BTS (YOONMIN) - ALL MINE

ตอนที่ 3 : Danger

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 มี.ค. 59

CHAPTER2: DANGER























ไอ้จีมิน

 

ฮะ?” คนถูกเรียกสะดุ้งด้วยความตกใจ หันไปมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง ซึ่งนั่นทำให้จองโฮซอกได้แต่ถอนหายใจเฮือก

 

เหม่ออยู่นั่นแหละ

 

อ๋อ แหะๆ โทษทีหัวเราะแก้เก้อด้วยความเขิน ก่อนจะมาโฟกัสกับงานตรงหน้าต่อ เขากับโฮซอกมาถึงก่อนเวลาเริ่มเรียน และแน่นอน คนอย่างจองโฮซอกมันทำงานไม่เสร็จหรอก เขาก็เลยต้องมาช่วยนี่ไง

 

เป็นอะไร เห็นเหม่อบ่อยจัง?”

 

มือที่กำลังวาดเขียนอยู่ชะงักเมื่อได้ยินคำถามแบบนั้น และก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนผ่าวบนบริเวณใบหน้าขึ้นมา ทำไมอยู่ดีๆ อากาศก็ร้อนขนาดนี้กันล่ะ ไม่ได้ตอบอะไรโฮซอกไปนอกจากเสียงถอนหายใจ จะให้พูดออกไปได้ยังไง ว่าเขากำลังคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งอยู่

 

สาบานได้ว่าปาร์คจีมินไม่เคยชอบผู้ชายคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต

 

และนี่ตรูไปชอบใครแว๊! ผู้ชายที่ไม่รู้จักแถมยังดูโคตรนักเลงเนี่ยนะ!

 

ฮึ่ยยยยย คิดแล้วก็อดหงุดหงิดไม่ได้ พอเขากลับบ้านไป ก็ไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงได้ แถมยังสลัดภาพผู้ชายคนนั้นออกจากหัวไม่ได้อีกต่างหาก ได้ยินเสียงของผู้ชายคนนั้นแทบจะตลอดเวลาด้วยซ้ำไป

 

กลับบ้านดีๆ ล่ะ

 

ตามมาหลอกหลอนเขาทำไมอ่ะ

 

พี่หัวสีประหลาดคนนั้นต้องรับผิดชอบ! นี่คือคำสั่งจากปาร์คจีมิน!

 

เฮ้จีมินสะดุ้งเมื่ออยู่ดีๆ โฮซอกก็เรียกเขาอีกครั้งและเอนหัวลงมาทับงานที่จีมินกำลังช่วยอยู่ ก็เท่ากับว่าตอนนี้เขากำลังสบตากับโฮซอกที่ทำหน้าเหมือนจะเอาคำตอบให้ได้ เป็นอะไร

 

หัวเด็ดตีนขาดยังไงปาร์คจีมินก็จะไม่สารภาพไปว่ากำลังคิดถึงเพศผู้อยู่!

 

ปวดขี้

 

เอ้า ก็ไปขี้ดิวะโฮซอกกลับไปนั่งดีๆ ตามเดิมและบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ ไอ้เราก็นึกว่าเป็นอะไร ที่แท้แค่ปวดขี้ ทางด้านจีมินก็ได้แต่สวดคาถาในใจ ขอโทษนะครับพี่หล่อโหด ไม่ได้นึกถึงพี่แล้วปวดขี้นะครับ แค่นึกว่าผู้ชายคนนั้นจะทำอะไรถ้ารู้ก็ทำให้จีมินรู้สึกขนลุกซู่

 

อาจจะผลักเขาเข้ากำแพงแล้วก็

 

นี่แกคิดอกุศลอะไรของแกวะปาร์คจีมิน!!!!!

