云乱 - กลียุคแห่งแคว้นอวิ๋น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 81,079 Views

  • 654 Comments

  • 2,101 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    274

    Overall
    81,079

ตอนที่ 49 : บทที่ ๑๕ ไล่ล่ารุ่งอรุณ (๕)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    26 ก.ย. 61

 


          “สิ่งนี้” มันเคาะนิ้วลงบนของที่เอาออกมา “เรียกว่า รุ่งอรุณ รู้จักหรือไม่ ?”

 

          “ไม่รู้จัก” อวี๋เฟิงไม่แม้แต่จะเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ ครั้นเห็นมันมองมาเหมือนไม่เชื่อ ก็ต้องย้ำว่า “ไม่รู้จักจริงๆ เจ้าชอบพูดว่าไม่คิดว่าข้าจะฉลาด อย่างนั้นก็อย่าประเมินข้าสูงไปนักเลย”

 

          “....ข้าไม่คิดเลยว่าชีวิตของข้าจะมีวันที่ต้องมาคิดว่าการประเมินของตนเองอาจจะเป็นปัญหา กระทั่งได้มาพบกับเจ้า” หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ มันก็เงยหน้าราวจะกล่าวกับสวรรค์เบื้องบน ทำเอาอวี๋เฟิงอดขยับเท้ายุกยิกไม่ได้

 

          “รุ่งอรุณ....” มันก้มหน้ากลับมามองปลายนิ้วตนเอง “เป็นสิ่งที่ไม่เพียงสามารถช่วยยืดอายุของร่างกายที่จวนจะถึงฆาตของเจ้าได้ แต่ยังจะทำให้เจ้าสามารถทำให้ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นในระยะสั้นๆใช้พลังยุทธ์ได้อย่างใจนึกอีกด้วย....เพียงแค่เจ้ากินมันลงไป”

 

          พร้อมคำกล่าวนั้น ตลับไม้มีฝาปิดทรงกลมขนาดย่อมกว่าฝ่ามือเล็กน้อยก็ถูกปลายนิ้วของมันดันมาทางอวี๋เฟิงที่มองอยู่

 

          อวี๋เฟิงมองตลับที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนกับขวดใส่ยาแล้ว ย่อมสามารถจับประเด็นสำคัญได้ทันที

 

          “หลังจากนั้นเล่า” ท่านแม่ทัพถามประเด็นสำคัญข้อแรก ไม่แม้แต่จะขยับไปเขี่ยตลับอันนั้น

 

          “ร่างกายถูกใช้งานอย่างหนัก ถ้าไม่มีของบำรุงย่อมต้องทรุดหนักกว่าเดิม แต่สำหรับกรณีเจ้า ก็อาจทรุดไปแล้วไม่ฟื้นขึ้นมาอีกก็เป็นได้...เว้นจะขอร้องของบำรุงจากข้าไว้ล่วงหน้า”

 

          “.....” ยายมันเถอะ ! นี่มันหลอกให้นางกู้เงินแล้วไม่มีแม้แต่ปัญญาจะจ่ายดอกชัดๆ ! อวี๋เฟิงสบถในใจ แต่ปากกลับถามอีกประเด็นที่เห็นชัดว่ามันจงใจไม่เอ่ย

 

          “ในนั้นเป็นอะไร”

 

          “รุ่งอรุณ” เสี่ยวซู่จื่อพลันละมือจากตลับนั้น ทั้งเงยหน้าหน้าขึ้นมามองนางพร้อมรอยยิ้มนิดๆ “ย่อมเป็นของที่แค่เจ้าอ้าปากก็กลืนมันลงไปได้”

 

          มุมปากของอวี๋เฟิงก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นเช่นกัน

 

          “เจ้าไม่พูดออกมาว่ามันเป็นยา...เพียงเท่านี้ข้าก็รู้แล้วว่าสิ่งนี้ต้องไม่ใช่ยาแน่ๆ”

 

          “บางคนก็ถือว่ามันเป็นยา แต่บางคน...อาจจะเป็นคนอย่างเจ้าที่ไม่คิดก็ได้กระมัง” มันว่า “แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็จะมอบสิ่งนี้ไว้ให้กับเจ้าอยู่ดี ส่วนจะใช้เมื่อไรก็ยกให้เจ้าตัดสินใจเอาเองก็แล้วกัน”

 

