กุ่ยสิงเทียนเซี่ย หนึ่งหนู หนึ่งแมว ผ่าคดีปริศนา

ตอนที่ 38 : บทที่ 3 ตอนที่ 3.14 ปริศนาหนูตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

          จั่นเจาได้ยินก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ทำไมข้าจะต้องเชื่อเจ้า”


          “คำพูด ข้าก็ได้นำมาถ่ายทอดให้แล้ว จะเชื่อหรือไม่ ก็แล้วแต่ท่านแล้วล่ะ จะบอกให้ว่าถึงแม้พวกท่านจะหาก็ไม่มีทางหาเจอ เรื่องของจั่นห้าวมันไม่ใช่ง่ายๆ อย่างที่พวกท่านคิด………”


          แม่นางหงพูดถึงตรงนี้ก็หยุด รีบปิดปากและใช้มือทาบที่หน้าอก “อั้ยหย่ะ…… อันตรายมาก เกือบจะหลุดปากไปเสียแล้ว”


          จั่นเจารู้สึกแปลกใจ พี่ใหญ่เป็นอะไรไปกันแน่ เขามีเจตนาจะปิดบังซ่อนตัวเอง หรือว่ามีใครจับเขาไว้กันแน่?


          “ข้าขอลาไปก่อนล่ะ” แม่นางหงหมุนตัวหันกลับกำลังจะจากไป ไป๋อวี้ถังเห็นว่าจั่นเจาไม่ได้สนใจในคำพูดของนาง ก็เลยไม่ได้รั้งนางไว้ถามต่อ แต่แม่นางหงพอเดินไปถึงหน้าประตูก็กลับหยุด หันกลับมาพูดต่อ “จริงสิ พี่ใหญ่ของเจ้าพูดว่า ท่านมีคำถามอะไรก็ให้ถามได้ เขาบอกคำตอบข้ามาหนึ่งคำตอบ เป็นคำตอบที่สามารถตอบคำถามของเจ้าได้ทุกอย่าง”


          จั่นเจาเงียบชะงักไปครู่หนึ่ง ถามนาง “ทำไมพี่ใหญ่ต้องทำให้ข้าตาบอด?”


          “โอ้ ?” แม่นางหงยิ้มอย่างมีนัยอีกครั้ง “ท่านจั่นเจาพูดมาสิว่า ท่านรู้สึกหรือไม่ว่าตั้งแต่เล็กเขาก็รักน้องชายอย่างเจ้ามาก?”


          จั่นเจาพยักหน้าแต่สงสัยในคำพูดของนางเป็นยิ่งนัก แน่นอนพี่ใหญ่รักเขามาก


          “เขาให้ข้าบอกเจ้าว่า จริงๆ แล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตคนที่เขาเกลียดที่สุดก็คือเจ้า ไม่อยากเห็นหน้าเจ้าที่สุด และที่เกลียดที่สุดก็คือดวงตาของเจ้าทั้งสองดวง”


          จั่นเจาเมื่อได้ยินรู้สึกชาไปทั้งตัว แม้ว่าจะรู้สึกว่าคำพูดนี้เชื่อไม่ได้ แต่ในใจก็รู้สึกหดหู่ ‘พี่ใหญ่จะพูดคำพูดนี้ออกมาได้อย่างไรกัน’


          ไป๋อวี้ถังมองแม่นางหงด้วยสายตาเย็นเยือก


          แม่นางหงเอามือปิดปากหัวเราะคิกคิกด้วยท่าทีที่ยั่วยวน “พี่ใหญ่ของเจ้าน่ะนะ ยังให้เจ้าเฝ้าคนที่เจ้ารักที่สุดให้ดีๆ ด้วย ระวังจะถูกจับตัวไปได้ล่ะ …… ฮ่าฮ่า” พูดจบ ก็หันหลังเดินหัวเราะออกไป


          เซียวเหลียงได้ยินแล้วรู้สึกไม่พอใจ เดินไปปิดประตูทันที พร้อมพึมพำๆ “ผู้หญิงคนนี้เกลียดจริงๆ”


          “ใช่ เกลียดจริงๆ !”เสี่ยวซื่อจึก็พยักหน้าเห็นด้วย วิ่งไปที่ข้างกายของจั่นเจาและพูดว่า “เมี้ยวเมี้ยวอย่าไปเชื่อนาง นางพูดมั่วๆ”


          จั่นเจายิ้มเบาๆ พยักหน้า ยื่นมือออกไปลูบศรีษะเสี่ยวซื่อจึเบาๆ


          ไป๋อวี้ถังขมวดคิ้วมองไปที่นอกหน้าต่าง แม่นางหงเดินออกจากโรงเตี๊ยม ก่อนขึ้นเกี้ยวก็ยังแหงนหน้าขึ้นมามอง และยิ้มให้เขาก่อนที่จะขึ้นเกี้ยวแล้วจากไป


          ไป๋อวี้ถังละออกมาจากหน้าต่าง เดินมาหาจั่นเจา “คิดว่าอย่างไรบ้าง ?”


