云乱 - กลียุคแห่งแคว้นอวิ๋น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 81,049 Views

  • 654 Comments

  • 2,100 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    244

    Overall
    81,049

ตอนที่ 5 : บทที่ ๒ ตกลงแล้วนางลืมตาตื่นขึ้นมาจริงใช่หรือไม่ ? (๑)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 402 ครั้ง
    25 ก.ค. 61

บทที่ ๒  ตกลงแล้วนางลืมตาตื่นขึ้นมาจริงใช่หรือไม่ ?

          มือที่เอื้อมมาถึงตะปบลงปิดปากคล้ายจะปิดกั้นเสียงร้องที่อาจเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือที่สัมผัสนั้นเย็นเฉียบ ทว่าไม่ได้หยาบกร้านกักขฬะจนน่าหวาดหวั่น แต่ก็มิใช่มือบอบบางนุ่มนิ่มของสตรีในห้องหอเช่นกัน

          ชั่วแวบแรกอวี๋เฟิงเกือบจะกลั้นหายใจไว้ก่อนตามสัญชาตญาณเดิม แต่ชั่วเวลารินชายังไม่ทันจะได้เต็มลงถ้วย ร่างกายของหลี่เฟิงเอ๋อร์ก็เกือบจะหน้ามืดแล้ว นางจึงรีบระบายลมหายใจออกสูดหายใจเข้าอย่างปกติทันที

          ก่อนกลอกดวงตา….มองไปตามทางเดินที่ตั้งใจจะแอบมองต่อ

          ในเมื่อผู้ลงมือไม่ได้ยกมีดมาปาดคอนางในทันที อวี๋เฟิงจึงยังไม่ครุ่นคิดให้มากความ แต่เพียงนางปรายตาไปเพียงเล็กน้อย มือที่เดิมทีเพียงปิดปากและใบหน้าด้านล่างของนางเฉยๆ พลันออกแรงดึงหน้านางให้หันออกจากทิศทางนั้นทันใด

          และสบกับดวงตาที่แปลกประหลาดหนึ่งคู่

          ความประหลาดนี้เป็นเพียงความรู้สึกของอวี๋เฟิงที่ผุดขึ้นมายามมองดวงตาใสกระจ่างคู่นั้น ในห้วงแห่งความคิดพลันปรากฎภาพของทะเลสาบที่ชายแดนทางเหนือซึ่งยามเหมันต์ผืนผิวด้านบนจะถูกฉาบเคลือบด้วยแผ่นน้ำแข็งบางๆ ทว่าใต้แผ่นน้ำแข็งกลับซ่อนผืนน้ำที่ลึกล้ำไร้ก้น ทั้งยังใสกระจ่างสะท้อนได้แม้แต่ทะเลแห่งดวงดาวในยามราตรี

          เป็นทั้งความใสบริสุทธิ์และกระจ่างใส หากขณะเดียวกันเมื่อมองลงไปกลับไม่อาจหาก้นบึ้งได้

          อวี๋เฟิงถูกดวงตาคู่นั้นดึงความสนใจไว้จริงแท้ กระทั่งเสียงพูดคุยเย้าแหย่ของบุรุษกับสตรีผ่านไป นางถึงได้รู้สึกตัวว่าลืมมองไปเสียฉิบ !

          “ล่วงเกินคุณหนูสามแล้ว....” เสียงนั้นอ่อนโยน หากก็มิได้ทุ้มต่ำดังเช่นบุรุษฉกรรจ์ แต่ก็มิใช่เสียงของเด็กน้อยเช่นกัน

          อวี๋เฟิงกลอกตาไปมา ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่มีทีท่าจะขยับสักที นางก็เปลี่ยนเป็นกะพริบตาปริบๆ

          นัยน์ตาคู่นั้นพลันปรากฏแววเข้าใจหากก็แฝงความยุ่งยากไว้เล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดมือข้างนั้นก็ยินยอมผละออกไป

          อวี๋เฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนชะงักค้าง

          เมื่อสักครู่ใบหน้าของนางกับเจ้าของมืออยู่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือดี นอกจากดวงตาคู่นั้น อวี๋เฟิงจึงไม่อาจพินิจมองใบหน้านั้นได้ชัด กระทั่งอีกฝ่ายขยับออกไป นางถึงเพิ่งมองได้เต็มตา