          พูดจบถังซู่พลันหยัดร่างลุกขึ้น ตวัดสายตามองไปยังจุดที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดาบกระบี่ร่ำคำราม ทว่าบัดนี้กลับเงียบสงัดยิ่งกว่าใต้หอสูงที่พวกมันนั่งอยู่ สีหน้าปรากฏแววเคร่งเครียดที่ผู้คนย่อมไม่อาจมองทะลุหน้ากากเข้าไปเห็นได้

 

          แต่เสียงที่มันเอ่ยคำต่อมา อวี๋เฟิงกลับได้ยินชัดเจน

 

          “เกรงว่าข้าจะมีธุระเร่งด่วนแล้ว เจ้านอนพักที่นี่ หรือหากอยากไปที่อื่นก็ปีนลงไปเองแล้วกัน”

 

          กล่าวจบ มันไม่รอแม้แต่จะให้อวี๋เฟิงอ้าปากค้าง เงาร่างสูงพลันพลิ้วกายหายไปกับยามค่ำคืนด้วยความไวยิ่งกว่าภูตผีเสียอีก

 

          ความไวของมันทำให้อวี๋เฟิงต้องใช้เวลาอยู่พักใหญ่ กว่าจะถอนสายตาจากยามค่ำคืนที่ปราศจากเงาร่างของมันมามองดูหลังคาหอสูงที่ตนเองนั่งอยู่....

 

          เพียงลำพัง

 

          ไม่ใช่ ! ไม่ใช่เพียงลำพัง !

 

          อวี๋เฟิงหันขวับกลับไปทันทีที่รับรู้ถึงการปรากฏกายของอีกคนบนหลังคา....ที่คลาดกับเจ้าตัวบัดซบนั่นไปเพียงฉิวเฉียด

 

 

 

 

          “อย่างนี้ก็ได้หรือ ?” หลี่หลันอวี่อดพึมพำออกมาไม่ได้

 

          “แล้วเหตุใดจะเป็นอย่างนี้ไม่ได้” หลี่ทิงเสวี่ยตอบกลับอย่างเกียจคร้าน มือแกว่งถ้วยสุราเบาๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ยกดื่ม กลับวางลงบนโต๊ะใกล้ๆ “เจ้ายังสนใจเรื่องอื่นได้อีกหรือ ไม่ใช่ว่าตอนนี้ควรจะสนใจว่าตัวเองจะทำอย่างไรต่อไปดีกว่าหรือ ?”

 

          “เจ้า....!” ใบหน้าที่เดิมทีซีดเซียวของหลี่หลันอวี่ปรากฎสีสันด้วยโทสะเล็กน้อย แต่สุดท้ายนางเพียงสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องมองคู่สนทนาเขม็ง “ไม่ต้องมาทำโยกโย้ ที่แท้เจ้าสมรู้ร่วมคิดเป็นคนของผิงหนานอ๋องมานานเท่าใดแล้วกันแน่ !

 

          “ข้าไม่ใช่คนของเขา เพียงแต่ระยะนี้มีข้อตกลงที่ถูกหูถูกใจอยู่บ้าง จึงร่วมมือกันก็เท่านั้น”

 

          “เจ้าอย่ามาหลอกข้า คิดว่าข้าปั่นหัวได้ง่ายอย่างพี่สามของเจ้างั้นหรือ !” หลี่หลันอวี่ฟาดมือลงกับโต๊ะปัง กะพริบตาถี่ๆไล่หยาดน้ำตาจากความเจ็บปวดที่ปลายฝ่ามือให้กลับไปแล้วเค้นเสียงกล่าวต่อ “วันนี้ที่ผิงหนานอ๋องไปปรากฎตัวและลักพาพวกข้ามาที่นี่ ทั้งหมดเป็นแผนการของเจ้ากระมัง เจ้าจะทำอะไรกันแน่”

 

          “ถูกต้อง ทั้งหมดเป็นแผนการของข้า” หลี่ทิงเสวี่ยพยักหน้า ก่อนแค่นเสียงเหอะ “แต่เป็นแผนการเพื่อช่วยเหลือพี่สามเท่านั้น เจ้าน่ะมันแค่ของแถม !

