云乱 - กลียุคแห่งแคว้นอวิ๋น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 81,098 Views

  • 654 Comments

  • 2,098 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    293

    Overall
    81,098

ตอนที่ 53 : บทที่ ๑๖ ไล่ล่ารุ่งอรุณ (หลัง) (๔)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    7 ต.ค. 61


          แม้มันจะบอกว่าหากนางต้องการจะไปที่ใดก็ให้ปีนลงไปเองก่อน แต่เท่าที่สังเกตมาหลายครั้ง มันพอจะเดาได้ว่าสตรีผู้นั้นเห็นทีจะไม่ยอมเปลืองเรี่ยวแรงไปไหนง่ายๆเป็นแน่ นางคงยอมนั่งรอไปพลางพยายามใช้ความคิดที่มันไม่อาจเข้าใจได้ไปด้วยแน่

 

          ด้วยเหตุนี้มันจึงกล้าที่จะทิ้งนางเอาไว้ที่นั่น แน่นอนว่าการที่หอสูงแห่งนั้นถือเป็นเขตอิทธิพลของสกุลเซี่ยก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง แต่กล่าวกันตามตรงคือมันก็ไม่กล้าพูดได้เต็มปากเช่นกันว่าคนในตระกูลเซี่ยจะไม่ละเมิดข้อตกลงที่ทำไว้ก่อน และเสนอหน้าขึ้นไปด้านบนนั้น

 

          ทว่าขึ้นไปแล้วอย่างไร ? ต้องเกรงกลัวว่าผู้ที่ขึ้นไปบนนั้นคือเซี่ยหนิงและอาจเกิดเรื่องราวไหน้ำส้มแตกโครมใหญ่ลงไม้ลงมือกับคู่หมั้นของโซ่วอ๋องด้วยหรือ ?

 

          สำหรับคนที่ใช้เคล็ดวิชายุทธ์หายากเข่นฆ่าคนได้ราวกับหายใจเข้าหายใจออก แทนที่จะกลัวว่าเซี่ยหนิงหรือผู้อื่นจะมารังแกนาง ไม่สู้คิดว่าต้องทำอย่างไรไม่ให้นางไปรังแกผู้อื่นจะดีกว่า !

 

          เพราะความคิดและความมั่นใจนี้เองที่ทำให้ถังซู่เยือกเย็นพอที่จะพิจารณาดูขลุ่ยในมืออีกสองรอบค่อยเก็บเข้ากล่องให้เรียบร้อย ปล่อยให้หลี่เฉิงจัดวางกำลังคนสำหรับติดตามตนเองได้ตามใจชอบ

 

          สุดท้าย มันค่อยดีดเท้าออก พุ่งทะยานผ่านม่านราตรีกลับไปยังหลังคาของสถานที่แห่งนั้น

 

          และพบว่ามันคาดการณ์ ผิดไปไกลเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี !

 

 

 

 

          เมื่อตัดสินใจลงมือแล้ว อวี๋เฟิงย่อมไม่เสียเวลาพะวักพะวนต่อสิ่งใดอีก

 

          แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าท่านแม่ทัพจะไม่รับรู้ถึงรอบด้าน

 

          พวกมันทั้งคู่ยืนอยู่บนหลังคาหอสูง แม้ช่วงเดือนนี้จะไม่ได้มีลมพายุรุนแรงน่าหวาดหวั่น ทว่าอากาศที่ยังเย็นเฉียบของยามค่ำคืน ทิศทางที่แสงเดือนดาวสาดส่อง ตลอดจนเงาตะคุ่มของยอดหลังคาเหล่านี้ล้วนสามารถเอื้อให้ผู้คนลงมือได้หมดจดมากขึ้นทั้งสิ้น

 

          อวี๋เฟิงเพียงสะบัดแขนให้ดาบสั้นโผล่พ้น โซ่วอ๋องก็กระโจนพรวดเข้ามาทันที !