          จั่นเจาไม่ได้พูดอะไร


          “อย่าไปสนใจคำพูดของนาง” ไป๋อวี้ถังพูดด้วยเสียงต่ำ “คำพูดของนางโกหกมากกว่า”


          จั่นเจาเงียบไปครู่ใหญ่ แต่ทันใดก็เงยหน้าขึ้น พูดอย่างจริงจัง “แต่ว่าในฝันของข้า เจ้าถูกนางโจรจับตัวไปนะ”


          …………………


          ไป๋อวี้ถังหายใจได้ไม่ทั่วท้อง มองจั่นเจาอีกครั้ง ก็พบว่าเขายิ้มแบบไม่เต็มที่ เหมือนกำลังเยาะเย้ยตัวเอง


          ไป๋อวี้ถังคิดๆ แล้วทันใดก็หัวเราะขึ้นมา ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ข้างๆ จั่นเจา ใช้ข้อศอกวางบนหัวเข่าแล้วใช้มือเท้าคางมองจั่นเจาพร้อมพูดว่า “ข้าถูกนางโจรจับตัวไป กับที่นางบอกว่าคนที่เจ้ารักที่สุดจะถูกจับตัวไป มันเกี่ยวอะไรกันล่ะ?”


          คำพูดนี้ทำให้จั่นเจาหายใจไม่ทั่วท้องแทนเสียแล้ว สุดท้ายก็ทำได้แค่หัวเราะออกมาแล้วจับมือไป๋อวี้ถังให้ไปยกถ้วยชาเพื่อเป็นการบอกว่าเลิกพูดและดื่มซะ!


          ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของจั่นเจาในตอนนี้แสดงให้เห็นว่าได้ตัดเรื่องที่แม่นางหงคนนั้นพูดไปได้แล้ว แต่อย่างไรก็กลับตัดเรื่องที่เขาฝันถึงจั่นห้าวและไป๋อวี้ถังในคืนนั้นไม่ได้เสียที


          ในเวลานี้เนื่องจากมีเรื่องที่ต้องให้คิดมากมาย ดังนั้นเรื่องที่สัมผัสทั้งห้าของตนเองสูญเสียไปบางอย่าง จึงไม่ได้เป็นสิ่งที่ทำให้จั่นเจารู้สึกถึงความผิดปกติของตนเอง เพราะจริงๆ เขาเองเริ่มชินกับความผิดปกตินี้บ้างแล้ว


          จั่นเจาเลิกสนใจในสิ่งที่แม่นางหงพูดไว้ แล้วตัดสินใจรีบรุดไปที่ริมแม่น้ำอี เพื่อจะได้ตามหาเจ้าลิงน้อยที่คลาดกันมาหลายครั้งแล้ว จะได้สอบถามเรื่องทั้งหมดที่พวกเขากำลังสงสัยอยู่


          “เรื่องของคนมีหาง ก็มีนะ” เสี่ยวซื่อจึนั่งลงบนหลังของสือโถว หันไปพูดกับเซียวเหลียงที่อยู่ข้างๆ “ท่านพ่อเคยพูดว่า มันเป็นเรื่องธรรมดา ก็แค่กระดูกที่หางยาวเกินออกมานิดหน่อยเท่านั้นเอง”


          “งั้นหรือ” เซียวเหลียงยืนมือไปลูบด้านหลังของตนเองโดยไม่ทันรู้ตัว “กระดูกหาง…… “ แล้วก็ไปลูบของเสี่ยวซื่อจึด้วย เสี่ยวซื่อจึหน้าแดงหัวเราะบิดไปมา ผลักต้นแขนเซียวเหลียง “เสี่ยวเหลียงจึ เจ้าร้ายมาก”


          จั่นเจาและไป๋อวี้ถังเดินเคียงข้างกันไปข้างหน้าแบบไม่รีบไม่ช้า เห็นท่าทางของเด็กสองคนที่แสดงต่อกันแล้วก็รู้สึกอิจฉาอย่างบอกไม่ถูก ……… เป็นเด็กนี่ก็ดีอย่างนี้เอง ทำอะไรก็ไม่เป็นไรไม่น่าเกลียด



*** สำหรับ เล่ม 1 นี้ จะลงให้อ่านจนจบถึงบทที่ 3 นะคะ โดยบทที่ 3 นี้จะเหลืออีก 3 ตอนค่ะ (สำหรับบทต่อๆ ไป พบกันในฉบับรูปเล่ม ที่งานหนังสือสิ้นเดือนมีนาคม บูธ B2S L40 หรือ ที่ร้านบีทูเอสทุกสาขาค่ะ ***

*** ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่เพจ ซินซินจอมยุทธ์หญิง-หยุนหว่าหวา
https://www.facebook.com/xinxinyunwawa/




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #109 tityjiu (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 14:39
    กี่เล่มจบค่ะแอด แล้ว ออกมาครบเลยไหม ทีแรกว่าจะไม่ไปงานหนังสือ คงจะไม่ได้แล้วสินะ
    #109
    1
    • #109-1 xinxin-yunwawa(จากตอนที่ 38)
      24 มีนาคม 2562 / 00:26
      เรื่องของหนูแมว 10 เล่มค่ะ และมีกงซุนอีก 5 เล่มค่ะ ทยอยออกค่ะ
      #109-1
  2. #108 pu_shiki (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 13:46
    เด็กน้อย 2 คนนี้นี่นะ หลายตอนล่ะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง อยู่ด้วยกันแล้วน่ารักดี
    #108
    0