          ที่อยู่ตรงหน้าอวี๋เฟิงคือวงหน้าใสซื่อของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง น่าเสียดายที่ดวงตาของมันคู่นั้นงดงามเกินไปเมื่อเทียบกับส่วนอื่น ยามเมื่อมองโดยรวมดังนี้ จึงเห็นเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่หน้าตาพอน่าเอ็นดูคนหนึ่งเท่านั้น มิได้ชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดเช่นยามมองสบตาอีก

          มองต่ำลงไปเล็กน้อย เรียวคิ้วของอวี๋เฟิงพลันขมวดมุ่นขึ้นมา ด้วยแม้สีสันจะแตกต่างจากในความทรงจำไปบ้าง แต่ชุดที่เจ้าเด็กตรงหน้านี่สวมใส่มิใช่ชุดของขันทีน้อยหรอกหรือ ?

          แล้วเมื่อสักครู่....ขันทีน้อยผู้นี้เรียกนางว่าคุณหนูสามเช่นเดียวกับพวกเสี่ยวซงและเสี่ยวจู๋....

          “คุณหนูสาม” ราวจะยืนยันว่านางไม่ได้หูฟาด ขันทีน้อยตรงหน้าเอ่ยอีกครั้งด้วยสีหน้าที่แฝงความร้อนใจ “ท่าน....เหตุใดท่านมาอยู่ที่นี่ได้ขอรับ ถ้าหาก...ถ้าหาก.....”

          “ไม่ใช่” อวี๋เฟิงขัดถ้อยคำละล่ำละลักคล้ายหวาดกลัวขึ้นมาอย่างฉับพลันของมัน “เจ้าทักคนผิดแล้ว ข้าไม่ใช่คุณหนูสาม”

          ฝ่ายตรงข้ามชะงักคำทันควัน แต่ปากยังอ้าค้าง อวี๋เฟิงกลับกล่าวต่อด้วยท่าทางอันเรียบเฉยไร้ซึ่งพิรุธต่อ

          “ข้าเพียงแต่บังเอิญดูคล้ายคุณหนูสามอย่างมากเท่านั้น หรือเจ้าคิดว่าคนอย่างคุณหนูสามจะมีเรี่ยวแรงเดินออกมาถึงที่นี่ได้ ?”

          ว่าไปแล้วนี่ไม่ใช่คำโกหกแม้แต่ครึ่งคำ เพราะนางคืออวี๋เฟิง แม้อยู่ในร่างของหลี่เฟิงเอ๋อร์ ผู้อื่นมองปราดแรกอาจเห็นนางเป็นหลี่เฟิงเอ๋อร์ แต่ยามมองซ้ำอีกครั้งไม่ว่าใครก็ยากจะเชื่อว่าหลี่เฟิงเอ๋อร์ผู้ไม่เคยแม้แต่จะร้องขอรองเท้าเพิ่มเติม มีหรือจะเดินออกจากห้องนอน­ของตนเองมาถึงนี่ได้ ?

          อวี๋เฟิงไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างดี ส่วนเหตุผลที่เสี่ยวซงเสี่ยวจู๋ที่น่าจะอยู่กับหลี่เฟิงเอ๋อร์มองไม่ออกนั้น นอกจากความหัวทึ่มกับการที่เห็นได้ชัดเจนเกินไปของสาวใช้ทั้งสอง ท่านแม่ทัพก็คร้านจะหาเหตุผลใดมาอธิบายอีก

          เพราะเหตุผลเหล่านี้เอง อวี๋เฟิงจึงเชื่อมั่นว่าให้ตายอีกฝ่ายก็คงยากจะเชื่อว่าร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้า ที่แท้ก็เป็นหลี่เฟิงเอ๋อร์จริงๆ

          “.......แต่ชุดคลุมขนจิ้งจอกขาวกับถุงมือปักลายเมฆมงคลเข้าชุดกันเช่นนี้มีอยู่ชุดเดียวนะขอรับ บ่าวจำได้ว่าเดือนก่อนใต้เท้าหลี่ทุ่มเงินให้เสื้อผ้าชุดนี้เผื่อคุณหนูใส่ในช่วงฤดูหนาวนี่..... ร้านเป่าอี้รับประกันว่าชุดนี้มีเพียงหนึ่งเดียวไม่มีชุดที่สอง....”