 

          “ช่วยนางหรือ” หลี่หลันอวี่เม้มปากเล็กน้อย “เจ้าช่วยทำให้เสียเรื่องสิไม่ว่า ไม่รู้หรือว่าบิดาสุดที่รักของนางส่งคนมาพานางกลับ แต่เพราะผิงหนานอ๋องมาขัดจังหวะ แผนการนี้จึงล้มเหลว เกรงว่าสุดท้ายแล้วเจ้าเพียงแต่บีบให้ท่านพ่อกับผิงหนานอ๋องมีแต่ต้องเผชิญหน้ากัน....เจ้า เจ้าขำอะไร”

 

          “ไม่ขำเจ้าแล้วจะขำใคร” หลี่ทิงเสวี่ยบพบว่าวิธีการพูดของเจ้าบัดซบถังซู่บางทีก็สะใจอยู่เหมือนกัน “ก่อนนี้ข้าคิดว่าพี่สามเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอไม่ทราบสิ่งใด กล่าววาจากับนางจึงต้องระวัง ใครเลยจะคิดว่าเจ้าที่สู้อุตส่าห์เคยร่ำเรียนกับหอเป่าอี้และมีคุณสมบัติสอบเข้าเป็นศิษย์ภายในได้กลับจะกล่าววาจาที่ราวกับคนปัญญาอ่อนเช่นนี้ออกมา หลี่หลันอวี่ ที่แท้หลายปีที่ผ่านมานี้เจ้าเพียงแต่ไปเรียนดีดพิณปักผ้า ไม่ได้เรียนอะไรอื่นอีกเลยจริงๆน่ะหรือ ?”

 

          หลี่หลันอวี่อ้าปาก แต่สุดท้ายกระทั่งคำว่าเจ้า....ก็ยังกล่าวไม่ออกสักครึ่งคำ เพราะไม่ว่าจะเป็นที่ตรงใด หลี่ทิงเสวี่ยก็ไม่ได้กล่าวอันใดผิดไปสักนิด

 

          นางมีโอกาสได้เข้าห้องหนังสือของบิดา ได้ค้นพบเรื่องบางอย่างที่กลายมาเป็นแรงจูงใจในการบีบคั้นหลี่เฟิงเอ๋อร์จนจิตมารตื่นขึ้น แต่นอกจากนั้นแล้ว นางก็เพียงแต่เข้าเรียนที่หอเป่าอี้อันเป็นร้านฝีมือลือชื่อและเรียนเพียงงานฝีมือเท่านั้นจริงๆ......

 

          แต่จะอย่างไรนางก็ไม่ใช่คนยอมแพ้ง่ายๆ ดังนั้นที่สุดหลี่หลันอวี่จึงอ้าปากออกไปจนได้

 

          “เจ้าจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับหอเป่าอี้ บุรพจารย์ผู้ก่อตั้งหอเป่าอี้ไม่ชอบวุ่นวายเรื่องราวภายนอก ใส่ใจแต่การสร้างผลงานออกมา ดังนั้น หอเป่าอี้จึงดำรงอยู่และเปิดสาขาในแคว้นต่างๆมาได้ถึงห้าสิบปีอย่างไรเล่า !

 

          “งั้นหรือ” หลี่ทิงเสวี่ยจิบเหล้าในที่สุด ก่อนกล่าวต่อ “อย่างนั้นเจ้าก็คงไม่รังเกียจสินะ ที่ข้าจะถือโอกาสบอกคำพูดที่ได้รับฝากมากับเจ้า...ว่าเจ้าไม่ต้องกลับไปที่จวนอีกแล้ว จากนี้ให้ไปสอบเป็นศิษย์สายในของหอเป่าอี้นั่นเถอะ”

 

          คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดใส่หลี่หลันอวี่จนนางผงะไปเล็กน้อย ปากอ้าๆหุบๆ ทว่าคราวนี้กลับกล่าวอันใดไม่ออกอย่างแท้จริง

 

          และจังหวะเวลาก็ไม่เอื้อให้นางเอ่ยคำใดเช่นกัน เพราะผิงหนานอ๋องที่ก่อนหน้านี้ผละไปจัดการเรื่องราวได้เดินเข้ามายังห้องรับรองที่พวกนางนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

 

          การต่อสู้ที่สะท้านสะเทือนของดาบและกระบี่นั้นจบลงไปแล้วด้วยบทสรุปที่มีทั้งผู้พึงใจและผู้ที่เต็มไปด้วยโทสะ แต่ผิงหนานอ๋องกลับไม่ใช่ทั้งสองพวก

 

          มันปล่อยให้ทั้งโซ่วอ๋องและอีกหนึ่งองค์ชายกล่าววาจาต่อกัน สะบัดหน้าใส่กัน และแยกย้ายกันไป ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว

 