 

อ่าว ไอ้จีมิน เป็นอะไรหน้าแดงจังวะจีมินสะดุ้งเมื่อผู้ชายอีกคนวิ่งเข้ามาร่วมบทสนทนาก่อนจะโอบไหล่เขาไว้แกล้งๆ ด้วย จีมินเบี้ยวปากด้วยความรู้สึกขยะแขยงก่อนจะผลักตัวคนมาใหม่ออก

 

กว่าจะมาได้นะแทฮยอง

 

ความจริงแล้วนั้น ปาร์คจีมิน กับจองโฮซอก ยังมีเพื่อนในกลุ่มอีกหนึ่งคนที่ชื่อคิมแทฮยองอีกด้วย พวกเขาสามคนเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย และก็โชคดีสอบติดได้ที่เดียวกัน แต่แทฮยองไม่ได้อยู่คณะเดียวกับจีมินและโฮซอก หมอนั่นเรียนวิศวะ โคตรเท่ เลยไม่ได้เจอกันบ่อยเท่าไหร่นัก แต่ถึงอย่างงั้นก็ยังสนิทกันเหมือนเดิม

 

คิดถึงล่ะสิคนผิวแทนพูดก่อนจะส่งยิ้มเลี่ยนๆ ซึ่งนั่นทำให้จีมินได้แต่ส่ายหัวอย่างเอือมๆ เอาที่สบายใจเลยครับเพื่อนแท

 

แล้วมึงมีเรียนเมื่อไหร่วะ?” โฮซอกเอ่ยถามก่อนจะเหลือบสายตาไปมองนาฬิกาข้อมือของตน อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเรียนของเขากับจีมินแล้ว

 

อีกประมาณชั่วโมงว่ะตอบด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ จีมินที่กำลังขมักเขม้นตั้งใจช่วยทำงานของโฮซอก พวกมึงสนใจไปเที่ยวกันป่าว คืนนี้อ่ะ

 

ที่ไหน?”

 

ผับแทฮยองพูดด้วยเสียงกระซิบ แน่นอนล่ะ โฮซอกคนขี้เกียจดูมีไฟขึ้นมาทันทีและตะโกนออกมาอย่างรวดเร็วว่าไป เห็นแบบนั้นแทฮยองก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะหันไปถามจีมินที่ดูเคร่งเครียดกับงาน แล้วมึงอ่ะ?”

 

ไม่ไปอ่ะ ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จีมินไม่ใช่คนชอบเที่ยวกลางคืนเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ เท่าไหร่นัก ถ้าถามว่าทำไม เขาไม่ชอบแสงสีเสียง คนเยอะๆ ผู้หญิงเอ๊กซ์ๆ ที่เอาแต่มาโชว์เนื้อโชว์หนังให้คนทั้งโลกดู ไม่ใช่สไตล์สักเท่าไหร่

 

ไม่เคยไปอ่ะมึง แทฮยองพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ แต่นั่นไม่ได้ทำให้จีมินรู้สึกผิดสักเท่าไหร่ ความจริงแล้วเขาก็เคยไปมาตั้งหลายรอบ แต่ไปเฉพาะงานสังสรรค์จริงๆ เท่านั้น อย่างงานวันเกิด หรืองานฉลองอะไรสักอย่าง ถ้าแค่ไปดื่มไปเอี้ยวสาวธรรมดาๆ เขาเลือกที่จะไม่ไปดีกว่า แทฮยองเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเล็กของเขาไม่คิดจะง้อก็เลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องซะ แล้วนี่วาดอะไรอยู่ ตั้งแต่เมื่อกี้ละ

 

ช่วยวาดงานให้โฮซอกนิดหน่อยอ่ะ

 

ไอ้เพื่อนชั่ว!” หันไปประนามโฮซอกทันทีเมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้นจากจีมิน

 

ทำอย่างกับมึงไม่เคยให้ใครช่วยคนขี้เกียจตอบพลางกลอกตาไปมา แต่แทฮยองก็หาได้แคร์ไม่ ยักไหล่เบาๆ ก่อนจะบอกลา

 

งั้นกูไปละ ไว้เจอกันนะจีมิน แทฮยองหันไปพูดกับจีมิน และก็ไม่ลืมที่จะหันมานัดแนะกับโฮซอกด้วย ไว้กูโทรไปเย็นนี้นะ

 

เออๆ รีบๆ ไปไกลส้นตีนได้ละ

 

บางทีจีมินก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองหลุดมาอยู่ในกลุ่มเถื่อนแบบนี้ได้ยังไง