          “.........” อวี๋เฟิงพูดไม่ออก แต่ในใจด่าหลี่เฟิงเอ๋อร์ไปอีกร้อยคำ... เจ้าเด็กอกตัญญูบัดซบผู้นี้ ! บิดาทุ่มเทเงินทองซื้อเสื้อผ้าอย่างดี นางกลับเอาไปซุกไว้ก้นหีบ ผู้อื่นจะรู้หรือ ยังนึกว่าคงเป็นชุดเก่าเก็บด้วยซ้ำไป !!

          ขันทีน้อยมองเงาร่างที่ไม่ว่ามองมุมใดก็เป็นคุณหนูสาม ส่วนอวี๋เฟิงก็มองดูสีหน้าหวาดระแวงแกมวิตกของอีกฝ่ายที่ดูท่าแล้วยังตกลงใจไม่ได้เช่นกันว่าจะเชื่อนางหรือไม่

          “....เจ้าจำผิด” อวี๋เฟิงยืนกรานต่อไป คิดในใจว่าแม้จะเคี่ยวกรำให้ร่างนี้แข็งแรงขึ้นมาไม่ได้ทันที แต่ความหน้าหนาแค่นี้นางยังพอเพาะสร้างได้อยู่  “เรื่องชุดนี้เล่าไปแล้วยืดยาวนัก แต่หากเจ้าสงสัยอยู่ ข้าก็พอบอกวิธีพิสูจน์ให้เจ้าได้”

          “พะ...พิสูจน์เช่นไรขอรับ” ขันทีน้อยกะพริบตาปริบบ้าง

          อวี๋เฟิงหรี่ตาลงทำสีหน้าเคร่งขรึมที่สุดเท่าที่หลี่เฟิงเอ๋อร์จะทำได้ แม้จะสังหรณ์จากสีหน้าของขันทีน้อยตรงข้ามว่ามันดูอ่อนแอจนน่าหวาดหวั่นมากกว่าก็ตาม

          สุดท้าย นางทอดถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนชี้นิ้วออกไป

          “อาหารในปิ่นโตนั่น......ส่งมาให้ข้ากินเถอะ”

          “.......” ขันทีน้อยตะลึงไปครึ่งค่อนวัน กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “.......ว่ากระไรนะขอรับ”

          “เจ้าเคยเห็นคุณหนูสามกินอย่างอื่นนอกจากโจ๊กหรือ ?” คำตอบของท่านแม่ทัพคือคำถามกลับ

          เห็นได้ชัดว่าความเข้าใจในตัวหลี่เฟิงเอ๋อร์ของอวี๋เฟิงข้อนี้ไม่ผิดพลาด เพราะฝ่ายนั้นนิ่งไปทันใด ก่อนมองหน้านางอีกครั้ง แล้วค่อยตัดสินใจเอี้ยวตัวไปหยิบปิ่นโตเถานั้นมา

          ควันอ่อนจางลอยขึ้นทันทีที่ฝาถูกเปิด ก่อนสิ่งต่อมาที่กระทบตาอวี๋เฟิงจะเป็นแป้งนึ่งที่ยังกรุ่นไอร้อนวางซ้อนกันอย่างลวกๆสามสี่ลูกในชั้นเดียว

          ไม่ว่ามองมุมใด นี่ก็เป็นเพียงซาลาเปาที่ทำอย่างง่ายๆ...ในหมู่บ้านห่างไกลจากเมืองหลวงอาจหากินไม่ได้ง่ายๆ  หากภายในจวนขุนนางคนนสำคัญของราชสำนัก นี่นับเป็นของหายากที่ใดกัน

          ขันทีน้อยเห็นนางจ้องมองซาลาเปาเหล่านั้นนิ่งงัน  มันจึงทำท่าอึดอัดเล็กน้อยขณะอธิบายอุบอิบ

          “นี่เป็นซาลาเปาที่บ่าวว่าจะเอาไปให้พวกคนรถทั้งหลายที่มาวันนี้น่ะขอรับ มีแต่ไส้เนื้อเท่านั้น หากคุณหนูอยากกินของดีกว่านี้เกรงว่า...”