 

          เมื่อสักครู่อวี๋เฟิงเพิ่งจะไหวตัวก่อนหน้าเพียงพริบตายังหลบพ้นได้ สำมะหาอะไรกับยามที่นางหรี่ตาเพ่งมองร่างที่โยกคลอนไปมาของมันอยู่ก่อนแล้ว ต่อให้นี่เป็นร่างของหลี่เฟิงเอ๋อร์ที่ไม่สมควรรีดเร้นพลังยุทธ์ออกมาอีก อวี๋เฟิงก็ไม่มีทางที่จะหลบไม่พ้น

 

          แต่นางเพียงดีดเท้าถอยออกไปเพียงสองก้าวเท่านั้น

 

          ระยะสองก้าวนี้แทบไม่พ้นท่อนแขนของเจ้าเด็กหน้าเหมือนเยวี่ยปิ่งผู้นี้ อวี๋เฟิงไม่เพียงทราบดีแต่ยังรอคอยจังหวะที่มันหมุนร่างยื่นแขนมาตะปบหมายกดนางลงไปอีกด้วย

 

          ดาบสั้นที่วันนี้อวี๋เฟิงใช้ดื่มเลือดมาแล้วพลันเปล่งประกายสีเงินสว่างวาบกลางราตรี ก่อนฟาดลงบนท่อนแขนของมันอย่างเต็มแรงเช่นกัน

 

          ดาบสั้นเล่มคมกรีดเสื้อผ้าราคาแพงของมันได้เช่นเดียวกับที่กรีดผ่านผิวเนื้อคนขับรถม้าผู้นั้น แต่ยามสัมผัสถึงผิวหนังของโซ่วอ๋อง กลับคล้ายเป็นเพียงเหล็กทื่อท่อนหนึ่งพยายามออกแรงฟาดลงกับก้อนหิน ไม่อาจกระทำอันใดได้มากกว่านี้

 

          แม้แต่ดาบสั้นคมกริบของแคว้นเยี่ย ยังทำได้เพียงเฉือนหนังด้านนอกของมันให้เป็นริ้วรอยจางๆเท่านั้น ไม่อาจจะเรียกเลือดจากมันได้แม้แต่หยดเดียว !

 

          อวี๋เฟิงกลับไม่ร้อนรน พลิกฝ่ามือเพียงนิดกลับสะกิดปลายเท้าให้ร่างเบี่ยงไถลมาทางมันอีกสักเล็กน้อย ดาบสั้นในมือก็พลิกแพลงตามการเคลื่อนไหวไถลปราดมาอยู่ห่างจากคอโซ่วอ๋องไม่กี่ซุ่น

 

          ทว่าแม้แต่แขนของมันคมดาบสั้นก็ไม่อาจกระทำอันใดได้ ที่คอของมันต้องหวั่นเกรงด้วยหรือ ?

 

          แม้จิตมารในร่างจะรุนแรงดิบเถื่อนเพียงใด แต่ทุกสิ่งมีชีวิตล้วนเหลือสัญชาตญาณระแวงภัยรักษาชีวิตเสมอ เห็นได้ชัดจากการที่มันคล้ายจะรู้สึกถึงอันตรายยามที่อวี๋เฟิงหมุนฝ่ามือในชั่วพริบตา เปลี่ยนจากด้านคมของดาบไปเป็นด้ามที่ตอนปลายทำด้วยวัตถุแข็งแรงจนสามารถใช้แทนค้อนด้ามเล็กได้ถ้าต้องการ

 

          ชีพจรที่ลำคอของโซ่วอ๋องเต้นระริกจนน่าหวาดหวั่นหวิดสัมผัสด้ามเหล็กกล้านั้นแล้ว ถ้าไม่ใช่มันจะย่อตัวลงได้อย่างรวดเร็วพอ

 

          อวี๋เฟิงกลับรวดเร็วไม่แพ้มัน ใช้ปลายเท้าข้างหนึ่งเตะกระเบื้องที่มันยืนอยู่เปรี้ยงเข้าให้ !