 

พอแทฮยองเดินไปแล้ว ปาร์คจีมินก็จะกลับมาโฟกัสกับงานเต็มร้อยอีกครั้งโดยมีจองโฮซอกนั่งเล่นโทรศัพท์ให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ห่วงๆ ล่ะมั้ง คือมันก็แค่จะใช้งานเพื่อนเท่านั้นแหละ คิดพลางถอนหายใจเฮือก จริงๆ แล้วโฮซอกก็ทำใกล้จะเสร็จอยู่แล้ว เหลือวาดๆ เขียนๆ แค่ส่วนบนนิดเดียวจะให้เขาช่วยทำแป๊ะอะไรกัน ทำไมต้องมาขี้เกียจวินาทีสุดท้ายด้วยเล่า

 

หยิบดินสอสี สีเนื้อกับสีมิ้นต์ออกมาจากกล่องสี เพื่อที่จะระบายนิดๆ หน่อยๆ ให้ดูอาร์ตๆ เท่านั้น เพราะนี่เป็นแค่การออกแบบ ไม่ต้องลงอะไรมาก แม้จะคิดแบบนั้นอยู่ในหัว ก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมต้องเป็นสีเนื้อกับสีมิ้นต์วะ

 

เห็นแล้วนึกถึงพี่โหดชิบหาย

 

 

เฮ้ย!

 

ไอ้ส้ม นั่งจ้องสีไม้ทำห่าอะไร โฮซอกพูดออกมาขำๆ ที่เห็นจีมินนั่งจ้องสีไม้ตาไม่กะพริบซะขนาดนั้น ทำไมวันนี้มันเหม่อบ่อยจังวะ? นั่น พูดไปก็ไม่ได้ยินอีก คนผมส้มยังคงจ้องดินสอสีไม้อยู่เช่นเดิม แถมยังทำหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

 

ความจริงแล้วปาร์คจีมินก็แค่รู้สึกแปลกใจตัวเองเท่านั้น

 

ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้ตัวเองกำลังละเมอเห็นสีไม้เป็นหน้าพี่โหดไปซะแล้ว

 

ฮอล

 

พี่

 

พี่ต้องรับผิดชอบจริงๆ นะเนี่ย

 

ส่ายหัวเพื่อตั้งสติอีกครั้งก่อนจะลงมือวาดอย่างตั้งใจ พี่เขียวควรจะหยุดรบกวนเขาได้แล้ว! ผ่านไปไม่นานนักก็ได้เวลาเรียนซึ่งงานก็ออกมาค่อนข้างใช้ได้ โฮซอกเอ่ยขอบคุณก่อนจะพากันไปเดินไปคลาส

 

เมื่อเรียนและส่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว โฮซอกเพื่อนรักก็ขอตัวไปไหนของมันก็ไม่รู้ก่อนทันที ซึ่งถ้าให้เดาคงจะไปลัลล้ากับแทฮยองแน่ๆ จีมินถอนหายใจเฮือกก่อนจะทึ้งหัวตัวเองแรงๆ ไม่ใช่เพราะที่โดนเพื่อนทิ้ง แต่เพราะตลอดเวลาเรียนเมื่อกี้ เรื่องของพี่โฉดมันเต็มไปหมดเลยอ่ะ

 

นี่จะตามมาสิงสีไม้ยังไม่พอใช่มั้ย? ต้องมาทำให้เขาไม่มีสมาธิเรียนด้วยใช่มั้ย? ต่อไปไม่มาให้เขานึกถึงเวลาเขาขี้ด้วยเลยล่ะ!

 

เฮ้ย จีมินล้อเล่นนะ อย่าเป็นงั้นนะ

 

ถอนหายใจแรงๆ อีกครั้งก่อนจะเก็บของทั้งหมดบนโต๊ะ เดินออกจากห้องเรียนตามคนอื่นๆ เขา เช็คเวลาดูก็พบว่านี่มันเกือบๆ บ่ายสามได้แล้ว นั่งนึกตารางเรียนในหัวก็เหมือนว่าวันนี้จะไม่มีอะไรอีก หันซ้ายหันขวาเผื่อจะเจอเพื่อนหรืออะไรให้ทำ ไม่อย่างงั้นเขาต้องประสาทเสียแน่ๆ ที่มีตัวอะไรสีมิ้นต์ๆ อยู่ในความคิดตลอดเวลา

 

หรือว่า

 

ไปหาโฮซอกกับแทฮยองดี?