          “ส่งมา” อวี๋เฟิงกล่าวทันใด น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นสั่นพร่าจนตัวเองยังรู้สึกได้ “....รบกวนส่งให้ข้า....สักลูกเถอะ”

          ขันทีน้อยคล้ายถูกคำพูดแกมขอร้องในตอนท้ายของนางก่อกวนจนมือไม้ปั่นป่วน แทบจะทำซาลาเปาร่วงหมด ดีที่มันได้สติทัน รีบประคองส่งให้นางทั้งหมดทันที

          อวี๋เฟิงเคยจินตนาการว่าหากมีอาหารจานเนื้ออยู่ตรงหน้า นางอาจจะถาโถมเข้าไปดั่งสัตว์ป่าอดอยาก ก้มหน้ากัดกินอาหารอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นจนกว่าจะอิ่มหนำ เรอสักเอิ๊กใหญ่ให้สาแก่ใจ จากนั้นค่อยว่ากันอีกที

          แต่ยามซาลาเปาหอมกรุ่นถูกส่งมาให้ มือของอดีตแม่ทัพที่เคยกุมดาบปาทวนกลับสั่นเทายิ่งกว่าตอนฟื้นขึ้นมาในครั้งแรก เกือบลืมว่าตนเองสวมถุงมือเนื้อหนาอยู่ กระทั่งยกมือขึ้นมา อวี๋เฟิงมองดูอยู่ครู่ ก่อนตัดสินใจถอดถุงมือข้างหนึ่งออกวางไว้บนตัก แล้วใช้มือนั้นเอื้อมไปหยิบซาลาเปา

          ยามสัมผัสลงบนแป้งเนื้อนุ่มที่ยังแผ่ไอร้อนตัดกับลมเย็นของต้นเหมันต์ อวี๋เฟิงเกือบชักนิ้วออกด้วยความตกใจที่ตนเองก็ไม่เข้าใจ ทว่าสุดท้ายปลายนิ้วขาวซีดของหลี่เฟิงเอ๋อร์ยังคงค่อยๆเกาะกุมซาลาเปาลูกหนึ่งขึ้นมาตามความต้องการของอวี๋เฟิง

          ก่อนกัดลงไปหนึ่งคำ เคี้ยว กลืน

          แม่ทัพไร้พ่ายผู้ปราบปรามโจรกบฏจนไม่เหลือแม้แต่ครึ่งคน ก่อนจะตีชิงดินแดนมาให้กับแคว้นอวิ๋นจนกลายเป็นแคว้นที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรที่สุดในรัชสมัยเฉิงเต๋อ  กลับกัดซาลาเปาไปน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มไปเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง

(โปรดติดตามต่อตอนถัดไป)


          เสี้ยวตอนนี้มาสั้นไปหน่อย ขออภัยด้วยนะคะ จริงๆอยากเขียนลงไปรวดเดียวมาก เพราะเป็นซีนอารมณ์ แต่คนเขียนจะงานเข้าวันนี้ ไม่สิ เป็นวันใหม่แล้ว ! แต่ก็ยังงานเข้าอยู่ดีค่ะ ช่วงนี้จะมาได้ทีละน้อยสักน่อย 

          ขอโทษทุกท่านที่ติดตามด้วยนะคะ ที่จริงตอนนี้ก็มีเรื่องอยากคุยค่ะ แต่ว่าจะรอให้ครบเต็มตอนก่อนค่อยคุยทีเดียวดีกว่า ดังนั้นคนเขียนจะเร่งเขียนอีกนะคะ จะได้คุยได้เร็วๆค่ะ ! 

          ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 402 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #590 yoyeyin1711 (@yoyeyin1711) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 07:34
    บรรยากาศได้ละเอียดมาก
    #590
    1
  2. #552 Parkjimin19 (@panjawanbunkam71) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 12:32
    น้องลูกกกก ถึงกับน้ำตาไหลเลย
    #552
    0
  3. #469 Babyreaper (@limousinx9) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 10:01

    -*- ทำไมแต่ละตอนนี่มันนวยนาด เป็นหอยทากกระดึ๊บๆเลย แค่อ่านเฉยๆยังรู้สึกเหนื่อยแทน...

