云乱 - กลียุคแห่งแคว้นอวิ๋น

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 81,048 Views

  • 654 Comments

  • 2,100 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    243

    Overall
    81,048

ตอนที่ 46 : บทที่ ๑๕ ไล่ล่ารุ่งอรุณ (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    19 ก.ย. 61

           

          “เกิดอะไรขึ้น” หลี่ทิงเสวี่ยร้องถามทันทีที่มาถึงและเจอคนที่น่าจะตอบคำถามนาง

 

          ผู้ที่นางออกปากด้วยย่อมเป็นผิงหนานอ๋อง หลิวฉางเจีย ทว่ายามเห็นสภาพของอีกฝ่ายที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด ตัดกับเลือดสีแดงสดคำเล็กๆที่ไหลปรี่ออกจากริมฝีปาก นางก็ชะงักงันไป

 

          “ใคร” นางเปลี่ยนคำถาม ข่มกลั้นพลังยุทธ์ที่ปั่นป่วนจวนปะทุในร่างกายเพราะโทสะ ขณะที่ขยับปลายนิ้วไปเช็ดเลือดให้มันอย่างแผ่วเบา

 

          หลิวฉางเจียกลับใช้โอกาสนั้นงับที่ปลายนิ้วเรียวของนางเบาๆ รอจนนางหน้ามุ่ยชักนิ้วกลับ มันยังอดหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้

 

          “ไม่หนักหนา” มันตอบไม่ตรงคำ “จะอย่างไรโม่ชีก็เคยเป็นคนของหน่วยตรวจสอบส่วนพระองค์มาก่อน มันกับลูกน้องที่ติดตามมามีฝีมือพอจะยันพวกตัวบัดซบเหล่านั้น....”

 

          “พวกมันยันได้” หลี่ทิงเสวี่ยยอมรับ ก่อนถลึงตาอย่างดุร้าย “อย่างนั้นแล้วมีที่ใดให้ท่านต้องเสนอหน้าออกไป หลิวฉางเจีย หรือท่านลืมว่าท่านถูกทำลายวิชายุทธ์ไปแล้ว !

 

          “ผู้ใดจะลืมได้” คนถูกถามตอบ ทว่าสีหน้าดูคล้ายไม่อนาทรร้อนใจสักนิด “วันนี้เป็นวันที่สี่ร้อยยี่สิบเอ็ดนับตั้งแต่ที่ข้าถูกทำลายวิชายุทธ์ และเป็นวันที่หนึ่งร้อยสิบสองที่เจ้าตกลงอยู่กับข้าชั่วคราว เป็นไร...ข้าจำแม่นไม่น้อยกระมัง”

 

          โทสะของหลี่ทิงเสวี่ยที่ก่อนหน้านี้ถูกความกังวลเรื่องของหลี่เฟิงเอ๋อร์กดทับไว้พลันหลอมรวมกับสิ่งที่เจ้าตัวบัดซบถังซู่นั่นกระทำ และระเบิดตู้มออกมาทันใด

 

          เสียงตู้มนั้นบ่งบอกถึงไฟโทสะของนาง ทว่าขณะเดียวกันก็เป็นการบ่งร่องรอยเช่นกัน ยามเสาเรือนด้านหน้าต้นหนึ่งที่ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าสามคนโอบพลันถูกกรงเล็บของหลี่ทิงเสวี่ยจิกเข้าไปเกือบครึ่งในทีเดียว !

 

          “หลิวฉางเจีย” นางเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาคมวาวกลับมีเค้าคลับคล้ายหลี่เฟิงเอ๋อร์ก่อนนี้แบบที่นางก็ไม่รู้ตัว “อย่าท้าทายความอดทนข้า อย่าคิดว่าข้าจะยอมให้ท่านสมหวังง่ายๆ....”