 

          โซ่วอ๋องเพิ่งย่อตัวลงไป ยามกะทันหันไหนเลยจะสามารถเปลี่ยนท่วงท่ากระโดดออกมาได้ทัน หรือต่อให้มันทำได้จริงอวี๋เฟิงก็สามารถจัดการได้

 

          นางเตะกระเบื้องอีกสองแผ่นสองทาง เปลี่ยนหลังคาให้กลายเป็นหลุมที่โซ่วอ๋องเกือบร่วงลงในพริบตา

 

          กระเบื้องไม่กี่แผ่นย่อมไม่เพียงพอที่จะเป็นหลุมรับทั้งร่างของบุรุษฉกรรจ์ แต่ลำพังเท้าและขาด้านหนึ่งของมันที่ตกลงไปก็เพียงพอที่จะทำให้การเคลื่อนไหวของโซ่วอ๋องชะงักได้แล้ว ไม่นับที่อวี๋เฟิงพลันย่อตัวลง กระแทกด้ามดาบสั้นลงใกล้ข้อเท้าอีกข้างของมันอย่างหนักหน่วงและแม่นยำ

 

          ทั้งร่างของโซ่วอ๋องเสียหลักทรุดฮวบ ทว่ามันยังหันใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดุร้ายรายล้อมด้วยลายเถาพฤกษาอันน่าพรั่นพรึงมาพร้อมเสียงคำรามอย่างดุร้าย

 

          “เงียบ” อวี๋เฟิงดุพลางเปลี่ยนเอาปลายดาบจิ้มใบหน้านั้นของมัน...แน่นอนว่าย่อมปราศจากริ้วรอยใดๆ อีกทั้งแม้มีแสงจันทร์สว่างช่วยส่องลงมา ท่านแม่ทัพก็ยังไม่อาจแน่ใจได้ว่าลวดลายของมันยามนี้มีบุปผาประดับเท่าไรและอยู่ในสภาพเช่นกันไรกันแน่

 

          ถึงกระนั้นอวี๋เฟิงที่รู้ตั้งแต่แรกว่ามันฝึกวิชายุทธ์อันใดก็เดาได้ไม่ยาก ทั้งจากข่าวลือที่หลี่หลันอวี่เล่าเกี่ยวกับมัน อาการของมันเมื่อได้เห็นด้วยตาตนเอง อวี๋เฟิงก็สามารถทำความเข้าใจอาการของเจ้าเด็กนี่ได้ถึงหกเจ็ดส่วนแล้ว

 

          ยิ่งพอเห็นว่าขาองมันตกลงไปติดแล้ว อยู่ๆความดุร้ายของมันก็คล้ายจะซาลง ทว่านัยน์ตายังจ้องมองมาที่นางอย่างร้อนแรงจนอวี๋เฟิงตะครั่นตะครอ อวี๋เฟิงก็เพิ่มความเข้าใจเป็นแปดส่วนทันทีว่าอาการของเจ้าเด็กนี่จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ลำบากไม่น้อยอยู่เหมือนกัน

 

          แต่สุดท้ายอวี๋เฟิงก็ยังฉีกชายแขนเสื้อของตนเองข้างที่เลอะน้อยที่สุดออกมาเป็นชิ้นเล็กอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้ดาบสั้นเล่มนั้นกรีดลงบนท้องแขนของตัวเองอย่างรวดเร็วกว่า !

 

          บาดแผลเรียบกริบสวยงามยิ่งกว่าที่หลี่หลันอวี่กรีดหลายเท่าทำให้อวี๋เฟิงอดพยักหน้าอย่างพอใจในตัวเองไม่ได้ ขณะที่โซ่วอ๋องที่กำลังพยายามชักขาออกมาพลันเบิกตากว้าง สูดจมูกลิ้มกลิ่นคาวที่คงหวานหอมอย่างยิ่งสำหรับมัน....

