云乱 - กลียุคแห่งแคว้นอวิ๋น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 81,041 Views

  • 654 Comments

  • 2,101 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    236

    Overall
    81,041

ตอนที่ 57 : บทที่ ๑๗ รุ่งอรุณกับวายุราตรี (๔)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 195 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61

 

(ความเดิมสำหรับท่านที่ลืมเรื่องไปแล้ว : อวี๋เฟิง (aka หลี่เฟิงเอ๋อร์ , ท่านแม่ทัพ) ได้ถูกหิ้วจากจวนผิงหนานอ๋องไปเจอโซ่วอ๋องบนหลังคา ก่อนคนหิ้วอย่างเสี่ยวซู่จื่อ (ถังซู่) จะลากไปยังเรือนพักของคณะอาคันตุกะแคว้นฉางหมิงเพื่อพบท่านหมอและให้รักษาตัวเสียที แต่การรักษาตัว (ที่ให้รอดคืนนี้ไปให้ได้) ได้มีเสี่ยวซู่จื่อคอยให้กำลังใจโดยการหาเรื่องให้ปวดหัว อาทิ พูดเรื่องพ่อของหลี่เฟิงเอ๋อร์ (มีตำแหน่งโก้ๆว่าเจ้ากรมอาญาหลี่) ถวายฎีกาเกี่ยวกับโซ่วอ๋องบ้าง เรื่องแผนที่ก่อนนี้บ้าง เรื่องที่บ้านบ้าง --- ประมาณนี้ค่ะ เชิญอ่านต่อได้เลยค่ะ TvT )

 

 

 

          ถังซู่กลับไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ มันยกเส้นผมสีดำขลับของหลี่เฟิงเอ๋อร์ขึ้น ใช้ปลายนิ้วหนึ่งม้วนพันต่อหน้าเจ้าของที่มองตาปริบๆ แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยนดังเดิมว่า

 

          “เป็นแบบนี้แล้วเจ้ายังพูดว่าตนเองจะรอดได้อีก ? ถ้าเจ้าเปลี่ยนเป็นอยากสั่งเสียตอนนี้ ข้าจะยอมฟังให้ก็ได้ หรือไม่.....ไม่ลองพูดมาว่าที่แท้เจ้าเป็นใครกันแน่”

 

          “.........” อวี๋เฟิงนึกออกในทันทีว่าคำถามไม่ใช่เรื่องจำเป็นสำหรับมัน ทางที่ดีนางด่ามันไว้ก่อนไปเลยจะดีกว่า

 

          แต่สุดท้ายท่านแม่ทัพก็ไม่ได้เปิดปาก

 

          ต่อให้มีโทสะเพียงใด อวี๋เฟิงก็รู้ว่านี่เป็นเวลาที่ต้องให้ความสำคัญกับการเอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนไปอัดผู้อื่น ร่างกายของหลี่เฟิงเอ๋อร์ไม่มีความเชี่ยวชาญในการฝึกวิชายุทธ์มาก่อน ขณะที่การจะควบคุมลมหายใจให้พลังต่างๆในร่างอยู่ในระดับพอเหมาะ และไม่ทำลายตนเองเป็นเรื่องที่ต้องใช้ทั้งความเชี่ยวชาญและความละเอียดอ่อนพอสมควร

 

          และ....ยายมันเถอะ !   ขนาดศิษย์น้องของอวี๋เฟิงยังเคยออกปากด้วยสีหน้าตื่นตะลึงยามเห็นขลุ่ยที่นางทำให้ว่าเป็นปาฎิหาริย์ชัดๆที่ศิษย์พี่ใหญ่สร้างของเช่นนี้ขึ้นมาได้ นี่ย่อมบ่งบอกว่าการทำอะไรที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนไม่ใช่เรื่องถนัดของอวี๋เฟิงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

 

          เห็นได้ชัดว่าอวี๋เฟิงไม่ได้ประเมินตัวเองต่ำไป กระแสความเย็นที่จู่โจมเข้ามาเมื่อสักครู่ถือเป็นการยืนยันอย่างดี เพราะท่านแม่ทัพคาดไว้แล้วว่าต้องเผชิญกับการจู่โจมของพลังที่ทั้งร้อนและเย็นอย่างสุดขั้ว แต่การคำนวณเวลาการจู่โจมของกระแสพลังเหล่านี้กลับไม่อาจคะเนได้

 

