กุ่ยสิงเทียนเซี่ย หนึ่งหนู หนึ่งแมว ผ่าคดีปริศนา

ตอนที่ 30 : บทที่ 3 ตอนที่ 3.6 ปริศนาหนูตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

          “ข้าเคยฟังพวกเขาบรรยายลักษณะของหม่าฟู่ ปลาใหญ่ตัวนั้นที่จับได้ไม่ใช่หม่าฟู่แต่เป็นปลาเสือ” เหยาจิงเฟิงพูดต่อด้วยท่าทางจริงจังว่า “แต่ว่าปลาเสือตอนนี้พบเจอได้ยากมากแล้ว มีคนพูดกันบ่อยๆ ว่าปลาเสือคือเพื่อนของหม่าฟู่ ที่ใดมีหม่าฟู่ก็จะสามารถพบเจอปลาเสือได้”


          “ท่านต้องการให้พวกเราช่วยทำอะไร ?” ไป๋อวี้ถังถามอย่างไม่อ้อมค้อม


          “จับหม่าฟู่ !” เหยาจิงเฟิงหัวเราะจนทำให้รู้สึกว่าจะเชื่อถือคำพูดของเขาได้สักเท่าไหร่กัน “หั่นเนื้อของปลาเสือเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงไปในน้ำ หม่าฟู่จะต้องออกมาช่วยเพื่อนอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นก็จะจับมันไว้ได้ เพียงแต่ว่ากำลังคนของพวกเราไม่พอ ดังนั้น ……”


          “ข้าไม่มีเหตุผลที่จะต้องช่วยท่าน” ไป๋อวี้ถังปฏิเสธ


          เหยาจิงเฟิงอึ้งไปชั่วครู่ มองไป๋อวี้ถังอย่างงงๆ


          “นายท่านของพวกเราพูดกับท่านดีๆ ให้มาช่วยกันจับหม่าฟู่ และมันก็เป็นการช่วยพวกท่านสืบค้นคดีด้วย”เฝิงป๋อหยวนไม่พอใจ เขาเป็นผู้ที่ผ่านโลกมาจนอายุป่านนี้แล้ว รู้สึกว่าไป๋อวี้ถังคนนี้เป็นคนที่หยิ่ง มองไม่เห็นหัวคนจริงๆ


          “แล้วอย่างไร ?” ไป๋อวี้ถังยังคงไม่สนใจเอื้อมมือไปคีบกระดูกหมูป้อนให้เสี่ยวซื่อจึที่ยังซุกอยู่ในอกของเขา “ข้าก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของศาลอำเภอ พวกท่านจะจับหรือไม่จับหม่าฟู่ ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับข้า”


          “พี่ไป๋ไม่คิดจะช่วยขจัดปัดเป่าภัยร้ายให้กับประชาชนบ้างอย่างนั้นหรือ?”


          “ข้าไม่ค่อยชอบวิธีการของพวกท่าน” ไป๋อวี้ถังพูดตามตรง “ใช้เนื้อของเพื่อนมาเป็นเหยื่อล่อ ดูแล้วไม่น่าเชื่อถือ”


          “อืม ข้าก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน” จั่นเจากำลังกินกับข้าวที่เซียวเหลียงคีบให้อยู่ พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของไป๋อวี้ถัง


          เหยาจิงเฟิงรู้สึกเหมือนถูกตอกหน้าให้ได้อาย ไป๋อวี้ถังคนนี้ช่างไม่ไว้หน้าผู้ใดเลยจริงๆ


          “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ……….”


          ในเวลานั้น ก็ได้ยินเสียงหัวเราะมาจากอีกโต๊ะหนึ่งภายในโรงเตี๊ยมนี้


          ทุกคนต่างหันมองไปยังจุดกำเนิดของเสียงหัวเราะนั้นพร้อมกัน ก็เห็นชายผู้หนึ่งรูปร่างกำยำหนวดเครารุงรัง ที่ข้างตัวมีดาบเล่มใหญ่วางอยู่ ในมือถือไหเหล้า บนโต๊ะมีเนื้อวางอยู่ ยกไหเหล้าชูให้เหยาจิงเฟิงแล้วหัวเราะ“เหยาจิงเฟิง เจ้าลองคิดสิว่าตำหนักเอ้อเยว่ของเจ้าคือสถานที่แบบไหนกันรึ ทำไมคนจึงได้ดูถูกเจ้าได้”


          เหยาจิงเฟิงทำหน้าไม่ถูกเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ แต่สักพักเขาก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติดังเดิมได้ และเขาก็ไม่ตอบโต้ใดๆ


          “กล้าดูถูกตำหนักเอ้อเยว่ของข้างั้นรึ!” สองนางผู้ติดตามคนนั้นกำลังชักดาบออกมา แต่ถูกเฝิงป๋อหยวนห้ามไว้