 

          “เจ้าทำอะไร” เสียงใสที่เจือความตื่นตระหนกของหลี่หลันอวี่ที่เพิ่งวิ่งตามมาทันพลันแทรกขึ้น

 

          “.....” หลี่ทิงเสวี่ยยอมรับกับตัวเองเงียบๆว่านางถึงกับลืมเจ้าสี่ไปอีกรอบแล้วจริงๆ ขณะที่หลิวฉางเจียพลันกลับไปเป็นผิงหนานอ๋องที่มีรอยยิ้มแฝงไว้ด้วยเล่ห์กลอีกครา เมื่อมองคนถาม

 

          “คุณหนูสี่สงสัยเรื่องราวถึงเพียงนี้ ไม่สู้ออกไปชมดูใกล้ๆสักคราวเป็นไร ?”

 

          หลี่หลันอวี่เห็นสีหน้าและแววตานั้นพลันขยับเท้าถอยไปด้านหลังอย่างไม่อาจหักห้ามตัวเองได้

 

          “ข้า...” คำพูดของนางอ้ำอึ้งเล็กน้อย ในหัวคล้ายจะนึกถึงชื่อเสียงก่อนหน้านี้ของผิงหนานอ๋องที่มิใช่ท่านอ๋องผู้ที่ไม่สนใจเรื่องราวใดๆ

 

          ชื่อเสียงที่แทบเทียบเคียงกับโซ่วอ๋องและอีกหนึ่งผู้ยอดเยี่ยมของแคว้นอวิ๋นได้....

 

“พอแล้ว” หลี่ทิงเสวี่ยขัดขึ้นบ้าง หลังจากที่แงะมือตนเองที่จมหายไปกับเสาต้นนั้นออกมาสำเร็จ “ท่านไม่ต้องไปแหย่นางแล้ว เห็นแก่ที่วันนี้นางคงเจอมาหลายเรื่องราวเถอะ”

 

          “ข้าไม่ต้องการความเห็นใจจากเจ้า !” หลี่หลันอวี่หายจากอาการอ้ำอึ้งได้ทันใด ก่อนจะหลุดความสงสัยในใจออกมา “เจ้า.....ที่แท้เจ้าไม่ใช่สนใจโซ่วอ๋องหรือ”

 

          “เจ้าสนใจโซ่วอ๋อง ?” ผิงหนานอ๋องหันกลับไปถามด้วยท่าทางเคียดขึ้งดั่งคนที่เพิ่งตระหนักว่าถูกหลอกลวงทันที ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยความขบขัน

 

          หลี่ทิงเสวี่ยอยากยกมือกุมขมับ

 

          “พอแล้ว” นางย้ำ “ไม่ใช่ว่าท่านมีเรื่องต้องไปทำหรือ ก่อนนี้ก็เสียงเหมือนเรือนตากอากาศจะถล่มลงมาได้ ตอนนี้ยังมีพลุสัญญาณอีก ใช่เวลาที่ท่านจะมาเล่นแถวนี้หรือ !

 

          “เพราะมีพลุสัญญาณ ข้าถึงต้องมายืนหลบอยู่แถวนี้อย่างไรเล่า” หลิวฉางเจียตอบ “หากข้าออกหน้าไปเอง เกรงว่าเรื่องสนุกในคืนนี้คงไม่จบลงง่ายๆเป็นแน่”

 

          เหตุผลนี้ทำให้หลี่ทิงเสวี่ยเงียบไป ขณะทอดตามองไปเบื้องนอก....ด้านนอกของประตูเรือนพักตากอากาศที่อยู่ไม่ห่างไปนัก

 

          ที่ด้านนอกของประตูเรือนสามารถอธิบายได้อย่างรวบรัดหมดจดด้วยคำไม่กี่คำคือ พังพินาศ

 

          ความพังพินาศนั้นไม่ใช่เพียงประตูปรากฏรอยร้าว โคมไฟที่เคยห้อยอยู่ด้านนอกไม่เหลือเศษซาก ไม่นับแนวกำแพงยาวล้อมเรือนที่เต็มไปด้วยร่องรอยปริแตกดังถูกค้อนยักษ์ฟาดทุบซ้ำๆจนจวนจะไม่คงอยู่

 

          และเสียงของการลงมือต่อสู้ไม่ได้เงียบลงแต่อย่างใด

 