 

ก็ไม่ได้ไปมาสักพักแล้ว

 

ไปๆ สักครั้งก็ได้

 

อาจจะสนุกก็ได้

 

อย่างน้อยก็ไม่ต้องคิดถึงพี่เขียว

 

แล้วถ้าไปแล้วยังคิดถึงอ่ะ?

 

โอ๊ยยยย คิดอะไรของแกวะปาร์คจีมิน ด่าตัวเองในใจ จะไปก็ไป คิดมากทำไม เมื่อสรุปได้ดังนั้นแล้วก็รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแทฮยองทันที

 

[ไงครับจีมิน]

 

เย็นนี้ฉันไปด้วยนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






จีมินเดินเข้ามาในผับที่เปิดเพลงเต้นฮิตๆ อย่าง On The Floor ดังลั่น จนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนวกหูไปหมด รอบๆ ก็คนเยอะแถมยังเต้นไปเต้นมา เดินไปไหนมาไหนก็โดนชน ทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย อ่า นี่เขาคิดดีแล้วหรอเนี่ยที่ตัดสินใจมาด้วย? ไม่น่าเลยปาร์คจีมิน จะโทษพี่เขียวละกันที่ทำให้เขาตัดสินใจมาสถานที่แบบนี้ทั้งๆ ที่ไม่มีเรื่องพิเศษอะไร

 

จีมิน!” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก ก็พบกับโฮซอกที่กำลังโบกมือเรียกเขาอยู่ไม่ไกลมากนัก คนตัวเล็กรีบก้าวขาไปหาทันที ก่อนจะพบว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยเช่นกัน เขานั่งลงที่นั่งว่างข้างๆ โฮซอก ก่อนจะโค้งหัวนิดหน่อยเป็นการทักทายคนที่ไม่รู้จัก ซึ่งก็ได้ยิ้มตอบกลับมา

 

นี่พี่แบคฮยอน พี่รหัสกูเอง ได้ยินแบบนั้นจากแทฮยองก็ร้องเสียงอ๋อออกมา ก่อนจะเอ่ยทักทายเป็นทางการ

 

สวัสดีครับพี่แบคฮยอน ผมจีมินครับ

 

อืมแบคฮยอนตอบสั้นๆ แต่ก็ยกยิ้มให้อย่างน่ารัก นั่นก็ทำให้จีมินพอชื้นใจขึ้นมาบ้าง เขาเป็นคนที่ทำตัวไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ต่อหน้าคนแปลกหน้า แต่พี่แบคฮยอนก็ดูไม่มีปัญหาอะไร ดูเป็นมิตรดีล่ะนะ

 

แล้วพี่เขียวอ่ะ?

 

 

คิดทำไม!

 

รีบคว้าแก้วของโฮซอกขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็วทันทีซึ่งนั่นทำให้เจ้าของแก้วและคู่รหัสตกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆ จีมินก็ดื่มเหล้าเข้าไปเพียวๆ อึกเดียวแบบนั้น ปกติจีมินเป็นคนที่ดื่มเก่งก็จริงแต่ไม่รีบขนาดนี้

 

เหล้ากู…” โฮซอกพูดเศร้าๆ ก่อนจะรินเพิ่ม และไม่ลืมจะรินใส่แก้วใหม่ให้คนอยากดื่มด้วย จีมินถอนหายใจแรงๆ พอได้ดื่มแล้วค่อยรู้สึกมีสติขึ้นมาหน่อย ฟังดูแปลกๆ แต่ก็นะ

 

ใจเย็นไอ้น้องแบคฮยอนพูดขำๆ จีมินได้แต่ยิ้มแหยๆ เป็นการตอบ แต่ทันทีที่โฮซอกรินให้เสร็จก็คว้าขึ้นมาดื่มต่อทันที