 

          อวี๋เฟิงไม่กล้าชักช้า เร่งใช้ผ้าผืนนั้นซับเลือดจนชุ่มโชก จากนั้นค่อยโยนไปให้มัน

 

          โซ่วอ๋องย่อมคว้าไว้ก่อนที่จะ....เอาใส่ปาก....

 

          ทั้งที่นั่นเป็นเศษผ้าชุ่มเลือดที่ควรน่าขยะแขยง แต่มันกลับทำราวกับกำลังกินอาหารรสเลิศที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ค่อยๆละเลียดเคี้ยวไปมาอยู่หลายลมหายใจ จนในที่สุด.....

 

          “บัดซบ !” มันสบถ ถ่มเศษผ้าที่แทบไม่เหลือรอยเลือดชิ้นนั้นออกมาอย่างชิงชัง หันดวงตาที่แดงก่ำมาจ้องมองอวี่เฟิงที่กำลังกดแผลตัวเองมองมันเช่นกันอย่างไม่อนาทรร้อนใจ “เจ้า...เจ้ากล้า....”

 

          “หรือเจ้าไม่กล้า ?” อวี๋เฟิงย้อนถามมันแทน ลดมือข้างที่กดบาดแผลไว้ เห็นว่ายังมีเลือดไหลซึมเล็กน้อยก็พยักหน้า

 

          แล้วยื่นท่อนแขนเรียวข้างนั้นไปเบื้องหน้าโซ่วอ๋อง

 

          แม้จะเป็นราตรี แต่อุปาทานและบรรยากาศรอบด้านกลับทำให้อวี๋เฟิงคล้ายจะเห็นดวงตาของโซ่วอ๋องฉายประกายวาวโรจน์ดังสัตว์ป่าที่กระสากลิ่นเหยื่อ ก่อนที่มันจะรีบดับกลิ่นไอแห่งความปรารถนาและรังสีฆ่าฟันของมันอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เหยื่อไหวตัว

 

          โซ่วอ๋องที่เบือนหน้าหนีไปหลังจากนั้นทำให้อวี๋เฟิงอดคิดขึ้นมาไม่ได้

 

          แม้จะเบือนหน้าหนี แต่เพราะยามนี้อวี๋เฟิงอยู่ไม่ไกลจากมันมา ยามจ้องมองอย่างละเอียดจึงเห็นริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความกระหายของมันได้

 

          “เมื่อสักครู่เจ้าก็กินไปนิดหน่อยแล้ว” อวี๋เฟิงเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “มาตอนนี้ก็หลับหูหลับตากินลงไปอีกสักหน่อยเถอะ ถึงแม้ไม่นับเป็นการรักษาอย่างจริงจัง ก็ถือว่าช่วยระงับอาการเจ้าได้ชั่วคราว แล้วค่อยรักษาต่อ”

 

          “ข้าไม่มีวันกลายเป็นมารที่ดื่มกินเลือดเนื้อของผู้อื่น” น้ำเสียงของมันเน้นหนักคลับคล้ายแฝงแววโกรธแค้น และเพราะใบหน้าที่เบือนไปอีกทาง อวี๋เฟิงจึงไม่อาจมองเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ราวสะท้อนภาพของใครบางคนได้

 

          ดังนั้น ท่านแม่ทัพจึงเพียงได้ยินคำกล่าวอันดื้อรั้นเสียจนทำเอาอยากดึงแขนกลับและถีบมันลงไปใต้หลังคาเสียเลยเท่านั้น

 

          ทว่าใบหน้านี้ทำให้อวี๋เฟิงพะอืดพะอมยามมันหว่านเสน่ห์เช่นไร เห็นมันทำท่าทางเช่นนี้ก็ทำให้อวี๋เฟิงใจอ่อนได้เช่นกัน นางจึงตัดสินใจเกลี้ยกล่อมมันต่อว่า

 