    #469
    1
    • #469-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 5)
      2 ตุลาคม 2561 / 01:55
      ขออภัยด้วยนะคะที่ผู้เขียนฝีมือยังไม่เข้าที่พอ OTL แต่ขอบคุณที่แวะมาอ่านมากๆค่า
      #469-1
  4. วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:23
    สงสารจัง กินไปร้องไห้ไป
    #297
    1
    • #297-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 5)
      9 กันยายน 2561 / 02:31
      มื้อแรกที่ได้กินแล้วรู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่จริงๆค่ะ TvT
      คาดว่าต่อไปท่านแม่ทัพจะรักซาลาเปา(?)มากขึ้นกว่าเดิม
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ><
      #297-1
  5. #287 numayza555 (@numayza555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 19:03
    สงสารนาง คงอยากกินเนื้อมาก
    #287
    0
  6. #276 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 01:28

    มีความรู้สึกว่าจริงๆ แล้วที่ไม่มีแรง เพราะไม่ได้กินพอจนอิ่มหรือเปล่าเนี่ยยย


    เจอที่ผิดค่า

    จวนขุนนางคนสำคัญ


    ตรงนี้ น เกินมาตัวนึง

    #276
    0
  7. #52 _jh408 (@ppciiz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 00:55
    ท่านแม่ทัพ : ขอแค่น่องไก่กับซาลาเปาชาตินี้ข้าจะไม่ขออะไรอีกแล้ว
    #52
    0
  8. #18 sutto_disuke (@minnygym) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 19:39
    โอยน่าสงสารท่านแม่ทัพ ถึงกับกินไปร้องไห้ไป น่าเอ็นดูวว
    แล้วขันทีน้อยนี่เป็นใครแอบมาหรือเปล่านะ พาลให้คิดว่าต้องกลายเป็นหมากสำตัญของท่าแม่ทัพเลยทีเดียว ^^
    #18
    1
    • #18-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 5)
      26 กรกฎาคม 2561 / 01:18
      ความจริงลองคิดว่าเราเป็นท่านแม่ทัพ ไม่ต้องพูดเรื่องสุขภาพ เอาแค่ไม่มีเนื้อกินเราอาจจะอาการหนักกว่านางแล้วก็ได้ค่ะ ฮา

      ส่วนขันทีน้อย ตอนใหม่นี่เปิดตัวความน่ารักแล้วค่า ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ><
      #18-1
  9. #16 SuwimonJihun (@SuwimonJihun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 01:16

    ออยากรุ้จังเลย ว่าสองคนนันทีเล่นกันกลางแจ้งเป็นใคร อยากบอกว่าเป็นสามีของ ท่านแม่ทัพเลยนะ. กับน้องสาว มาปี้กัน

    #16
    0
  10. #15 mee_pa (@mee_pa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 01:14
    พิสูจน์ตัวตนด้วยการกินให้ดู เด็ดมากค่ะ
    ไม่ทราบจะแถอะไรต่อ :D
    #15
    1
    • #15-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 5)
      26 กรกฎาคม 2561 / 01:15
      ถ้าคำพูดพวกนี้มีผลกับสภาวะร่างกาย รับรองว่าร่างกายหลี่เฟิงเอ๋อร์ลุกไม่ขึ้นอีกนานค่ะ
      แถกันจนสีข้างไม่น่าเหลือแล้วค่ะ TvT
      #15-1
  11. #14 Aksorn8888 (@Aksorn8888) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 00:57
    ในที่สุดก็มีเนื้อตกถึงท้อง 5555
    รีบมาต่อนะคะ
    #14
    1
    • #14-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 5)
      26 กรกฎาคม 2561 / 01:15
      เนื้อตกถึงท้องแล้ว แต่ท่านแม่ทัพยังตายตาไม่หลับ(?)ค่ะ
      ยังไม่ได้น่องไก่ ยังไปไม่ถึงโรงครัววววววว ฮา
      #14-1