          เสียงฝีเท้าของม้าที่ควบขับมากลับเงียบลงแทน

 

          เพราะม้าเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวอีก

 

          หลิวฉางเจียเหลือบตาหันไปมองธงทิวที่ชูเหนือกำแพงชั่ววูบ ก่อนมุมปากจะปรากฏรอยยิ้มหยันเมื่อขานนามผู้มา

 

          “เป็นเจ้าเจ็ด...น่าประหลาดใจจริงๆที่มันแย่งชิงกับเจ้าสี่ได้สำเร็จ”

 

          พร้อมคำพูดประโยคนั้น เสียงตวาดที่กึกก้องเทียบเทียมได้กับเสียงฟ้าคำรณก็กังวานขึ้น

 

          “หยุดมือ”

 

          นั่นย่อมเป็นเสียงของหน่วยตรวจสอบส่วนพระองค์ที่แฝงความเหี้ยมหาญและดุดันจนผู้ฟังเกือบขนลุก....หากไม่ใช่หลี่ทิงเสวี่ยจะเพิ่งได้ยินสุ้มเสียงที่ร้ายกาจกว่ามาหมาดๆ

 

          ไม่เพียงหลี่ทิงเสวี่ย แต่ไม่ว่าผิงหนานอ๋องหรือกระทั่งหลี่หลันอวี่ที่ได้ยินเสียงนั้น แม้ในใจจะอดสะดุ้งไม่ได้ ทว่าจากนั้นก็ไม่มีใครถูกเสียงนั้นคุกคามอีก

 

          “หยุดมือ” เสียงนั้นดังซ้ำ กึกก้องกลบเสียงคมเหล็กดาบกระบี่ฟาดปะทะด้านนอก

 

          “หยุดมือ” เสียงดังซ้ำอีกครั้ง คราวนี้กังวานจนอากาศยังสั่นสะท้าน

 

          “หยุดมือ” เสียงดังขึ้น พร้อมพื้นดินที่สั่นสะเทือนด้วยเสียงที่เห็นได้ชัดว่ามีการกระแทกอะไรหนักๆลงกับพื้นถนนด้านหน้า

 

          หนนี้หลี่ทิงเสวี่ยและหลี่หลันอวี่ล้วนรู้สึกถึงประกายคุกคาม เพราะไม่เพียงแต่เสียง หากที่ด้านหน้าที่ลอบมองผ่านออกไป ยังเห็นคนในเครื่องแบบของหน่วยตรวจสอบส่วนพระองค์ที่วางโล่ไม้อันสูงใหญ่กว่าคนลงโครมเบื้องหน้าพวกมัน !

 

          โล่ไม้ประกบติด เพียงเว้นช่องว่างระหว่างมุมของโล่ไว้เล็กน้อย แต่เพียงชั่วพริบตาต่อมาช่องว่างเหล่านั้นก็ถูกเติมเต็มด้วยหน้าไม้กลของกองทัพ

 

          หลิวฉางเจียที่มองเห็นอาวุธนั้นเช่นกัน อดโคลงศีรษะไปมาไม่ได้ ขณะกล่าว

 

          “เสด็จพ่อช่างห่วงใยเจ้าเจ็ดจริงๆ ขนาดหน้าไม้เหล่านั้นก็ยังให้ยืมออกมา”

 

          “....เกรงว่านั่นจะไม่ใช่ของกองทัพปัจจุบัน” หลี่หลันอวี่ที่อยู่ห่างจากพวกเขาไปเล็กน้อยพลันเอ่ยขึ้นเสียงเบา

 

          ประโยคนี้ของนางทำให้ผิงหนานอ๋องขมวดคิ้ว และทำให้หลี่หลันอวี่เม้มริฝีปากแน่น ก่อนตัดสินใจเดินลงไปลากแขนอีกฝ่ายขึ้นมาหลบอยู่หลังเสาใกล้พวกตน

 