          มันเพียงแต่มองดู จากนั้นพอเห็นสองฝ่ายตั้งท่าจะจากไป ก็ให้บ่าวพาพวกนางมานั่งพักในห้องนี้ ส่วนตัวมันเองสนทนากับพ่อบ้านเรื่องความเสียหายของทรัพย์สินอยู่ด้านนอกนี่เอง

 

          พวกมันต่างทำเหมือนกับว่านี่เป็นเหตุการณ์ปกติพอๆกับฝนตกหลังคารั่วต้องซ่อม ราวกับว่าออกไปร้านค้าแล้วเผอิญว่าขนจิ้งจอกชิ้นสุดท้ายต่างเป็นที่ถูกใจทั้งคู่ จึงเข้าห้ำหั่นต่อสู้กัน แต่สุดท้ายเมื่อมีผู้ครอบครองได้แล้วหลังฝากวาจาคับแค้นแล้วก็แยกย้ายกันอย่างไรอย่างนั้น

 

          แต่เหตุการณ์เรียบง่ายอย่างนั้นจริงหรือ....เป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยก็เป็นไปไม่ได้ในความคิดของหลี่หลันอวี่ !

 

          ทว่านางก็ไม่ทราบเช่นกันว่าความหมายที่แท้จริงของเรื่องพวกนี้สมควรอยู่ที่ตรงไหน สมควรจะเริ่มสงสัยจากที่ใด...

 

          พริบตานั้น หลี่หลันอวี่นึกถึงหลี่เฟิงเอ๋อร์ขึ้นมา

 

          เป็นจังหวะเดียวกับที่ผิงหนานอ๋องมองพวกนางสองคนพี่น้อง แล้วหันไปถามหลี่ทิงเสวี่ยว่า

 

          “พี่สาวอีกคนของเจ้าเล่า ถูกคนชิงไปแล้วหรือ ?”

 

          “....ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าตอนนี้นับเป็นอย่างนั้นได้หรือไม่” หลี่ทิงเสวี่ยที่นิ่งไปครู่ตอบอย่างจนใจ แล้วถามกลับว่า “คืนนี้คงจบแล้วกระมัง ?”

 

          “นั่นก็ไม่แน่” ผิงหนานอ๋องตอบ “เพราะเมื่อสักครู่ คล้ายกับโซ่วอ๋องจะรู้สึกถึงร่องรอยของถังสืออยู่แถบนี้ จึงออกไล่ตามไปแล้ว”

 

           

 

           ที่จริงอวี๋เฟิงพลันเกิดความหวังขึ้นมาเล็กน้อยว่า บางทีเจ้าบัดซบนั่นอาจจะยังเหลือคุณธรรมอยู่สักเท่าเมล็ดงา นึกได้ว่าต้องพานางลงจากหลังคาที่นั่งก่อน ค่อยผละไปจัดการเรื่องราวของมัน

 

          ทว่าตั้งแต่ฟื้นมาอวี๋เฟิงยังไม่เคยเจอเรื่องที่เป็นดังหวัง หนึ่งเดือนหลังฟื้นไม่มีเนื้อตกถึงท้องสักคำก็ใช่ แคว้นอวิ๋นของนางเป็นอะไรไปแล้วไม่รู้ก็ใช่อีก ไหนเลยสวรรค์จะอยู่ๆมีเมตตาให้นางสมหวังในยามนี้ ?

 

          ในเมื่ออวี๋เฟิงไม่สมหวัง ผู้มาจึงเป็นผู้อื่น และเป็นผู้ที่อวี๋เฟิงไม่คาดคิดว่ามันจะมา

 

          ทั้งเห็นได้ชัดว่ามันก็ไม่คิดว่าจะได้พบกับนางเช่นกัน

 

          ดังนั้น มันจึงกวาดตามองนางเหมือนไม่เชื่อสายตาอยู่ครู่ ดุจเดียวกับที่นางใช้สายตามองสำรวจหาความคุ้นเคยบนใบหน้าของมัน แต่สุดท้ายนอกจากเค้าโครงที่คล้ายคลึงกันแล้วก็ไม่มีใดเหมือนกันอีก

 

          อวี๋เฟิงเกือบจะถอนหายใจอย่างหดหู่ ก็ได้ยินเสียงมันเอ่ยถามขึ้นมาเสียก่อนว่า

 

          “ถังสือเล่า ?”