          ถ้าหากว่าเป็นศิษย์น้องของอวี๋เฟิงอย่างศิษย์น้องสี่ที่เคยอธิบายเรื่องจิตมาร หรือศิษย์น้องห้าเจ้าของขลุ่ยและผู้เชี่ยวชาญวิชาคลื่นเสียงตัวจริง....เชื่อว่าพวกมันต้องสามารถคะเนการปะทุของพลังที่พยายามระเบิดหัวใจของหลี่เฟิงเอ๋อร์ได้อย่างแม่นยำ หรือผลอๆอาจจะคิดวิธีใหม่ในการจัดการกับร่างกายของหลี่เฟิงเอ๋อร์ได้เลยด้วยซ้ำ

 

          น่าเสียดายที่แม้นางเป็นศิษย์พี่ใหญ่.....แต่ก็เป็นเพียงศิษย์พี่ใหญ่ที่รู้วิชาของศิษย์น้องทุกคนอย่างผิวเผิน ผิดกับศิษย์น้องทั้งหลายที่ล้วนแล้วแต่มีวิชาที่เก่งกาจเป็นของตนเองกันหมด

 

          อวี๋เฟิงรู้จักตนเองดีถึงเพียงนี้ ย่อมมั่นใจว่าถ้านางเปิดปากด่าเจ้าบัดซบตรงหน้าได้ ต้องเผลอด่าเกินกว่าสองคำและอาจจะยืดยาวไปหลายสิบประโยคจนพลาดพลั้งในการควบคุมลมหายใจได้ ดังนั้น แทนที่จะด่ามัน ไม่สู้ทอดถอนในใจแล้วคิดถึงบรรดาศิษย์น้องทั้งหลายกับวันวารที่ดีงามให้นางมีสมาธิขึ้นยังจะดีเสียกว่า

 

          ทว่าอวี๋เฟิงกลับไม่ทราบว่าการกระทำดังนี้ จะทำให้ผู้ที่จับจ้องนางอย่างรอคอยจะหัวใจกระตุกวูบ !

 

          ในดวงตาของถังซู่ที่อวี๋เฟิงไม่ได้มอง พลันสะท้อนภาพของดรุณีน้อยที่ใบหน้าซีดเผือด หนำซ้ำดวงตากลมโตที่เดิมทีเปิดขึ้นมาพร้อมประกายโทสะที่จับจ้องมันในทีแรก ยามนี้ได้สูญเสียประกายนั้นกลายเป็นความเลื่อนลอยราวกับพร้อมจะจากไปที่ไกลแสนไกลได้ทุกเมื่อ

 

          มือของถังซู่ที่ยังเกาะกุมเรือนผมสีดำของนางไว้กระตุกวูบเล็กน้อยอย่างที่ตัวมันเองก็แทบไม่รู้สึกและไม่คิดจะยอมรับ ทว่าสุดท้ายนิ้วของมันที่ยังยึดเกาะเส้นผมเหล่านั้นก็กำเข้าหากันแน่นจนเห็นข้อนิ้วได้ชัดเจน

 

          “เจ้า....” ในหัวของมันที่เคยถูกอวี๋เฟิงค่อนว่าเต็มไปด้วยแผนการมากมายกลับกลายไปเป็นหลุมอันว่างเปล่าไปชั่ววูบ เพราะไม่ทราบว่าควรเรียกอีกฝ่ายเช่นไร สุดท้ายค่อยเอ่ยคำถามเดิม “ตอบข้ามาดีกว่า ว่าเจ้าเป็นผู้ใด ?”

 

          คำถามนี้อาจเหมือนการยั่วโทสะตามปกติ ทั้งนางอาจไม่มีทางตอบ แต่อย่างน้อยบางทีอาจช่วยดึงอีกฝ่ายให้กลับคืนมาได้

 

          ท่านหมอของคณะอาคันตุกะได้เตือนมันตั้งแต่แรกแล้วว่าความเจ็บปวดที่เกิดจากพลังยุทธ์อาละวาดในร่างกายของหลี่เฟิงเอ๋อร์ไม่ใช่สิ่งที่จะทานทนได้ง่าย แต่นางไม่อาจไม่ทน ต่อให้หมดสติไปเพราะความเจ็บปวด ก็หมดสติได้ไม่เกินสองเค่อ (30 นาที) หากเกินกว่านั้นเกรงว่าคงไม่อาจควบคุมพลังในร่างกายได้เป็นแน่

 