 

ผ่านไปราวๆ ชั่วโมงสองชั่วโมงได้ จีมินคนคอแข็งก็เริ่มรู้สึกมึนๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว แทฮยองที่คอแข็งไม่ต่างจากจีมินก็เหมือนจะมึนนิดหน่อยเช่นเดียวกัน แต่ก็ดูมีสติกว่าคนหัวส้ม ในขณะที่จองโฮซอกเพื่อนรักตอนนี้น็อคเอาท์จนสภาพดูไม่ได้ ส่วนพี่แบคฮยอนนั้นกลับไปก่อนแล้วเพราะเหมือนว่าจะมีงานต้องไปสะสางต่อ

 

กลับหอๆแทฮยองพูดเสนอ ตอนนี้ก็ยังไม่ดึกมากนัก แต่สภาพของโฮซอกทำให้เขาเครียดจริงๆ มันเมาแล้วก็นอนเลื้อยไปหมด อยากจะถีบแรงๆ เรียกสติถ้าไม่เห็นว่าเป็นเพื่อน

 

อืมๆ นายไปก่อนเลย.…” คนตัวเล็กพูดลากเสียงยาว แทฮยองเห็นดังนั้นก็ไม่ว่าอะไร ถึงไอ้จีมินมันจะดูมึนๆ แต่มันมีสติทุกครั้งที่เมาและก็เป็นคนที่ดูแลตัวเองได้ ไม่เหมือนไอ้โฮซอก เมาทีนี่กลายเป็นหมาข้างถนนเลยห่า

 

กลับดีๆ ล่ะเอ่ยบอกลาจีมินสั้นๆ ก่อนจะพยุงพาโฮซอกออกจากร้านไป

 

ปาร์คจีมินพอได้อยู่คนเดียวแล้วก็นอนฟุบลงกับโต๊ะทันที ให้ตายเถอะ เขารู้สึกมึนเอาซะมากๆ แต่ก็ยังไม่ค่อยอยากกลับอยู่ดี เวลาเขาเมาแล้วไม่อยากจะเดินไปไหนเลย ขอนอนฟุบนิ่งๆ สักพักละกันนะ

 

ตอนนี้เป็นเวลาสามสี่ทุ่มแล้ว แต่คนในร้านก็ดูบางตาอย่างเห็นได้ชัด จีมินสังเกตการณ์รอบๆ อย่างเหม่อลอย เขาเคยมาผับที่นี่อยู่สองสามครั้ง ปกติคนจะหนาแน่นกว่านี้เยอะในเวลานี้ สามสี่ทุ่มไม่ถือว่าดึกสำหรับคนเที่ยวกลางคืน แต่ทำไมวันนี้มันดูบางตากว่าปกติ? เอาเถอะ ก็ถือเป็นเรื่องดีล่ะนะ

 

ไงน้อง

 

อะไรอีกล่ะเนี่ยจีมินเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เข้ามาทัก ก็พบว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก เธอดูเหมือนเป็นผู้หญิงอายุราวๆ ยี่สิบห้าอะไรทำนองนั้น เธอใส่ชุดเดรสรัดรูปโชว์หน้าอกหน้าใจเป็นอาหารสายตาหนุ่มๆ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่อาหารสายตาของจีมินในตอนนี้แน่ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบหุ่นผู้หญิง แต่เขาไม่ชอบผู้หญิงที่โชว์จนเกินงามขนาดนี้ ยิ่งเวลาเขาเมาแล้วยิ่งหงุดหงิดง่ายด้วยนี่สิ

 

หือ?”