          “ถ้ากินเลือดแค่นี้แล้วกลายเป็นมาร ทหารชายแดนที่เวลาฆ่าศัตรูถูกเลือดเนื้อกระเด็นเข้าปากไม่กลายเป็นมารกันหมดแล้วหรือ” คำปลอบของอวี๋เฟิงย่อมมาจากความจริงและประสบการณ์ ไม่ใช่ถ้อยคำปลุกปลอบอ่อนโยน “ที่สำคัญที่ให้เจ้ากินๆไปซะเพราะยังต้องคุยกันอีกยาว เจ้าจะไม่ยอมกินเลือดเนื้อแต่จะยอมเสี่ยงเสียสติทำร้ายข้ามากกว่างั้นรึ ไอ้เด็กเวร !

 

          ท้ายประโยคยิ่งพูดอวี๋เฟิงยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสั่งสอนศิษย์น้องเล็ก น้ำเสียงจึงยิ่งดุยิ่งดังขึ้น หนำซ้ำยังใช้คำเรียกแบบเดียวกับที่เคยด่าเยวี่ยปิ่งไม่ผิดเพี้ยน

 

          ทว่า....นี่ไม่ถือเป็นคำปลอบแล้วกระมัง ?

 

          อวี๋เฟิงอยากยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเรียกสติบ้าง แต่ตราบใดที่เจ้าเด็กตรงหน้ายังมีลวดลายเถาวัลย์เต็มตัวเช่นนี้ นางก็ไม่อาจวางใจละมือจากอาวุธได้เหมือนกัน สุดท้ายจึงได้แต่ทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วเกร็งท่อนแขนที่เลือดกำลังจะแห้งไปตรงหน้ามัน

 

          ไม่คาดว่าโซ่วอ๋องที่ได้ยินประโยคนั้นจะหันขวับกลับมา มองนางราวกับกำลังมองดูสิ่งมีชีวิตที่ประหลาดที่สุดที่มันเคยเจอ และค่อยๆก้มมองท่อนแขนเรียวที่เห็นรอยโลหิตไหลอยู่รำไร

 

          ในที่สุด...ก็หัดว่าง่ายขึ้นมาหน่อยเสียที ....อวี๋เฟิงที่เห็นอย่างนั้นอดปลื้มใจกับบารมีความเป็นศิษย์พี่ใหญ่ที่ยังพอหลงเหลือของตนเองไม่ได้

 

          ผู้ใดจะทราบว่านางเพิ่งคิด มือข้างหนี่งของคนที่เพิ่งมาถึงกลับวางหมับบนหัวไหล่แล้วออกแรงกระชากอย่างรุนแรงจนนางเผลอแยกเขี้ยวด้วยความโกรธ หันไปจ้องมองเจ้าของฝ่ามือแกร่งที่ยังวางบนไหล่ตัวเอง

 

          อวี๋เฟิงไม่ทันด่า บุรุษหนุ่มที่สวมหน้ากากอยู่กลับถามก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกยิ่งกว่าราตรีเหมันต์

 

          “เจ้ากำลังทำบ้าอะไร ?”

 

(โปรดติดตามต่อตอนถัดไป)

 

          ระยะหลังนี้ความถี่ในการมาลดลง ขออภัยคนที่รอด้วยนะคะ !

 

          ตอนนี้ที่เขียนๆไป เขียนหมายเหตุการณ์ตอนท้ายไว้ก่อน จากนั้นก็เขียนเติมเหตุการณ์ให้เต็มแล้วก็เกลา ---- ปรากฏว่าช่วงตอนท้ายที่เขียนมาร์คไว้มีปรับรายละเอียดนิดหนึ่ง ว่าอย่างนี้ค่ะ

 

          เอาล่ะๆนางลูบเรือนผมของมันช้าๆ เห็นมันค่อยๆสงบลงพร้อมกับที่รู้สึกว่าเลือดของตนเองชักจะหลั่งไหลออกมากไปก็เตรียมจะดึงท่อนแขนออกจากปากมัน