          ถังซู่จึงรั้งอยู่ที่นี่ พูดจายั่วโทสะให้นางรู้สึกตัว เคาะบางจุดในร่างกายของนางให้การไหลเวียนของพลังดีขึ้น หรือแม้แต่ส่งพลังของมันให้นางผ่านจุดนั้น

 

          มันเชื่อว่าหากหลี่ทิงเสวี่ยอยู่ที่นี่ จะต้องจ้องมองมันด้วยความหวาดระแวงเป็นอย่างยิ่งว่ามันกำลังวางแผนการร้าย หรือต้องการใช้ประโยชน์จากพี่สาวของนางเช่นไร จึงได้ลงทุนทำถึงเพียงนี้

 

          ที่จริงหลี่ทิงเสวี่ยก็ไม่นับว่าคิดผิด แต่เป็นถังซู่เองที่คิดผิด

 

          มันคิดผิดตั้งแต่เหตุการณ์บนหลังคา ยาวนานต่อเนื่องมาจนตอนนี้ที่หลี่เฟิงเอ๋อร์กลับไม่ยอมสลบให้ร่างกายของตัวเองได้พักผ่อนสักนิด หนำซ้ำยังใช้ความเจ็บปวดส่วนอื่นมาหักล้างกับความรู้สึกที่พลังยุทธ์ของตัวเองอาละวาดได้อย่างหน้าตาเฉย จนมันเกือบจะเชื่อว่าต่อให้ปล่อยทิ้งไว้คนเดียว นางก็อาจจะรอดจากค่ำคืนนี้ไปได้จริงๆ

 

          แต่กลับกลายเป็นว่าแค่เวลาไม่กี่กะพริบตาต่อมา นัยน์ตาของนางกลับสูญเสียประกายอันจัดจ้ากลายเป็นเลื่อนลอยคล้ายไม่ได้ยินคำถามของมันสักนิด

 

          อากัปการที่พลิกผันของนางทำให้มันเริ่มกังวลอย่างที่ไม่ได้กังวลมานานปี จนในที่สุดก็ตัดสินใจก้มหน้าลงไปจนจมูกเกือบจะแตะกับปลายจมูกโด่งของหลี่เฟิงเอ๋อร์

 

          ดวงตาของมันอยู่ห่างจากดวงตาของนางไม่ถึงสองชุ่น(นิ้ว) ลมหายใจยังแทบจะประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าหลี่เฟิงเอ๋อร์กลับคล้ายไม่รู้สึกสักนิดว่ามันอยู่ใกล้ชิดนางถึงเพียงนี้แล้ว !

 

          ความเยียบเย็นสายหนึ่งจู่โจมถังซู่เข้าบ้าง แต่ความเย็นนี้ย่อมมิได้เป็นผลมาจากพลังยุทธ์ของมัน ทั้งไม่มีทางเป็นผลมาจากอากาศในฤดูหนาวของนครหลวง

 

          แต่เป็นความเย็นจากภาพความทรงจำหนึ่งที่ฝังลึกจนมันคิดว่าตนเองได้ลืมไปแล้ว

 

          หากสิ่งที่มันลืมไปนั้นที่จริงไม่ใช่ความทรงจำ แต่เป็นความจริงอันเรียบง่ายอย่างหนึ่งว่า เรื่องราวที่ท่านพยายามลืม แท้จริงแล้วแปลว่าท่านไม่เคยลืมมันได้แม้สักชั่วขณะจิต

 

          สำหรับถังซู่ สิ่งที่มันคิดว่าตนเองได้ลืมไปแล้วนั้นเป็นสตรีผู้หนึ่ง

 

          สตรีผู้นั้นนอนอยู่บนเตียงที่เรียบง่ายกว่านี้ อากาศด้านนอกก็มิใช่เหมันต์ที่เย็นเยียบเช่นนี้ แต่เป็นช่วงคิมหันต์อันอบอ้าว ทั้งระงมด้วยเสียงของแมลงกลางคืนที่กรีดปีกจนน่าหนวกหู

 

          แต่เสียงที่มันได้ยินกลับเป็นเสียงของคำ ขอโทษ ซ้ำไปซ้ำมาของสตรีบนเตียงผู้นั้น

 

          นางยกมือที่อบอุ่นนุ่มนวลแตะแก้มมันอย่างอ่อนโยนเช่นเดียวกับคำขอโทษพวกนั้น ในดวงตาที่สะท้อนเงาของมันเคยสุกใสยิ่งกว่าดวงดาวที่นางชี้ชวนให้มันชม ทว่าในยามนั้นมันกลับรู้ได้ด้วยตนเองว่าประกายแสงที่เห็นนี้คือแรงเฮือกสุดท้าย ก่อนที่ดวงดาวคู่นี้จะดับแสงไปตลอดกาล