 

เห็นนอนอยู่ เหงาหรอ คุยกับพี่มั้ย?” เธอเอนตัวลงมาใกล้หน้าเขา และแน่นอนว่าในชุดโชว์อกขนาดนี้ หน้าอกของหล่อนแทบจะชนตาเขาเต็มๆ จีมินที่ตอนนี้สติเริ่มหายไปบ้างแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญ

 

ไม่ล่ะครับ จีมินที่นอนฟุบอยู่ตอบก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นทันที

 

ทำไมล่ะ?” หญิงสาวยังคงไม่ละความพยายาม เธอเอนตัวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มือของเธอก็เริ่มจะลุกล้ำไปยังส่วนกางเกงของเขาแล้ว จีมินไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีผู้หญิงที่ไหนกล้ารุกขนาดนี้ เขารีบเอนตัวขึ้นมานั่งดีๆ พร้อมจะกล่าวว่า แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นอีกคนกำลังดึงข้อมือผู้หญิงคนนี้ออกมาให้แทน

 

อ่า ให้ตายสิ ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนเห็นอะไรเขียวๆ อีกแล้วนะ? นี่คิดจะตามมาหลอกหลอนเขาตลอดเลยหรอไง หรือว่าเขาเมาเกินไปแล้ว

 

อะไรเขียวๆ

 

ไม่ นี่ไม่ใช่ภาพหลอนสักหน่อย จีมินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อระลึกได้ นี่มันพี่หล่อโฉดชัดๆ ชายแปลกหน้าคนนั้นกำลังจับข้อมือผู้หญิงคนนี้ไว้อยู่ แต่ก็เห็นได้ว่าไม่ได้จับแรง เพียงแค่ดึงออกมาเฉยๆ เท่านั้น

 

ชิผู้หญิงคนนั้นส่งเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจที่มีคนมาขัดจังหวะ สะบัดข้อมือออก ก่อนจะเดินหนีไปด้วยท่าทีเชิ่ดๆ ชายหนุ่มมองตามไปสักพักก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังดูตกใจสุดๆ

 

ก็ไม่ให้ตกใจได้ไงอ่ะ

 

คิดว่าจะไม่เจอกันแล้วซะอีก

 

โลกกลมหรือพรหมลิขิต ตอบปาร์คจีมินที

 

ผู้หญิงคนเมื่อกี้เขาจะฉกกระเป๋าตังค์นายชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางพยักเพยิดไปทางกระเป๋าตังค์ในกระเป๋ากางเกงของจีมิน แต่ไม่ค่อยเนียนเท่าไหร่

 

ได้เจอผู้ชายแปลกหน้าคนนี้อีกแล้ว

 

ขอบคุณครับ…” รู้สึกเหมือนความเมาหายเป็นปลิดทิ้ง จีมินรู้สึกตาสว่างและสมองปลอดโปร่งสุดๆ เมื่อผู้ชายคนนี้นั่งลงบนเก้าอี้ว่างตรงข้ามเขา จีมินขอตั้งปฎิญาณตนว่ายังไงก็ต้องทวง ต้องทวงให้คนตรงหน้ารับผิดชอบให้ได้ จะฟ้องร้องเลย ข้อหามารบกวนจิตใจของปาร์คจีมินตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

 

ปกตินายเป็นคนไม่ค่อยระวังตัวแบบนี้หรอ?” คำถามของชายหนุ่มทำให้จีมินรู้สึกสับสนไม่น้อย เห็นท่าทีมึนงงของอีกฝ่ายก็เลยพูดอธิบายเพิ่มครั้งที่แล้วก็ไม่ยอมรีบๆ หนีไป ครั้งนี้ก็ไม่รู้ทันเขาอีกว่าเขาจะมาขโมย

 

“…ครับ จีมินไม่รู้ว่าเขาควรจะตอบยังไง เขาควรจะขอโทษหรอ หรือเขาควรจะตอบไปว่า เสือก หรือเขาควรจะตอบไปว่าเป็นห่วงหรอไง ไม่รู้เลยจริงๆ ตอนนี้ ปาร์คจีมินไม่รู้อะไรเลยจริงๆ

 

ระวังตัวมากกว่านี้หน่อยก็ได้

 

ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของปาร์คจีมินถึงได้เต้นแรงแบบนี้แค่เพราะคำพูดเรียบง่ายนั่น อาจจะเป็นเพราะแววตาของชายหนุ่มที่จ้องมาที่เขา หรือน้ำเสียงราบเรียบทุ้มต่ำนั่นที่ดูน่ากลัวแต่กลับแฝงไปด้วยความห่วงใย

 

