27/0783/6984/129025245

    __Tarafah Al-Farooq [No. 8]__


    ในป่าเขียวขจีที่อุดมไปด้วยผักและผลไม้นานาชนิด มีหนุ่มคนหนึ่งที่หยุดฮัมเพลงลงเมื่อตาคมพยายามไล่หาตำแหน่งของดวงอาทิตย์บนท้องฟ้ายามเย็น
    ถึงจะมีเมฆหมอกมาบดบังอยู่บ้าง แต่ด้วยประสบการณ์เขาจึงเข้าใจดีว่าอีกซักเดี๋ยวคงจะถึงเวลาที่เขาควรหาทางออกจากป่านี้
    สามปีเป็นระยะเวลาที่มากพอจะให้เด็กคนหนึ่งที่จำอะไรไม่ได้เลยได้เริ่มต้นใหม่ในหมู่บ้านที่เขาตื่นขึ้นอย่างไม่มีที่ไปที่มา

    และแน่นอน เรื่องที่มีนักเดินทางนักต่อนักหลงอยู่ในบริเวณนี้ด้วยเหตุไม่รู้เวลาก็ผ่านเข้าหูเขาอยู่บ่อยครั้ง

    ชายหนุ่มถลกแขนเสื้อตัวเองขึ้นก่อนที่จะคุกเข่าเพื่อนับสิ่งของที่เขาเก็บได้ในเย็นวันนี้ นิ้วเรียวจับผักแต่ละชิ้นในกระเป๋าย่ามด้วยความคล่องแคล่วและเบามือ

    ก่อนที่จมูกจะสัมผัสได้ถึงความชื้นในอากาศที่แปลกไป การเคลื่อนไหวหยุดชงักเมื่อขนที่หลังคอลุกชัน พร้อมกับเสียงเย็นยะเยือกที่ดังขึ้น

    "อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ"

    ทาราฟาฮ์ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาหันไปเจอกับบุคคลปริศนาที่อยู่ใต้ผ้าคลุม ยังไม่ทันได้เอ่ยเสียงนิ่งเรียบที่จับที่มาไม่ได้ก็ขานต่อ

    "ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า"

    "ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป"

    สายตาเบิกกว้างของทาราฟาฮ์มองนิ้วที่ชี้มา บรรยากาศที่มืดครึมทำให้ความคิดตีกันจนเขาไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี

    "จงหาทางกลับไปซะ"

    ราวกับไม่ให้ทางเลือก สิ้นเสียงของบุคคลตรงหน้ากลุ่มหมอกรอบตัวก็ก่อตัวหนาขึ้นและหนาขึ้น
    ทาราฟาฮ์ทำได้เพียงกระชับถุงย่ามที่อยู่ในมือก่อนจะหันหลังกลับ ถึงความงุนงงจะทวีคูณด้วยคำพูดพิสดารของอีกฝ่าย
    ในตอนนี้ คำถามที่มีอยู่ล้นสมองคงต้องเก็บไว้ไปนั่งวิเคราะห์ในภายหลัง

    ขาของชายหนุ่มเริ่มขยับ เขาออกตัววิ่ง

    และไม่หันหลังกลับมามอง


    [R E G I S T E R]

    https://image.dek-d.com/27/0783/6984/129025246


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 มิถุนายน 2562 / 23:52
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 26 มิถุนายน 2562 / 23:56
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 27 มิถุนายน 2562 / 00:08
    #15
    0
  16. #1 ▪ ℬarkeeper∞ (@Bartenders) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:33




      
               Celestine Schütz           

    วันนี้ก็เหมือนเฉกเช่นวันอื่นๆทั่วๆไป เซเลสไทน์ตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อออกไปหาของป่าและฟืนสำหรับต้มน้ำร้อน
    มือหอบตะกร้าสานภายในมีดอกไม้ป่าและสมุนไพรอยู่บางชนิด มีกิ่งไม้แห้งวางอยู่ด้านบนตระกร้า
    แม้ตอนแรกที่เธอลืมตาขึ้นในป่า การกระทำเช่นนี้จะทำให้หล่อนแทบหมดแรงตั้งแต่เดินขึ้น
    แต่เวลานี้ผ่านไป แม้ไม่อยากจะชินร่างกายนี้ก็แข็งแรงขึ้นไม่น้อย มือที่เคยนุ่มนวลก็เริ่มหยายกระด้าง
    แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะหล่อนไม่มีแม้แต่ความทรงจำเหลืออยู่ แม้เหนื่อยจนแทบตัวขาด
    แต่เซเลสไทน์ก็พยายามประคองชีวิตตัวเองให้ปรับเข้ากับสถานการณ์

    ในระหว่างที่เธอก้าวข้ามผ่านพุ่มไม้เตี้ยๆ อ้อมไปยังต้นไม้ที่เธอมักจะผ่านทั้งขามาและขากลับจากบ้าน
    บรรยากาศที่สดใสก็พลันเปลี่ยนมาเป็นหนาวเหน็บพร้อมทั้งม่านหมอกสีขาวเริ่มปกคลุมในป่าแห่งนี้

    ไม่เคยเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมาก่อน เซเลสไทน์ได้แต่ยืนตัวแข็งถื่อ มือสัมผัสกับต้นไม้ที่เป็นเครื่องหมายทางกลับบ้านของหล่อนมาตลอด
    แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้วิตกกังวลไปมากกว่านี้ก็มีเสียงเย็นๆลอยเข้ามาในใบหู


    " อา เหมือนจะใกล้ถึงเวลาแล้วนะ "

    ใกล้เวลาอะไร?
    แล้วนั้นมัน..คืออะไร

    เมื่อหมอกแปรผันเป็นรูปร่างของมนุษย์ เซเลสไทน์ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหน้ามืด เสียงของร่วงหล่นจนเกิดเสียงตุบ
    และเสียงกิ่งไม้ที่กระจายไปทั่วดังขึ้นภายในบริเวณนั้นพร้อมกับขาของเซเลสไทน์ที่ทรุดกับอยู่กับพื้นพิงกับต้นไม้อย่างอ่อนแรง

    " ข้าจะคืนความทรงจำให้เจ้า "
    " ทั้งหมด เจ้าจะรู้ทุกอย่าง และก่อนจะสายไป "
    " จงหาทางกลับไปซะ "


    " ...ความทรงจำ..ของข้า? "

    - ความทรงจำ -



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 มิถุนายน 2562 / 20:50
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 25 มิถุนายน 2562 / 20:51
    #1
    0