 

          มีอีกมือมาลูบศีรษะของมัน น้ำเสียงที่เคยตวาดเพียงทีเดียวทำให้ฝูงหมาป่าพยัคฆ์ในป่าด้านหลังแตกตื่น หรือแม้แต่ขับไล่คนที่นางไม่ต้อนรับ กลับเอ่ยถ้อยคำบางอย่างคล้ายปลุกปลอบกับคำว่าวางใจเถอะกับสตรีที่อยู่บนเตียง ทำให้ฝ่ายนั้นละสายตาจากถังซู่หันไปมอง และเอ่ยอีกหลายประโยคที่ยืดยาว

 

          ถังซู่ฟังไม่ถนัดทั้งไม่อยากฟัง ไม่อยากฟังคำที่แทบไม่ต่างจากคำลาของนาง

 

          แต่สุดท้าย นางก็เอ่ยกับผู้ที่อยู่ด้านหลังเสร็จ และหันมาหามัน

 

          ส่งยิ้มให้มัน

 

          รอยยิ้มสุดท้ายที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ ทว่าในดวงตากลับเปล่งประกายกล้าอย่างเคียดแค้น ตรงข้ามกับเสียงที่อ่อนระโหย

 

          อย่าเป็นอย่าง....

 

          ถ้อยคำสุดท้ายแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ทว่าอีกประโยคที่มันสลักไว้ให้ตัวเองในใจกลับกังวานก้องซ้ำไปซ้ำมา

 

          อย่าให้ภาพแบบนี้ปรากฏ....

 

          อย่าให้ข้าต้องเห็นภาพแบบนี้ซ้ำอีกครั้ง

 

          อย่าส่งยิ้มให้ข้าอย่างนั้น หัวเราะให้ข้าอย่างนั้น จูงมือข้าเดินอย่างนั้น

 

          จากนั้นก็ตายต่อหน้าข้าเช่นนี้

 

          อย่าตาย !

 

          ถังซู่ขยับตัว ผละห่างออกเล็กน้อยเพื่อให้มองใบหน้าของหลี่เฟิงเอ๋อร์ให้ชัดๆ....เพื่อที่จะได้ลบเลือนภาพความทรงจำที่ผุดซ้อนขึ้นมากับเสียงร้องของเด็กชายที่เกาะอยู่ข้างเตียงแต่สุดท้ายก็ไม่เคยได้พูดออกมา

 

          ทว่าความทรงจำเหล่านั้นก็เหมือนกับทะเลสาบแห่งหนึ่ง ยามปกติเพียงแต่ตกตะกอนอย่างเงียบงัน แต่เมื่อวันหนึ่งถูกพายุหอบหนึ่งพัดกรายมากระทบต้อง ผิวน้ำที่เงียบสงบที่สุดก็เกิดแรงกระเพื่อม พาให้สิ่งที่เดิมทีนองก้นอยู่ค่อยๆผุดพรายขึ้นมา

 

          สิ่งที่ผุดพรายขึ้นมาแม้จะไม่เหมือนกันเสียทีเดียว แต่ในชีวิตของเด็กชายที่เติบโตเป็นบุรุษหนุ่ม ในช่วงเวลาไม่ถึง 20 ปี กลับให้มันต้องมามองดูสตรีสองคนนอนอยู่บนเตียงอย่างระโหยโรยแรง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังสามารถวิ่งเล่นไปมา ยังสามารถพูดคุยเรื่องราวที่ไม่มีใครคุยกับมันมากนัก

 

          ถังซู่เพิ่งพบว่าแม้แต่มันเองก็มีเรื่องที่ไม่อาจทำใจยอมรับได้เช่นกัน

 

          ดังนั้นในที่สุด มันจึงตัดสินใจหยิบของที่ก่อนนี้ตนเองส่งให้หลี่เฟิงเอ๋อร์มาไว้ในมือเสียเอง เม้มปากนิ่งพร้อมรวบรวมลมหายใจและพลังในร่างเพื่อเตรียมตัว

 

          ก่อนลงมืออย่างรวดเร็ว

 

          อวี๋เฟิงยามนั้นที่จริงกำลังคิดถึงโจ๊กเนื้อวัวฝีมือศิษย์น้องห้าแล้วน้ำลายแทบหก ในที่สุดก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์ รับรู้ถึงแพขนตาที่แทบจะแตะกับแก้มของตนเองอย่างมึนงง

 

          ก่อนตระหนักว่าที่เป็นปัญหาไม่ใช่แพขนตาของมันและแก้มของนางที่หวิดจะแนบชิดกัน แต่เป็นริมฝีปากของมันที่ประกบกับริมฝีปากของนางอย่างดุดันพร้อมกับคาวโลหิตจางๆนั่นต่างหาก !