          หลี่หลันอวี่ย่อมอยากขัดขืนแน่นอน แต่หางตาเผอิญเหลือบไปเห็นรอยลึกบนเสาต้นใหญ่เสียก่อน นางหรุบตาลงมองดูมือที่กระทั่งรอยเสี้ยนไม้ข่วนสักนิดยังไม่มีของอีกฝ่าย แล้วตัดสินใจว่ารอหลี่ทิงเสวี่ยปล่อยมือก่อน นางค่อยโวยวายก็ไม่สาย

 

          ทว่ารอจนหลี่ทิงเสวี่ยปล่อยมือ ผิงหนานอ๋องก็พลันเอ่ยถามนางขึ้นก่อน

 

          “ไฉนคุณหนูสี่คิดว่านั่นไม่ใช่หน้าไม้ของกองทัพในปัจจุบัน ?”

 

          หลี่หลันอวี่ยังไม่ทันตอบคำ ที่จริงนางไม่ทันแม้แต่จะตัดสินใจว่าควรตอบคำถามที่เกี่ยวพันไปถึงสถานที่แห่งหนึ่งดีหรือไม่ด้วยซ้ำ ความเปลี่ยนแปลงอีกอย่างก็เกิดขึ้นจนพวกมันทั้งหมดล้วนต้องหยุดการสนทนา

 

          ความเปลี่ยนแปลงนี้มิได้เริ่มที่เสียงฟาดปะทะดุเดือดที่ยังดังต่อเนื่องด้านนอกไม่พรั่นพรึงแม้แต่กองหน่วยตรวจสอบที่แผดเสียงตะโกน ย่อมมิได้มาจากเสียงเหนี่ยวไกของหน้าไม้ก่อนลุกดอกนับสิบจะพุ่งวูบเข้าไปสมทบกับเสียงปะทะที่อบอวลด้วยความเหี้ยมโหดเหล่านั้น

 

          ความเปลี่ยนแปลงนี้กลับเป็นเงาอันพร่าเลือนเงาหนึ่งที่แบกธงด้ามหนึ่งพรวดพราดมาหยุดระหว่างหน่วยตรวจสอบส่วนพระองค์และเสียงต่อสู้นั่น

 

          ธงอันนั้นเป็นสีแดงจัด เห็นได้ชัดแม้อยู่เพียงใต้แสงโคม ทั้งยามมาถึง คนแบกธงนั้นยังกวาดฟาดธงไปมาคล้ายกำลังสำแดงอักษรที่วาดอยู่ใจกลางธงให้เห็นได้ชัดเจน

 

          อักษรบนธงนั้นคือคำว่า “โซ่ว”

 

          ผืนธงสีแดงโบกสะบัด เบื้องหน้าอักษรโซ่วที่เด่นตระหง่านเหล่านั้น ลูกดอกที่เดิมทีพุ่งวาบออกจากหน้าไม้ด้วยความกระหายเลือดพลันถูกทำลาย ร่วงหล่นลงกับพื้นทันที !

 

          หลี่หลันอวี่ที่ได้เห็นภาพนั้นพลันสูดลมหายใจด้วยความตื่นตะลึงกับฝีมือันล้ำเลิศของผู้มา

 

          ทว่าหลี่ทิงเสวี่ยและหลิวฉางเจียรู้ดีว่ายังเร็วเกินไปที่จะตกใจ

 

          เพราะถัดจากธงนั่นโบกสะบัด เสียงต่อสู้ที่ดังครึกโครมมาตลอดก็หยุดชะงักไปเช่นกัน ก่อนที่บุคคลที่หยุดสรรพสำเนียงแห่งความดุเดือดจะสืบเท้าออกมาหยุดที่หน้าผืนธงดั่งจะประกาศตัวตนของมัน

 

          มันไม่ใช่โซ่วอ๋อง หลิวเสวียนเจียง แล้วจะเป็นผู้ใดได้ ?

 

          “ท่านอ๋อง” เสียงเรียกแผ่วเบาดังมาจากด้านหลังของหลิวฉางเจีย โดยไม่ปรากฎสุ้มเสียงใดเป็นลางบอกการปรากฎนั้นทั้งสิ้น “จะฉวยจังหวะนี้ผละไปเลยไหมขอรับ ?”