          เมื่อไป๋อวี้ถังเห็น ในใจคิด ‘เหยาจิงเฟิงคนนี้ดูเป็นคนใจเย็นสุขุมจริงๆ ไม่รู้ว่าเป็นคนที่ใจกว้างจิตใจดี หรือว่าเป็นคนหน้าอย่างใจอย่างกันแน่’


          “เฝิงป๋อเอ้อ ทำไมเจ้าถึงพูดกับนายท่านแบบนี้” เฝิงป๋อหยวนตะโกนด่ากลับด้วยเสียงอันดัง


          จั่นเจาและไป๋อวี้ถังได้ยินชื่อก็ตกใจ เฝิงโป๋เอ้อเป็นผู้มีชื่อเสียงในหมู่ชาวยุทธ์ทั้งหลายมีฉายาว่าจอมโจรเครางาม มักเรียกตัวเองว่าท่านอาจารย์เครางาม เก่งด้านการจับภูตผีปิศาจมากที่สุด ซึ่งเขาเป็นพี่น้องแท้ๆ ของเฝิงป๋อหยวน


          “เอาน่า ไม่เป็นไรหรอกน่า คนในครอบครัวเดียวกันแท้ๆ” เหยาจิงเฟิงเอามือไปจับเฝิงป๋อหยวนไว้ หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วยื่นมือทั้งสองมาคาระวะไป๋อวี้ถัง “คุณชายไป๋ หากไม่ยินดีจะไปจับหม่าฟู่ด้วยกัน ถ้างั้นข้าจิงเฟิงจะไปจับเอง ลาก่อน โอกาสหน้าพบกันใหม่”


          ไป๋อวี้ถังพยักหน้ารับ และก็ไม่ไปส่งเขาด้วย


          เหยาจิงเฟิงพาเฝิงป๋อหยวนเดินจากไปแล้ว


          ไป๋อวี้ถังคีบกระดูกหมูป้อนให้เสี่ยวซื่อจึอีก


          “พวกเขาไม่สนใจตามตัวข้าแล้วใช่หรือไม่?” เสี่ยวซื่อจึได้ยินเหมือนเขาบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว ไม่มาไล่เรียงกับเขาแล้ว


          ไป๋อวี้ถังพยักหน้า “อย่าลืมบอกเจ้าผู่ว่าคนของตำหนักเอ้อเยว่รังแกเจ้าล่ะ”


          จั่นเจาเหลืออดกับไป๋อวี้ถังจริงๆ “เอ้ ให้เจ้าผู่รู้เรื่องนี้ เรื่องจะวุ่นวายพลิกฟ้าพลิกดินไม่มีวันจบแน่”


          “นั่นแหล่ะดี” ไป๋อวี้ถังพูดพร้อมกับยิ้มกระตุกมุมปากเล็กน้อยอย่างมีนัย “ไม่ถูกชะตาอยู่พอดี”


          “เขาไปทำอะไรให้เจ้า” จั่นเจาถาม

    
          “ไม่ถูกชะตา ก็คือไม่ถูกชะตา จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยรึ” ไป๋อวี้ถังถาม “กินอิ่มหรือยัง ?ถ้ากินอิ่มแล้วจะได้กลับศาลอำเภอกัน”


          “ไม่ใช่กลับไปเก็บของที่โรงเตี๊ยมกันก่อนหรือ?” จั่นเจากินอิ่มแล้ว จับเซียวเหลียงไว้แล้วยันตัวยืนขึ้น


          “พวกเจ้าไปกันก่อน ข้ากลับไปเอาของที่โรงเตี๊ยมคนเดียวก็พอแล้ว” ไป๋อวี้ถังล้วงไปที่อกเสื้อหยิบตั๋วเงินออกมาสองใบ เดินลงไปจ่ายเงินที่ชั้นล่างกับจั่นเจา


          จั่นเจารู้สึกตื่นเต้น ไป๋อวี้ถังเจออะไรเข้างั้นหรือ ?


          ลงไปที่ชั้นล่างแล้ว ทุกคนต่างก็เดินทางกลับไปที่ศาลอำเภอเลย


          ไป๋อวี้ถังพาจั่นเจาและเสี่ยวซื่อจึเข้าพักในเรือนหลักของศาลอำเภอเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นเขาจึงออกมาโดยลำพังคนเดียว แต่ไม่ได้กลับไปที่โรงเตี๊ยมที่พัก แต่กลับไปที่ตลาดกลางคืนของเมืองเฉิงตง


**** โปรดติดตามตอนต่อไป อัพตอนใหม่ทุกวันจันทร์ พฤหัส เสาร์ เวลาสองทุ่มครึ่งขึ้นไป
*** ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ทีเพจซินซินจอมยุทธ์หญิง-หยุนหว่าหวา
https://www.facebook.com/xinxinyunwawa/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #85 tityjiu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 01:34
    ขอบคุณค่า
    #85
    0