 

          “.......ไม่รู้” หลังจากเงียบไปสักพัก อวี๋เฟิงก็ตัดสินใจให้คำตอบนี้แก่มัน

 

          ทว่ามันกลับแค่นเสียงอย่างหนึ่งที่ฟังคล้ายเสียงขู่ฟ่อของเพียงพอนตีนเขาที่อวี๋เฟิงกับเจ้าเยวี่ยปิ่งเคยไปทลายรังมันเล่น ต่อให้ถูกมันขู่กลับ นางและศิษย์น้องในยามนั้นก็ไม่เคยใส่ใจ

 

          ยามนี้ก็ย่อมไม่ใส่ใจเช่นกัน

 

          คล้ายกับว่าท่าทางไม่แยแสเช่นนี้ของอวี๋เฟิงสมควรก่อให้อีกฝ่ายฉุกใจคิดบางอย่าง มันจึงหยุดทำเสียงนั้นและหันมามองนางอย่างพิเคราะห์ด้วยสายตาที่ยิ่งทำให้เท้าของอวี๋เฟิงสั่นริกๆอยู่บ้าง

 

          พลันนั้นเอง มันก้าวเท้าพรวดมาประชิด ใช้มือแกร่งจับปลายคางของนางขึ้น เอ่ยถามเสียงกร้าว

 

          “เจ้าไม่ใช่หลี่เฟิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นผู้ใด”

 

(โปรดติดตามต่อตอนถัดไป)

 

          เขามาแล้ว เขาได้เจอกันแล้วค่ะ เฮ้อ กว่าจะลากมาได้ ท่านผู้อ่านพอจำได้ใช่ไหมคะว่าเขาคือผู้ใด  ><

 

          ในตอนนี้ไม่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจไว้อย่างคือว่าจะเล่าเรื่องทางฝั่งนี้ให้ละเอียดอีกหน่อย แต่ดันโดนคนที่ตั้งใจจะเล่าถึงตัดออกฉึบ เพื่อให้ตัวเองได้คิวไปปรากฏตัวต่อหน้าท่านแม่ทัพแทนค่ะ(?) ฮา

 

          ผู้เขียนต้องขอบขอบคุณหลายคอมเม้นต์จากตอนที่แล้วด้วยมากๆนะคะ เพราะกำลังใจจากท่านผู้อ่านทำให้ผู้เขียนมีแรงฮึดที่จะเขียนต่ออยู่เสมอ แม้ตนเองจะยังคุมเรื่องไม่ค่อยอยู่ จับจังหวะไม่ค่อยได้ แต่จะพยายามพัฒนาไปพร้อมกับการเขียนเรื่อยๆ ไม่หยุดเขียนค่ะ ><

 

          เพราะอย่างนั้น ต้องขอขอบคุณผู้อ่านที่คอมเม้นต์ทุกท่าน ขอบคุณกำลังใจที่มอบให้ทุกดวง และขอบคุณการติดตามที่อยู่ด้วยกันด้วยนะคะ ตราบใดที่ยังมีผู้อ่านอยู่ ก็จะมีผู้เขียนค่ะ ><

 

          ขอบพระคุณมากค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #456 Superkainoi (@eve_aifiiz) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 13:26
    ค่าตัวโซ่วอ๋องต้องแพงมากแน่ๆ กว่าจะมาได้แต่ละตอนยากมากกกกกกกกกกกกก
    #456
    1
    • #456-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:58
      ค่าตัวแพงจริงๆค่ะ ขนาดตอนนี้ยังโดนผิงหนานอ๋องกับทิงเสวี่ยแอบเบียดบัง เขาน่าสงสารมากจริงๆค่ะ TvT ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคะ
      #456-1
  2. #453 meduzabencz (@meduzabencz) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:08
    เอ๋ เอ๋ เอ๋ ห๊าาา นี่โซ๋วอ๋องหรอ เจอทีไรท่านแม่ทัพชอบระลึกความหลัง ฮีเป็นพระเอกหรอ เอ๊ะ แล้วตัวละครลับอีกตัวล่ะ ที่หล่อกว่าถังสืออ่ะ
    ตอนแรกว่าจะหยุดอ่าน เพราะช่วงนี้กำลังจะสอบ แต่อดใจม่ายหวายยยย 555555
    #453
    1
    • #453-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:57
      ชอบคำกล่าวถึวตัวละครลับที่หล่อกว่าถังสือจังค่ะ ! เป็นการบรรยายแบบไม่ระบุชื่อที่สุดยอดจริงๆค่ะ ฮา

      ขอบคุณที่เข้ามานะคะ ขอให้การสอบสำเร็จลุล่วงอย่างใจค่า ><
      #453-1
  3. #452 BlueGreenAlgae (@vanilla33) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 18:14
    ค้างมากค่ะ
    #452
    1
    • #452-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:56
      มะ...มาต่อแล้วค่ะ ขออภัยที่ทำให้ค้างนานด้วยนะคะ TvT
      ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่ค่า ><
      #452-1
  4. #451 Long Shang (@pang_123) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 17:57
    หายใจเข้าก็ท่านแม่ทัพ หายใจออกก้ท่านแม่ทัพ พระเอกอะไรกันไปเป้นตัวประกอบซะ!