หรือบางทีก็อาจจะแค่เพราะผู้ชายตรงหน้าเป็นคนที่พูดมันออกมา

 

“…ครับ

 

เขาเกลียดตัวเอง แต่เขาไม่รู้จะตอบอะไรเลยจริงๆ นอกจากคำว่าครับ ถ้าเขาไม่ได้กินเหล้ามาเขาคงจะมีคำตอบที่สวยหรูมากกว่านี้ก็ได้ แต่ตอนนี้ก็คิดอะไรไม่ออกจริงๆ นอกจากคำว่า ครับ

 

มินยุนกิไม่ได้ถามหรือตอบอะไรไปในคราวนี้ เขาเพียงแค่สบตากับจีมินเป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น ก่อนจะทำท่าเหมือนจะลุกขึ้นและเดินจากไป เห็นดังนั้นจีมินก็รีบตะโกนออกไปทันที ถึงเขาจะเมาจนไม่รู้จะตอบอะไร เขาก็รู้เว้ยว่าไม่ว่ายังไงก็ต้องถามชื่อและช่องทางติดต่อไว้ให้ได้!

 

เดี๋ยวก่อนครับ!”

 

หือ?” ชายหนุ่มที่ตอนนี้ลุกขึ้นเรียบร้อยแล้วหันไปมองคนตัวเล็กด้วยความงุนงง จีมินกลืนน้ำลายเอือก รู้สึกประหม่ายังไงไม่รู้แฮะ กับอีแค่ถามชื่อเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วปาร์คจีมิน ส่ายหัวรัวๆ เรียกสติตัวเองกลับมาก่อนจะพูดออกไป

 

ชื่ออะไรหรอครับ…”

 

ถามทำไม?”

 

คำตอบรวดเร็วและตรงไปตรงมาของชายหนุ่มทำให้จีมินรู้สึกเหมือนหัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆ อุตส่าห์รวบรวมความกล้าซะขนาดนั้น นี่คนตรงหน้าไม่รู้เลยหรอไงเนี่ยว่าเขาต้องใช้ความกล้าขนาดไหน? ไอ้หล่อโหดแต่โง่! เบ้ปากด้วยความน้อยใจก่อนจะตอบไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

 

ก็อยากรู้จักไม่ได้หรอครับ…”

 

มินยุนกิรู้สึกว่าท่าทีเก้อเขินของคนตัวเล็กดูน่ารักเป็นบ้า แต่ถึงแบบนั้น นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ดีพอที่เขาจะเอาคนดีแบบนี้เข้ามาเสี่ยงกับชีวิตบนเส้นด้ายของเขา มันอาจจะอันตรายเกินไปสำหรับเด็กดีแบบนี้ คิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็เอนตัวลงไปกระซิบข้างหูของจีมินด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่เหมือนกับกำลังออกคำสั่ง

 

เชื่อเถอะ นายไม่อยากรู้จักฉันหรอก

 

คำพูดน่ากลัวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแบบนั้นทำให้ปาร์คจีมินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกซู่ มินยุนกิถอยออกมายืนดีๆ ตามเดิม ก่อนจะเอื้อมมือมายีหัวคนตัวเล็กเบาๆ แต่การกระทำอบอุ่นแบบนั้นก็ไม่ได้ทำให้จีมินรู้สึกใจสั่นเสียเท่าไหร่ในตอนนี้ เพราะแวบหนึ่งปาร์คจีมินรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวเป็นบ้า

 

แต่ทำไม

 

ทำไมเขาถึงยังอยากรู้จักคนคนนี้?