 

          ผู้ใดจะทราบว่านางเพิ่งคิด ทั้งร่างกลับถูกกระชากออก ทั้งแขนถูกเขี้ยวของเจ้าเด็กหน้าเหมือนเยวี่ยปิ่งครูดเข้าให้จนเป็นฝ่ายแยกเขี้ยวเสียเอง หันไปจ้องมองเจ้าของฝ่ามือแกร่งที่ยังวางบนไหล่ตัวเอง

 

          ใช่ค่ะ....เดิมที่โซ่วอ๋องควรได้ดื่มเลือดมากกว่านี้ และใครบางคนมาช้ากว่านี้ค่ะ !

 

          แต่นี่เป็นเหตุการณ์ปกติในการเขียนเรื่องนี้แล้วค่ะ(?) นั่นคือจะมีการขีดฆ่าซีนบ้าง แย่งซีนกันบ้าง เกิดขึ้นเป็นระยะๆ แม้เหตุการณ์จะลงเอยเหมือนกัน (ในที่นี้คือใครคนนั้นโผล่มาในอิริยาบถเหมือนกันด้วย !) แต่ความแตกต่างระหว่างทางก็ส่งผลถึงความสัมพันธ์และเหตุการณ์ต่อๆไปเหมือนกันค่ะ TvT

 

          ที่มาเล่านี่เพราะตอนนี้ที่เขียนยังเหลือส่วนท้ายที่ยังไม่ได้เอาไปโยนไว้ในไฟล์เก็บส่วนที่ไม่ใช้ค่ะ และเห็นว่าเห็นได้ชัดและตลกดี(?) เลยเอามาแบ่งปัน เผื่อท่านผู้อ่านท่านไหนจะกรีดร้องว่าเอาคัทซีน(?)แบบที่ตัดออกไปดีกว่า ก็ออกความเห็นกันได้นะคะ (แต่ออกตัวเช่นกันว่าไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะคนที่แก้ซีนได้ในเรื่องค่ะ ฮือ)

 

          นอกจากเรื่องแก้แล้ว ก็อยากจะขอบอกว่าที่สปีดช้าๆนี่....ก็ไม่ใช่อะไรค่ะ มีเรื่องยุ่ง เรื่องเรียนบ้าง แต่ใจความหลักคือบางทีคิดไว้อย่าง เขียนจริงชอบมีรายละเอียดแตกต่างไปอีกอย่างแบบนี้แหละค่ะ หากท่านผู้อ่านคนไหนมีคำแนะนำหรือข้อคิด แนวทางอะไรดีๆ ก็แนะนำผู้เขียนได้เสมอนะคะ

 

          คืนนี้ดึกแล้ว (และในสมองยังมีข้อสอบที่เพิ่งผ่านพ้นวนไปเวียนมา) ก็ขอราตรีสวัสดิ์ทุกท่านก่อนที่จะพูดอะไรก็ไม่รู้(?) ไปมากกว่านี้นะคะ แต่แน่นอนว่าไม่ลืมที่จะขอบคุณทุกคอมเม้นต์ ทุกกำลังใจและการติดตามที่ทำให้ผู้เขียนมีกำลังเปิดไฟล์เขียนและกลับมาหาผู้อ่านเสมอค่ะ

 

          ขอบพระคุณค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #530 maysamo (@maysamo) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 22:25

    ทท่านแม่ทัพพพพ...ผู้เผื่อ..ไม่ต้องมีหรอก..เรื่องนี้ท่านแม่ทัพเป็นพระเอกเอง..ส่วนตัวผู้ที่เหลือก็แค่ตัวประกอบ..555