 

(โปรดติดตามต่อตอนถัดไป)

 

          สวัสดีค่ะ ดีใจที่ได้กลับมาพบกับทุกท่านอีกครั้งจริงๆค่ะ TvT

 

          ขออภัยที่หายไปแรมเดือนนะคะ ก่อนหน้านั้นก็ขาดช่วงไปด้วย ขออภัยท่านที่ตามอ่านอย่างจริงจังและจริงใจเลยค่ะ OTL

 

          เรียนให้ทราบว่าผู้เขียนไม่มีเจตนาเทหรือทิ้งเรื่องแต่ประการใดค่ะ แค่ป่วย........

 

          ป่วยไม่ได้หนักมากค่ะ (แต่จริงๆตอนเริ่มป่วยก็สาหัสอยู่) โรคก็บ้านๆอย่างไข้หวัด เพราะช่วงนั้นมีเรื่องให้ต้องทำมาก พักผ่อนก็น้อย เลยเป็นไข้ไปตามระเบียบค่ะ

 

          ค่ะ ด้านบนคือตัวอย่างของความประมาท “โรคบ้านๆอย่างไข้หวัด” ค่ะ TvT ทำให้ต้องกินยาต่อเป็นเดือน รักษาอาการอย่างอื่นไม่ว่าจะเป็นอ่อนเพลีย ปวดเมื่อย น้ำมูก โดยเฉพาะอาการไอที่ลุกลามปล่อยให้ตัวเองคอเจ็บนานเกินไป กลายเป็นเส้นเสียงอักเสบซ้ำไปซ้ำมาค่ะ

 

          สรุปอย่างสั้นคือผู้เขียนโดนทั้งไข้หวัด ทั้งทอมซิลอักเสบ เส้นเสียงอักเสบ เรียงคิวต่อกันมาเป็นล็อตๆให้รักษาตัวยาวจนถึงตอนนี้แหละค่ะ

 

          ที่จริงตอนนี้ถามว่าเต็มร้อยไหม แน่นอนค่ะ ยังไม่เต็มร้อย TvT  (แต่รอดพ้นจากการส่องกล้องดูคอได้อย่างฉิวเฉียดค่ะ ปัญหาคือยังทำอะไรเต็มที่ไม่ได้ ไม่งั้นเสียงก็จะหาย ร่างกายก็จะแย่อีก) แต่มีการปรับเปลี่ยนตารางงาน ตารางชีวิต และที่สำคัญที่สุด จะลงแดงแล้วค่ะ อยากเขียนนิยายจะแย่แล้ว

 

          เพราะอย่างนั้นเลยมาแบบสั้นๆหน่อยนะคะ แต่จะกลับมาให้ได้ทุกวันค่ะ เพราะคิดถึงท่านผู้อ่านทุกท่านเช่นกัน

 

          ขอบคุณทุกท่านที่ยังอุตส่าห์ติดตาม คอมเม้นต์หา และความห่วงใยที่มีให้เสมอด้วยนะคะ

          และขอส่งความห่วงใยให้ทุกท่านเช่นกันค่ะ ขอให้สุขภาพแข็งแรงกันถ้วนหน้าด้วยนะคะ

          ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกันค่ะ OTL

 

          ปล.เดิมทีตอนนี้ว่าจะได้เฉลยว่ารุ่งอรุณคืออะไร แต่เจอดราม่า(?)ใครบางคนขัด เลยต้องรอเสี้ยวถัดไปค่ะ TvT

 

          ปล2. เพื่อนที่ช่วยอ่านต้นฉบับของผู้เขียนท้วงว่าตกลงดราม่าเหรอ แต่ท่านแม่ทัพแค่กำลังคิดถึงโจ๊กเลยไม่พูดไม่จาเองนะ........