 

 





















[ 20 หน้า; 3321 คำ ]

เห็นสีผมใหม่ของยุนกิและจีมินแล้วอยากจะกรี๊ดค่ะ หล่อมาก ปังมาก ทั้งสองคนเลย คิดถึงจีมินผมดำๆ น้ำตาลๆ เหมือนกัน แต่สีผมพี่ยุนกิคือใหม่จริงๆ และก็น่ากรี๊ดจริงๆ คือหล่อมาก ได้ใจไปเลยอ่ะ อยากเห็นภาพชัดๆ ง่ะ ;-; อาจจะคัมแบ็คในไม่ช้ารึเปล่าหนอ

แต่ในฟิคเรื่องนี้ยังคงหัวมิ้นต์กับหัวส้มไว้อยู่นะ อิอิ ถ้าอยากให้เปลี่ยนก็จะแต่งให้เปลี่ยนค่ะ555555555555555555

แนะนำตัวนิดนึงสั้นๆ เขิน ทำความรู้จัก งิงิ เมนพี่ก้าค่ะ เมนรองคือกุกกี้ แต่จิ้นยุนมินม๊ากมาก

แอบใบ้ ฟิคเรื่องนี้แพลนไว้อีกคู่นึงด้วยแหละ ให้ทายว่าคู่ไหน 555555555555555555555

ปล. ขอบคุณทุกคนที่คอมเม้นท์นะคะ รักรีดเดอร์น้า ^^


 

 

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #51 OILRAINBOW (@OILRAINBOW) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 15:02
    งื้ออออ จี้พี่เขาอันตรายแต่ว่านะเราต้องลองไง55555 ชอบอ้ะมาต่อเรื่อยๆนะคะ คู่โฮปวี หรอ ไม่แน่ใจเลยดูปากร้ายทั้งคู่ๆแมนๆ555555
    #51
    0
  2. #50 KT. Kanato (@thrilzilla) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 12:32
    โฮปวี ? นัมจิน กุกวี วีกุก 

    ปล.โอ้ย นังยุนแลดูเล่นตัวชอบอ่ะะ 
    #50
    0
  3. #49 baby J (@joojie18) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 09:59
    จีมนี่ความรู้สึกเดียวกับเราเลยจ้าาา รู้ว่าอันตรายแต่ก็อยากเข้าใกล้... แง เท่เป็นบ้าเลย
    #49
    0
  4. #47 Imnoone (@chanbaek-eye) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 08:36
    แหนะ เพ้อเรื่องขอลพี่เขาตลอดเลยนะจีม สู้ๆนะจีม เราเชียร์เธออยู่555555555555555 สู้ๆนะคะไรท์
    #47
    0
  5. #46 golftyr (@golftyr1996) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 02:36
    กรี้ดดด ก้มลงมากระซิบเบาๆคืออะรายยยยยยยยย จีมๆ หนูต้องหาทางรุกพี่เขาบ่อยๆนะ คนอะไรอบอุ่นขนาดนั้น คนหรือไมโครเวฟนะ หื้อออออออ รอตอนต่อไปน้าาา
    ส่วนคู่รองนี่น่าจะวีกุก ไม่ก็โฮปวี
    #46
    0
  6. #45 PJ_20446 (@2JP_2550) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 01:00
    หลงยุนกิเข้าแล้วจีมเอ้ยย *--
    #45
    0
  7. #44 c h i m (@zariana) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 00:47
    โอ้ยยัยหนูหลอนแล้วแก โอ้ย
    คนอะไรนั่งจ้องแท่งสี โอ้ยน้องขา
    เอาเลยค่ะไรต์ เปลี่ยนสีผมเลย
    ฮือตอนนี้พี่กิไม่เขียวแล้วเทาแล้วค่ะ
    ฮือ แต่จีมินน่ารักโอ้ย ฉันรักเขา

    วีโฮป ? กุกวี ?55555555
    นี่เมนวีนะแต่จิ้นยุนมินอ่ะแก คือแบบฟกสกาหรๆวดบรๆตๆๆวไลขด่ๆากตคไา/ลไต
    #44
    0
  8. #43 nutsu draguneel (@3453085467) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 00:40
    จีมินเหม่อหาชูก้า ได้เจอสมใจเลย 555
    #43
    0
  9. #42 JSK0088 (@ParkHeeu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 00:17
    จีมแกหลอนถึงพี่เค้าตลอดถึงขั้นจ้แงสีเลยหรอ 5555555 ติดตามค่าาาไรท์
    #42
    0
  10. #41 ctc-black (@deuan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 00:11
    ปวดขี้...เป็นการแถที่นั่ลร๊าคคคมากค่ะปักจีมมมมม
    #41
    0