 

          หลี่หลันอวี่ถูกโซ่วอ๋องที่เพิ่งปรากฏตัวดึงความสนใจเอาไว้ กว่านางจะรู้ตัวว่าด้านข้างมีคนปรากฏอย่างลึกลับอีกคนก็ไม่ทันตกใจเสียแล้ว ขณะที่หลี่ทิงเสวี่ยกลับจ้องเขม็งโซ่วอ๋องอย่างไร้ยางอาย ก่อนจะโพล่งวาจาเสียงเบา

 

          “พลังยุทธ์ของโซ่วอ๋องพัฒนาขึ้นอีกขั้นแล้วใช่หรือไม่ !

 

          หลิวฉางเจียยกมือให้คนของตนเป็นทำนองให้รอก่อน ขณะเอ่ยปากถามหลี่ทิงเสวี่ย

 

          “มันพัฒนาอย่างไร”

 

          หลี่ทิงเสวี่ยทำท่าขบคิด แต่สุดท้ายไม่ได้เอ่ยคำใดออกไป

 

          เป็นเสียงของโซ่วอ๋อง หลิวเสวียนเจียงที่กังวานขึ้นแทน

 

          “องค์ชายเจ็ดมาได้จังหวะพอดีแท้ ข้ากำลังไล่ตามโจรร้ายที่บุกไปคิดชิงของในจวนอ๋องมาทางดี ต้องรบกวนแล้ว”

 

(โปรดติดตามต่อตอนถัดไป)

 

          กว่าจะดันโซ่วอ๋องออกมาได้ ฮือออ ค่าตัวแพงเกินไปแล้วนะคะ ท่านอ๋อง TvT

 

          แต่ที่จริงก็ไม่ใช่โซ่วอ๋องฝ่ายเดียวหรอกค่ะ ต้องบอกว่าผู้เขียนเองก็ติดปัญหาขลุกขลักอีกอย่างเหมือนกัน

 

          เรื่องของเรื่องคือ เมื่อคืนวาน(วันจันทร์) พัดลม CPU ของคอมฯผู้เขียนมันไม่หมุนล่ะค่ะ TvT

 

          ทำยังไงก็ไม่หมุน เครื่องร้อนมาก เลยจำใจต้องรีบโยนไฟล์นิยายขึ้นมาเก็บไว้ก่อนแล้วลองเปิดปิดเครื่องดู แต่มันก็ไม่หมุนให้ ปล่อยให้คนเขียนกลุ้มมากตลอดวัน

 

          แล้วคืนนี้เขาก็ค่อยๆหมุนค่ะ ;w; ผู้เขียนจึงหอบบรรดาอ๋องและองค์ชายทั้งหลายมาพบกับผู้อ่านได้

 

          ที่จริงเครื่องคอมของผู้เขียนก็เคยมีปัญหานี้ไปรอบเมื่อปีที่แล้ว เลยจัดแจงเปลี่ยนพัดลม CPU ตัวใหม่ แต่หลังๆมานี่มันทำงานเสียงดังมากจนแอบหวั่นใจ แล้วเรื่องร้ายๆที่เรากังวลก็มักจะเป็นจริงเสมอ TvT

 

          ผู้เขียนจะมีเวลาไปตรวจอาการเผื่อต้องซ่อมเพิ่มเติมเอาวันเสาร์โน่นเลย ดังนั้น กำหนดการโพสนิยายช่วงนี้ก็จะรวนๆหน่อย หรืออาจจะสั้นๆหน่อย ขออภัยล่วงหน้านะคะ OTL

 

          และในตอนนี้....ถ้าท่านไหนงง (น่าจะงงสินะคะ OTL ) ขอบอกว่าจะพยายามค่อยๆใส่คำอธิบายต่างๆลงไปให้ในบทนี้เลยค่า เรามีหลันอวี่ผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวไว้สงสัยเรื่องแล้ว น่าจะมีช่องให้อธิบายค่ะ ฮา แต่ระหว่างนี้คงต้องฟังคำพูดที่....จะว่าไม่มีความจริงปนเลยของบรรดาผู้สูงศักดิ์ในเรื่องก็ไม่ใช่ แต่จะว่าพูดจริงหรือก็ห่างไกลกันเหลือเกินค่ะ