    #530
    1
    • #530-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:47
      เดี๋ยววววว ใจเย็นค่ะ ! เส้นทางยังอีกยาวไกล ต้องมีใครเปล่งประกาย(?)ขึ้นมาบ้าง....
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ให้รอนะคะ
      #530-1
  2. #529 LR041 (@saiopza) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:05
    เด็กเวรรร ลั่นเลย555+
    #529
    1
    • #529-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:47
      นี่แหละค่ะ ใจจริงที่ท่านแม่ทัพมีต่อโซ่วอ๋อง(....) ขอบคุณที่มอบคอมเม้นต์มาให้ตลอดเลยนะคะ ยินดีมากๆค่ะที่ผู้อ่านอ่านแล้วบันเทิงใจ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ
      #529-1
  3. #525 filmji2 (@Filmji) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 01:03
    โอ้ยยย ใครคือพระเอกกันแน่นะะะ ลุ้นเว่อร์
    #525
    1
    • #525-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:45
      ผู้เขียนก็ลุ้น กลัวท่านแม่ทัพจะเผลอยันทั้งสองคนตกหลังคาไปก่อนค่ะ TvT
      ขอโทษที่ให้คอยนานด้วยนะคะ OTL
      #525-1
  4. #524 gameminmin (@gameminmin) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:40
    โอ๊ยยย ใครเป็นพระเอกกกกกกก
    #524
    1
    • #524-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:44
      ท่านแม่ทัพอาจจะเลือกตัวเองเป็นพระเอกค่ะ ณ จุดๆนี้ //ถูกคนอ่านตี
      ขอโทษที่ทำให้คอยนะคะ OTL
      #524-1
  5. #523 พอยธนา (@pramotdplo) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:27
    เอาคัทคืนมา 55
    #523
    1
  6. #520 mee_pa (@mee_pa) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:12
    นี่คือหวงรึเปล่า อิอิ
    #520
    1
    • #520-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:43
      ถามเจ้าตัวคงทำหน้าว่า....นี่คือความปวดหัวว่าทำไมหายไปแป็บเดียวใครบางคนสามารถก่อเรื่องได้ค่ะ แต่มันก็น้า....

      ขอโทษที่ทำให้คอยและขอบคุณที่ติดตามกันอยู่นะค้า ><
      #520-1
  7. #518 เจ้าลูกหมู (@katay123) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 17:19

    กรี๊ด พระเอกของฉัน(ที่หวังจะอวย)มาแล้ว!

    #518
    1
    • #518-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:42
      นับถือในความอวยแน่วแน่นี้เลยค่ะ >< เขามาแล้วและจะไป(?)แล้วค่ะ !
      ขอบคุณที่ติดตามและขอโทษที่ให้คอยนะคะ
      #518-1
  8. #517 hiziji (@hiziji) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 14:53
    ขอบคุณค่าา
    #517
    1
    • #517-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:41
      ขอบคุณเช่นกันที่ติดตามเสมอ และขอโทษที่ทำให้คอยนะคะ ;w;
      #517-1
  9. #515 meduzabencz (@meduzabencz) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 13:24
    เห็นท่านแม่ทัพเอ็นดูท่านอ๋อง คนอ่านก็เริ่มจะเอ็นดูท่านอ๋องไปด้วยแล้ว ชอบอ่า -เด็กเวรรรร ชอบที่เจ็แกเผลอเรียก 55555 อยากอ่านช่วงสมัยท่านแม่ทัพรุ่งโรจน์จริงๆ อยากเจอตัวละครสมัยนั้นด้วย จะยังมีใครยังมีชีวิตอยู่ไหมอ่ะ ท่านรองแม่ทัพงี้
    #515
    1
    • #515-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:41
      ว่ากันว่าคนดีจะตายง่ายค่ะ ดังนั้นพวกที่เหลือๆอยู่ ท่านแม่ทัพรู้เข้าอาจจะอุทานว่าทำไมเหลือแต่พวกนี้ ฮา