    &#65288;&#9583;&#176;&#9633;&#176;&#65289;&#9583;&#65077;(\ .o.)\
    #451
    1
    • #451-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:56
      ใจเย็นค่ะ ! ดีใจที่ชอบท่านแม่ทัพนะคะ ท่านแม่ทัพจะพยายามเพิ่มออร่าพระเอกต่อไป(?)ค่ะ
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #451-1
  5. #450 nikkhgv23 (@nikkhgv23) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 15:49
    อ็ากกกกท่านแม่ทัพอย่าให้เค้าจับได้เร็วสิ
    #450
    1
    • #450-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:55
      ท่านแม่ทัพบอกจริงๆไม่เคยปิดบัง...ทำไมคนอื่นไม่รู้(?) ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #450-1
  6. #449 STI .45 (@gval) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 10:16
    รอน้าาาา สนุกมากกกกก
    #449
    1
  7. #448 Around_Me (@Around_Me) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 08:51

    ไม่รู้สึกว่าจะใช่เนื้อคู่ท่านแม่ทัพนาาาา .. แต่ตอนนี้ยังไม่อวยใคร เพราะใจมีแต่ท่านแม่ทัพ แม่ทัพเก่งสุดในสายตา อวยแม่ทัพอย่างเดียวเลยค่าา


    สู้ๆ กันจนเป็นกลียุค ลืมตาอีกทีเป็นฝันตื่นหนึ่ง แม่ทัพยังอยู่ยุคของแม่ทัพ แต่งงานก็คงดี (นี่คือการมโนค่ะ อิอิ)

    #448
    1
    • #448-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:54
      ขอบคุณที่อวยท่านแม่ทัพค่า ท่านแม่ทัพกำลังจะจ่ายใต้โต๊ะบีบคอคนเขียนว่าเอาแบบที่ผู้อ่านมโนค่ะ อยากกลับไปยุคเดิมจะแย่ค่ะ TvT
      #448-1
  8. #447 โจแอน (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 08:29

    สสามีค่าตัวมหาศาลกว่าจะพบกันเฮ้ย

    #447
    1
    • #447-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:54
      บรรดาศักดิ์อ๋องทั้งที ค่าตัวก็เลยแพงค่ะ ว่าแต่สามีเลยเหรอคะ ฮา
      ขอบคุณที่ติดตามกันอยู่นะค้า ><
      #447-1
  9. #446 Dreamnoy (@dreamnoy) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 07:44
    ไม่เอาโซวอ๋องเป็นพระเอกนะ แม่ทัพเก่งอยู่คนเดียวได้สบาย
    #446
    1
    • #446-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:53
      ตอนนี้ท่านแม่ทัพอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นพระเอก มีไก่ตุ๋น ซาลาเปาเป็นภรรยาหลวง และมีหนูๆสกุลหลี่เป็นอนุก็เป็นได้ค่ะ ฮา ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอนะคะ
      #446-1
  10. #445 Yunha (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 05:50

    ว่าที่สามีไงเค้าจำได้นะ

    #445
    1
    • #445-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:53
      !!! สะ...สามีเลยเหรอคะ ฮา น่าจะจำไม่ผิดนะคะ ขอบคุณที่ยังติดตามและจำคนที่หายไปนาน(?)คนนี้ได้ค่า ><
      #445-1
  11. วันที่ 26 กันยายน 2561 / 02:47

    เขาคือใครกันนะ ติดตามได้ในตอนต่อปายยย

    #443
    1
    • #443-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:52
      ตอนต่อไปก็ยังไม่เฉลยดี(?)ค่ะ แง ขอโทษนะคะ แต่ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่มากค่า ><
      #443-1
  12. #442 nuknikkmitl (@nuknikkmitl) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 02:44
    ตัดฉับเลย
    #442
    1
    • #442-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 49)
      29 กันยายน 2561 / 01:51
      มาต่อแล้วค่า ขอโทษที่ช้านะคะ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่ค่า ><
      #442-1