 

          นอกจากนี้ ไม่ทราบว่ามีท่านผู้อ่านท่านไหนไม่ค่อยถนัดจำชื่อตัวละครหรือเปล่า ระหว่างที่ผังยังไม่เสร็จ ผู้เขียนมีเคล็ดลับการจำชื่อมาบอกค่า TvT

 

          โซ่วอ๋อง = หลิวเสวียนเจียง >>> ใช้ตัวอักษรเจียงที่แปลว่าแม่น้ำค่ะ

          ผิงหนานอ๋อง = หลิวฉางเจีย >>> เหมือนจะใกล้แต่ต่างค่ะ อักษรเจียของผิงหนานอ๋องมีความหมายถึงยุคสมัยค่ะ

 

          คนหนึ่งมี ง.งู (เจียง) อีกคนไม่มี (เจีย) จำง่ายๆแบบนี้ค่ะ ><

 

          และสองสาวบ้านสกุลหลี่ก็มีเคล็ดการจำคล้ายๆกันค่ะ

 

          หลี่ทิงเสวี่ย >>> เสวี่ย หมายถึงหิมะค่ะ

          หลี่หลันอวี่ >>> อวี่ หมายถึงฝนค่ะ

 

          จำทั้งสองคนเป็นว่าคนหนึ่งคือเสวี่ย(หิมะ) อีกคนคืออวี่ (ฝน) ได้เลยค่ะ ! (ส่วนท่านแม่ทัพของเราคือเฟิงที่หมายถึงสายลมค่ะ ดังนั้นสาวๆบ้านนี้ก็คือ ลม ก่อให้เกิด ฝน  จากนั้นก็เข้าสู่ฤดูของหิมะ นั่นเองค่ะ )

 

          เรื่องชื่อตัวละครพวกนี้ เวลาคิดผู้เขียนจะคิดควบไปด้วยเสมอว่าใครในเรื่องเป็นคนตั้งให้พวกเขา เพราะมันหมายถึงความสัมพันธ์อีกรูปแบบหนึ่ง รวมไปถึงความคาดหวังและความคิดที่พวกเขามีต่อตัวละครเหล่านี้ด้วย ซึ่งของบางคนมีแพลนจะเขียนถึง (และของบางคนก็ถือเป็นปมเล็กๆในใจบางตัวละครเช่นกัน) ภาวนาให้ได้ไปถึงวันนั้นในเร็ววันค่ะ TvT

 

          ขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่กรุณามอบคอมเม้นต์มาเป็นยาใจดีๆ ส่งกำลังใจให้ รวมถึงติดตามอยู่ด้วยนะคะ ผู้เขียนเองมือยังไม่เข้าที่ จังหวะการเล่าเรื่องยังต้องปรับปรุงอีกมาก ท่านใดมีคำแนะนำอะไรอยากบอกกล่าว เชิญได้เสมอค่ะ ><

 

          ขอบคุณทุกๆท่านด้วยนะคะ !

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #407 LibraT (@tenmaru) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 03:30
    ตอนลาแขนให้มาหลบข้างเสาคนลากน่าจะเป็นหลี่ทิงเสวี่ยนะคะ เห็นเขียนเปป็นหลี่หลันอวี่ลากแต่ถัดหมาก็เป็นหลี่หลันอวี่มองมือแล้วไม่กล้าปล่อย #ถ้าเข้าใจผิดขออภัยจ้า
    #407
    1
    • #407-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 46)
      25 กันยายน 2561 / 01:54
      ขออนุญาตตอบรวบตรงนี้ และขอขอบพระคุณมากจริงๆนะคะ OTL ฮืออออ ผู้เขียนพลาดไปหลายจุดจริงๆค่ะ เดี๋ยวแก้ในฉบับรวมไว้ก่อนนะคะ

      ขอบคุณมากจริงๆค่า OTL
      #407-1
  2. #404 ฟู่เอ๋อร์ (@maymal) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 23:11

    รอมาก เราอยากลงเรือโซวอ่องนะ แต่ก็ปลื้มถังชู

    #404
    1
    • #404-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 46)
      20 กันยายน 2561 / 02:26
      ขออนุญาตตอบรวบตรงนี้นะคะ >< เามีท่าน้ำให้บริการสำหรับท่านที่ต้องการลงเรือ และบนเรือทุกลำแถมชูชีพห่วงยางฟรีค่ะ !

