กุ่ยสิงเทียนเซี่ย หนึ่งหนู หนึ่งแมว ผ่าคดีปริศนา

ตอนที่ 20 : บทที่ 2 ตอนที่ 2.11 ภูมิหลังและสิ่งที่เห็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    24 ม.ค. 62


          ไป๋อวี้ถังพาเขาเดินเข้าไปในสวน ทั้งสองมาถึงที่ขอบสระแล้วจึงมองลงไปในสระ


          ในสระมีฟองปุดๆ ขึ้นมาหลายฟอง ผิวน้ำกระเพื่อมไปมา และมีคลื่นด้วย แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ผิวน้ำก็กลับมาราบเรียบนิ่งสงบดังเดิม เสียงน้ำไหลตอนนี้ก็หายไปแล้ว ผิวน้ำที่เป็นสีดำจากความมืดนั้น สามารถส่องเห็นเงาของดวงจันทร์เป็นดวงกลมเต็มดวง


          ไป๋อวี้ถังมองอยู่เป็นเวลานาน จึงได้ถามขึ้น “เจ้าแมว …วันนี้เป็นวันอะไร ?”


          จั่นเจาได้ยินคำนั้น “เจ้าแมว” เปลือกตาก็พลันเลิกขึ้น ตอบด้วยน้ำเสียงโกรธๆ “วันข้างขึ้นข้างแรม”


          “เมื่อสักครู่ข้าไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าบนท้องฟ้ามีดวงจันทร์ ?”


          “อืม ก็พระจันทร์เสี้ยว มีอะไรงั้นรึ”จั่นเจารู้สึกว่าคำพูดของไป๋อวี้ถังแปลกๆ


          “ทำไมเงาของพระจันทร์ในน้ำถึงเป็นพระจันทร์เต็มดวง ?” ไป๋อวี้ถังเอ่ยคำถามนี้ออกมา ที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย


          ……


          จั่นเจาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยว่า “พระจันทร์คงแกล้งทำให้เจ้าเห็นแบบนั้นกระมัง”


          “แค่ก แค่ก…….”


          ไป๋อวี้ถังเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง มองหน้าจั่นเจาด้วยใบหน้าที่เหลืออดจริงๆ หันกลับไปมองอีกครั้ง ดวงจันทร์ที่อยู่ในน้ำนั้นหายไปแล้ว อดไม่ได้ที่จะต้องสะบัดหัวไปมา เพราะคิดว่าตนเองตาฝาดไปหรือไม่ ภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ ? !


          ทั้งสองเฝ้าอยู่ริมสระน้ำนั้นเป็นเวลานานเกือบครึ่งชั่วยาม แต่ผิวน้ำก็ยังคงดำมืดสงบนิ่ง ตอนนี้ ท้องฟ้ามาถึงเวลาที่มืดที่สุด ---- ในระหว่างความเงียบงันนั้น ก็พลันได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากหลุมศพที่อยู่ไกลออกไป “กรอกแกรก กรอกแกรก” ต้นกำเนิดของเสียงนั้นไม่รู้ว่าเกิดจากหมาป่าพวกนั้นกำลังแทะกระดูก หรือว่าศพเหล่านั้นกำลังนอนขบกรามอยู่กันแน่


     'แต่ก็ไม่เห็นมีอะไร……


          เงียบกันไปครู่ใหญ่ จั่นเจาก็พูดทำลายความเงียบขึ้น “น่ากลัวจริงๆ !”


          ไป๋อวี้ถังจึงพูดให้เขาผ่อนคลายขึ้น เพื่อให้บรรยากาศจะได้ไม่ตึงเครียดจนเกินไป “หรือจะเข้าไปที่ห้องโถงกันอีกครั้งดีหรือไม่ เอารูปที่อยู่บนกำแพงมาลอกเก็บไว้ ดูซิว่าจะหาเบาะแสอะไรเพิ่มได้บ้างไหม ส่วนบริเวณรอบๆ นี้เดี๋ยวรอฟ้าสางค่อยว่ากันอีกที”


          “อืม” จั่นเจาพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองเดินกลับไปที่ห้องโถง


          หลังจากที่ทั้งสองออกไปจากสวนนั้นแล้ว ทันใดนั้นน้ำในสระก็เกิดคลื่นเป็นระลอกเบาๆ ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ตรงใจกลางสระมีศรีษะสีดำทะมึนค่อยๆ โผล่ออกมาช้าๆ


          ……


          ไป๋อวี้ถังและจั่นเจากลับมาถึงที่ห้องโถงด้านหน้า กองไฟยังคงลุกเผาไหม้อยู่ แสงไฟทำให้ห้องไม่มืดมากนัก


          ไป๋อวี้ถังพาจั่นเจาไปนั่งอยู่บนโขดหิน ตัวเองก็หยิบกระดาษกับพู่กันที่พกมาด้วยออกมา นำมาส่องไปที่ลวดลายบนผนังแล้วลอกวาดมันลงไป


          จั่นเจานั่งลงบนโขดหิน ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางตัวเอง ในหัวก็เริ่มคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไป๋อวี้ถังเป็นผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง ยิ่งกว่านั้นก็คือพรสวรรค์ที่ล้ำเลิศทางด้านดนตรีและวรรณกรรม ก็เหมือนกับที่กงซุนเคยพูดไว้ ถึงแม้ไป๋อวี้ถังจะไม่มีวรยุทธ์แต่หากนำเขาไปวางไว้ในกลุ่มของเหล่าบรรดานักวรรณกรรม เขาก็ต้องเป็นผู้นำที่โดดเด่นอย่างแน่นอน