      ขอบคุณที่ติดตามและขอโทษที่ทำให้คอยด้วยนะคะ OTL
      #515-1
  10. #513 AtcharaB (@atchara777) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 12:20
    รอออออออออออ
    #513
    1
  11. #512 Leila-Liora (@sorn160744) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 10:43
    ความบารมีพี่ใหญ่นี้ ท่านแม่ทัพมองโซ่วอ๋องเป็นศิษย์น้องไปแล้วมั้ง555
    #512
    1
    • #512-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:40
      จริงๆได้เห็นหน้าคุ้นๆก็อุ่นใจสลับกับขนลุกดีน่ะค่ะ(?) ถือเป็นความผ่อนคลายอันน้อยนิดที่ท่านแม่ทัพจะหาได้ ขอบคุณที่ติดตามและขอโทษที่ให้รอนะคะ OTL
      #512-1
  12. #511 โนน (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 10:03

    ทท่านแม่ืัทัพมีดวงฮาเร็ม ดอกท้อบานสพรั่ง

    #511
    1
    • #511-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:39
      ท่านแม่ทัพน่าจะอยากได้น่องไก่กับขาหมูมากกว่าดอกท้อล่ะค่ะ ขออภัยที่ทำให้ต้องรอด้วยนะคะ OTL
      #511-1
  13. วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 08:50
    ช่างใ
    ได้จังหวะ สงสารโซว่อ่องเลย
    #509
    1
    • #509-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:38
      ตอนใหม่โซ่วอ๋องก็น่าสงสาร(?)ค่ะ ขอโทษที่ทำให้ผู้อ่านรอด้วยนะคะ OTL
      #509-1
  14. #508 STI .45 (@gval) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 08:38
    รอน้าาาาาาาา
    #508
    1
  15. #507 Around_Me (@Around_Me) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 07:22

    อารมณ์เหมือนโดนตัดเข้าโฆษณา แง่มๆ


    ... รู้สึกช่วงนี้จะเว้นช่วงนาน ก็เข้าใจน้าว่าไรท์ยุ่ง แต่หัวใจคนรอ (งึมงำ)

    #507
    1
    • #507-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:36
      หนนี้นอกจากยุ่งแล้วป่วยไปเลยค่ะ ขอโทษที่ให้รอจริงๆนะคะ OTL
      #507-1
  16. #506 นักอ่านรุ่นป้า (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 07:22

    แบบไหนก็ชอบจ้า

    #506
    1
  17. #505 MeeDii (@miomiojung) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 05:16
    เค้ากลับมาแล้ว หายไปนานเบย
    #505
    1
    • #505-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:36
      ตามเวลาในเรื่องเขาหายไปแป็บเดียวเองค่ะ แต่แป็บเดียวท่านแม่ทัพก็ก่อเรื่องได้ (...)
      ส่วนเวลาจริง คนเขียนขออภัยด้วยนะคะที่หายไปนานเลย OTL
      #505-1
  18. #504 0971539347am (@0971539347am) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 04:04
    ที่รักมาแล้ว
    #504
    1
    • #504-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:33
      ที่รักนี่ ---- หมายถึงคนที่เพิ่งโผล่มาสินะคะ ขอโทษที่ทำให้รอด้วยนะคะ OTL
      #504-1
  19. #503 Ammyuhi (@Ammyuhi) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 02:31
    ถังซู่มาแล้ววววจ้าาาท่าแม่ทัพ
    #503
    1
    • #503-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:33
      ถังซู่มาพร้อมอาการป่วยของคนเขียนเลยค่ะ ฮือ ขอโทษที่ให้รอด้วยนะคะ
      #503-1
  20. #502 Loading... (@mono-spoon) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 02:27
    ค้างมากกก อัพต่อไวๆนะคะ><
    #502
    1
  21. #501 nuknikkmitl (@nuknikkmitl) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 01:49
    มันเหมือนค้างคามากตอนนี้ มันรอลุ้นหลายวันแล้วบทนี้ รอต่อไป
    #501
    1
    • #501-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 53)
      13 ตุลาคม 2561 / 14:32
      ขอโทษที่ทำให้ค้างไว้เสียนานด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันด้วยค่า TvT
      #501-1