      ดีใจที่มีผู้อ่านชอบนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และการอ่านด้วยนะคะ
      #404-1
  3. #401 Around_Me (@Around_Me) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 09:54

    ขอสารภาพว่า เราจำไม่ได้ว่าใครเจ็ด ใครสี่ เรียกโซ่ว เรียกผิง อันนี้อ๋อเลย

    #401
    4
    • #401-3 mee_pa (@mee_pa) (จากตอนที่ 46)
      19 กันยายน 2561 / 22:44
      กดผิด
      จะบอกว่าเรียกโซ่ว/ผิง จำง่ายกว่าชื่อจริงค่ะ :p
      #401-3
    • #401-4 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 46)
      20 กันยายน 2561 / 02:23
      คุณ Around_Me - ไม่เป็นไรค่า ตัวเลขคงไม่ค่อยได้ใช้ค่ะ ฮา

      คุณ nuknikkmitl - ไม่เป็นไรเหมือนกันค่า จะ 7 จะ 4 ก็เป็นเพียงตัวเลขค่า (?)

      คุณ mee_pa - อะ...อันนี้ผู้เขียนคงต้องพยายามอีกนิดแล้สวค่ะ แต่ทำไงได้ ในเรื่องชอบเรียกกันแต่บรรดาศักดิ์แบบนี้ฮืออ

      ขอบคุณทุกๆท่านสำหรับคอมเม้นต์ด้วยนะค้า
      #401-4
  4. วันที่ 19 กันยายน 2561 / 08:59
    บทนี้มาอยู่กะอีกทีมกันล้วนๆ ลุ้นฝั่งแม่ทัพพพ

    ที่พัดลมไม่หมุน เครื่องร้อนเกินไปก็น่าจะเพราะcpuทำงานหนัก

    พัดลมระบายความร้อนระบายไม่ทันค่ะเลยเปิดไม่ติด แต่ถ้าไฟไม่เข้าก็อาจจะเป็นืี่เพาว์เวอร์ซัพพราย ลองยกไปให้ร้านเช็คดูนะคะะ
    #400
    1
    • #400-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 46)
      20 กันยายน 2561 / 02:20
      ฝั่งแม่ทัพมานิดๆแล้วค่า //w\\ ดีใจที่คิดถึงแม่ทัพนะคะ

      ส่วนคอมน้อยๆเดี๋ยวคงเอาไปส่งวันเสาร์นี้ค่ะ ฮือ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำด้วยนะคะ
      #400-1
  5. #399 Ammyuhi (@Ammyuhi) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 08:56
    อยากอ่านท่านแม่ทัพ
    #399
    1
    • #399-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 46)
      20 กันยายน 2561 / 02:16
      ต้องเป็นเสียงเรียกร้องนี้แน่ๆค่ะ เลยพาท่านแม่ทัพมา ขอบคุณที่คิดถึงท่านแม่ทัพนะคะ
      #399-1
  6. #398 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 08:14
    รอนะคะ
    #398
    1
    • #398-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 46)
      20 กันยายน 2561 / 02:15
      ขอโทษที่ให้รอนะค้า มาส่งแล้วค่า
      ขอบคุณที่ตืดตามกันค่ะ
      #398-1
  7. #395 STI .45 (@gval) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 06:23
    รอน้าาาาา
    #395
    1
    • #395-1 มัจฉาน้อยฯ(小鱼) (@xiaoyu-linghua) (จากตอนที่ 46)
      20 กันยายน 2561 / 02:12
      มาส่งแล้วค่าา มาน้อยๆแต่ไม่รอนานค่ะ
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #395-1