          พอคิดถึงตรงนี้ จั่นเจาก็เผลอหลุดเสียง “อื้อหือ” ออกมา


          ไป๋อวี้ถังได้ยินรู้สึกแปลกใจ ก็เลยถาม “เป็นอะไร”


          “อืม……” จั่นเจาทำท่าคิด “วันหลังเจ้าเรียกข้า “เอ้ย” หรือไม่ก็ “เอ้” ก็ได้


          ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดขอบฟ้าก็เริ่มทอแสงสีทองแห่งรุ่งอรุณมาจากที่ไกลๆ ไป๋อวี้ถังเพิ่งจะลอกภาพวาดบนผนังทั้งหมดลงกระดาษเสร็จ ม้วนเก็บกระดาษขึ้นแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ จั่นเจา ถอนหายใจผ่อนคลายเบาๆ


          จั่นเจากำลังหลับตา แขนทั้งคู่วางอยู่บนเข่า ดูเหมือนกำลังหลับ


          ไป๋อวี้ถังเอ่ยถาม “เป็นห่วงพี่ชายเจ้างั้นหรือ ?”


          “อืม”


          จั่นเจาพยักหน้าแล้วถาม “เจ้าคิดว่าการเป็นเพื่อนกับเด็กนั่นดีหรือไม่ ?”


          ไป๋อวี้ถังทำท่าครุ่นคิด “เจ้าว่าอย่างไรล่ะ ?”


          “เด็กผู้หญิงน่าจะดีกว่านะ……” จั่นเจาตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มไม่เต็มที่นัก


          ไป๋อวี้ถังสงสัย “ทำไมจึงถามเรื่องพวกนี้ล่ะ?”


          “เจ้าลิงน้อยเมื่อครู่นี้……น่าจะไม่สนใจพวกเรา” จั่นเจาพูด “เด็กแบบนี้โดนกดขี่รังแกตั้งแต่เด็ก ไม่มีทางเชื่อคนอื่นได้ง่ายๆ หรอก”


          ไป๋อวี้ถังหันหน้ามามองจั่นเจา “มันเหมือนสิ่งที่พี่ชายของเจ้าเจอตอนเด็กๆ ใช่หรือไม่ ?”


          "แต่มันคงจะน่าสงสารกว่าพี่ชายของข้า" จั่นเจาพูดพร้อมขยับมือข้างหนึ่ง "ยังดีที่พี่ชายของข้าไม่มีหาง"

    
          ไป๋อวี้ถังเติบโตมาด้วยการที่ได้ความรักการปกป้องจากพี่ชาย จึงไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนี้เท่าไหร่นัก แต่ก็คิดว่ามันคงเป็นความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีสักเท่าใด เขาเงยหน้าขึ้น สายตากลับเหลือบไปที่คานบนหลังคา มองอยู่สักพัก ก็ไม่รู้ว่าทำไม …… ไป๋อวี้ถังรู้สึกได้ทันทีว่าคานนั้นมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล


          “อันนี้ให้เจ้า” จั่นเจาหยิบแผ่นป้ายศาลไคเฟิงออกมาจากตรงเอว มอบให้กับไป๋อวี้ถัง “ข้าอยากไปที่ศาลอำเภอเราไปตรวจดูศพของคนแซ่หลิวคนนั้นกัน โดยให้เจ้าปลอมตัวเป็นข้า”


          จั่นเจาพูดจบ แต่กลับไม่ได้ยินไป๋อวี้ถังตอบใดๆ จึงรู้สึกแปลกใจเอ่ยเรียก “พี่ไป๋”


          “หืม ?” ไป๋อวี้ถังได้สติกลับมา


          “เป็นอะไรไป ?”


          “ดูเหมือนว่า….. “ ไป๋อวี้ถังพูดพร้อมยืนขึ้น มีอะไรบางอย่างกระโดดขึ้นไปบนคาน


          จั่นเจาได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงได้ลุกขึ้น สักพักไป๋อวี้ถังก็ผุดลุกขึ้น ”ดูเหมือนว่า เราต้องไปศาลอำเภอกันสักครั้งแล้วล่ะ”


          ไป๋อวี้ถังมองขึ้นไปที่คานทีหนึ่ง “ข้ารู้แล้วว่าศพของขอทานทั้งสามคนนั้นอยู่ที่ไหน”



*** โปรดติดตามตอนต่อไป อัพตอนใหม่ทุกวันจันทร์ พฤหัส และเสาร์ เวลาประมาณสองทุ่มครึ่

*** ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่เพจ ซินซินจอมยุทธ์หญิง - หยุนหว่าหวา
https://www.facebook.com/xinxinyunwawa/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

123 ความคิดเห็น

  1. #71 kaety (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:48
    เรียกเจ้าแมวเจาน่ารักจะตาย
    #71
    0
  2. #58 lee013 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 13:52

    รอต่อตอนไปค่าาาา ไรต์สู้ๆ
    #58
    0
  3. #57 Konrafah (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 10:10
    สนุกค่ะะ ลุ้นมากก
    #57
    0
  4. #56 tityjiu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:59
    รอเช่นกัน ขอบคุณที่หามาให้อ่านคะ
    #56
    0
  5. #55 zehell123466 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:44

    รอติดตามตอนต่อไปนะคะ~~
    #55
    0