          ปล3. คอมเม้นต์ขอมาตอบตอนเที่ยงๆหลังจากจัดการตารางเพื่อสุขภาพเสร็จนะคะ ขออภัยด้วยค่ะ แต่อยากบอกตรงนี้อีกทีว่าดีใจจริงๆที่มีคอมเม้นต์ของทุกๆท่าน ขอบคุณนะคะ OTL


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 195 ครั้ง

39 ความคิดเห็น

  1. #654 MissShindo (@shindochan) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 16:00
    สนุกมากกกก รออยู่นะคะ
    #654
    0
  2. #652 datandar (@nong-ar) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 12:12

    รออยู่น่าาาาา
    #652
    0
  3. #651 AtcharaB (@atchara777) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 21:44
    คิดถึงนานแล้ว
    #651
    0
  4. #650 filmji2 (@Filmji) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 19:02
    ฮือออ ยังรออยู่เด้อออ
    #650
    0
  5. #649 --11-- (@--11--) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 17:07

    ยังรออยู่เด้อ
    #649
    0
  6. วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 07:42
    ขอบคุณครับ สู้ๆ
    #647
    0
  7. #646 Issareekongduwan (@Issareekongduwan) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 13:06

    คิดถึงไรท์จังส่งข่าวมาบ้างน่ะคะ
    #646
    0
  8. #645 Draconball (@nan_un_maoz) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 05:41
    ไม่แต่งต่อแล้วหรอคะ? งือออ เรื่องยังไปไม่ถึงไหนเลย อยากอ่านจนจบๆ พลีสสสส
    #645
    0
  9. #641 Yadaf (@Yadfah_booboo) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 16:43
    อยากอ่านจนจบเลยนะคะไรท์ หายไวๆนะคะ สู้ๆ มาต่อเร็วๆน้าาา
    #641
    0
  10. #637 อิสตรีสีเทา (@xXxQSCxXx) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 02:04

    รักนะคะ
    #637
    0
  11. #636 นักอ่านรุ่นป้า (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 22:32

    ชอบนิยายเรื่องนี้ ขอให้หายป่วยสุขภาพแข็งแรง แล้วมาแต่งต่อไวๆจ้า

    #636
    0
  12. #635 nikkhgv23 (@nikkhgv23) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 10:28
    มาต่อเร็วน่ะคิดถึงไรท์หายไปนานมาก
    #635
    0
  13. #633 RrieSaelim (@RrieSaelim) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:10
    คิดถึงไรท์เช่นกัน

    รออยู่ตลอด ลุ้นๆแทนท่านแม่ทัพหายไวๆค่ะไรท์
    #633
    0
  14. #631 nongrak3479 (@nongrak3479) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 16:51

    รอค่ะรักษาร่างกายและจิตใจให้แข็งแรงนะค่ะและอยากให้รู้ว่ารออ่านค่ะ

    #631
    0
  15. #630 พอยธนา (@pramotdplo) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 17:05
    กรี๊ดดด เค้าจูบกันค่ะแม่ เค้าจูบกันค่า
    #630
    0
  16. #629 toonny14 (@toonny14) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 13:51
    รอนะคะ สู้ๆค่ะไรท์
    #629
    0
  17. #628 treammy (@treammy) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 23:28
    สู้ๆนะคะ เปนกำลังใจให้จ้าาา
    #628
    0
  18. #627 som_khiewsopon (@som_khiewsopon) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 22:57
    รักษาสุขภาพด้วยนะคะไรท์ อย่าเพิ่งโหมมาก เดี๋ยวไข้กลับ
    #627
    0
  19. #626 roku00 (@minddy000) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:54

    ขอให้กลับมาเต็ม100เร็วนะ ^_^

    #626
    0
  20. #625 mtpsz (@supakron1218) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 20:58
    หายไวๆนะคะ ยังรอติดตามคะ ไม่หายไปไหน
    #625
    0
  21. #624 Bah Sa (@beemoos) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 17:38

    ขอให้ร่างกายแข็งแรง หายป่วยจากโรคภัยต่างๆ มีเพียงคำอวยพรกับกำลังใจให้นะคะ

    ????????????????????

    #624
    0
  22. #623 bdmprimmy (@bdmprimmy) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 14:25
    หายไวๆนะคะไรท์ รออ่านเสมอค่ะ ไรท์เขียนสนุก💗💗
    #623
    0
  23. #622 lightwars (@lightwars) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 13:36
    เขาจูบกันแล้วละเธอ
    #622
    0
  24. #621 Superkainoi (@eve_aifiiz) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 13:04
    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะไรท์ หายไวไวนะคะ
    #621
    0
  25. #620 เงารางเลือน (@toey1405) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 12:14
    ขอให้หายไวๆนะคะ ^^
    #620
    0